Βουβή Σύγκρουση

Share

Η Βουβή Σύγκρουση δύο Τιτάνων της Ελληνικής Λογοτεχνίας: του Νίκου Καζαντζάκη και του  Άγγελου Σικελιανού

Δρ Πιπίνα Έλλη (Dr Pipina D. Elles )

Την πρώην σύμπνοια ανάμεσα στους δύο ποιητές, την παραμερίζει μία βουβή σύγκρουση, η οποία έρποντας ανάμεσά τους, ωθεί στην απομάκρυνση του ενός από τον άλλον. Ο Καζαντζάκης διανύει μία περίοδο κατά την οποία, καθώς δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του, και κυρίως σε σχέση με τις προσδοκίες του πατέρα του[1] για το άτομό του, καταλήγει σε υπερβολικό άγχος και θέλει να πεθάνει[2]. Το άγχος του συνδέεται επίσης με την απομάκρυνσή του από τον Σικελιανό, στην οποία πιθανόν να συνέβαλε και η κοινή απογοήτευσή  τους, εξαιτίας της άγονης αναζήτησής τους για κοινόβιο. Επιπλέον το γεγονός ότι ο Σικελιανός έχει την οικονομική άνεση να συγκεντρωθεί με επιτυχία αρχικά στην ποίησή του και αργότερα στην Ιδέα της Αναγέννησης των Δελφικών Εορτών, είναι αρνητικό στοιχείο στην σχέση του με τον ετούτον. Ο Καζαντζάκης θεωρεί όλες ετούτες τις προσπάθειες του Σικελιανού αρνητικές για την ποίησή του, και ακόμη περισσότερο γιατί ο ίδιος παλεύει για την εξασφάλιση οικονομικών πόρων απαραιτήτων στην πνευματική του δημιουργικότητα. Continue reading “Βουβή Σύγκρουση”

Ίων Δραγούμης

Share

Ίων Δραγούμης, διανοούμενος, πολιτικός ιδεολόγος, εθνικιστής

 

©Πιπίνα Έλλη (Dr Pipina D. Elles)
από τον ανέκδοτο Τόμο Δ’ της σειράς Μελέτες

 

Εισαγωγή – Βιογραφικό Σημείωμα

Το θέμα προς διαπραγμάτευση, αφορά τον διανοούμενο και πολιτικό, ιδεολόγο: Ίωνα Δραγούμη [1. Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles), Οι Μακεδόνες, Σύδνεϋ 2013, υποσημείωση 84, σ. 52.], που έδεσε άμεσα την τύχη του με τον Μακεδονικό αγώνα, την περίοδο: 1902-1908.

Maria-kotopouli
Μαρίκα Κοτοπούλη – ηθοποιός

Ο Ίων Δραγούμης που γεννήθηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1878 και δολοφονήθηκε[2. Η αντιβενιζελική στάση του Δραγούμη, μετά από την δολοφονική απόπειρα εναντίον του Βενιζέλου στο Παρίσι (30/7/1920-12/8/1920 είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία του από φανατισμένους οπαδούς του Βενιζέλου με επικεφαλής τον Κρητικό μακεδονομάχο Παύλο Γύπαρη, Κωνσταντίνος Α. Βακαλόπουλος, Ίων Δραγούμης, Μαρτύρων και ηρώων αίμα, Εκδοτικός Οίκος, Αδελφών Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, 1991, σ. 41.] τον Απρίλιο του 1920, μεγάλωσε σε ένα ήσυχο και οικογενειακό περιβάλλον. Η οικογένειά του ήταν από τα μεγαλύτερα ονόματα της πρωτεύουσας, η δε ανατροφή του και η διαπαιδαγώγησή του υπήρξαν τέλεια. Από νεαρή ηλικία, διάβαζε ιστορία, θέατρο, ποίηση, πεζογραφία και Φιλοσοφία, ενώ στη συνέχεια μελέτησε τους μεγάλους Ευρωπαίους διανοούμενους. Παρά το γεγονός ότι επηρεάστηκε έντονα από τον φιλόσοφο Νίτσε και τον Barres, ως δημοτικιστής, απογοητεύθηκε από το κοινωνικό πρόσωπο του Νιτσεϊσμού. Αγαπημένη του υπήρξε η Μαρίκα Κοτοπούλη, ηθοποιός του Θεάτρου.

Continue reading “Ίων Δραγούμης”

Διαμάχη Πολυλά-Ζαμπέλιου

Share

Η διαμάχη Πολυλά-Ζαμπέλιου
για το έργο του Σολωμού
στο ρομαντικό πλαίσιο
(αισθητικό, ιστορικό πλαίσιο).

