«Μάλα γαρ φιλοσόφου τούτο το πάθος, το θαυμάζειν»

Share

© Πιπίνα Έλλη (Elles)
Από την ποιητική συλλογή
Μνήσθητί μου Κύριε!
Σύδνεϋ 2000

Απορία λοιπόν ήταν εκείνη
που με οδήγησε στον δριμύτατο χειμώνα.

Ψυχρές οι πνοές
κι ακόμη ψυχρότερα τα χνώτα
δεν άφηναν ίχνη πάνω στο γυαλί.
Άτηκτοι οι παγετώνες στο αμείλικτο φως
πιο αμείλικτοι από εκείνο. Continue reading “«Μάλα γαρ φιλοσόφου τούτο το πάθος, το θαυμάζειν»”

Κύριε φύλαξον ημάς

Share

Κύριε φύλαξον ημάς
Από … την μετριότητα!

©Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)
Από την συλλογή ποιημάτων
Μνήσθητί μου Κύριε
Σύδνεϋ 2000

Φύλαξόν με Κύριε…
ότι είναι μέγα το ανόμημα!
Η ματαιότητα της μετριότητας
που μεθάει
ως ανάθημα στον εαυτό μας
ως δικαιοδοσία προσωπική. Continue reading “Κύριε φύλαξον ημάς”

Το Παρόν Πωλείται…

Share

-2. Το Παρόν Πωλείται…
What About the Past…
And the Future?

©Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)
Από την ανέκδοτη ποιητική
συλλογή “Τριλογία Αδιεξόδου”

Άκου…
Αν και δεν είναι ορατό
το πωλητήριο
υπάρχουν ωστόσο,
οι κρυφοί αγοραστές!
Τυφλοί – κωφοί οι ιδιοκτήτες
αδιάφοροι οι υπηρέτες
του «εγκλήματος»,
οι καλούμενοι «εξέχοντες»
και «άρχοντες του τόπου»! Continue reading “Το Παρόν Πωλείται…”

H προσμονή μιας γέννησης

Share

Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)©
Σύδνεϋ, 20/12/2015

 

Η γέννηση ενός ανθρώπου, είναι χαρά μεγάλη και βαθιά, ελπίδα και αγαλλίαση, καθώς αυτός είναι ο τρόπος τον οποίο επινόησε η Φύση για να κρατά καλά η διαιώνισή  του.

Σαν φθάνει νεογέννητος, πολυαγαπημένο-καμάρι των γονιών του, και από συλλήψεως καλά προστατευμένος,  λαμπρύνει τη ζωή τους, ενθαρρύνει τους αγώνες και τις προσπάθειές τους, για την όποια γενική, παρούσα και μέλλουσα βελτίωσή τους, καθώς το μωρό-άνθρωπος που έχει καταφθάσει αποτελεί εγγύηση για τη  συνέχεια της διατήρησης ή διαρκούς πανηγύρεως  της ζωής. Continue reading “H προσμονή μιας γέννησης”

Σύγκριση των επών

Share

Σύγκριση των επών:

  1. Ο Διγενής Ακρίτας

(ελληνικό, μεσαιωνικό έπος της Βυζαντινής περιόδου),
με το Τουρκικό έπος του 16ου αι.,

  1. The Book of Dede Korkut

(Σύγκριση των δύο λαών: ομοιότητες, ανομοιότητες, αντιλήψεις, χώρος και χρόνος)

©Πιπίνα Έλλη (Dr Pipina Elles)
Από το Β’ Τόμο
της τετράτομης σειράς
Μελέτες και άλλα
(Πρώτο  σχήμα του κειμένου
Μελέτη
για το πτυχίο ‘Μάστερ’ (1997)
Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ
Σύδνεϋ 15/10/1997)

 

Πρόλογος

Στο πόνημα ετούτο επιχειρείται  η σύγκριση δύο επών: του τουρκικού: The Book of Dede Korkut και του ελληνικού της Βυζαντινής περιόδου: Ο Διγενής Ακρίτας.

Θα εξεταστούν εν συντομία τα επί μέρους στοιχεία για τη διαπίστωση των ομοιοτήτων, ανομοιοτήτων και αντιλήψεων των λαών που δημιούργησαν τα έπη αυτά καθώς επίσης  ο χώρος και ο χρόνος της δημιουργίας τους, όπως  αυτά συμπεραίνονται  από τις έρευνες των διαφόρων μελετητών.

