Hellas (Greece)
-
"Before the Silence"
Archival News Reports of the Christian Holocaust that Begs to be Remembered
Learn More...
Authors
-
- To Ήθος του Λογοτέχνη
24 grammata
Το Φαρί
Ιωάννης Παναγάκος
(2009)
Μελίχρυσο σγουρό φαρί,
Πάνω στ’ ασπρόμαυρο σκαρί,
Τον παίκτη περιμένει!
Ν’ ανέβουνε στον ουρανό,
Σε μονοπάτι ωκεανό,
Στου νου την οικουμένη.
Μ’ ένα γαλάζιο συνειρμό,
Συνδυασμού τρελό ρυθμό,
Στα ύψη φτερουγίζουν·
Κι’ όσο ανεβαίνουν πιο ψηλά,
Κι η σκέψη τους ανθοβολά,
Τα μάτια τους σπιθίζουν!
Θαύματα
Άρις Αντάνης
Κι αναθυμάμαι τότε που με βρήκες
καθισμένο στα ριζά ενός πεύκου,
με την πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό,
εκεί πάνω στο Ναό του Ποσειδώνα.
«Τι κάνεις εδώ πάνω μοναχός;» με ρώτησες.
«Αυτό το πεύκο μου μιλάει» σου απάντησα.
«Και τι μπορεί να λέει σε σένα ένα πεύκο;»
«Αυτό αφορά μόνο εμένα και το πεύκο.»
“Αφύπνιση 800 mg”
Εκδόσεις Μανδραγόρας
Η Ελένη Φωτιάδου- Αρτεμίου είναι μια ποιήτρια. Αυτό είναι γνωστό. Οι στίχοι που έχω διαβάσει, κατά καιρούς, είναι εξαιρετικοί. Το ύφος της, οι λέξεις, τα μηνύματα, τα καλολογικά στοιχεία, η γλώσσα, οι ελιγμοί της γλώσσας, οι ατάκες, δίνουν μια ζωντάνια και μια ελκυστικότητα στην ποίησή της. Και αρέσει.
Όλα αυτά όμως ενυπάρχουν και στα διηγήματα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Αφύπνιση 800 mg”, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μανδραγόρα.
Δηλαδή ο πεζός της λόγος έχει και μια ποιητικότητα, που τη νιώθει ο αναγνώστης κατά την ανάγνωση. Μια μορφή ελεύθερου στίχου είναι εμφανής, σε πολλά σημεία κάθε κειμένου. Αυτό προσδίδει ένα επί πλέον ενδιαφέρον προνόμιο, να λες δηλαδή μια ιστορία και η αφήγησή σου να έχει και ρυθμό στις λέξεις, στις φράσεις, στις ενότητες.
Του Απρίλη
Το Φινάλε
Ιωάννης Παναγάκος
(2007)
Μια διαδρομή στην έρημο, χωρίς νερό, η ζωή μου·
Απλός στρατιώτης, πινελιά στου χρόνου το σκαρί.
Κοπάδια ολάκερα, βαθειά χαράγματα η ψυχή μου·
Και σμήνη μένουνε, θαρρείς, τ’ αυλάκια στο κορμί.
Απλός στρατιώτης, μια ζωή, στο κέντρο της σκακιέρας·
Το όγδοο το θαύμα της, τη μακρινή γραμμή,
Ένα φινάλε ζηλευτό, μιας κερδισμένης μέρας,
Να φτάσει κάποτε γι’ αυτόν, με πίστη καρτερεί.
Χορεύοντας με τα Σπουργίτια
σημάδια και στόχοι
Άρις Αντάνης
Δεν το άντεχε πια αυτό το ρεζιλίκι.
Κρατούσε το κάθε παιδί από εφτά-οχτώ στο χέρι κι αυτός τίποτα. Κάθε φορά το ίδιο γινότανε. Κι αυτός τίποτα. Ακολουθούσε μόνο. Τελευταίος πάντα, με σκυμμένο το κεφάλι, μέχρι που φώναζαν οι άλλοι «άντε γεια, αύριο πάλι» και διαλάγανε.
