Φύγαν οι Λέξεις

Share

Φύγαν οι λέξεις
Φύγαν κι απόψε οι λέξεις…
Πέταξαν πέρα, δρασκέλισαν τα πλέγματα του νου,
αρπάχτηκαν απ’τα ειδύλλια των γλάρων,
μπερδεύτηκαν στων γιασεμιών τα παραμύθια…
Ξέπλεξαν τους στίχους των ποιητών
κι έφτιαξαν λινή κλωστή από γράμματα,
γερμένα στα προσκέφαλα των παιδιών,
σαν φιλιά-φυλαχτά στην χώρα του Ύπνου!
Παγίδευσαν τα όνειρα στις συνοικίες των ματιών,
φόρεσαν άλλους ήχους στις συλλαβές,
όπου όλες οι γλώσσες του κόσμου, μαγεύτηκαν
κι έγιναν Μία! Continue reading “Φύγαν οι Λέξεις”

Φύλλο κίτρινο… θύμηση του ωραίου…

Share

Τζένη Κουφοπούλου

Σαν τα πεσμένα φύλλα
θέλω να’ναι ο θανατός μου…
Κίτρινος, ήσυχος, απλός,
σαν την ανάσκελη ανάμνηση των φύλλων!
Μια μετουσίωση της ύλης αδερφής,
σε αιωνιότητα με άμφια αγάπης. Continue reading “Φύλλο κίτρινο… θύμηση του ωραίου…”

Συνομιλία με τον αγαπημένο ποιητή!

Share

……
“Όλα τελειώνουν και μόνο το φθινόπωρο παραμένει
αιώνια νέο σαν τα πιο λυπημένα ποιήματα.
Δωσ’ μου το χέρι σου…” Τ. Λειβαδίτης

Τη σκέψη μου πάρε…
….  ν’ αντιστρέψω θέλω τη μοίρα αυτού του κόσμου
να τη βάλλω σ’ένα πλεούμενο-στίχο
στη νότα ενός βιολιού, στην επιθυμία της καρδιάς για αιωνιότητα…
Να σκάψω εντός μου μια βραδιά,
να ξεριζώσω όλα τα λυπημένα ποιήματα,
σ’ ένα χαρτί πλωτό να τ’ αποθέσω,
πάνω στο χάρτη των χεριών τις διαδρομές ν’αλλάξω
να’ρθουν οι μοίρες των καιρών Continue reading “Συνομιλία με τον αγαπημένο ποιητή!”

Η Ελλάδα είναι ο… Τρόπος μου!

Share

 

Πώς βλέπω…
Πώς ριγώ
Πώς γράφω στα τετράδια τα κύματα…
Πώς ερωτεύομαι του γλάρου , τα πετάγματα..
Πώς αγαπώ τις λέξεις, τα σκιρτήματα…
Ελλάδα είναι ο τρόπος για να ζω, με των νησιών τις συλλαβές
και των βουνών καμπυλωτές περισπωμένες, Continue reading “Η Ελλάδα είναι ο… Τρόπος μου!”

Στον Ποιητή…

Share

Να περπατήσω γύρεψα
στο σώμα της γραφής σου,
με λέξεις πλάνες, αθώες συλλαβές,
θαυμαστικά κι αλήτισες προτάσεις.
Ν’ αφήσω στίχους ταπεινούς
στην άκρη των χειλιών,
να προσκυνήσουν δίψηφα
την άχνα της φωνής σου, Continue reading “Στον Ποιητή…”

Αδυσώπητη πόλη…

Share

Περπατώ στους λυπημένους δρόμους,
στη σιωπή των ρείθρων,
στην άγονη πλατεία των συναντήσεων.
Φάλτσοι αγώνες…
μετέωροι προορισμοί
κι ένας ανήφορος, σκοτάδι…
Χάσκουν οι ώρες, σε βιτρίνες άδειες,
σε κόκκινα ερωτηματικά,
σε μάτια κλειστά …
Σκοντάφτουν τα βήματα στην
άστεγη μοναξιά… Continue reading “Αδυσώπητη πόλη…”

Συντρίμμια… ο χρόνος

Share

Ράγισε μέσα μου ο χρόνος… δε θέλω πια να τον μετρώ!
Βγαίνω ξυπόλυτη στις ρίμες, στα σοκάκια ,
στα σκαλοπάτια των χρωμάτων,
στις αλάνες συλλαβών,
μόνο να γράφω θέλω, να γελάω και ν’αγαπώ.
Ναι, ν’ αγαπώ …. Continue reading “Συντρίμμια… ο χρόνος”

Γεράνι

Share

ΑΙΘΡΑ
Να ήμουν το γεράνι σου
σ’ ένα κυκλαδονήσι
που ατένιζε τη θάλασσα
και την ανάμνησή σου,
αυτή που είχα ερωτευθεί
στη γάστρα του Αιγαίου.

