Αγάπη

Share

άπιαστη και μακρινή
σαν τα βασιλικά ελάφια
βόσκεις αμέριμνη στους κήπους
από τα βόλια των ανθρώπων.
Πάντα ωραία
πάντα δοξαστική
πάντα ολόφωτη
πάντα τραγουδισμένη
στα βαμμένα χείλη των κοριτσιών
με το ασήμι των φεγγαριών
στα ποτάμια και τις κοιλάδες.
Continue reading “Αγάπη”

Έξοδος

Share

Κατερίνα Κανάκη-Αξούγκα

Ψυχή μου,
απόψε θα σε πάρω από το χέρι
και θα σε σεργιανίσω
σε όλες σου τις ηλικίες.
Εκεί παιδί που υποσχέθηκες να σιωπάς
τις Ώρες τις μεγάλες.
Την “ξηρανθείσα” σου συκή
θα ξανανθίσω στα κατώφλια των πορνείων.
Τα βουλευτήρια εντός θα σου θυμίσω
απ’ τις μεγάλες προδοσίες.
Continue reading “Έξοδος”

Ο άντρας είναι ο Ουρανός και η γη του είμαι εγώ

Share

Χαλί του συμποσίου απλώθηκε μπροστά της.
“Εγώ είμαι του αγαπημένου μου κι αυτός είναι δικός μου” τραγουδούσε.
Τα μάτια της λιβάδια, τα στήθη της λόφοι μικροί, δοχεία μυρεψού.
Ο κήπος της, όαση στη Νεφούντ, άνυδρα χείλη ξεδιψούσε.

Continue reading “Ο άντρας είναι ο Ουρανός και η γη του είμαι εγώ”

Τέχνη Υποκριτική

Share

Κατερίνα Αξούγκα

Κάθε μέρα πρόβαρε τους ρόλους
με το νου της «παρά τους πόδας»
τον έρωτα.

Εκ δεξιών
η οδός της ευθύτητας,
η αγαθή μερίδα της μαθητείας,
ο νάρδος της ταπείνωσης,
τα χυμένα μαλλιά της απόσμηξης
και τα δάκρυα, έρμα ειρήνης .

Continue reading “Τέχνη Υποκριτική”

Εσείς έχετε τριζόνια;

Share

Please Login or Register to see the link.Της Κατερίνας Αξούγκα

Νύχτα στον Κίσαβο. Το φθινόπωρο εν όψει. Έναστρος ουρανός και μια κάθετη πλαγιά να προσγειώνεται στα πόδια μου. Με το κεφάλι ριγμένο πίσω, σαν τον Τζακ μπροστά στη φασολιά του, αντίκριζα τους αιωνόβιους κορμούς χωμένους στο βαθύ πράσινο σκηνικό, αδιαπέραστο στο βλέμμα από την πυκνότητα της βλάστησης. Δεν ξέρω αν μάτια αόρατα με παρατηρούσαν ταυτόχρονα με την ίδια περιέργεια, όμως στέκοντας εκεί, ο δικός μου εαυτός είχε για φόντο μια θάλασσα αρυτίδωτη, λινό πανί καλοκαιριού.

Continue reading “Εσείς έχετε τριζόνια;”

Σπίτια Παλιά

Share

 Κατερίνα Αξούγκα

Σπίτια παλιά στο δρόμο μου
φρουροί της νιότης μου της πρώτης
αγροικούνε.

Στις γρίλιες τους
το μάτι μου καρφώνω
να κλέψω μιας γιορτής τη μέθη.
Λόγια και χάχανα και στοιχειωμένοι χώροι
φορτίο οι υποσχέσεις τους
και σταυρωμένοι πόθοι.

Continue reading “Σπίτια Παλιά”

Του Απρίλη

Share

“Θα πεθάνω μιαν αυγούλα μελαγχολική του Απρίλη”

Μ.Π.

Θα ‘ναι ξημέρωμα
όταν ο έρωτας
δε θα μας εύρη πια μαζί.
Εσύ σε νιότης μάτια
-ακύμαντα γαλάζια-
θα υψώνεις τα πανιά.
Κι εγώ στη μοναξιά μου
το λόγο θα ξορκίζω
-χειρόγραφα ευαγγέλια-
θα ρίχνω στην πυρά.

Continue reading “Του Απρίλη”

Η κυρία του Μπαλκονιού

Share
«Σ’ αυτό το μπαλκόνι
σ’ αυτό το χαμόγελο
τ’ απογεύματα, η μάνα μου
το δυσανάγνωστό της πρόσωπο εκθέτει»
(Κική Δημουλά)

