Άρωμα Ελλάδας

Share

Όπου κι αν το βλέμμα μου στην πολύπαθη γη μου απλώσω, μου μιλούν τα ιερά
των πραγμάτων τα ρήματα διαταγμένα σε βάθος γαλάζιων αιώνων.
Κι αν σιωπή με κερνούν των ανέμων οι σύγχρονοι γόνοι,
σαν ο νους πιθυμά ν’ αρμενίσει στα βάθη ολοφώτιστος
ξεναγός τον προσμένει των μνημείων ο Άχραντος Λόγος
και οι πάνδροσοι πόθοι της μνήμης
στο λιθάρι το διάφανο στο κροντήρι του πόντου
που η σιωπή κελαηδά με στεντόρεια αλήθεια
τ’ Αχιλλέα το όνειρο, του Ηρακλή, του Θησέα τη δόξα
της Αθήνας, της Σπάρτης και τ’ Αλέξανδρου εκείνο το μέγιστο βήμα
που τον ήλιο εγχάραξε στην καρδιά και στο σπέρμα της γης.
Continue reading “Άρωμα Ελλάδας”

Kiki Dimoula/Κική Δημουλά

Share

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Δυο στήλες χαρακώστε
για τις ζημιές της μέρας τούτης
και τα κέρδη της.

Τα σοβαρά νοήματα
τις φωτεινές σας σκέψεις, τα διαβάσματα
τ’ από τη μια γραμμή στην άλλη
άτεγκτα περάσματα
στη στήλη των κερδών να σημειώσετε. Continue reading “Kiki Dimoula/Κική Δημουλά”

(Απο)Μονωτική Συνύπαρξη

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Είκοσι χρόνια σε αγγίζω με τα γυάλινά μου δάχτυλα
Κρύα η έλλειψη αυτή του αίματος
Μένω εικόνα παγωμένη σ΄ένα διάλογο σιωπής

Βίοι παράλληλοι, ανεξερεύνητοι όσο η ανθρώπινη μοίρα
οριοθετούνται εν τέλει απ΄το αναπόδραστο
Και το παράθυρο ανάμεσά μας αποξηραμένη άνοιξη
που δεν ανθίζει καλημέρες και ευχές

Continue reading “(Απο)Μονωτική Συνύπαρξη”

Ανεμώνες

Share

Τάκης Χατζηαναγνώστου

Κάτω, χαρούλες, κι όλο φως οι μυγδαλιές
τρελό χορό μέσα στους δρόμους αρχινίσαν
κι εδώ στους λόφους ανεμώνες αγκαλιές
μια πρώιμη άνοιξη, χιλιόχρωμη, σκορπίσαν…

Continue reading “Ανεμώνες”

Μηνύματα

Share

Μιλτιάδης Ντόβας

Η κόρη η αθάνατη χαμογελά με δάκρυ!
Στου Σύμπαντος την άκρη! Αλυσσοδέματα!

Κήτους θυσία τραγική που κρύβει ικεσία!
Το όμορφα, τα θεία! Οργής μαντέματα!

Γελάς Απόλλωνα μορφή, μιας άλλης Οικουμένης!
Φωτός Οργή σημαίνεις! Και παραγγέλματα!

Περσέως ο Αστερισμός κρατά το θείο ξίφος!
Του κύματου ο ήχος! Και κονιορτήματα!

Κηφέως θλίψεις της φυγής, χαμού κόρης Αθώας!
Το Κήτος ωσάν βόας! Πνίγει τα κύματα!