Continue reading “Σύγκριση των επών”

Ω…  Λίλη!

Share

©Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)
Απόσπασμα από τη συνώνυμη νουβέλα,
Σύδνεϋ 2008

Ύστερα από όλα αυτά, και με το πέρασμα του χρόνου, πίστεψα πως τον είχα ξεφορτωθεί.   Μια μέρα –ήταν Άνοιξη- με περίμενε έξω από το σχολείο μου.  Ήμουν δεν ήμουν δεκαπέντε χρονών.   Δεν ξέρω από πού το είχε μάθει, σε ποιο σχολείο πήγαινα, αλλά όπως έγινε αργότερα γνωστό στις ανακρίσεις, μας έψαχνε και είχε ανακαλύψει πού μέναμε τελικά και με παρακολουθούσε. Σάστισα, τρόμαξα, παράλυσα.  Με πλησίασε και μου μίλησε.   Φαινόταν ότι είχε αλλάξει.  Το είπε και μόνος του ότι είχε αλλάξει, ότι είχε μετανιώσει για όλα όσα είχε κάνει και ότι θα ήθελε να με κεράσει μεσημεριάτικο, μια και η μάνα μου ήταν στη δουλειά.  Δεν ξέρω γιατί τον πίστεψα, γιατί το έκανα.  Ήταν πάντα καλός με τα λόγια. Έπειθε όταν έκανε τον μετανιωμένο.  Κατά βάθος, ίσως και ασυνείδητα, μπορεί και να χρειαζόμουν έναν άρρενα προστάτη.  Ήμουν ένα παιδί. Continue reading “Ω…  Λίλη!”

Άδοξα φυλλοροώ

Share

©Πιπίνα Έλλη (Elles)
Από την συλλογή ποιημάτων
Ο Ερμαφρόδιτος και άλλοι τίτλοι,
Σύδνεϋ 2014-2015

Άδοξα φυλλοροώ
τις ώρες, τις εβδομάδες, τους…
Ανύποπτα έρπει το έρεβος,
ύπουλα απλώνεται
όλο και περισσότερο!
Επιμένω: είναι ληθαργικό
στο πέρασμά του!

Το κρίμα, δεν είναι γιος της ένδειας
παρά το αποπαίδι της αδιαφορίας
της εκμετάλλευσης, της ασυνειδησίας
-αμολόγητων συμφορών-
μηδενός κακού εξαιρετέου
τελικά!

Continue reading “Άδοξα φυλλοροώ”

Πρόσφυγες και Λαθρομετανάστες

Share

 

Πρόσφυγες και Λαθρομετανάστες
Ημερολόγια απαξίωσης

 

Πιπίνα Δ. Ιωσηφίδου-Elles
Από τον ανέκδοτο Τόμο, “Μελέτες Δ’”
“Ένας Πρόλογος”

Εμείς, οι κάτοικοι του Πλανήτη, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, είμαστε γνώστες του δράματος των προσφύγων και των λαθρομεταναστών. Πρόκειται για μία οδυνηρή συγκυρία στην πορεία των αιώνων, που στην εποχή μας παρουσιάζεται σε μία νέα μορφή έξαρσης, που οφείλεται  κυρίως στα μαζικά μέσα ενημέρωσης και στην πολύτιμη επικοινωνία μέσω του ιντερνέτ που ευεργετεί τα ενδιαφερόμενα ανά την υφήλιο, πλήθη, προβάλλοντας τις απαίσιες κυριολεκτικά καταστάσεις που επικρατούν σε διάφορα σημεία της γης και που είναι υπεύθυνες για τη δημιουργία κυμάτων προσφύγων ή λαθρομεταναστών.  Αν και η προσπάθεια αλλοίωσης των γεγονότων είναι εμφανής, ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία της σύγκρισης και επομένως της σύνοψης συμπερασμάτων έστω και  όταν αυτά προκύπτουν ανάμεσα από τις γραμμές των απόψεων διασήμων ή μη αρθρογράφων.