Δρ. Πιπίνα Δ. Έλλη
(Σεπτέμβριος, 1997, Σύδνεϋ)

Εισαγωγή

polylas-zampeliosΗ σοβαρή μελέτη του έργου του Διονύσιου Σολωμού εγκαινιάζεται τον Ιανουάριο του 1853 από τον Κυθήριο νομικό-λογοτέχνη και κριτικό, Εμμανουήλ Στάη[1], με την κριτική του για το έργο του Σολωμού, Ο Λάμπρος[2]. Ο Στάης στην κριτική του, αναφέρεται στην επίδραση «του πρώτου εθνικού ποιήματος», όπως αποκαλεί τον Ύμνο εις την Ελευθερία, του Σολωμού και την αντίδραση ανθρώπων «μ’ ενάντιαις ιδέαις, (και πολλοί μ’ ενάντια συμφέροντα…)…» όπως καταθέτει αμέσως πιο κάτω από την παράγραφο που ακολουθεί:

«Ο ποιητής τότε εξέδωκε το πρώτο εθνικό ποίημα· και η φωνή του αντήχησε ολούθενε, σαν τα έργα που είχ’ εξυμνήσει· αλλ’, αγκαλά και τέτοια, αυτή η φωνή δεν εγέννησε την αρμονία που έπρεπε να γεννήση.»[3] Continue reading “Διαμάχη Πολυλά-Ζαμπέλιου”

Ηλιάνα Βολονάκη

Share

ilianavlΜια αποκλειστική συνέντευξη και ψηφιακή συνεύρεση με τη συγγραφέα Ηλιάνα Βολονάκη για τη Διασπορική Λογοτεχνική Στοά. Είκοσι ερωτήσεις που αποκαλύπτουν άγνωστα στοιχεία της ζωής και της δημιουργίας της.

Τρόπος ζωής η συγγραφή έργων για την Ηλιάνα. Πάντα δραστήρια και δημιουργική.

Διασπορική: Κυρία Ηλιάνα, τι θα λέγατε να γυρίσουμε για λίγο το χρόνο πίσω, σ’ ένα ταξίδι προς το παρελθόν και να δούμε τα πρώτα σας βήματα στην Τέχνη και τη σχέση σας, τόσο με τη συγγραφή αλλά και τις εκδόσεις;

Ηλιάνα: Θυμάμαι τον εαυτό μου, μπροστά στη τηλεόραση, να παρακολουθώ ένα παιδικό, εκεί πού τα μολύβια, οι γόμες, οι κούκλες κτλ, περίμεναν τη νύχτα για να ξεκινήσουν τις ιστορίες τους. Ήμουν 7 χρονών κι όμως έγραφα τα παραμύθια μου, μέχρι τα δεκαοχτώ μου που έγραψα το πρώτο μου μυθιστόρημα. Ύστερα ήρθε η Άννα Καρένινα. Τότε είχε κάνει θραύση το θεατρικό έργο. Έτσι, αποφασίσαμε οικογενειακώς να το δούμε. Αυτό ήταν! Μαγεύτηκα! Την επόμενη μέρα, κιόλας, άρχισα να μιμούμαι όπως οι ηθοποιοί, να κάνω ένα σωρό πράγματα. Ώσπου στην ηλικία των δεκαοχτώ μου χρόνων αποφάσισα να ασχοληθώ πιο ενεργητικά με τη συγγραφή. Το «βαλς των ανέμων» ήταν το πρώτο μου βιβλίο αλλά «η μελαγχολία της νύχτας» κυκλοφόρησε πρώτα. Διότι ένα βιβλίο 900 σελίδων, για μία πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέα, ήταν δύσκολο να εκδοθεί. Η αλήθεια βέβαια είναι πώς δεν είχα σκεφτεί ποτέ να εκδώσω κάποιο. Εντελώς τυχαία το έστειλα στις εκδόσεις «Κήπος» και χωρίς δεύτερη σκέψη έγινε αποδεκτό.

