Η κιβωτός

Share

Νίκος Πιπέρης

Έλα μαζί μου στις μακρινές θάλασσες του νότου
να γνωρίσεις τη γυάλινη κιβωτό της ερημιάς μου·
ένα-ένα τα όνειρά μου εδώ παγιδευμένα
σαν πουλιά πιασμένα απ’ το λαιμό σ’ ατσάλινες παγίδες
που έστησαν παιδιά με προσοχή στ’ αλώνια
κοντά σε κουβέλια λιχτισμένου σιταριού.
Και τις ελπίδες μου τις άλλοτε γελαστές και χαρούμενες
να κλαίνε στα παράθυρα τα ερμητικά κλειστά
σα φασκιωμένες μαυροφόρες μητέρες της απελπισίας
που κάθονται στις ακτές και με μάτια άσπρα αγναντεύουν
τα καράβια που φεύγουν γεμάτα, για τον πόλεμο
τα καράβια που γυρίζουν άδεια, απ’ τη χώρα των λοτοφάγων
ηχώ καλεσμάτων που κομματιάζεται στα κύματα
θρήνος φωνών που κυλούν σα χοντροκομμένες σταγόνες αίματος
στις σχισμάδες που άφησαν στο πρόσωπο αθώων καταδίκων
τα βάναυσα μαστιγώματα περασμένων καιρών.

Continue reading “Η κιβωτός”

Στη φευγάτη νιότη

Share

Νίκος Πιπέρης
“Πυγολαμπίδες των Ονείρων”

Οι μέρες μου σκόρπιες στους αγρούς και στις θάλασσες
κι οι νύχτες ξημερώνουν λουφιασμένες
στις αναμνήσεις μιας νιότης που βασίλεψε με τον ήλιο
που έφυγε με τα χελιδόνια του Φθινοπώρου.
Τα γυμνά μου πόδια σημαδεύουν το πέρασμά μου
αφήνοντας πίσω τους ματωμένα χαλίκια.
Με τα χέρια μου αγκαλιάζω τις ασημένιες ανταύγειες
που πέφτουν από τα φύλλα της γέρικης ελιάς
που από καιρό στολίζει τον κήπο μου.
Το δεφτέρι που κρατούν οι πιστωτές μου χρόνια τώρα
γέμισε βερεσέδια και υποσχέσεις.

Continue reading “Στη φευγάτη νιότη”

Της αγάπης

Share

Χάζεψε η σελήνη στην αυλή, την πρόφτασε ο ήλιος
και ξέντυσέ της τ’ αργυρά, έκλεψε τα χρυσά της.
Έσπειρε η παπαρούνα, κόκκινο, το αίμασ το χωράφι
και μάτωσε το πρωινό στις όμορφες ραχούλες.
Ροδίζει η αυγούλα από ντροπή, σκεπάζει το ροδάμι.
Σπάζει η ροδιά ροδόσταμο και το μελίσσι μέλι.
Όπου αυλή και γιασεμί, όπου ελιά κι ασήμι.
Όλου του κόσμου οι μάγισσες, όλες οι ομορφούλες,
βάζουν στα χείλη βύσσινο, βασιλικό στον κόρφο,
καρφώνουν στο πέτο τ’ όνειρο, τη λυγαριά στη μέση,
στολίζονται, χτενίζονται και βγαίνουν στο σεργιάνι.
Πιάνει κι ο έρωτας χορό στα πέταλα των ρόδων,
φιλεί τους νιους στο μάγουλο, φιλεί τις νιες στα χείλη,
σκορπίζει μοσχοκάρυδο, αλιφασκιά, κανέλα.

Ξέχασε χτες η χαραυγή τ’ αηδόνι να ξυπνήσει
κι αποκοιμήθηκε ο νιος ύπνο γλυκό του ονείρου.
Ήρθε ν’ απλώσει η άνοιξη στο φράχτη τα προικιά της
να μπαίνει απ’ το παράθυρο να δει τη λεβεντιά του.
Σκύβει, φιλεί τα μάτια του, χαϊδεύει τα μαλλιά του,
στέλνει τ’ αηδόνια στις πρασιές και τη δροσιά στο δάσος,
τις μαργαρίτες στις αυλές να παίξουνε κρυφτούλι.

(c) Νίκος Πιπέρης
(ποιητική συλλογή “Πυγολαμπίδες Των Ονείρων”, εκδόσεις Τσώνη, Μελβούρνη,  2010)

Copyright secured by Digiprove © 2010