            Οι περιοχές στις οποίες εκτυλίσσονται τα παρόμοια, προφανώς βρίσκονται στο μάτι εκείνων που ενεργούν εναντίον τους και όχι τυχαία. Η γεωγραφική τους θέση ή ο γεωλογικός τους πλούτος είναι συχνά αιτιατό έλξης. Ετούτο το διαχρονικό φαινόμενο έχει πάρει και στις μέρες μας τραγικές εκτάσεις και μάρτυρες αυτού του συνδρόμου είναι τα κράτη: Αφγανιστάν, Ιράκ, Πακιστάν Σριλάνκα, Αφρική…  χωρίς να παραμερίσουμε και άλλα σημεία της υφηλίου στα οποία υπάρχει πολιτικός αναβρασμός με απαράδεκτες συνέπειες. Continue reading “Πρόσφυγες και Λαθρομετανάστες”

Ο Σταυρός του Νότου

Share

 

©Πιπίνα Έλλη (Elles)
από την ποιητική συλλογή
Μοίρα μου Αρμούρισσα”,
Σύδνεϋ 2002-2004,
Βιβλίο: Α’ Οδός Πάθους

Μοίρα μου Αρμούρισσα
Μην κλαις μικρό μου!
Πώς την καρδιά μου
σχίζουν οι λυγμοί σου!
Έλα μου!
Για δες ψηλά εκεί,
είν’ ο Σταυρός του Νότου!
Άκου λοιπόν την ιστορία μου:

Βραδιά ήταν θεσπέσια
καλό μου,
και η Σελήνη μυστική,
τ’ αγιάζι όλο νάζι…

Continue reading “Ο Σταυρός του Νότου”

Δεν γνωρίζεις

Share

©Πιπίνα Έλλη (Elles)
Από την ποιητική συλλογή,
“Μοίρα μου Αρμούρισσα!” Σύδνεϋ 2002 -2004,
βιβλίο 4. Κοινά και Τετριμμένα…

Είσαι άπειρος… δεν γνωρίζεις…
……………….
Zούμε στο άσυλο των τρελών,
στο τάσι των φαντασμάτων ζούμε
και η ανακύκλωση της ζωής
είναι νόμος της φύσης
και όχι παράγωγο πολιτισμού.
…………….
Τα υπαρκτά οριοθετούνται:
δεν υπάρχει τρόπος
ν’ αλλάξουν πορεία
ή να την επιμηκύνουν.
Γέννηση –Θάνατος,
Θάνατος- Γέννηση…
Φθορά-Ανανέωση,
Ανανέωση-Φθορά.
Η ύπαρξη
δεν είναι παράγωγο πολιτισμού….
Continue reading “Δεν γνωρίζεις”

Μην την χτυπάς την πόρτα μου, είπα!

Share
©Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)
Από την ποιητική μου συλλογή:
“Ο Ερμαφρόδιτος” – Σύδνεϋ 2015

Άνοιξε, δεν υπάρχει κλειδί
μήτε σύρτης!
Τα της ασφάλειας
αχρηστεύθηκαν,
αφότου η ζωή ξέφτισε
-αλλού καταργήθηκε, τελικά!

Μην την χτυπάς την πόρτα μου
δεν θά ‘βρεις κρεβάτι
ν’ απλώσεις τα πονεμένα μέλη,
άρτο, νερό ή κρασί
στο γυμνό τραπέζι
για ν’ αντρειωθείς
για να ποτίσεις του λαιμού
την ξηρασία.

Continue reading “Μην την χτυπάς την πόρτα μου, είπα!”

Suddenly Ecstasis

Share

Don’t believe a word!
I’ve certainly heard this
many times before!
You see… time has not matured
for the Erinyes to start.
The night still soothes
the wave of anger…
You see…
the losses are still unknown,
and also
the men who get up at dawn
to go to work,
have not enough time to look over
their neighbours sorrows…
And the others –who underarm
their brief cases paper full-
have not had their coffee as yet…
-having crossed their feet upon the surface,
of a -mirror like- polished desk.