Continue reading “Μηνύματα”

΄Εγχρωμη λήψη από ζωή

Share

Eλένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Ακόμα ένα χρώμα γλιστρά από την ψυχή μου, υγρό καυτό σαν ενοχή
Σε σάρκες πάνω που δε λάβωσε χρόνος κανείς
Μα ήταν καιρός να πουν κι αυτές την πάσα αλήθεια τους
Γιατί αλώβητες σταθήκανε στη λαίλαπα ακήρυχτου πολέμου
Τώρα οξύς καιρός κυλά επάνω τους
Ανακατεύοντας τις ρίμες με την πρόζα της ζωής μου
Και πού κρατά η συνείδηση;
Έχει ξαπλώσει σε ένα δέντρο και κουράζεται
Φυλάει μιαν άνοιξη γριά από σπουργίτια που δε φεύγουν
Παρά ζητούνε κατοικίες πια αφύλαχτες
Μέσα να μπούνε να βολέψουνε την πίκρα
Γιατί και το αφανέρωτο μια πίκρα είναι ,ποτέ δε λευτερώθηκε ο φόβος της
Continue reading “΄Εγχρωμη λήψη από ζωή”

Θυμώνει

Share

Μιλτιάδης Ντόβας

Ήρα τη βεβαιότητα με την αμφιβολία!
Η σκέψη μου, εικόνα δίχως γη, θλιβερή όλο ύψος ανάβαση!
Γέλασε ο γκιόνης την τελευταία του, φορά!
Τραγούδι άρχισε κρυφό στις θημωνιές της νύχτας!
Φεγγάρι γάργαρο της Νιότης η Αυγή, θυμωμένο σημάδι της ύπαρξης!
Ξύπνησε το πηγάδι των καημών, μ’ Οργής ανέσπερο τυφλό Αποσπερίτη!
Αποσπερίτη που μοιράζει γειτονιά!
Continue reading “Θυμώνει”

Ο μικρός Πάμπλο

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Έπαινος στον Ε΄ Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης
Της Εταιρίας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά
Οκτώβρης 2012

Ο μικρός Πάμπλο
Ήθελε να ζωγραφίσει
Μιαν ελιά καταμεσής του κάμπου
Ένα χελιδόνι καταμεσής της άνοιξης
‘Εναν Ιησού καταμεσής των σταυρωτών του
«΄Αφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι…»
Ήθελε να έχει στην παλέτα του
Continue reading “Ο μικρός Πάμπλο”

Μεγεθύνσεις ενός παρελθόντος

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

2ος ΄Επαινος Διηγήματος στο 12ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Εταιρείας Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου . 2012

To δωμάτιο μικρό, μικρότερο απ’ ό,τι συνήθως. Λες και χαμήλωνε το ταβάνι απειλητικά πάνω απ’ την ανήσυχη σκέψη του. Σηκώθηκε απ΄το κρεβάτι όμοια με παιδί που ξυπνά αλαφιασμένο από όνειρο κακό. Γύρω του σκορπισμένα άδεια τενεκεδάκια μπίρας, πρόβαλλαν σαν μικρό ναρκοπέδιο στον ασταθή βηματισμό του. Ξανακάθισε βαρύς στο στενό, γυμνό από σεντόνια κρεβάτι. Απέναντί του το ψυγείο με την πόρτα ορθάνοιχτη, άδειο κι αυτό, προκαλούσε την πείνα και τη δίψα του.

΄Εψαξε νευρικά στις τσέπες του παντελονιού του. Δυο τρία τσαλακωμένα χαρτομάντιλα κι ένας σπασμένος αναπτήρας όλη κι όλη η συγκομιδή του.

Continue reading “Μεγεθύνσεις ενός παρελθόντος”

Χαμένη Φωτοσύνθεση

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Μονόχρωμες, πολύβουες οι μάσκες
Τα χαμόγελα πλαστικά
Κατάλοιπα λες αισθητικών επεμβάσεων
Κάτω από νυστέρια επιτήδευσης
Τα λόγια απλώνονται σαν δίκτυα
Ν’ αλώσουν τη στερνή σοδειά απ΄τα γεννήματα του χρόνου μας
Κι ένας φόβος ίδιο με φίδι που ζυγώνει τις Εύες των καιρών
Υπόσχεται απ΄το δέντρο του απαγορευμένου εαυτού
Τη θεοποίηση της πιο φτηνής μας σάρκας
Continue reading “Χαμένη Φωτοσύνθεση”

Winners of 2012 Literary Awards

Share

Winners of the 2012 Prime Minister’s Literary Awards announced

Prime Minister Julia Gillard and Arts Minister Simon Crean today announced the winners of the 2012 Prime Minister’s Literary Awards at a ceremony at the National Library of Australia.