Please Login or Register to see the link.Κάθε που ξημέρωνε, οι οικείοι της γινόταν θεατές του ίδιου τελετουργικού: την έβλεπαν με σερνάμενες τις παντόφλες και το κορμί της προτεταμένο, σα φουσκωμένο πανί που το ’σπρωχνε ο άνεμος, να κινείται βιαστικά προς το μπαλκόνι της. Τραβούσε με ορμή την κουρτίνα και κρεμούσε, θαρρείς, το σώμα της με μια επικίνδυνη ταλάντωση στα κάγκελα. Έπαιρνε μια βαθειά αναπνοή, έμενε καρφωμένη για λίγα λεπτά στο κενό κι αφού ρουφούσε όσο οξυγόνο χωρούσαν τα κουρασμένα της πνευμόνια, τραβούσε ξανά την κουρτίνα κι έμπαινε αδιαμαρτύρητα στο διαμέρισμα για τα καθημερινά της «διακονήματα»: σκούπισμα, σιδέρωμα, μαγείρεμα, πλύσιμο…

Τα εκατόν δεκαεπτά τετραγωνικά, που της ανήκαν εξ ημισείας με τον άνδρα της, έγιναν το δικό της βασίλειο από τότε που χάθηκε εκείνος. Αποτραβηγμένη στο μικρόκοσμό της και αποστρεφόμενη κάθε κοινωνική συναναστροφή του τύπου: καφές ίσον κουτσομπολιό, έκλεινε την πόρτα της σε παρόμοιες εκτονώσεις και προτιμούσε το δικό της κόσμο με τα βιβλία, τα λουλούδια και το μεγάλωμα των παιδιών της. Όταν της έφυγαν κι εκείνα, η ψυχαγωγία της έγινε το μπαλκόνι της!

Continue reading “Η κυρία του Μπαλκονιού”

το Πουκάμισο

Share

Κατερίνα Αξούγκα

Στη μνήμη σου με έστησα
Βακχίδα
φορώντας μου χιτώνα
το πράσινο, εκείνο το δικό σου,
που λάφυρο μου σώριασες
του πόθου.

Το θαλασσί μου ιστόρησες
μα ήτανε του φόνου
και δάκρυα σου θύμιζε,
του τραγουδιού ο χρόνος.
Αμέσως το αρνήθηκα!

Continue reading “το Πουκάμισο”

Nυχτερινή Επίσκεψη

Share

Nυχτερινή Επίσκεψη

Το κουδούνι της εξωτερικής εισόδου άφησε ένα χαμηλόφωνο συνθηματικό «μπιπ» στη νεόχτιστη οικοδομή. Το ριγέ πουκάμισο έμοιαζε κολλημένο στο κορμί του καθώς ανέβαινε το τελευταίο σκαλοπάτι του πρώτου ορόφου. Σαν χθες αναγνώρισε το βλέμμα της στην αντανάκλαση του τζαμιού στο καφενεδάκι της πλατείας. Χρόνια ονειρευόταν τη φιγούρα της να απομακρύνεται πίσω από το γιαπί της χαμένης δεκαετίας. Αμήχανοι, μέσα σ’ ένα στροβιλισμό από κίτρινα, κόκκινα, καφέ φύλλα του Φθινοπώρου, αντάλλαξαν χειραψία. Με τη συνδρομή ενόχου μειδιάματος εκείνη άφησε τις πιέτες του φουστανιού της να σηκωθούν στο ελαφρύ αεράκι, ενώ μια ατίθαση τούφα έβρισκε τη θέση της πίσω από το αυτί της με τρεμάμενα δάχτυλα.

Έδωσαν ραντεβού στις 12 νυχτερινή.

Continue reading “Nυχτερινή Επίσκεψη”

Η νησώ του ποταμού

Share

Κατερίνα Αξούγκα

Η κόρη σκούπιζε το τρίτο πάτωμα του αρχοντικού, τον τελευταίο όροφο, που ’χε παράθυρα ανοιχτά, χωρίς κάγκελα και βιτρό, παρά μόνο φύλα ξύλινα που τα σφράγιζαν το χειμώνα για να μην μπαίνουν οι αέρηδες από τον Αϊ -Λια και μουσκέψει η βροχή τα σανιδένια πατώματα. Τον ιδρώτα της στέγνωνε το αεράκι που ερχόταν φρέσκο από τις κορυφές των Κασταναριών, κατά κει που προσηλωμένο έστεκε θαρρείς το σπίτι του ανδρός της, ενώ μιμίτσια, ανεμώνες και τ’ αυτί του λαγού, άνθη ταπεινά, μύρωναν τις κατηφοριές της πλαγιάς. Ήταν Άνοιξη και τα χελιδόνια ισοκρατούσαν τη μελωδική της φωνή, που η ηχώ της σιγοντάριζε τα ευτυχισμένα τους τιτιβίσματα με τραγούδια του αφορεσμένου Επισκόπου Μελετίου, καθώς μουρμούραγαν στα καφενεία οι γεροντότεροι, τότε που στα χρόνια τα παλιά έπεσε σ’ έρωτα βαθύ ο Δεσπότης τους, κι όντας ποιητής, έγραφε τα «ερωτικά του» για να ξορκίσει το δαίμονα που τον κατέτρωγε τις νύχτες. Μα το ξύρισμα δεν τ’ απέφυγε και τον αφορεσμό.

Continue reading “Η νησώ του ποταμού”