Continue reading “Suddenly Ecstasis”

Και δυο και τρεις…

Share

Έναν καϋμό και δυο καϋμούς και τρεις και δέκα στεναγμούς
μετρά επίμονα ο Ρωμιός, κάτω από γέρο πλάτανο.
Στης γειτονιάς τον καφενέ, μαζεύονται δύο μαζί,
γίνονται εφτά και δεκατρείς να συζητήσουνε πλατειά.
Όπως κι εχτές, πάλι ξανά να στοχαστούνε τα παλιά,
για να μετρήσουν τους καϋμούς, τους χίλιους αναστεναγμούς:
Πόσοι πολέμοι πέρασαν, τι δυστυχιά μαστίγωσε της γης
και δυο και τρεις και δεκατρείς, τι συμφορές μακροσκελείς,
πάνω από χίλιες δυο φορές, βασάνισαν τη χώρα!..
Το μπεγλεράκι σύντροφος στους πόνους και στα ντέρτια…

Continue reading “Και δυο και τρεις…”

Δίχως τίτλο

Share

Κυττούσε το βρέφος βουβή
με τα μάτια ορθάνοιχτα
αποκολλημένα λες
από τις βαθουλές κόγχες τους.
Ούτε ένα δάκρυ
ούτε μια φωνή!
Είχαν νεκρωθεί
τα κύτταρα της ζωής
και η αλήθεια,
σφήνα μπηγμένη
βαθιά στην ψυχή,
είχε κοκκαλώσει.
Continue reading “Δίχως τίτλο”

Τα Λαμπριάτικα κουλούρια

Share

Γιάννινα, τέλος της δεκαετίας του 1950

Απόσπασμα από το βιβλίο
«Πορεία από το Α… ως το… Ω!..»
αυτοβιογραφικές σημειώσεις και ιστορίες
©Πιπίνα Δ. Έλλη (
Elles)

Τη Μ. Τρίτη πρωί όλα τα υλικά βρίσκονται αραδιασμένα επάνω στον μεγάλο πάγκο της κουζίνας. Η μητέρα μου και η θεία μου ετοιμάζουν το μεγάλο τραπέζι δίπλα στον πάγκο, όπου θα πλάσουν τα κουλουράκια. Χρειάζεται στρωτή, καθαρή επιφάνεια, ένας χώρος κατάλληλος για την άνεση κινήσεων δύο ανθρώπων: της μάνας μου και της αδερφής της, της θείας μου Ελισάβετ.

“Αυγά… βανίλια… χυμός πορτοκαλιού… αλεύρι…” “πρώτα χτύπημα τα ασπράδια… σε σφιχτή μαρέγκα… ύστερα οι κρόκοι… προστίθεται η βανίλλια…”

Όλη αυτή η επικοινωνία που συνοδεύεται από ερωτήσεις, αρνήσεις ή καταφάσεις, συντελούν στην εκτέλεση της περισπούδαστης συνταγής, και δεν αργεί να   καταλήξει σε έναν μεγάλο όγκο ζύμης, εκεί μπροστά μας, μέσα στην μεγάλη, βαθιά εμαγιέ λεκάνη, έτοιμης για το πλάσιμο των λαμπριάτικων κουλουριών. Είναι ένας όγκος σε μελένιο χρώμα, ευλύγιστος και μυρωδάτος. Τέσσερις δόσεις για τις δύο οικογένειες: της θείας μου και της δικής μας. Οι δύο νοικοκυρές τη σκεπάζουν με ένα καθαρό τραπεζομάντηλο για να “δέσει”, ώστε να γίνει η ζύμη εύπλαστη για να πλαστούν τα κουλούρια καλύτερα. Αυτό θα γίνει σε δύο περίπου ώρες, αμέσως μετά το μεσημέρι, όταν οι άντρες του σπιτιού θα έχουν φάει.

Continue reading “Τα Λαμπριάτικα κουλούρια”

Δεν αργούμε…

Share

Δεν αργούμε…
Φτάσαμε, σχεδόν…

Οι μάντρες ξηλώθηκαν
και τα καρφιά
σκόρπια στο έδαφος
κείνται.
Μακριές αρρωστιάρες…
γλώσσες κρέμονται
άφοβες, αδιάντροπες.
Οι πετεινοί λαλήσαν
τρεις φορές.

