Του λόγου ειρωνεία!

Share

Σ’ αυτή την όμορφη της Σιδώνος συντροφιά
όλοι με τα καλά μας, συζητούμε.
Ξάφνου κάτι σαν ίλλιγγος με πιάνει,
με ζώνουνε οι λέξεις, οι μνήμες, από παλιά…
Να σκύψω μέσα μου, να φύγω,
να περιχαρακωθώ,
να γράψω, να γράψω,
εντός μου να χαθώ,
σαν μια υπόσχεση,
μιά συμφωνία, μιά ατομική
του λόγου αυτοκτονία! Continue reading “Του λόγου ειρωνεία!”

Ιωάννης Καποδίστριας και Ρωξάνδρα Στούρτζα

Share

Τζένη Κουφοπούλου

Η διεθνής βιβλιογραφία για την επιστημονική, τη διπλωματική και πολιτική δραστηριότητα του Ιωάννη Καποδίστρια είναι τεράστια. Για τον άνθρωπο Καποδίστρια όμως, τα σχετικά δημοσιεύματα είναι ελάχιστα και ελλιπή. Στην ξένη μάλιστα βιβλιογραφία η τόσο σημαντική αυτή πλευρά του μεγάλου αυτού ανθρώπου είναι άγνωστη. Την καθαρώς ανθρώπινη πλευρά του χαρακτήρα του, που είναι όμως συγκλονιστική και άμεσα συνδεδεμένη με το όλο πρωτοποριακό και “μυθικό” έργο του, την σκέπαζε η σιωπή ή και η σκόπιμη παρανόηση, ακόμα και η παραποίηση.

Ο Δημήτριος Αρλιώτης, ο νεανικός του φίλος και από τους πρώτους βιογράφους του, είχε αφιερώσει μερικές σελίδες και στον άνθρωπο Καποδίστρια. Δεν γνώριζε όμως τις δικές του γραπτές μαρτυρίες, του Καποδίστρια, τις εξαιρετικά αποκαλυπτικές, για τον ίδιο του τον εαυτό. Παραθέτει τις δικές του κρίσεις για τον άνθρωπο Καποδίστρια, ενώ δεν γνώριζε τον άνθρωπο-αποκάλυψη, όπως εύστοχα τον είχε χαρακτηρίσει η διάσημη Δωροθέα Lieven, η γυναίκα του Ρώσου πρέσβη στο Λονδίνο.
Continue reading “Ιωάννης Καποδίστριας και Ρωξάνδρα Στούρτζα”

Ο έρωτας μιας πένας…

Share

Ο έρωτας μιας πένας… με του χαρτιού την αγκαλιά…

Ψιθύριζε η πένα στο χαρτί…
-“Όταν σ’αγγίζω πώς ριγώ…
πώς στάζει αίμα κι ανθό, σφυγμός, η συλλαβή μου…
πώς αγρυπνούν τα γράμματα προσμένοντας
την όλβια φορεσιά σου και στο κορμί σου όταν βρεθώ,
το άψυχό μου σώμα παίρνει ανάσα, στεναγμό,
βουή και σπαραγμό η μέσα καταιγίδα;
Continue reading “Ο έρωτας μιας πένας…”

“Αρχάγγελοι του Ωραίου”

Share

Για να αγγίξω των ανθρώπων
τις ψυχές,
βάνω στα χείλη
το περίγραμμα των στίχων
κι από τις ψίχες των
δακτύλων ως
την άκρη των ματιών,
λύνω την ποίηση
στο όραμα των ήχων
και ξάφνου μέσα μου
ξυπνούν
των ποιητών ταξιδεμένες
ρήσεις,
Continue reading ““Αρχάγγελοι του Ωραίου””

Αφιερωμένο στην μνήμη της!

Share
Ξέχασα μάνα μου να μεγαλώσω….
καθώς μεγάλωνα τις ώρες των παιδιών μου,
καθώς τα χέρια τους κανάκευαν τις μέρες μου
και δίναν αίμα-χρώμα στις στιγμές!
Στην αγκαλιά μου ύφαινα τις πλέξεις των ονείρων τους
και στη ματιά μου πλήθαινε το φως…

Continue reading “Αφιερωμένο στην μνήμη της!”