ΑΙΓΕΑΣ
Αν ήσουν το γεράνι μου
θα σ’ έραινα με στίχους
θα ράντιζα τα φύλλα σου
με ψίθυρο δροσούλας,
σταγόνα που ξεστράτισε
απ’ των νεφών το σώμα. Continue reading “Γεράνι”

Χριστός Ανέστη!

Share

Σαν η γιορτή της άνοιξης… φαντάζει η Ανάσταση Σου!
Κύριε όλων των ειδών… και των μικρών υπάρξεων!
Βλέπω τις κάμπιες την αυγή, με γιορτινό φουστάνι
της πεταλούδας τη ψυχή μ’ ένα μαβί χαμόγελο,
οι μέλισσες φορούν γλυκό, τον αναστεναγμό τους,
κι οι πασχαλίτσες κόκκινο, το βήμα τους με αγάπη!
Τότε ξυπνάει ο άνεμος, με μια αγκαλιά από χάδι… Continue reading “Χριστός Ανέστη!”

Η μετανάστρια ψυχή

Share

Πού είμαι ; Ποιά είμαι;
σαν ξημερώνει… αλιεύω βότανα, φύλλα, κλαδιά…
αφέψημα το πρωινό, σταλάζει στη ζωή,
ύστερα χάνομαι στης πόλης την ερήμωση,
μες στων ανθρώπων την ανίερη μετανάστευση..
Πάμε απο δω, τρέχουμε ασθμαίνοντας σ’ανήλιαγα στενά,
χτυπάμε πόρτες, σιδεριές, σκάβουμε μνήμες με τα χέρια ματωμένα… Continue reading “Η μετανάστρια ψυχή”

8 του Μάρτη!

Share

Ειδικό αφιέρωμα στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας – 8 Μαρτίου
με 2 ποιήματα – 2 ποιητές και μια μοναδικότητα… τη γυναικα

H Γη... Γυναίκα

Η ΓΗ …ΓΥΝΑΙΚΑ

(Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από τη φωτογραφία…)
και αφιερώνεται στη Γυναίκα
όχι σα φεμινιστικό αντικείμενο αλλά
σαν Πρόσωπο ιερό που τίκτει τη ζωή!

Φόρεσε το βέλο και χάθηκε στου νου τις καταιγίδες…
Οραματίστηκαν τα δάση τη φλόγα της επιθυμίας της… κι άνθισαν…
κύλησαν οι μπούκλες από όνειρα αμαδρυάδων, τρυφερά πλεγμένα στην υποψία του γέλιου της.
Απέραντος που είναι ο κόσμος, πάνω σ΄ ένα κλαδί,
στα φύλλα,
στις ρίζες,
που απλώνονται στη σάρκα αυτής της γης. Continue reading “8 του Μάρτη!”

Αναφιώτικα!

Share
 nisiΈνα νησί αρπάχτηκε
απ’το βράχο της Ακρόπολης!
Στο ταπεινό ανώφλι του
ένα παραθυρόφυλλο…ριγάει
απ’του Αιγαίου την αύρα.
Φερμένες μνήμες, γιασεμιά
και κόκκινα γεράνια, ματώνουν
τα πλακόστρωτα…
Χέρια στην πέτρα σφράγισαν
πνοές θαλασσινές.

Continue reading “Αναφιώτικα!”

Γράμμα σ’ ένα Κοχύλι…

Share

Καλέ μου φίλε αδέσποτε…
Σ’ αναζητώ, παρήγορα, στη χειμωνιά της πόλης.
Ψάχνω το κύμα μέσα μου να βγω στην αμμουδιά,
να συναντήσω την αυγή χαμένα καλοκαίρια.
Στην αλμυρή σου μοναξιά, έχω κρυμμένα όνειρα,
έχω αφημένες μνήμες.
Continue reading “Γράμμα σ’ ένα Κοχύλι…”

Του λόγου ειρωνεία!