Continue reading “Δεν αργούμε…”

Σπίτια σπιτάκια…ΙΙΙ

Share

Μέρος 3                                                             

©Πιπίνα  Δ. Έλλη (P.D.Elles)
Από το βιβλίο … και ο θεός έπλασε τον άντρα… (2006)

Το σκοτεινούτσικο και χαμηλοτάβανο δωματιάκι της κυρά-Χρυσούλας με το ένα μικροσκοπικό παραθυράκι του προς το δρόμο, δεν είχε άλλη  πολυτέλεια από  το ντιβάνι που  το βράδυ το  έστρωνε για ύπνο και την ημέρα το ξανάστρωνε για να γίνει καναπές  για την ίδια και τους επισκέπτες της.  Στη μία σκοτεινή γωνιά  του υπήρχε ένα τραπεζάκι με ένα καμινέτο απάνω για το μαγείρεμα. Η γριούλα κάλυπτε τα πόδια του με ένα λουλουδάτο κίτρινο ύφασμα καθώς κάτω από αυτό είχε το λάδι κι άλλα πράγματα, σχετικά με τη μαγειρική της. Πάνω από το συγκεκριμένο τραπεζάκι, βρισκόταν ένα μακρύ ξύλινο ράφι όπου ακουμπούσε μια-δυο κατσαρόλες, πιάτα, ποτήρια και φλιτζάνια. Σε μία άλλη γωνιά του δωματίου-σπιτιού είχε τοποθετήσει ένα τρίγωνο ραφάκι για το πάντα αναμμένο καντηλάκι, την εικόνα της Παναγιάς-μητέρας, την εικόνα του Αϊ-Νικόλα και τις εικόνες του Αϊ-Σπυρίδωνα και του προφήτη Ηλία. Ήταν πιστή στην ορθοδοξία η γριούλα μας.  Κάτι παρόμοιο -ένα μικρό εικονοστάσι- ζέσταινε και μία γωνιά του τοίχου στο δικό μας καθιστικό.  Ήταν οι καιροί που η ελληνική κοινωνία ήταν προσκολλημένη στην ορθοδοξία και υπήρχαν σοβαροί λόγοι γι αυτή την αφοσίωσή τους.  Ήταν περίοδοι μεταπολεμικοί, και οι Έλληνες προσπαθούσαν να ανασυγκροτηθούν, να μετρήσουν τις αδυναμίες τους και να προσπαθήσουν να επουλώσουν τις πληγές τους, που παρέμειναν ανοιχτές  από την μακροχρόνια εμπόλεμη κατάσταση και τη φθορά. Η θρησκεία ήταν η μάννα που ζέσταινε στην κρυαμάρα της ανημπόριας και της φτώχειας. Δεν γεννιούνταν λοιπόν ερωτηματικά για την καταγωγή του Χριστού, για την Μαρία τη Μαγδαληνή ή για  το ρόλο του Ιούδα στην ρωμαϊκή κατοχή του Ισραήλ, όπως στις μέρες μας.  Δεν υπήρχαν δισταγμοί για τη θέση της ορθοδοξίας και την αντιπαράθεσή της με τον Καθολικισμό.  Δεν ανασκάλευαν την πίστη τους.  Ήταν μέγα αμάρτημα. «Πίστευε και μη ερεύνα!» ήταν το σύνθημα. Η έλλειψη εκπαίδευσης είχε και τα καλά της.  Οι άνθρωποι δεν εξελίσσονταν σε πνεύματα κατειλημμένα από τις διάφορες φιλοσοφικές θεωρίες που γεννούσαν όλα εκείνα τα αμέτρητα, τα απίστευτα κάποτε ερωτηματικά: από πού, πώς και γιατί… και τι είναι εκείνο το χάος επιτέλους που ακολουθεί τη ζωή, κι αν αξίζει να ζει κανείς ή να μη ζει!.. Κι αν ακόμη υπήρχαν όλα αυτά τα ερωτηματικά -γιατί απασχόλησαν τον άνθρωπο ανέκαθεν- οι απλοί άνθρωποι είχαν το δικό τους τρόπο να πορεύονται στη ζωή: μεροδούλι-μεροφάι και δόξα τω θεώ!..