Κι εκείνος έπαιρνε μόνος του σιγά-σιγά το δρόμο για το σπίτι του, στρέφοντας κάπου-κάπου το κεφάλι, για να τους δει να απομακρύνονται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Τρεχάλα, όσοι έφευγαν μόνοι τους και περπατώντας δυο-δυο, τρεις-τρεις, με φωνές, γέλια κι αστεία, όσων γειτόνευαν τα σπίτια. Κάνα-δυό μάλιστα που έμεναν προς τη δική του γειτονιά, έκοβαν από άλλο μονοπάτι. Πάει στοίχημα ότι όλοι μιλάνε γι αυτόν. Αλλά όχι βέβαια με κολακευτικά λόγια. Τον ειρωνεύονται. Γελάνε σε βάρος του. Ποιος ξέρει τι λένε. Γι αυτό τους ακούει που γελάνε, όταν φεύγουνε. Κάθε μέρα.
Μόνο Χαρά
Πρωταπριλιάτικη Φάρσα της Λαγκάρντ
Παύλος Πολυχρονάκης
Την πρώτη μέρα του μηνός που έπεται του Μαρτίου,
πήγανε οι υπόχρεοι χρηματικού φορτίου
στο ΔΟΥ – ΝΟΥ – ΤΟΥ, στις τράπεζες, σ΄ όλη τη Γερμανία,
στην Άγγελα και στην Λαγκάρντ, γεμάτοι αγωνία
να τους παρακαλέσουνε τα χρέη να κουρέψουν
ή να τα παρατείνουνε να μην τους καταστρέψουν.
Continue reading
Η κυρία του Μπαλκονιού
«Σ’ αυτό το μπαλκόνι
σ’ αυτό το χαμόγελο
τ’ απογεύματα, η μάνα μου
το δυσανάγνωστό της πρόσωπο εκθέτει»
σ’ αυτό το χαμόγελο
τ’ απογεύματα, η μάνα μου
το δυσανάγνωστό της πρόσωπο εκθέτει»
(Κική Δημουλά)
–
Κάθε που ξημέρωνε, οι οικείοι της γινόταν θεατές του ίδιου τελετουργικού: την έβλεπαν με σερνάμενες τις παντόφλες και το κορμί της προτεταμένο, σα φουσκωμένο πανί που το ’σπρωχνε ο άνεμος, να κινείται βιαστικά προς το μπαλκόνι της. Τραβούσε με ορμή την κουρτίνα και κρεμούσε, θαρρείς, το σώμα της με μια επικίνδυνη ταλάντωση στα κάγκελα. Έπαιρνε μια βαθειά αναπνοή, έμενε καρφωμένη για λίγα λεπτά στο κενό κι αφού ρουφούσε όσο οξυγόνο χωρούσαν τα κουρασμένα της πνευμόνια, τραβούσε ξανά την κουρτίνα κι έμπαινε αδιαμαρτύρητα στο διαμέρισμα για τα καθημερινά της «διακονήματα»: σκούπισμα, σιδέρωμα, μαγείρεμα, πλύσιμο…
Τα εκατόν δεκαεπτά τετραγωνικά, που της ανήκαν εξ ημισείας με τον άνδρα της, έγιναν το δικό της βασίλειο από τότε που χάθηκε εκείνος. Αποτραβηγμένη στο μικρόκοσμό της και αποστρεφόμενη κάθε κοινωνική συναναστροφή του τύπου: καφές ίσον κουτσομπολιό, έκλεινε την πόρτα της σε παρόμοιες εκτονώσεις και προτιμούσε το δικό της κόσμο με τα βιβλία, τα λουλούδια και το μεγάλωμα των παιδιών της. Όταν της έφυγαν κι εκείνα, η ψυχαγωγία της έγινε το μπαλκόνι της!
Η ψυχή και οι στίχοι
Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου
Ψυχή μου, σ’ ανακάλυψα ανάμεσα στις λέξεις
σαν της γραφής αερικό με τα χιλιάδες πέπλα.
Γέρνεις, Ψυχή μου, στο χαρτί κι η ανάσα λαχταρίζει.
Γέμει μ’ ανθιά και με μοσκιά, με στίχους και με λέξεις.
Με τοξοβόρους πειρασμούς σε στόχους που κοιμούνται. Continue reading
Χορεύω για Εσένα
Χρύσα Βελησσαρίου
Μέθυσα κοιτώντας τα μάτια σου! Τα αγαπώ. Με περιέχουν και περιέχεσαι στα δικά μου. Καστανοπράσινοι φανοί, που ακτινοβολούν αγάπη κι ομορφιά. Με καλούν, όπως καλούν όλο τον κόσμο, θυσιαστήρια δυνάμεων μαγικών να πηγάζει η αγάπη, που δε φοβήθηκε να σώσει. Όποιον κοιτώ, μέσα απ’ αυτά, θεραπεύεται η ψυχή του.