Gillian Mears won the fiction award for her novel Foal’s Bread while the award for poetry went to Luke Davies for Interferon Psalms.

The young adult fiction category was won by Robert Newton for When We Were Two and the children’s fiction award went to author Frances Watts and illustrator Judy Watson for Goodnight, Mice!

Mark McKenna won the non-fiction award for his book An Eye for Eternity: The Life of Manning Clark and the Prize for Australian History was awarded to Bill Gammage for The Biggest Estate on Earth: How Aborigines Made Australia.

Continue reading “Winners of 2012 Literary Awards”

Ανεμώνες

Share

Τάκης Χατζηαναγνώστου
Α’ Βραβείο Λογοτεχνίας
σε διαγωνισμό του 1952 

Κάτω, χαρούλες, κι όλο φως οι μυγδαλιές
τρελό χορό μέσα στους δρόμους αρχινίσαν
κι εδώ στους λόφους ανεμώνες αγκαλιές
μια πρώιμη άνοιξη, χιλιόχρωμη σκορπίσαν..

Continue reading “Ανεμώνες”

Καλαμοκαβαλάρισσα

Share

Mε την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας αφιερωμένης στη Γυναίκα

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Γ΄ Βραβείο στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Σατυρικής Ποίησης
“Παύλος Πολυχρονάκης” Χανιά, Νοέμβριος 2011

Καλαμοκαβαλάρισσα, ξανθιά, κοκκινομάλα
Τη μια βραδιά εβένινη, την άλλη μωβ ή άλλα.
Χθες ήσουν μαυρομάτισσα, τώρα γαλανομάτα
Και χάριν του φορέματος, να ’σαι, πρασινομάτα.
Πρωί σε βλέπω και φοράς φούστα στενή και μίνι
το βράδυ όλα τα πετάς ή λες λιγάκι ας μείνει.
Ξάφνου φυτρώνει ένα τατού στα λαξευτά σου σκέλη
κι έπειτα εδώ και κει , παντού, σε όλα σου τα μέλη.

Κέντησες μ’ επιμέλεια με πίιρσινγκ (piercing)σκουλαρίκια,
διχάλωσες μύτες κι αυτιά και κάνεις ζοριλίκια.
Την κάλαμο καβάλησες, δε θες ούτε μια στάση
βιάζεσαι μα στην άβυσσο γρήγορα θα σε φθάσει.
Ύφος κρατάς, αντράκι λές, γεμάτο νταϊλίκια
μα τόσο, που εγέμισες με αντρικά ποντίκια.

Γέμισες τ’ ακροδάχτυλα με φω μπιζού κοτρώνες,
κρόσια, κορδέλλες, χαϊμαλιά, φούντες, φρου-φρου και ζώνες.
Φορές φορές εγίνηκες σαν κινητή βιτρίνα.
Και δαχτυλοδειχτούμενη η τάδε και η δείνα…
Χαθήκανε στα πατσουλιά τ’ αρώματα του κρίνου
εις στην ψευτιά και στα πουά πολύχρωμου αρλεκίνου.

Το δάκρυ ψεύτικο κι αυτό παρέμεινε στη μάσκα
και το χαμόγελο ψυχρό σα χιόνι στην Αλάσκα.
Κι από γυναίκα λατρευτή, γλυκειά, ζεστή και φίνα
σαν το μουλάρι εγίνηκες περήφανη αλογίνα.
Το στήσιμό σου αντρικό και οι χειρονομίες
ασχήμηνε το στόμα σου απ’ τις βωμολοχίες.
Πέταξες τα προσχήματα κι εγύρισες την πλάτη
σ’ όλα τα όχι και τα μη κι έγινες… πιπεράτη.
Μες στη ματιά πληγώθηκε με βία η τρυφεράδα
γέμισε ματαιότητα και άγχος και… φελλάδα.

