Το προσφυγόπουλο και η Μάσκα μου

Share

Το προσφυγόπουλο...

Είμαι ηθοποιός, κατά βάθος πολιτικός,
στο καμαρίνι λύνω σταυρόλεξο, ψάχνω
πράσινα άλογα, χαζεύω στην τηλεόραση.

Ένας σπουργίτης ραμφίζει το τζάμι μου
να δω τις ειδήσεις: ένα παιδάκι ξαγρυπνά
μπρος στα πτώματα των γονιών του, μετά
το ανεβάζουν σε βάρκα, προσφυγόπουλο
το βγάζει η θάλασσα στην άμμο για αιώνιο ύπνο,
στην τσεπούλα του ένα τετράδιο όπου έγραψε:
‘Θα σας καταγγείλω όλους στον Θεούλη μου…’
Continue reading “Το προσφυγόπουλο και η Μάσκα μου”

Γιάννης Σταυρινός Οικονομίδης

Share

Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης

[tabgroup]

[tab title=”Ελληνικά”]

Αφιερωμένο
Στον Ιάκωβο Γαριβάλδη
και τους συνεργάτες του
στο Diasporic Literature Spot

Εκεί, στα μέρη τα εφήσυχα,
εκεί που τρώγαμε τον περίδρομο,
μπροστά μας αρχάγγελος ξεπρόβαλες
με το σημειωματάρι σου φτερούγα,
με το καλαμάρι σου σπαθί,

και σώριασες το σώμα σου στο τραπέζι μας
και τινάχτηκαν τα μαχαιροπήρουνα στον αέρα,
όπως τα αργύρια στον Ναό του Σολομώντος
και εκσφενδονίστηκαν οι σούβλες στα κεφάλια μας,
όπως το λιθάρι του Δαβίδ στο κούτελο του Γολιάθ.

Continue reading “Γιάννης Σταυρινός Οικονομίδης”

Aged Soothsayer of Olympia

Share

[tabgroup]

[tab title=”English”]

Joseph Josephides

This is not Cassandra’s crying ‘Troy is being subjugated,
nor is it Tiresias howling ‘alas, what an ugly destiny for Theba.

It’s the aged soothsayer who foresees misfortunes,
speechless he talks with the rivers of his deep wrinkles,
his warping body, his breathless chest that sink in his ribs,
his fingers that heave his cheeks while mourning. Trice alas…
his unchanging glance forebodes us the rumble thunder,
the unsuspected heavy sea in the gasping of the calm.

Continue reading “Aged Soothsayer of Olympia”

Σκεπτόμενος Εν Ολυμπία – Mediating on Olympia

Share

 [tabgroup]

[tab title=”Ελληνικά”]

Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης

«Αλίμονό μου! ‘Ολη η ζωή μου πήγε χαμένη»,
έκραξε με δέος κυριευμένος o Ροντέν
σαν πρωτόειδε τον Απόλλωνα στην Ολυμπία

και χώνει σαν τρελός τα χέρια στο βάθος της σακούλας
να βρει – μη τυχόν και φταίει – κάποιο εργαλείο του
παραμελημένο, που δεν το έπιανε με στοργή

Continue reading “Σκεπτόμενος Εν Ολυμπία – Mediating on Olympia”

Ερωτευμένη Θεά

Share

[tabgroup]

[tab title=”Ερωτευμένη Θεά”]

Δρ Ιωσήφ Ιωσηφίδης

Άλλα ζήταγες, Αθηνά, με τον Ηρακλή σαν μας έσωζες
απ’ τις Στυμφαλίδες ‘Ορνιθες. Ούτε τιμές, ούτε εκατόμβες.

Σε βλέπω αθόρυβα να αφαιρείς την πανοπλία, χαμαί
να ακουμπάς την ασπίδα, το δόρυ σαν τούφα χιονιού,
να κυματίζεις με τη διάφανη χλαμύδα, αύρας χάδι,
να ξεγλιστράς νεράιδα, για να τον βρεις στο βράχο σας.

Continue reading “Ερωτευμένη Θεά”

Τιτανικός Δύο

Share

Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης

Μη σε μεθά η πρόσκληση στο “Τιτανικός Δύο”!