Ευλογημένη η αγάπη μέσα μας… Τη βιώνω ευγνώμων κάθε μέρα. Εκστασιάζομαι. Φορώ πέπλα χρωματιστά, κίτρινα, πορτοκαλί και κόκκινα, στα χρώματα του ήλιου την ανατολή. Φορώ αστραφτερά χρυσά γιορντάνια, το δαχτυλίδι με το κόκκινο ρουμπίνι του πάθους μας, κρέμασα μαύρο κομπολόι τη νύχτα με τα σπινθηρίζοντα άστρα στο χέρι μου. Αρχίζω αράβικο γητευτικό χορό. Χορεύω για εσένα, Ήλιε του μεσημεριού, με ταξιδεύεις στον έρωτά μας!
Η Ποίηση (ή Τέχνη) και οι Εκλογικευμένοι Ορισμοί…
Του Φαίδωνα Θεοφίλου
Από τα: “Κείμενα Μικρά σαν Μεγάλα”
Οι περισσότεροι άνθρωποι, έχουμε την τάση, να προσπαθούμε να εκλογικεύσουμε την ποίηση, την τέχνη γενικότερα και να την φέρουμε στα μέτρα της τρέχουσας λογικής, ξεχνώντας πως η ποίηση είναι και «νιώθω» και συνειρμοί και αισθήσεις και αισθητική και γλώσσα στην καλύτερη στιγμή της. Παρατηρούμε όμως, ότι είναι συχνές οι προσπάθειες να δημιουργηθούν ορισμοί και κανόνες, όπως τι είναι π.χ. ποίηση.Σ’ αυτή την παγίδα πέφτουν ακόμα και οι ίδιοι οι ποιητές. Λέω παγίδα, αφού κατά τη γνώμη μου δεν μπορείς να εγκιβωτίσεις στη λογική με όρους επιστημονικούς και ορισμούς, μια τέχνη, (μιλώ τώρα για την ποίηση που με αφορά) που κατ’ εξοχήν τείνει να υπερβεί την τρέχουσα λογική τανύζοντάς την ως τα ακρότατα όρια και τις δυνατότητές της… Μια τέχνη που αναζητά ακόμα και μεταφυσικούς δρόμους για να αποτυπώσει την παρουσία της στην πνευματική δημιουργία.
Δε θέλω πια σκιές
Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου
Ένα στεφάνι κισσός σκαρφάλωσε
στο φεγγάρι
Κι έπλεξε ολόγυρα σκιές
στις παρηγόριες πού ’στελνε
στα μοσχορόδα μου
που ρόζιζαν στα πλούσια κλαριά
της ουτοπίας. Continue reading
Encore – Ακόμη
«Η κοινωνία εδράζεται σε ένα κοινό σφάλμα
σε ένα έγκλημα που διαπράχθηκε από κοινού».
Σίγκμουντ Φρόιντ
Του Γιώργου Βέη
Έχει ειπωθεί με την ανάλογη μάλιστα έμφαση ότι για τον Σίγκμουντ Φρόιντ «ο άνθρωπος είναι πραγματικά μια δαρβίνεια παραλλαγή, καταδικασμένη να παράγει πολιτισμό, ένας «λύκος» που πρέπει να ευχόμαστε να εξημερωθεί. Για να περισωθούν οι πολιτισμικές αξίες, ο λύκος πρέπει ν’ αφήσει την αυθεντικότητά του να γίνει απουσία και μνήμη, δηλαδή γλώσσα και συνείδηση.
Posted in Greek, Hellas, Κριτική βιβλίου, Λογοτεχνία, Σχόλιο
Tagged σχέση, σεξουαλική, αγάπη
Leave a comment
Το ένδοξο σπαθί
Σε γυάλινη προθήκη το σπαθί
της δόξας τον απόηχο μετράει.
Αστράφτει το ατσάλι του στο κόκκινο βελούδο.
Οι κόψεις του χαράζουν τη σιγή
κι η ασημένια του λαβή
σπίθες εκσφενδονίζει.
Continue reading
Είμαστε Χριστιανοί της νηνεμίας
Ευαγγελία -Αγγελική Πεχλιβανίδου
Είμαστε Χριστιανοί με κλειστά μάτια.
Ο πλούτος μας θαμπώνει, μας ζαλίζει.
Δε βλέπουμε τ’ αληθινά παλάτια.
