Πού ήσουν…

Share

Πού ήσουν τις ημέρες που μ’ έπνιγε το δίκιο;
Πού ήσουν όταν χρειάσθηκα την αλήθεια σου
για να οχυρωθώ πίσω απ’ αυτήν;
Μάταια περίμενα
–δίχως την ανάγκη να φτιάχνω άτολμα ψέματα–
απάντηση στα αναπάντητα μηνύματά μου…
Μόνο για να κρύψω την αφέλεια της άσκοπης επιμονής μου…
Αλήθεια, πού ήσουν;

Continue reading “Πού ήσουν…”

Διέξοδος η σιωπή…

Share

και η αβάσταχτη υπομονή της…

Χίλιες φορές λυπήθηκα κι άλλες τόσες μετάνιωσα, για… όσα είπα.
Για όσα κράτησα τη σιωπή μου, πιστέψτε με, δεν μετάνιωσα…
Ποτέ!
Γι’ αυτό μερικές φορές δίνω σπρωξιά στο λόγο…

*
Μια φράση σου ξέφυγε, τότε… κι ήταν:
«Βάλε φραγή, στους ανεπιθύμητους εισβολείς.
Απενεργοποίησε τα συναισθήματα»…

Continue reading “Διέξοδος η σιωπή…”

Τα «θα» των υποσχέσεων και τα «όταν» της νοσταλγίας…

Share

 

Ώρες ώρες αισθάνομαι να περιδιαβαίνω σε διαστάσεις γνώριμες αναζητώντας στο παρελθόν το μέλλον και… στο παρόν το παρελθόν! Όλα τούτα δω που μου συμβαίνουν εγώ τα λέω «φτερουγίσματα της ψυχής μου». Όταν αναγκάζεται κανείς να υπομένει τον αφόρητο ρεαλισμό τούτης της καταθλιπτικής καθημερινότητας, που ολοένα και πιο πολύ μας βουλιάζει σε μια παράξενη σιωπή, εγώ δεν έχω την πολυτέλεια άλλης επιλογής από το ν’ αρχίσω να σκέφτομαι, να θυμάμαι, να αναπολώ και να νοσταλγώ στιγμές που έζησα, ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις και γεγονότα αλλά και λεπτομέρειες που μπορεί να ήταν ασήμαντες μεν, αλλά ανεκτίμητες.

Πώς να ξεκολλήσουν απ’ το μυαλό μου τα όνειρα που έκανα. Τα ακριβά μου όνειρα, που έντυναν στα φτερουγίσματά της την τρυφερή ψυχή μου, βάζοντας στόχους ώστε, σε χρόνια πολλά υποσχόμενα της άγουρης νιότης μου, να πιάσω προκαταβολικά όλα εκείνα τα φανταστικά –και άπιαστα– «θα». Ό,τι χρειαζόταν ένα παιδί για να χτίσει το δικό του κόσμο. Έτσι είναι τα παιδιά, ονειρεύονται και ελπίζουν… Κοίταζα πέρα στον ορίζοντα που με περίμενε η ζωή, κι εκεί μπροστά του, έδινα πεισματικά, με αυθάδεια και θράσος, μάταιες υποσχέσεις: «Άμα μεγαλώσω θα πάω, θα πάρω, θα έχω, θα είμαι, θα κάνω, θα δείξω, θα γίνω, θα γίνω, θα, θα, θα…». Και τα ’κλεινα, ο αφελής, σε κορνίζες, μη και τα πάρει ο άνεμος.
Continue reading “Τα «θα» των υποσχέσεων και τα «όταν» της νοσταλγίας…”