Κοίτα τον καπετάνιο, μην το συνεπάρει η δόξα,
μην τον εγκωμιάζουν για να τρελάνει τις μηχανές.
Πρόσεχε τον ασυρματιστή, μην τον αφαιρούν
οι αριστοκράτες, μην τον θολώσουν με φιλοδώρημα
να στέλλει σήμα στην Αμέρικα: ‘όλα πάνε πρίμα’.

Continue reading “Τιτανικός Δύο”

Το Παράθυρο

Share

Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης

Άπλωσε το χέρι κι άνοιξε το παράθυρο,

ίσως το δρασκελίσει μια αχτίδα,
τεθλασμένη, από αντανάκλαση,
ένα άστρο που υπόσχεται αλλαγή.

Άνοιξε το παράθυρο,

ίσως κοιτάξει μέσα ένας βιαστικός,
μια ωραία που τη ραίνει η βροχή,
μια χελιδόνα που ’χασε το μικρό της.

Continue reading “Το Παράθυρο”

Νέκυια, Ραψωδία λ’

Share

Ιωσήφ Ιωσηφίδης

Έμοιαζε με χώρα των Κιμμερίων, χωρίς ηλίου φως,
κατέβαινα τα σκαλιά ως εκεί που ζουν αιώνια νύχτα,
με παρέσυρε το ρεύμα των νέων, στην πύλη του Άδη,

στο υπόγειο μπαρ. Έκανα σπονδή με ουίσκι κι εκείνη
σαν νεκρή, δίπλα οι άλλες πλησίαζαν με μάτια αιμάτινα,
αυτή να σπαράζει: ‘άταφο κορμί μ’ έφεραν εδώ, βγάλε με(1)
να πάω στην πατρίδα, ξένε, να με θάψουν σαν άνθρωπο.’
Ορκίστηκα να την αγοράσω μια νύχτα, να τη φυγαδέψω.

Continue reading “Νέκυια, Ραψωδία λ’”

Γέρων Μάντις Ολυμπίας

Share

Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης

Δεν είναι η γυμνή κραυγή της Κασάνδρας, εάλω η Τροία,
ούτε του Τειρεσία ο σπαραγμός, αλί η τύχη των Θηβών.

Ο γέρων μάντις είναι, που προλαλεί δεινά, χωρίς λαλιά,
με τα βαθιά των ρυτίδων ποτάμια, το σώμα που σκεβρώνει,
το στήθος του σαν γέρνει άπνοα και βουλιάζει στα παγίδια,
τα δάχτυλά του θρηνώντας σαν τραβούν τις παρειές του.
Τρισαλί… η απλανής ματιά του μας προμηνύει τη βροντή,
την ανυποψίαστη τρικυμία μέσα στην αχλή της νηνεμίας.

Continue reading “Γέρων Μάντις Ολυμπίας”

Φειδίου Ειμί

Share

Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης

Tώρα που επιστρέφεις έκθαμβος, Ροντέν, στη Γαλλία
μάθε από μένα τον ταπεινό πως η πίκρα είναι μήτρα.

Ο κρατήρ Φειδίου ειμί (1). Και θα σου αντηχώ την ηχώ του:
“Όχι, Αθηναίοι, δεν έχει ανάγκη η Τέχνη να κλέβει χρυσάφι (2).
Και το που με δικάζετε άδικα, δικάζετε μαζί την Πρόμαχο
της πόλης την Παρθένο, την Παρνόπιο και τον Λαπίθη σας”(3).

Continue reading “Φειδίου Ειμί”

Ελθέτω Νέμεσις

Share

Ιωσήφ Ιωσηφίδης

Όταν με νουθετούν : “Μην εκδικηθείς, άσ’ τα στο χρόνο,
γιατί η εκδίκηση στοιχίζει πιο ακριβά απ’ ό,τι έχασες,
γιατί αν μοιάσεις στον άδικο είσαι άδειος, και ανόητος
αν του γίνεις αφέντης, και άνανδρος αν τον υπηρετείς”,
όταν με νουθετούν: “Μάθε να υποφέρεις, να υπομένεις,
γιατί αν με άδικο σε ρίξουν, θα στέκεις πιο ψηλά τους”,
ακροάζομαι μια μέσα φωνή: “Πόσο σέβεσαι το ναό σου;”

Continue reading “Ελθέτω Νέμεσις”