Τ’ ανέσπερο το φως δε μας φωτίζει. Continue reading
Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση
Tagged φως ανέσπερο, ψυχή, Χριστιανοί, ζούγκλα
3 Comments
“Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι”
Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι
Νίκη Αναστασέα
Εκδόσεις Πόλις, 2012
Τιμή € 14,00, σελ. 243
Του Γιώργου Βέη
«Το πνεύμα μου είναι το σώμα μου και τίποτε παραπάνω»
Αντονέν Αρτό
Δεν θα μάθουμε μάλλον ποτέ γιατί οπλοφορούσε ο εικοσιοχτάχρονος Στέλιος.
Αν ανήκε πράγματι σε κάποια ομάδα νεωτερικών Ρομπέν των Πόλεων ή αν δρούσε κατά μόνας, ως ελεύθερος σκοπευτής, μανιακός υπερασπιστής ενός προσωποπαγούς Δικαίου.
Αυτό που ξέρουμε όμως πολύ καλά είναι ότι ανταπέδωσε τα πυρά και σκότωσε έναν αστυνομικό, εκείνη τη μοιραία, μυθιστορηματική νύχτα, παρουσία μάλιστα της Ηλέκτρας, της εικοσιδυάχρονης ερωτικής του συντρόφου. Η τελευταία, παρά τις ενδείξεις περί του αντιθέτου, σε όλη τη διάρκεια της κινηματογραφικής αφήγησης στο Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι, τον καταδίδει στην πρώτη ακροαματική διαδικασία ενώπιον δικαστών και ενόρκων. Οι γονείς της Ηλέκτρας, ο Στέφανος και η Πέρσα, παρακολουθούν τις αντιδράσεις της προφυλακισμένης επί διετία κόρης τους στον Κορυδαλλό, αφήνοντας στο μεταξύ να διαφανούν μέσα από περίτεχνες διηγητικές σχισμές, οι δικές τους ιστορίες, οι ανακατατάξεις των συναισθηματικών τους βίων, οι αποδομήσεις, ανελέητες και εκκωφαντικές, εκατέρωθεν, οι κατ΄ανάγκην συμβιβασμοί και οι ελλειμματικές τους κατά κανόνα επαφές ψυχής. Continue reading
Όταν ο Θεός μοίραζε τον κόσμο…
Αυτό το “ανέκδοτο” το είπε ο πρέσβης της (τότε) Σοβιετικής Ένωσης στην τηλεόραση.
Κυκλοφορεί πολύ στη Ρωσία.
Όταν ο Θεός μοίραζε τον κόσμο, είπε σε όλους τους λαούς που είχε φτιάξει να περάσουν μέσα στη βδομάδα να διαλέξουν μια χώρα να κατοικήσουν.
“Δέχομαι μέχρι το Σάββατο” τους ξεκαθάρισε. “Την Κυριακή θα ξεκουράζομαι”.
Δευτέρα πρωί έτρεξαν και στήθηκαν στην ουρά οι Γερμανοί. Την πρώτη μέρα της προθεσμίας. Κι έτσι τους έδωσε μια ωραία και μεγάλη χώρα στην καρδιά της Ευρώπης.
Μετά από λίγο ήρθαν οι Κινέζοι. Ομοιόμορφα ντυμένοι και σε παράταξη. Ήταν μπόλικοι και τους έδωσε την Κίνα.
Την Τρίτη οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Άγγλοι, οι Πορτογάλοι, οι Σουηδοί, οι Αμερικάνοι, οι Καναδοί. Πήραν όλοι από μια χώρα.
Αρχινάει πάλι
Γιώργος Νικολόπουλος
Αρχινάει πάλι
μια θύελλα
από πεινασμένα στόματα
και πρησμένες κοιλιές
παιδιά των δακρύων
Continue reading
Το τραγούδι της σφίγγας
Καρφί ειν’ ο λόγος, λιθάρι αφημένο στην άμμο.
Η σφίγγα απλώνει το χέρι
στον ποντοπόρο εραστή του δικαίου.
Χαμογελά.
Απ’ τη σιωπή της κρεμιούνται οι λέξεις.
Σφιγμένα τα χείλη που λένε πολλά·
σαν τα διαβάζεις κοιτάς μες τα μάτια.
Το ανείπωτο,
λουλούδι που ανθίζει τη νύχτα.
Τότες που όλα σωπαίνουν
και ο θάνατος βγαίνει σεργιάνι.