Γκρέμισ’ απ’ το καλάμι σου το γυναικείο μπρίο,
φόρεσες τα σειρήτια σου κι έγινες Άλφα-Δύο.
Γέμισες όλη την TV γυμνά μπούτια και μπούστα
ξυπνάς ή μη την όρεξη, ανάλογα τα γούστα.
Έγινες αυτοκόλλητο φελλών πολλών Τι κρίμα!
κι αντί μπροστά καθημερινά πας πίσω ένα βήμα.
Τι σού ’μεινε αυθεντικό; Πες! κι όλα μου τα κάλλη
σου υπόσχομαι να αρνηθώ και γω για ένα καλάμι!
Ακόμη και στα γλέντια σου θέλεις όταν κουνιέσαι
μαζί και το καλάμι σου. Κι εβίβα! Δε βαριέσαι!
Και στο τραπέζι άνω πηδάς προς τέρψιν των ματιών μας
και γίνεσαι το ελαφρόν, τζάμπα, επιδόρπιόν μας.
Μα συ δεν είσαι ορεκτικό είσαι της φύσης άτι
σε θέλει και λεβέντισσα κι όταν πρέπει σικάτη.

(Λίγα προσωπικά σχόλια)
Η απαίτηση για ισότητα των δύο φύλων, εξακολουθεί να διαγράφεται
μέσα από μια δύσκολη πορεία και κοινωνικές διαδικασίες.
Το «όραμα» εκατομμυρίων γυναικών είναι σχεδόν πραγματικότητα.
Θεμιτές οι φιλοδοξίες τους και οι προσδοκίες τους.
Τώρα όμως, κάπου μετά το τέρμα, με τους ώμους φορτωμένους υποχρεώσεις,
με κάποιες τύψεις ότι παραμέλησαν κάποιες για να ανταποκριθούν σε άλλες,
ίσως κάποιοι και κάποιες αναρωτιούνται καμιά φορά
αν πράγματι δεν αντιστρατεύτηκαν στη φύση τους.
Έτσι κι αλλιώς η Γυναίκα πάντα ήταν ο μοχλός
που θα μπορούσε να κινήσει τη γη.

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Χωρίς Εγγυήσεις

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Τιμητική διάκριση στον 7ο Ετήσιο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος
και Ποίησης από τη Λογοτεχνική-Συγγραφική ομάδα Ιδεόπνοον 

Σε τούτο τον κάμπο
Σε τούτη τη διάταξη της φύσης και τ΄ ανθρώπου
Μυριάδες σύννεφα περάσαν
Στάζοντας μόνο τη βροχή σαν ικεσία

Χιλιάδες κόσμοι ήρθανε και φύγαν
Προσποιούμενοι πως δεν παραφύλαγε το Τέλος
Σε κάποια αιχμηρή γωνία ανυπεράσπιστου καημού
– 

Continue reading “Χωρίς Εγγυήσεις”

Chestnuts

Share

Loula S. Rodopoulos

chestnuts brood in embers of cynicism
hiss their anger

weeds engulf railway lines
supplanted by unfinished road works
lone cinema hotel closed
denuded shops plastered with yellow For Rents signs
hospital staff unpaid closure rumoured

decaying rural properties entice foreign takeover
austerity measures elderly recall famine
hooded masses protest politicians grovel to EU
youthful gloom lines coffee bars overlooking
the bay of Nafpaktos

Continue reading “Chestnuts”

Ο κόκκινος σκούφος κι ο λύκος

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Ήρθε στην αυλή μου η Κοκκινοσκουφίτσα
ψάχνοντας το δρόμο για το παρελθόν,
ανάμεσα σε μονοπάτια επικίνδυνα,
ακολουθώντας τα «Ανθρώπινα» ίχνη
και ντυμένη με το κόκκινο παλτό της παιδικότητας. Continue reading “Ο κόκκινος σκούφος κι ο λύκος”

