Σοφία

Share

Δρ Ιωσήφ Ιωσηφίδης

Η σοφία δεν είναι μονοπώλιό σας, Αθηναίοι.

Γλαύκα έχουμε κι εμείς, άγρυπνη, με μάτι τρίτο
μαζεύει τα εφτά χρώματα και συνθέτει το Λευκό,
σαν βλέπει ανεμόμυλους στο Παραλίμνι να γυρίζουν
ασταμάτητα, διαβάζει το τραγικό μυστικό τους,
πώς το νερό μας στράγγισε και τα πηγάδια άδεια.

Continue reading “Σοφία”

Τα εις εαυτόν

Share

Δρ Ιωσήφ Ιωσηφίδης

Αν πάρεις τη θέση μου στο θρόνο πίστεψε
θα δεις στην αυλή έκφυλους, πόρνες, μάγους,
το αίμα ποτάμι σε θυσίες, πολέμους, αρένες,
τοκογλύφους να σε γδέρνουν μετά το φτωχό,
σώματα δοσμένα σε όργια και νεκροταφεία.

Μην πεις – όπως γελάστηκα – “αυτά έχει ο κόσμος”,
οι Ερινύες πνέουν μένεα, και μας κατακρίνουν:
Αιδώς Αργείοι, σήμα λυγρό και άχθος αρούρης
.

Continue reading “Τα εις εαυτόν”

Μέγα, έχεις άλλοθι;

Share

Δρ Ιωσήφ Ιωσηφίδης

Εσύ, που μετακινείς στρατούς σε χάρτες,
λένε, παιδί έφτιαχνες πήλινα στρατιωτάκια.
Μας έστειλες νέους στη Δύση για σπουδές
για τέχνες, επιστήμες, οργάνωση εμπορίου,
μας έστησες φάμπρικες, ναυπηγεία, διοίκηση.

Πες μου Πέτρο: ακούς το άγαλμα του ποιητή*;
Ας τον τυφεκίζουν παλιοί και νέοι κατακτητές,
αυτός χάνεται στο πλήθος, σε φίλους τσιγγάνους,
σώζει αυτό που εσύ δεν μπορείς να υπάρξεις.
Continue reading “Μέγα, έχεις άλλοθι;”

Το Δειν σου

Share

 Ιωσήφ Ιωσηφίδης

Αξάφτει το λαμπρόν μου όνταν με δούσιν
τα όμνοστα σου μμάτια  ν’ γοιον τα άστρα
σαγίττα με λαβώννει από τα κάστρα
τόξον θεάς τα χέρια σου κρατούσιν.

Κι αξάφτει με χειμόν και καλοκαίριν
το δειν σου η αφορμή να ζω κυρά μου
νερόν, αέριν, νήλιε και χαρά μου
πωρνόν, εσπέρα, νύχτα, μεσομέριν.

Continue reading “Το Δειν σου”

Ζήνωνος Πολιτεία

Share

Δρ Ιωσήφ Ιωσηφίδης

 

Ναυαγώντας, ναυπήγησα Στοά κι έκανα καλό ταξίδι.
Μα εκεί που έψαχνα να ορίσω δική μου Πολιτεία,
ο άνθρωπος θείο σπέρμα με εγκράτεια να ομολογεί
ένα με τη φύση το Θεό, ο οικουμενάρχης ενάρετος,

εκεί που πύρωνα από το Πυρ του Ηράκλειτου,
να τον, με τη χρονομηχανή του να με αναρπάζει
«Πάμε στο Κίτιο να στήσουμε Στοά νέα», λαλεί.

Continue reading “Ζήνωνος Πολιτεία”