Continue reading
Κοράκια
Η έλξη του εφήμερου και ο καθαγιασμός της αιωνιότητας
Λάσκαρης Π. Ζαράρης
Όσοι ασχολούνται καθημερινά με τις ποικίλες εκδηλώσεις της γραφής και την ανάπτυξη των μορφών αυτής διακρίνουν ως κυριότερους παράγοντες στην αξιολόγηση των κειμένων τους την αισθητική αρτιότητα και τον συμβολισμό, ο οποίος μπορεί να συνυπάρχει στην έκφραση του λόγου σε δεύτερο επίπεδο αφήγησης.
Ο υποψιασμένος αναγνώστης αντικρίζει με μια διαφορετική ματιά τα έργα, προϊόντα της φαντασίας του στοχαστικού νου και της ανταπόκρισης των ατομικών συναισθημάτων του συγγραφέα σε μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή ατομική πραγματικότητα. Continue reading
το Πουκάμισο
Η Ειρήνη εις θάνατον
Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου
Γυαλένιοι πύργοι στα σφυριά
Πωλούνται δίχως αμοιβή
Στο καταχείμωνο η σταριά
Θανεί, αναίματη πληγή.
Μάτωσε η ειρήνη και πονά
Μάτια ακίνητοι ουρανοί
Ξάγναντα ο εχθρός καιροφυλά
Κάθε παιδί και μια πληγή.
Ψελλίσματα σιβυλλικά
Πισώπλατη , αργή σφαγή
Σκυτάλη η ευθύνη ολογυρνά
Κάθε αχτίδα κι αφορμή.
Κομμάτια η ειρήνη σα σφαχτά
Η αγάπη πια δε διακονεί
Σε θέα η πτώση, η διαφθορά
Κι η κόρη εμπρός δακρυρροεί.
Λείπει απ’ το χώρο η ψαλμουδιά
Ανήλια κι άφωτη η γιορτή
Ξεχύθηκαν λαγωνικά
Οι αντίλαλοι μια οιμωγή.
Δεν έχει ανάσα στη χαρά
Παρόν και μέλλον που ασθενεί
Ο χρόνος άδειος προσπερνά
Η ειρήνη αργά ψυχορραγεί.
Ψυχές χτυπιούνται στη φθορά
Κι η κάθε μέρα είναι ποινή
Στο σάλπισμα κι αναφορά
Η Ειρήνη «απών» βράδυ πρωί.
Έπαινος από Αμφικτυονία Ελληνισμού
Το Μήλο της Έριδος
Χάρης Μελιτάς
Παίζανε πάλι όπως κάθε Κυριακή
μ’ ένα περήφανο μικρό πράσινο μήλο.
Το κυνηγούσανε παντού ώσπου λαχάνιασε
και στα φυλλώματα στριμώχτηκε σκιαγμένο.
Όμως αυτοί μεθοδικά το ανακάλυψαν
και το τιμώρησαν με δίβουλο φαρμάκι
έτσι που άνοιξε στα δυο κι απ’ την καρδιά του
Continue reading
Διαγωνίως
Χάρης Μελιτάς
Ανάμεσα στα δώρα, ένα σκάκι.
Ας ήταν οπαδός των τυχερών παιγνίων
-τι μ’ αυτό-
οι χορηγοί σκοπεύουν, ανεξίτηλα
τα ίχνη τους ν’ αφήσουν.
Εκείνος, που ποτέ δεν ξεγελάστηκε
από πλουμίδια βασιλέων ευτελή
κι από σαθρή βασιλισσών αλαζονεία
απ’ τις αλλόκοτες τροχιές των ιπποτών
Continue reading
Nυχτερινή Επίσκεψη
Nυχτερινή Επίσκεψη
Το κουδούνι της εξωτερικής εισόδου άφησε ένα χαμηλόφωνο συνθηματικό «μπιπ» στη νεόχτιστη οικοδομή. Το ριγέ πουκάμισο έμοιαζε κολλημένο στο κορμί του καθώς ανέβαινε το τελευταίο σκαλοπάτι του πρώτου ορόφου. Σαν χθες αναγνώρισε το βλέμμα της στην αντανάκλαση του τζαμιού στο καφενεδάκι της πλατείας. Χρόνια ονειρευόταν τη φιγούρα της να απομακρύνεται πίσω από το γιαπί της χαμένης δεκαετίας. Αμήχανοι, μέσα σ’ ένα στροβιλισμό από κίτρινα, κόκκινα, καφέ φύλλα του Φθινοπώρου, αντάλλαξαν χειραψία. Με τη συνδρομή ενόχου μειδιάματος εκείνη άφησε τις πιέτες του φουστανιού της να σηκωθούν στο ελαφρύ αεράκι, ενώ μια ατίθαση τούφα έβρισκε τη θέση της πίσω από το αυτί της με τρεμάμενα δάχτυλα.