Share

Σ’ αυτή την όμορφη της Σιδώνος συντροφιά
όλοι με τα καλά μας, συζητούμε.
Ξάφνου κάτι σαν ίλλιγγος με πιάνει,
με ζώνουνε οι λέξεις, οι μνήμες, από παλιά…
Να σκύψω μέσα μου, να φύγω,
να περιχαρακωθώ,
να γράψω, να γράψω,
εντός μου να χαθώ,
σαν μια υπόσχεση,
μιά συμφωνία, μιά ατομική
του λόγου αυτοκτονία! Continue reading “Του λόγου ειρωνεία!”

Ιωάννης Καποδίστριας και Ρωξάνδρα Στούρτζα

Share

Τζένη Κουφοπούλου

Η διεθνής βιβλιογραφία για την επιστημονική, τη διπλωματική και πολιτική δραστηριότητα του Ιωάννη Καποδίστρια είναι τεράστια. Για τον άνθρωπο Καποδίστρια όμως, τα σχετικά δημοσιεύματα είναι ελάχιστα και ελλιπή. Στην ξένη μάλιστα βιβλιογραφία η τόσο σημαντική αυτή πλευρά του μεγάλου αυτού ανθρώπου είναι άγνωστη. Την καθαρώς ανθρώπινη πλευρά του χαρακτήρα του, που είναι όμως συγκλονιστική και άμεσα συνδεδεμένη με το όλο πρωτοποριακό και “μυθικό” έργο του, την σκέπαζε η σιωπή ή και η σκόπιμη παρανόηση, ακόμα και η παραποίηση.

Ο Δημήτριος Αρλιώτης, ο νεανικός του φίλος και από τους πρώτους βιογράφους του, είχε αφιερώσει μερικές σελίδες και στον άνθρωπο Καποδίστρια. Δεν γνώριζε όμως τις δικές του γραπτές μαρτυρίες, του Καποδίστρια, τις εξαιρετικά αποκαλυπτικές, για τον ίδιο του τον εαυτό. Παραθέτει τις δικές του κρίσεις για τον άνθρωπο Καποδίστρια, ενώ δεν γνώριζε τον άνθρωπο-αποκάλυψη, όπως εύστοχα τον είχε χαρακτηρίσει η διάσημη Δωροθέα Lieven, η γυναίκα του Ρώσου πρέσβη στο Λονδίνο.
Continue reading “Ιωάννης Καποδίστριας και Ρωξάνδρα Στούρτζα”

Ο έρωτας μιας πένας…

Share

Ο έρωτας μιας πένας… με του χαρτιού την αγκαλιά…

Ψιθύριζε η πένα στο χαρτί…
-“Όταν σ’αγγίζω πώς ριγώ…
πώς στάζει αίμα κι ανθό, σφυγμός, η συλλαβή μου…
πώς αγρυπνούν τα γράμματα προσμένοντας
την όλβια φορεσιά σου και στο κορμί σου όταν βρεθώ,
το άψυχό μου σώμα παίρνει ανάσα, στεναγμό,
βουή και σπαραγμό η μέσα καταιγίδα;
Continue reading “Ο έρωτας μιας πένας…”

“Αρχάγγελοι του Ωραίου”

Share

Για να αγγίξω των ανθρώπων
τις ψυχές,
βάνω στα χείλη
το περίγραμμα των στίχων
κι από τις ψίχες των
δακτύλων ως
την άκρη των ματιών,
λύνω την ποίηση
στο όραμα των ήχων
και ξάφνου μέσα μου
ξυπνούν
των ποιητών ταξιδεμένες
ρήσεις,
Continue reading ““Αρχάγγελοι του Ωραίου””

Αφιερωμένο στην μνήμη της!

Share
Ξέχασα μάνα μου να μεγαλώσω….
καθώς μεγάλωνα τις ώρες των παιδιών μου,
καθώς τα χέρια τους κανάκευαν τις μέρες μου
και δίναν αίμα-χρώμα στις στιγμές!
Στην αγκαλιά μου ύφαινα τις πλέξεις των ονείρων τους
και στη ματιά μου πλήθαινε το φως…

Continue reading “Αφιερωμένο στην μνήμη της!”