Εξομολόγηση μπροστά σε μια άδεια σελίδα…

Share

Κάθε φορά που σ’ έχω μπροστά μου, άδεια, λευκή, ανέγγιχτη, παιδεύω τη σκέψη μου ν’ απλώσει επάνω σου τα ίχνη της και η κάθε μου λέξη τη σκιά της. Επάνω σου έμαθα να ξεδιπλώνω πτυχές του εαυτού μου, χωρίς υποκρισία. Να καταθέτω την ψυχή μου, χωρίς τσιγκουνιά. Ν’ αφήνω κάθε μου ευαισθησία να γίνεται φύλλο και φτερό, δίχως ντροπή. Στον αργαλειό της μνήμης υφαίνω το χρόνο με τη νοσταλγία. Αναπολώ το παρελθόν που χάθηκε κι επαναφέρω τις αναμνήσεις στο τώρα. Στα κλαδιά των λογισμών μου, πλέκω ανάσες, ανησυχίες και ανασφάλειες, ανεμοσκορπίσματα… κι αμφιβολίες ακόμα, δίχως άγχος. Σε σένα έρχομαι, να βρω παρηγοριά κι εσύ με προκαλείς να σε γεμίσω, δίχως άλλο… Κι ενώ στραγγίζω την καρδιά μου να βγάλει τις γλυκές ή έστω τις πικρές σταγόνες της, εσύ με κάνεις να μεταμορφώνομαι σε επαίτη και να ζητιανεύω ένα ξεροκόμματο έμπνευσης, χωρίς οίκτο…

Continue reading “Εξομολόγηση μπροστά σε μια άδεια σελίδα…”

Ενώπιος ενωπίω…

Share

Είναι, να παρ’ η ευχή, κάτι στιγμές σιωπής και μοναξιάς που νιώθω να με τυλίγει η απουσία. Κι όσο με τυλίγει και αισθάνομαι μόνος, τόσο βυθίζομαι στον εαυτό μου. Κι όσο βυθίζομαι τόσο θυμάμαι. Κι όσο θυμάμαι συλλογιέμαι. Δε γίνεται κι αλλιώς. Πόσο απέραντη, αλήθεια, είναι η μοναξιά του καθενός μας.

Αργόσυρτα πλάνα οι εικόνες που έρχονται στο μυαλό μου. Το ξεκλειδώνουν… Κι αρχίζω ν’ αναμετρώ τη ζωή μου. Τις μια σταλιά νίκες, τις πολλές χασούρες, τα βάσανα. Λεπτομέρειες που ξαφνικά μεγεθύνονται. Κι εγώ να τα θέλω όλα –μα όλα– στο ακριβώς. Τα μετράω, τα ζυγίζω και τα λογαριάζω, όχι με τα τρέχοντα μέτρα και σταθμά αλλά με τα μέτρα και τα ζύγια τα δικά μου. Της συνείδησης.

Continue reading “Ενώπιος ενωπίω…”

«Τώρα η ελπίδα μου ταυτότητα δεν έχει, τώρα φεύγω…»

Share

Στράτος Δουκάκης

Στο διπλανό τραπέζι μια παρέα νέων κουβέντιαζε. Μου έκανε εντύπωση πως δεν ήταν απ’ αυτούς τους χαζοχαρούμενους που χασκογελάνε και οι συζητήσεις τους δεν έχουν νόημα. Τους άκουγα να μιλάνε με σοβαρότητα και να ανταλλάσουν γνώμες για τη δύσκολη κατάσταση που βιώνει η χώρα μας. Έλεγαν διάφορα και μοιράζονταν –έτσι έδειχναν– τις ανησυχίες τους.

Έκπληκτος από το θέμα της συζήτησης αφουγκραζόμουν κάθε τους κουβέντα. Αν και από καιρό νόμιζα ότι σε τούτο τον τόπο είχαν χαθεί οι αξίες ή είχαν αλλάξει γειτονιά… τώρα διαπίστωνα πως ευτυχώς κάποιες έχουν μείνει ακόμα. Για μια στιγμή άκουσα καθαρά τα λόγια μιας κοπέλας –ήταν δεν ήταν δεκαοχτώ χρονών– να λέει στους άλλους: «τουλάχιστον οι γονείς μας μπόρεσαν κι άφησαν σ’ εμάς ένα σπίτι, εμείς τι θα αφήσουμε στα δικά μας παιδιά»; Ομολογώ πως ξαφνιάστηκα, γύρισα απότομα και κάπως άκομψα, δίχως ντροπή για το κρυφάκουσμα, την κοίταξα και είδα καθαρά τον προβληματισμό και την αγωνία ζωγραφισμένα στο πρόσωπό της.