Η Πόλη

Share


Χάρης Μελιτάς
 Έπαινος Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος

 Η πόλη είναι θάλασσα
έλεγε όσο ήταν παιδί.
Τα σπίτια αραγμένα καράβια
οι δρόμοι ζώνες ατσάλινες
χαραγμένες στο διάβα του ήλιου
κι οι άνθρωποι ανταριασμένα κύματα
κυκλώνες, που με σύμμαχο τον Αίολο
βράχους συντρίβουνε για το φιλί της άμμου.

Continue reading “Η Πόλη”

Ο Εκφωνητής

Share

Β΄ Βραβείο Παγκρήτιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού (2011)
του Συνδέσμου Φιλολόγων Χανίων για την
εξέγερση του Πολυτεχνείου

Χάρης Μελιτάς

Πλανιόταν η φωνή σου εκφωνητή
ελεύθερο πουλί πάνω απ’ την πόλη
καλώντας στου Νοέμβρη τη γιορτή
οράματα ζωσμένοι να ΄ρθουν όλοι.

Τα μάρμαρα τραγούδησαν ξανά
ανάψανε φωτιές στα παραθύρια
παλιές διχογνωμίες πουθενά
τα λόγια σου στεριώσανε γιοφύρια.

Continue reading “Ο Εκφωνητής”

Επτά Χαϊκού

Share

Χάρης Μελιτάς
Έπαινος της Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρίας “Τέχνη” Κιλκίς-Μ.Κ.Ε. 2010

Η Εκποίηση του Ενεστώτος

Πωλείται χρόνος
πλήρους απαξίωσης.
Κάτω του κόστους.

Ο Άλλος

Γύρισα σπίτι
να βρω τον εαυτό μου.
Δεν με γνώρισε.

Continue reading “Επτά Χαϊκού”

Από το Τόκιο στο Χαρτούμ

Share

(Μαρτυρίες, συνδηλώσεις)

Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας Χρονικού – Μαρτυρίας (Φεβ. 2011)
Η Διασπορική Λογοτεχνική Στοά φιλοξενεί ακόμη ένα έργο του Πρέσβυ της Ελλάδας Γιώργου Βέη με την εισαγωγή από το βραβευμένο αυτό βιβλίο.

ΚΕΔΡΟΣ 2009

Γιώργος Βέης

Στην Πάι Φου Λιανγκ
για τον άπειρο χρόνο στο Τόκιο
τις εκπλήξεις του Καμερούν
τις περιπέτειες στο Σουδάν.

Στον Θανάση Θ. Νιάρχο
για τα σαράντα χρόνια της φιλίας μας.

Υπάρχει και άλλο χρυσάφι, ορυκτό [.] Οι εσχατιές της οικουμένης έχουν τα σημαντικά αυτά αγαθά όπως έλαχε και στην Ελλάδα να διαθέτει το ωραιότερο εύκρατο κλίμα.

Ηροδότου Ιστορίαι, Βιβλίο Γ!

Ένα ταξίδι είναι πάντα και μια αποστολή διάσωσης, η συλλογή στοιχείων για κάτι που βρίσκεται σε πορεία εξάλειψης και σε λίγο θα χαθεί, το ύστατο αγκυροβόλημα σε ένα νησί που τα νερά το καταπίνουν.

Κλάουντιο Μάγκρις, Δούναβης Continue reading “Από το Τόκιο στο Χαρτούμ”

Πρόσωπα και Πράγματα

Share

Χάρης Μελιτάς
Βραβείο ΔΕΛΦΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ 2008

Η γυναίκα του αγαπούσε τα ζώα
ο γιος του λάτρευε τους ανθρώπους
όσο για κείνον, ισορροπούσε
δίνοντας αξία στα πράγματα.

Το τρίγωνο ήταν μοιραίο να σπάσει.
Η κυρία έφυγε με τη γάτα της
και το παιδί του με μια σημαία
μαύρη, προς άγνωστη κατεύθυνση.