Έδωσαν ραντεβού στις 12 νυχτερινή.
Η νησώ του ποταμού
Κατερίνα Αξούγκα
Η κόρη σκούπιζε το τρίτο πάτωμα του αρχοντικού, τον τελευταίο όροφο, που ’χε παράθυρα ανοιχτά, χωρίς κάγκελα και βιτρό, παρά μόνο φύλα ξύλινα που τα σφράγιζαν το χειμώνα για να μην μπαίνουν οι αέρηδες από τον Αϊ -Λια και μουσκέψει η βροχή τα σανιδένια πατώματα. Τον ιδρώτα της στέγνωνε το αεράκι που ερχόταν φρέσκο από τις κορυφές των Κασταναριών, κατά κει που προσηλωμένο έστεκε θαρρείς το σπίτι του ανδρός της, ενώ μιμίτσια, ανεμώνες και τ’ αυτί του λαγού, άνθη ταπεινά, μύρωναν τις κατηφοριές της πλαγιάς. Ήταν Άνοιξη και τα χελιδόνια ισοκρατούσαν τη μελωδική της φωνή, που η ηχώ της σιγοντάριζε τα ευτυχισμένα τους τιτιβίσματα με τραγούδια του αφορεσμένου Επισκόπου Μελετίου, καθώς μουρμούραγαν στα καφενεία οι γεροντότεροι, τότε που στα χρόνια τα παλιά έπεσε σ’ έρωτα βαθύ ο Δεσπότης τους, κι όντας ποιητής, έγραφε τα «ερωτικά του» για να ξορκίσει το δαίμονα που τον κατέτρωγε τις νύχτες. Μα το ξύρισμα δεν τ’ απέφυγε και τον αφορεσμό.
Posted in Greek, Hellas, Διήγημα, Λογοτεχνία
Tagged ποταμός, χελιδονοφωλιά, Απρίλης, κόρη, νησί
9 Comments
Ο τρόμος ως απλή μηχανή
Του Γιώργου Βέη
«Ένας άνθρωπος θα πάλευε όλη του τη ζωή για να μη συρθεί μες στις φλόγες. Αυτό δεν είναι επαγωγή. Είναι τρόμος. Δηλαδή, με άλλα λόγια, μέρος της ουσίας της πίστης». Λούντβιχ Βιττγκενστάιν*
Παραθέτω το χαρακτηριστικότερο ίσως ποίημα από το τελευταίο βιβλίο της Δήμητρας Χ. Χριστοδούλου με τίτλο «Η απλότητα του τρόμου»:
«Είναι απλό: Δεν σε πεθαίνει ο τρόμος. / Ο τρόμος μόνο σε ξεγεννάει. / Βγάζει το φίδι απ’ την κοιλιά σου. / Ο μαιευτήρας σού χαμογελά, / Που ζεις μια τέτοια αιθέρια νύχτα / Είναι απλό: Ο τρόμος δεν σε ταπεινώνει. / Σε αίρει στο ύψος των περιστάσεων. / Απλώς πατάς πάνω στον εαυτό σου. / Ο τρόμος δεν επείγεται. Σε περιμένει. /Μπορείς, σκεπτόμενος, να διαφύγεις./ Απλώς δεν μπορείς να σκεφτείς./ Στον τρόμο ένα κι ένα κάνουν δύο./ Απλώς δεν βρίσκεις το πρώτο και το δεύτερο: / Τη στιγμή αυτή ο ένας σε ψάχνει / Κι ο δεύτερος του φανερώνει τη θέση σου. / Ο τρόμος προνοεί. Είναι ψύχραιμος. / Εξάλλου ξέρετε κι οι δυο τι θα αξιώσει. / Πίνει ακόμη μια γουλιά απ’ τον καφέ του / Κι απλώς σηκώνει τα μάτια του πάνω σου. / Είναι απλό: Η φωνή του αέρα, / Οι ψίθυροι οι σοφοί των ερειπίων, / Το κουρέλι από την υγρασία που απομένει / Σε κάποια σκιερή γωνιά του πυρετού, / Όλα γλιστράνε μέσα στο φρεάτιο. /Ο ήλιος βάζει το δάχτυλό του στο τζάμι / Και κάνεις τη βουτιά. Αυτό ήταν. Θα δεις τώρα / Σε όλη την απλότητά του τον τρόμο».
