Άρωμα Ελλάδας

Share

Όπου κι αν το βλέμμα μου στην πολύπαθη γη μου απλώσω, μου μιλούν τα ιερά
των πραγμάτων τα ρήματα διαταγμένα σε βάθος γαλάζιων αιώνων.
Κι αν σιωπή με κερνούν των ανέμων οι σύγχρονοι γόνοι,
σαν ο νους πιθυμά ν’ αρμενίσει στα βάθη ολοφώτιστος
ξεναγός τον προσμένει των μνημείων ο Άχραντος Λόγος
και οι πάνδροσοι πόθοι της μνήμης
στο λιθάρι το διάφανο στο κροντήρι του πόντου
που η σιωπή κελαηδά με στεντόρεια αλήθεια
τ’ Αχιλλέα το όνειρο, του Ηρακλή, του Θησέα τη δόξα
της Αθήνας, της Σπάρτης και τ’ Αλέξανδρου εκείνο το μέγιστο βήμα
που τον ήλιο εγχάραξε στην καρδιά και στο σπέρμα της γης.
Continue reading “Άρωμα Ελλάδας”

Kiki Dimoula/Κική Δημουλά

Share

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Δυο στήλες χαρακώστε
για τις ζημιές της μέρας τούτης
και τα κέρδη της.

Τα σοβαρά νοήματα
τις φωτεινές σας σκέψεις, τα διαβάσματα
τ’ από τη μια γραμμή στην άλλη
άτεγκτα περάσματα
στη στήλη των κερδών να σημειώσετε. Continue reading “Kiki Dimoula/Κική Δημουλά”

(Απο)Μονωτική Συνύπαρξη

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Είκοσι χρόνια σε αγγίζω με τα γυάλινά μου δάχτυλα
Κρύα η έλλειψη αυτή του αίματος
Μένω εικόνα παγωμένη σ΄ένα διάλογο σιωπής

Βίοι παράλληλοι, ανεξερεύνητοι όσο η ανθρώπινη μοίρα
οριοθετούνται εν τέλει απ΄το αναπόδραστο
Και το παράθυρο ανάμεσά μας αποξηραμένη άνοιξη
που δεν ανθίζει καλημέρες και ευχές

Continue reading “(Απο)Μονωτική Συνύπαρξη”

Ανεμώνες

Share

Τάκης Χατζηαναγνώστου

Κάτω, χαρούλες, κι όλο φως οι μυγδαλιές
τρελό χορό μέσα στους δρόμους αρχινίσαν
κι εδώ στους λόφους ανεμώνες αγκαλιές
μια πρώιμη άνοιξη, χιλιόχρωμη, σκορπίσαν…

Continue reading “Ανεμώνες”

Μηνύματα

Share

Μιλτιάδης Ντόβας

Η κόρη η αθάνατη χαμογελά με δάκρυ!
Στου Σύμπαντος την άκρη! Αλυσσοδέματα!

Κήτους θυσία τραγική που κρύβει ικεσία!
Το όμορφα, τα θεία! Οργής μαντέματα!

Γελάς Απόλλωνα μορφή, μιας άλλης Οικουμένης!
Φωτός Οργή σημαίνεις! Και παραγγέλματα!

Περσέως ο Αστερισμός κρατά το θείο ξίφος!
Του κύματου ο ήχος! Και κονιορτήματα!

Κηφέως θλίψεις της φυγής, χαμού κόρης Αθώας!
Το Κήτος ωσάν βόας! Πνίγει τα κύματα!

Continue reading “Μηνύματα”

΄Εγχρωμη λήψη από ζωή

Share

Eλένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Ακόμα ένα χρώμα γλιστρά από την ψυχή μου, υγρό καυτό σαν ενοχή
Σε σάρκες πάνω που δε λάβωσε χρόνος κανείς
Μα ήταν καιρός να πουν κι αυτές την πάσα αλήθεια τους
Γιατί αλώβητες σταθήκανε στη λαίλαπα ακήρυχτου πολέμου
Τώρα οξύς καιρός κυλά επάνω τους
Ανακατεύοντας τις ρίμες με την πρόζα της ζωής μου
Και πού κρατά η συνείδηση;
Έχει ξαπλώσει σε ένα δέντρο και κουράζεται
Φυλάει μιαν άνοιξη γριά από σπουργίτια που δε φεύγουν
Παρά ζητούνε κατοικίες πια αφύλαχτες
Μέσα να μπούνε να βολέψουνε την πίκρα
Γιατί και το αφανέρωτο μια πίκρα είναι ,ποτέ δε λευτερώθηκε ο φόβος της
Continue reading “΄Εγχρωμη λήψη από ζωή”

Θυμώνει

Share

Μιλτιάδης Ντόβας

Ήρα τη βεβαιότητα με την αμφιβολία!
Η σκέψη μου, εικόνα δίχως γη, θλιβερή όλο ύψος ανάβαση!
Γέλασε ο γκιόνης την τελευταία του, φορά!
Τραγούδι άρχισε κρυφό στις θημωνιές της νύχτας!
Φεγγάρι γάργαρο της Νιότης η Αυγή, θυμωμένο σημάδι της ύπαρξης!
Ξύπνησε το πηγάδι των καημών, μ’ Οργής ανέσπερο τυφλό Αποσπερίτη!
Αποσπερίτη που μοιράζει γειτονιά!
Continue reading “Θυμώνει”

Ο μικρός Πάμπλο

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Έπαινος στον Ε΄ Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης
Της Εταιρίας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά
Οκτώβρης 2012

Ο μικρός Πάμπλο
Ήθελε να ζωγραφίσει
Μιαν ελιά καταμεσής του κάμπου
Ένα χελιδόνι καταμεσής της άνοιξης
‘Εναν Ιησού καταμεσής των σταυρωτών του
«΄Αφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι…»
Ήθελε να έχει στην παλέτα του
Continue reading “Ο μικρός Πάμπλο”

Μεγεθύνσεις ενός παρελθόντος

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

2ος ΄Επαινος Διηγήματος στο 12ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Εταιρείας Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου . 2012

To δωμάτιο μικρό, μικρότερο απ’ ό,τι συνήθως. Λες και χαμήλωνε το ταβάνι απειλητικά πάνω απ’ την ανήσυχη σκέψη του. Σηκώθηκε απ΄το κρεβάτι όμοια με παιδί που ξυπνά αλαφιασμένο από όνειρο κακό. Γύρω του σκορπισμένα άδεια τενεκεδάκια μπίρας, πρόβαλλαν σαν μικρό ναρκοπέδιο στον ασταθή βηματισμό του. Ξανακάθισε βαρύς στο στενό, γυμνό από σεντόνια κρεβάτι. Απέναντί του το ψυγείο με την πόρτα ορθάνοιχτη, άδειο κι αυτό, προκαλούσε την πείνα και τη δίψα του.

΄Εψαξε νευρικά στις τσέπες του παντελονιού του. Δυο τρία τσαλακωμένα χαρτομάντιλα κι ένας σπασμένος αναπτήρας όλη κι όλη η συγκομιδή του.

Continue reading “Μεγεθύνσεις ενός παρελθόντος”