Είναι φυσικό η αβεβαιότητα που νιώθουν οι νέοι μας σήμερα να εκφράζεται με αγωνία. Το βλέπεις πόσο τους πνίγει η πίκρα, η αγανάκτηση, ο θυμός, η οργή και η αίσθηση αδικίας που νιώθουν, ξέροντας πως αυτοί δεν φέρουν καμιά ευθύνη –και ούτε μπορεί να τους καταλογιστεί– για την κατάντια της χώρας. Ζουν την κάθε μέρα τους μεταξύ δυσαρέσκειας και αδράνειας, νιώθουν ανήμποροι, απροστάτευτοι και προδομένοι από μια κοινωνία κι έναν κόσμο που αλλιώς τον περίμεναν. Δεν υπάρχει χειρότερη πράξη μιας κοινωνίας από το να συνθλίβει και να ενταφιάζει οριστικά και αμετάκλητα τα όνειρα της νέας γενιάς. Να τους οδηγεί, με την έλλειψη επικοινωνίας, κατανόησης, προοπτικής, σχεδιασμού, ζεστασιάς κι ελπίδας, στο οικονομικό και κοινωνικό περιθώριο δίχως να τους δίνει την ευκαιρία ν’ ανοίξουν τα φτερά τους, την ορμή και το πάθος τους ώστε να πορευτούν σ’ έναν καινούργιο κόσμο που θα φέρει τη δική τους σφραγίδα. Είναι καθήκον της, επομένως, να τους βοηθάει ώστε τουλάχιστον να οραματίζονται ένα καλύτερο μέλλον.

Αλήθεια, τι έχουν να περιμένουν αυτά τα παιδιά όταν στραγγίζεται από μέσα τους κάθε διάθεση για όνειρα και αισιοδοξία; Πώς αντιμετωπίζουν τις χαμένες τους προσδοκίες για το αύριο; Πώς αντιδρά κανείς σε δίσεκτους καιρούς; Ακούς, κάθε λίγο, ότι θέλουν να φύγουν γι’ αλλού. Μπορεί να αγαπούν την Ελλάδα, και καλά κάνουν, αλλά αισθάνονται σαν αυτή να τους διώχνει. Δεν έχουν τη δύναμη να βλέπουν τα όνειρά τους να γκρεμίζονται μαζί της. Οπότε, –επίκαιρο όσο ποτέ– έρχεται στο νου εκείνο το γνωστό τραγούδι που έλεγε: «Κάποτε έχτιζα ένα όνειρο τη μέρα τώρα η στράτα μου δεν πάει παραπέρα, φεύγω, τώρα φεύγω…».

Σ’ αυτές λοιπόν, τις δύσκολες μέρες που διανύουμε σήμερα, τις μίζερες οικονομικά, άγονες πολιτικά και άνυδρες πνευματικά. Σε μια εφιαλτική και γκρίζα πραγματικότητα όπου τα σύννεφα της απογοήτευσης έχουν κρύψει τον καθαρό ουρανό μας. Σε μια πνιγηρή ατμόσφαιρα κοινωνικής παρακμής, όπου θεσμοί, εξουσίες και πρόσωπα δοκιμάζονται και απογοητεύουν, θέλω να ελπίζω πως τούτη η κρίση ίσως φέρει νέους ενδιαφέροντες κι ελπιδοφόρους καιρούς. Μια νέα εποχή, ευκαιρίες και στοιχήματα, ίσως… και ανατροπές. Ας βοηθήσουμε λοιπόν τους νέους, μέσα από αξίες, στόχους και ιδανικά να κάνουν όνειρα απλά, καθημερινά, ρεαλιστικά και… πραγματοποιήσιμα. Όχι εφιάλτες. Ας τους δείξουμε το δρόμο να βγουν από την απόγνωση. Ας μην επιτρέψουμε να χρεοκοπήσει η ελπίδα τους. Τα όνειρα των νέων, έτσι κι αλλιώς, δεν πρέπει ούτε να σκοτώνονται ούτε να κλέβονται. Ας υπάρχουν για να τους τροφοδοτούν με ενέργεια και δύναμη για ζωή.