Διασπορική: Ποιο θεωρείτε ό,τι υπήρξε το πρώτο και σημαντικότερο ερέθισμα για σας, ώστε να οδηγηθείτε στην τωρινή συστηματική ενασχόληση σας, με τη λογοτεχνία;

Ηλιάνα: Καταλυτικός παράγοντας, ήταν η Άννα Καρένινα. Στα μάτια ενός παιδιού, όλα μοιάζουν παράξενα, οι κοινωνίες, οι καταπιεστικές οικογένειες, πού διαδραματίζεται η Άννα Καρένινα, και ένα σωρό άλλα, έχουν άλλους ρυθμούς. Είχα την τύχη- και έχω- να βρίσκομαι, δίπλα σε δύο καταπληκτικούς γονείς, πού έδωσαν την ψυχή τους για εμένα και με στήριξαν στη συγγραφική διαδρομή μου. Βλέπετε, η ζωή είναι γεμάτη απρόοπτα, ανατροπές… Continue reading “Ηλιάνα Βολονάκη”

Η Χάρη του Βιβλίου

Share

  Του Δημήτρη Καραλή

Υπάρχουν λέξεις που τις χρησιμοποιούμε για να στολίζομε την έκφρασή μας, όπως διαλέγομε λουλούδια να κοσμήσουμε το σπίτι ή τα κρεμάμε γιρλάντες στο λαιμό. Το καταπράσινο λιβάδι αγαλλιάζει τα μάτια του διαβάτη, κι όμως, λίγα αγριολούλουδα φυτρωμένα διάσπαρτα εδώ και εκεί, τονίζουν κι ανυψώνουν ακόμα περισσότερο την παραμυθένια ομορφιά του. Το ίδιο συμβαίνει και με τη λογοτεχνία, όταν νυφοστολίζομαι τις σκέψεις μας με όμορφες λεξούλες, σαν τις κεντήστρες που κοσμούν με πολύχρωμες κλωστές τα αγαπημένα εργόχειρά τους.

Κάθε καλογραμμένη σκέψη εμψυχώνει και καλλιεργεί τον αναγνώστη, σαν την οργανική κοπριά που δυναμώνει δενδρύλλια και φυτά να παράγουν καλύτερα λουλούδια, φρούτα και καρπούς. Ποτέ μια ώριμη σπερματική ιδέα δεν παραμένει ανεκμετάλλευτη στην ανθρωπότητα, αργά η γρήγορα θα μαθευτεί και θα μεταδοθεί σε ολόκληρη την οικουμένη.

Continue reading “Η Χάρη του Βιβλίου”

Ο Γιάννης Ρίτσος

Share

Το Γιάννη Ρίτσο πρωτογνώρισα στα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα όταν βρισκόμουνα κάποτε καλεσμένος σε μια οικογένεια στο Μαρούσι. Η οικοδέσποινα ήταν μια καλλιεργημένη κυρία και μαθήτρια του γνωστού μας ζωγράφου Νίκου Εγγονόπουλου. Στην διάρκεια συζητήσαμε για τη ζωγραφική του Νίκου Εγγονόπουλου καθώς και του Γιάννη Τσαρούχη που ήταν επίσης στενός φίλος της.

Continue reading “Ο Γιάννης Ρίτσος”

Anna Kannava

Share

It is with a great deal of sadness that Diasporic heard the passing away of Anna Kannava on May 5th, 2011. This is for two reasons.

Firstly because she was such a great fighter who thrived in film making and lately in literature against overwhelming personal health issues and secondly because for a while we wanted to include extracts from Anna’s work within the Diasporic pages and all this time we didn’t.

At Diasporic Literature Spot we would like to express our deepest sympathy to the immediate family, mother Frederika Apokidou, brothers George and Nino, and those friends who knew her and we close to her. One of these friends was the well known and successful film maker Bill Mousoulis who had this to say…

Anna Kannava, 1959 – 2011

Dear friends, colleagues, and fellow film lovers in Melbourne --

It is with great sadness I relay to you the news of the passing away of
one of Australia's best independent filmmakers, Anna Kannava.

Anna died yesterday, May 5, at the age of 51, after having contracted
cancer about a year ago.

For most of her adult life she struggled with poor health, but she never
let that stop her from making films, and indeed in recent years she
turned her hand to novel-writing as well.

My own estimation is that she was a fiercely talented artist, and an
abundant human being.  She connected with many people in a strong,
unique way, and she leaves behind for the rest of the world two supreme
personal documentaries, two innovative experimental feature films, and
two absolutely brilliant novels, which are currently in the hands of a
publisher and will hopefully see the light of day soon.

Anna, we will not forget you.

For more info on her, go to the web page
http://www.innersense.com.au/mif/kannava.html

Bill

Also, another friend of the family, Gabrielle Morgan, wrote these words:

I first came to know Anna about seven years ago when I was searching for a film maker with a similar vision to my own to work on a film script I was writing.  I had approached Anna’s friend, Bill Mousoulis, and after reading a Synopsis I had written, he straight away suggested I should contact Anna.  For this I will always be grateful.