Posted in Book review, Greek, Hellas, Κριτική βιβλίου, Λογοτεχνία, Σχόλιο
Tagged χρόνος, επάρκεια, μηχανή
Leave a comment
Βότσαλα Ελλάδας
Eυαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου
Άχρονα βότσαλα στην αγκαλιά
της θάλασσας Ελλάδας.
Πέτρες σμιλευμένες στο λίκνισμα
απ’ των κυμάτων το χάδι.
Ρόγες που θήλασαν το ηλιόγαλο,
την τρικυμία και τη γαλανή ειρήνη.
Κομπολόι από χάντρες – χορδές σιωπής
και δύναμης
παραδομένες στ’ απαλό το χάδι της αλμύρας
Continue reading
Μια αναπάντεχη συνάντηση
Λάσκαρης Π. Ζαράρης
Είχε τις πρωινές στάλες πάνω στα μάγουλά της. Έτρεξε προς το μέρος μου που την καλούσα με μία κίνηση του χεριού, για να προστατευθεί κάτω απ’ τη σκεπή του κτιρίου. Ήταν η μοναδική της επιλογή. Απότομο το ξέσπασμα του ουρανού• τίποτα δεν προμηνούσε μία βροχερή μέρα. Όλοι ντυμένοι ανοιξιάτικα, ελαφρά, τυλιγμένοι με μία διάθεση κεφιού, τώρα προσπαθούσαν να προφυλαχτούν από το νερό που πετούσαν τα αυτοκίνητα στο πέρασμά τους.
- Βγήκα για ψώνια, αλλά δεν πρόλαβα…
Με κοίταξε βαθιά στα μάτια. Διέκρινα ένα κόκκινο σημάδι στο πρόσωπο της, στενό μα μεγάλο σε μήκος διέσχιζε την επιδερμίδα της, σαν ρεματάκι όπου κυλούσε μέσα του το νερό της βροχής. Στα χείλια της γυάλιζαν διαμάντια οι σταγόνες, ενώ τα μακριά μαλλιά της ήταν ανακατεμένα και υποδήλωναν έτσι την αιτία του ξεσπάσματος.
- Με συγχωρείς, είμαι κάπως αναστατωμένη.
Σήκωσε το δεξί χέρι της ψηλά, μπροστά στο πρόσωπο, προσπαθώντας να κρύψει τη γρατσουνιά απ’ το δικό μου βλέμμα, που γι’ αυτήν ήταν το βλέμμα ενός άγνωστου ανθρώπου.
Continue reading
Οκτώ Χαϊκού
Χάρης Μελιτάς
Οκτώ χα’ι’κού βραβευμένα από την Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρία ”Τέχνη”
του Κιλκίς το 2011 και την Εταιρία Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου το 2012
| Ποτάμι Κόκκινο
Οι παπαρούνες Αψηφούν το άρωμα. Ψηφίζουν χρώμα. |
Αιθρία
Λέω να βγάλω το κάπα απ’ τα κάστρα. Να ξαστερώσει. |
Keep Walking
Οι εφιάλτες δε φοβούνται το πρωί Πάντα στο πόδι. |
Η Βροχή
Χιλιάδες χρόνια πέφτω απ’τα σύννεφα Ίδιος ο κόσμος. |
| Continue reading |
Ελ Σιντς
Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου
Στρατιές ιπποτών περνούν τριποδίζοντας
Στ’ αφιλόξενο λιβάδι του παρόντος.
Οι αλογόμυγες της συμφοράς
Και της καταστροφολογίας
Δεν αφήνουν την ηρεμία ν’ αγκαλιαστεί
Με την αγάπη.
Κι εκείνη τριποδίζει προς τον ήλιο
Που την καίει.
Continue reading
«Δια παν ενδεχόμενον»
Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου
Όταν ορθώθηκε η χαραυγή
Οι παλαιστές άρχισαν να αλείβονται με λάδι.
Σε λίγο θα αρχίσει ο αγώνας.
Οι φλέβες τεντώνονται και ετοιμάζονται.
Τα δάχτυλα γυμνασμένα λάστιχα.
Τα κορμιά δοκάρια αντίστασης
Στον ολοήμερο αγώνα.
Continue reading
Νύχτα τυφλή
Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου
Νύχτα τυφλή
Δε θωρείς της καρδιάς τ’ άναρχο σούρσιμο
Πάνω στον ατσάλινο ψηφιδωτό πεζόδρομο
Της πολιτείας του αχανούς.
Είσαι τυχερή, νύχτα, που δε βλέπεις
Μόνο δακρύζεις που και που
Κι οι ταπεινές νεράιδες των ψυχών μας
συλλέγουν τα πικρόμαυρα μαργαριτάρια
συλλεκτικά κομμάτια της μετάνοιας.