Φυλαγμένα αχνάρια μιας άλλης εποχής

Share
Please Login or Register to see the link.
Please Login or Register to see the link.Πολύ με συγκινεί αυτή η προστασία που δίνω σε μερικά πράγματα, δίχως να ξέρω αν, κάποια στιγμή, θα μου είναι χρήσιμα. Τα ανοίγω συχνά, για να σκαλίζω τη μνήμη μου, να ονειροπολώ, να αλητεύω ενδεχομένως, βηματίζοντας σε δρόμους προσωπικούς που αυλακώνουν τις λογής-λογής διαδρομές και μου κρατάνε συντροφιά… Συνήθεια αγαπημένη να τα φέρνω πίσω, να τα παίρνω στα χέρια μου, να τους ρίχνω ματιές, να κάνω τον απολογισμό τόσων χρόνων που, αλίμονο, γλίστρησαν κι έφυγαν. Σαν τόσα άλλα…
Εποχές ρομαντικές, σημαντικές, απόμακρες… Δυο, από τα τόσα χρόνια της αποδημίας μου είχα ασχοληθεί, παράλληλα με τις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις και με την έκδοση μιας μικρής ελληνικής εφημερίδας. Μπορεί στην αρχή -σαν πρώτη σκέψη- να ήταν μια ανάγκη της Ελληνικής Κοινότητας εκεί, αλλά συγχρόνως -και πρωτίστως- μια ευκαιρία για τις δικές μου ανησυχίες -ίσως κι αφορμή-, ώστε να ξυπνήσουν κάποια κρυμμένα και άτολμα χαρίσματα γραφής.

Προσωπικό

Share

Please Login or Register to see the link.

Ανοίγω το τετράδιο των προσωπικών μου διαδρομών
και ταξιδεύω…
Σελίδες η μια πάνω στην άλλη.
Γραμμές η μια κάτω απ’ την άλλη.
Λέξεις η μια δίπλα στη άλλη.
Προσεκτικά καλλιγραφημένες… αναμνήσεις.

Η περιπλάνηση βασανιστική.
Το παραμύθι ατέρμονο.
Οι σκέψεις προσωπικές.
Ο κόσμος μάταιος.
Αναρωτιέμαι: ξεπερνιέται η ματαιότητα;

Continue reading “Προσωπικό”

Σκίζοντας την Ιστορία μου

Share

Σκυμμένος πάνω στο γραφείο μου, έχω βάλει σκοπό να ξεκάνω όλο το επαγγελματικό και μη χαρτομάνι που είχα συσσωρεμένο χρόνια τώρα σε διάφορα κουτιά και ντοσιέ. Τα περισσότερα, μου είναι, ας το ομολογήσω, άχρηστα! Πάντα είχα τη συνήθεια, καλή ή κακή δεν έχει σημασία τώρα, να μην πετώ τίποτα, να κρατώ ακόμα και τα πιο ασήμαντα χαρτάκια. Όλα, και το καθένα από αυτά, είχαν για μένα, και μια μικρή αξία, έστω. Ήταν κομμάτια μια… ιστορίας. Της ιστορίας μου! Και τώρα σκίζοντάς τα… είναι σαν να την… απαρνιέμαι.

Continue reading “Σκίζοντας την Ιστορία μου”