Continue reading “Πρόσωπα και Πράγματα”

Ecce Homo! (Ίδε ο Άνθρωπος!)

Share

Evangelia – Aggeliki Pechlivanidou
Έπαινο από ΠΕΛ (δελφικοί αγώνες)

Moυ ’παν πως ο θεός  που κτίσαμε
____________μας γέλασε!
Μου ’παν πως στην ψυχή μας έμεινε
____________άδειος παλμός.
Στα ασημένια χέρια μαράθηκαν
____________τ’ αμάραντα λουλούδια
και μαδήσαν οι πασχαλιές του έρωτα.

Continue reading “Ecce Homo! (Ίδε ο Άνθρωπος!)”

“Κάναντα”

Share

Άρις Αντάνης

Βραβείο Πνευματικής Εστίας Μοσχάτου,
εκδόσεων Πατάκη
ΓΣΣΕ

Ξ έ χ α σ α  να σου πω, ότι, έτσι και με συμπαθήσει άνθρωπος εμένα, δεν με ξεσυμπαθάει εύκολα και να με συμπαθάς, αν στο σημείο αυτό δεν δείχνω διόλου μετριόφρων.

Εν τούτοις δεν θα μπορούσες και να πεις, ότι η πολλή συμπάθεια βγαίνει πάντοτε σε καλό και μη νομίσεις δηλαδή, ότι, όντας συμπαθής γίνεσαι και προνομιούχος.

Γιατί ξέχασα να σου πω, ότι  κ α ι  εγώ, έτσι και συμπαθήσω άνθρωπο δεν τον ξεσυμπαθάω εύκολα. Πρόσεξε τώρα να δεις τι συμβαίνει εδώ: Συμπαθώ, συμπάσχω, συμπονώ.  Ρήματα σύνθετα. Πρώτο συνθετικό η πρόθεση «συν». Τι σημαίνουν αυτά; Σημαίνουν ότι αν πάσχεις εσύ, πάσχω και εγώ μαζί σου και αν πονάς εσύ, πονάω κι εγώ. Αυτό είναι καλό ή κακό; Καλό θα πεις, αλλά αν πονάω κι εγώ μαζί σου, πώς θα μπορέσω να σε βοηθήσω; Κι εγώ θα χρειάζομαι βοήθεια! Δεν θα χρειάζομαι; Μην απαντάς. Στο τέλος θα μιλήσεις εσύ…Αν και αμφιβάλω, γιατί μάλλον θα μείνεις άλαλος!….

Continue reading ““Κάναντα””

Περιπατητής

Share


Ελισσάβετ Χαρταβέλλα
βραβείο 5ου Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Μαντινάδας,
Ποίησης & Σεναρίου, καλοκαίρι του 2010, που διοργάνωσε
ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Χαρκίων
του Δήμου Αρκαδίου, Νομού Ρεθύμνης
Έδυσε ο ήλιος
παίρνοντας μαζί του
το υπέρλαμπρο φως του
κι όλοι γέρνουν στην πουπουλένια τους κλίνη
εκτός από ‘κείνον,

Ονείρων και Μνήμης Γωνία

Share

Χάρης Μελιτάς

Α’ Βραβείο Διαγωνισμού
“Ποιητής Ψηφίζει Ποιητή”
Διεθνούς Ποιητικού Συνεδρίου Θάσου 2009


Αύριο κηδεύουμε ένα παλικάρι.
Στην Παλαιστίνη, στο Ιράκ, στο Βιετνάμ
στην Κύπρο, στο Θιβέτ, στη Νικαράγουα
στην Πράγα, στο Σνατιάγο, στη Μαδρίτη
στο Βελιγράδι, στο Μπουένος Άιρες
στο Σύνταγμα, στα Γιούρα, στο Γουδί,
στην Αφρική ή στην Ασία – έχει καμία σημασία;

Continue reading “Ονείρων και Μνήμης Γωνία”