Continue reading “Σπίτια σπιτάκια…ΙΙΙ”

Σπίτια σπιτάκια… ii

Share

Μέρος 2ο

©Πιπίνα Δ. Έλλη (P.D.Elles)
Από το βιβλίο …και ο θεός έπλασε τον άντρα…(2006)

Για την αφεντιά μου, πέρα από αυτές τις παρατηρήσεις μου για τις ανθρώπινες συμπεριφορές, ιδιαίτερη σημασία είχε και το εσωτερικό του όποιου σπιτιού. Αυτό, από μόνο του, κι όταν ακόμη δεν είχα τρόπους να γνωρίζω τους ανθρώπους που το μεταμόρφωναν σε «ζεστή οικογενειακή γωνιά» ή και κάτι άλλο λιγότερο εύφημο, τουλάχιστον τους ζωγράφιζε και υπογράμμιζε τον τρόπο με τον οποίο το έκαναν «κουμάντο». Η λέξη αυτή δεν είναι τόσο απλή όσο ακούγεται. Πιστέψτε με. Κουμάντο σημαίνει ικανότητα, που ενώ υποτίθεται ότι αιτείται η παρουσία της παντού και πάντα, η απουσία της σημειώνεται περισσότερο συχνά από ότι θα περίμενε κανείς, κι έχει σα συνέπεια επικίνδυνες επιπτώσεις. Παρατηρώντας και σημειώνοντάς το έξω και λιγότερο το μέσα διαισθανόμουν αρχικά και συχνά, το διαπίστωνα τελικά, αν ήταν άνθρωποι καλοβαλμένοι, ήσυχοι νοικοκυραίοι, σχολαστικοί ή αργοί και τσαπατσούληδες… Αν ήταν φανατισμένοι με την καθαριότητα, αναμφίβολα δεν ήταν απλά τελειομανείς αλλά μανιακοί… με μία άρρωστη επιμονή και προσκόλληση σ’ αυτό που καλούμε ανθρώπινα νοικοκυρεμένο περιβάλλον. Αυτό αποκάλυπτε ότι δεν υπήρχαν άλλα πιο ουσιώδη πράγματα ν’ απασχολούν το μυαλό τους, κι αυτό ήταν αλήθεια λυπηρό.

Continue reading “Σπίτια σπιτάκια… ii”

Σπίτια Σπιτάκια… Άνθρωποι

Share

©Πιπίνα Ιωσηφίδου-Έλλη (Elles)
Απόσπασμα από το βιβλίο
…και ο Θεός έπλασε τον άντρα!..
 (Sydney 2006)

          Πάντα μ’ εντυπωσίαζαν τα σπίτια -ως προς την  εξωτερική τους ή την εσωτερική τους εικόνα- κυρίως όμως οι άνθρωποι που ζούσαν σ’ αυτά: ιδιοκτήτες ή ενοικιαστές, άσχετου φύλου βέβαια.

Όταν ήμουν μικρή πρόσεχα τον τρόπο που άνοιγε η είσοδος ενός σπιτιού, τον άνθρωπο που έβγαινε, το ύφος του, τη συμπεριφορά του, το βάδισμά του, το ντύσιμό του… όταν άφηνε πλέον  το κατώφλι της κεντρικής θύρας του και απομακρυνόταν από αυτό.

Οι άντρες είχαν ένα τρόπο αλλιώτικο από εκείνον των γυναικών.  Ήταν συνήθως σοβαροί, και από τη συμπεριφορά τους, θα έλεγε κανείς ότι ήταν ψυχολογικά έτοιμοι για την ημέρα που ανοιγόταν μπροστά τους ή μάλλον συντονισμένοι με την καθημερινότητα της ενασχόλησής τους, για την εξασφάλιση οικονομικών  πόρων, των απαραιτήτων για το «ζην». Αναμφίβολα το ντύσιμό τους, το φέρσιμό τους… αποκάλυπταν πολλά για  την εργασία τους, είτε επρόκειτο  για κάματο, για ιδιωτική επιχείρηση ή κάποια δημόσια υπηρεσία.

Continue reading “Σπίτια Σπιτάκια… Άνθρωποι”

Μία μάσκα, Ένα κενό

Share

2. Μία μάσκα, Ένα κενό
Η μάσκα ανήκει στον τραγωδό!

© Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)

Στο πανάρχαιο
και πρώτο θέατρο
του Δωδωναίου Διός
οι μαντείες σχετίζονται
με το ανέμισμα των φύλλων
της φηγού!
Και ο τραγωδός λαλεί
στη γλώσσα των πουλιών
που αέναα
με την πτήση τους
της γης τη φλούδα
ματιάζουνε από ψηλά!
Η μάσκα του στοχεύει
στην ένταση του κενού
που δημιουργείται πίσω της
και ανήκει σε αυτόν
στον ‘υποκριτή’
στον τραγωδό.
Continue reading “Μία μάσκα, Ένα κενό”