“KATI”
The wave was sweet… when I was a youth,
searching for shapes in the pebbles,
seeking patterns,
the old man of the sea , Proteus, spoke to me:
I am your country; perhaps I’ m no one,
but I can be what you wish…
(Georgios Seferis- Nobel prize 1963)
Aris Adanis
I carved her name above the entry to the cave,
my chisel picked from the rock-strewn shore,
then beckoned to the girl to see the… inscribed lore!
She dived and was carried on the rise of a wave.
The word “KATI” should bear an echo of her name,
casting a swell to a foamy crest in a rainbow band,
to its final rest on a sea-soaked strip of land,
as the wind whispered ”KATI- KATI”, all the same.
Η Πτώση
Early asphyxiating cry
Αυτό που μας ενώνει μας χωρίζει
Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου
Αυτό που μας ενώνει μας χωρίζει.
Κόπηκε ο ομφάλιος λώρος
αλλά εσύ πάντα είσαι δεμένος με μένα,
με το λώρο της αγάπης που δε θα κοπεί ποτέ.
Όσο κι αν βιάζεσαι να φύγεις μακριά.
Όσο κι αν πρέπει να φύγεις.
Όσο κι αν μισείς το να μένεις μαζί μου.
Όσο κι αν μισείς τον εαυτό σου που σε σπρώχνει
κοντά μου και μακριά μου.
Κρέμεσαι με μια αλυσίδα στην παλάντζα μου
που γυρίζει ασταμάτητα γύρω από τον άξονα
της Μάνας.
Όσο πιο πολύ γυρίζω τόσο η φυγόκεντρος δύναμη
σε σπρώχνει μακριά μου,
όσο πιο πολύ μεγαλώνεις τόσο πιο δυνατά γυρίζεις.
Όσο πιο πολλές είναι οι ανησυχίες σου,
όσο πιο διαφορετικές είναι οι αναζητήσεις σου
κι όσο πιο πολύ σε πετάει στα ουράνια,
τόσο πιο πολύ θες να πετάς.
Γιαυτό μ’ αγαπάς και με μισείς.
Κι όσο κι αν νιώθεις δεμένος μαζί μου
σε διώχνει η φυγόκεντρος δύναμη
μακριά από τον άξονά σου.
Γιαυτό με μισείς και μ’ αγαπάς.
Θέλεις, γυιέ μου, να υπάρχει εκεί πάντα
η αλυσίδα που θα σε στέλνει στα ουράνια
αλλά και θα σ’ αφήνει να επιστρέφεις
να χαλαρώνεις κοντά στον άξονά της ζωής σου.
Τη Μάνα σου
Εύχομαι Άντρια και Ιάκωβε,
να πετούν ψηλά τα παιδιά σας που μόλις παντρεύτηκαν
και να είναι κυκλωμένα από ουράνια τόξα,
αλλά πάντα να νιώθουν τη γλυκειά ζεστασιά στη φωλιά σας.
Με αγάπη
Ευαγγελία
Το αντάμωμα
Χρύσα Μαστοροδήμου
Τον ξύπνησε ο ήχος του μεγαφώνου. Κάποιος ανακοίνωνε ότι το αντάμωμα στο εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία θα ξεκινούσε στις 8:30 το απόγευμα. Είχε ξεχάσει τον τρόπο ενημέρωσης στο χωριό και χαμογέλασε. Του έφερε μνήμες από τότε που ήταν παιδί και οτιδήποτε αφορούσε στο χωριό το μάθαινε από το μεγάφωνο. Από τη λειτουργία του σχολείου μέχρι και την αναγγελία κάποιου χρέους που έπρεπε να πληρωθεί στην κοινότητα. «Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν» σκέφτηκε και αυτό τον έκανε να νιώσει οικεία. Οι έντονοι ρυθμοί του Βερολίνου που έζησε τα τελευταία σαράντα χρόνια τον είχαν κάνει να ξεχάσει τους ήρεμους ρυθμούς του χωριού.
Μια άλλη γνώριμη φωνή τον έκανε να νιώσει οικεία και μια ζεστασιά στην καρδιά του. Ήταν η γειτόνισσα, η κυρά Ειρήνη.
- Συ είσαι πιδί μ’; Δημήτρη μ’! Καλά σ’ άκσα εγώ του βράδ’. Τον έσφιξε στην αγκαλιά της μέχρι που δεν άντεχε άλλο.