Anna was away filming in France, and it was a few months before I sent her my first email.  At the time, her health was troubling her.  She told me she was going to concentrate on her writing in the future as she was finding the effort of film making too tiring.  She had already completed a novel, “Stefanos of Limassol,” and Bill asked me if I would be interested in helping her edit this work.  I was pleased to help and Anna forwarded me the manuscript.

When I read it, I was immediately impressed.  She had an ability to penetrate into the very heart of the characters she had created.  I found a rare depth to her writing, which to my mind lifted her above the average writer.  She had the ability to hold the reader’s interest with indelible images that would lastingly linger in the mind.

As I worked with Anna editing the novel, our daily emails and phone calls became an essential part of our lives.   As well as building a genuine friendship, we developed a real trust in each other’s judgment.  I felt strongly that I should in no way alter the style of Anna’s writing or alter the poetic quality of her work, while at the same time correcting any grammatical errors or awkward sentence structure.

It was some time before I actually got to meet Anna in person, because of the distance we lived apart, but when I did meet her I was overwhelmed by her tenacious spirit in the light of her debilitating illness.  The passion she felt for her creative life far surpassed the annoyance of any pain she suffered.  Anna was feisty.  She was direct and had the ability to challenge you, make you think about things, but always you knew she was thinking of you.  She was generous, saw the humour in a situation and always showed great interest in what you had to say.  She was unspoilt and completely self effacing.

No sooner had Anna finished her first novel than she was well into her second novel, “So Much Joy – Lisboa.”  Again the new characters she created had a life of their own and were well delineated.

Through her novels and her films the essential Anna lives.  She has left us a treasury of images and words inspired by her enduring love and dedication to her craft.

Anna, you will not be forgotten.

For us, Anna was a real artist, a real fighter, a happy personality that inspired us. One who will never be forgotten by all those who were lucky enough to have met her. At Diasporic Literature we promise to add parts or whole extracts from her work in the near future.


Μανχάταν-Μπάνγκοκ

Share

(μαρτυρίες, μεταβάσεις)

Για πρώτη φορά η Διασπορική Λογοτεχνική Στοά φιλοξενεί απόσπασμα έργου του συγγραφέα Γιώργου Βέη με το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου το οποίο παρουσιάζεται στην Αθήνα στις 2 Μαΐου 2011 και κυκλοφορεί από τις 18/05/2011. Τιμή και υποχρέωσή μας.

Γιώργος Βέης

Κέδρος 2011

Η Ροζανέτ νόμιζε πως ο Λίβανος βρίσκεται στην Κίνα· γέλασε μόνη της με την άγνοιά της και παρακάλεσε τον Φεντερίκ να της δώσει μαθήματα γεωγραφίας.

Γκυστάβ Φλωμπέρ, Η Αισθηματική αγωγή

——————————————————————————————–

.η Ινδική είναι η τελευταία κατοικημένη περιοχή προς την ανατολή. Στην περιοχή αυτή και τα ζώα και τα πετεινά είναι πολύ μεγαλύτερα απ΄ ό,τι σε άλλες χώρες, εκτός από τα άλογα(που είναι μικρότερα από τα μηδικά και ονομάζονται Νησαία).Εκεί υπάρχει και χρυσάφι άφθονο, άλλο ορυκτό, άλλο που το κατεβάζουν τα ποτάμια[.]Έως την Ινδική η Ασία είναι κατοικημένη, από την Ινδική όμως και πέρα, προς ανατολάς, είναι ακατοίκητη και κανένας δεν ξέρει τίποτε γι΄ αυτήν. Τόσο μεγάλη είναι και τέτοιο περίγραμμα έχει η Ασία.

Ηροδότου Ιστορίαι, Βιβλία Γ! και Δ!

ΛΙΓΟ ΠΡΟΤΟΥ ΑΝΑΨΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

Για πληροφορίες ρωτήστε τον ταξιδιώτη και όχι τον ντόπιο.

Ρούμι

Continue reading “Μανχάταν-Μπάνγκοκ”

14. Στην Τασκένδη…

Share

του Γιάννη Λιάσκου

Στο δεύτερο αυτό μικρό αφιέρωμα στους Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες που έζησαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους σε χώρες του, πάλαι ποτέ, ανατολικού μπλοκ, μέσα πάντα από τη διήγηση του συμπάροικου Δημήτρη Τσιαούση και τις σελίδες των τριών ανέκδοτων βιβλίων του για την εθνική αντίσταση και τον ελληνικό εμφύλιο, θα ρίξουμε φως και θα μάθουμε από πρώτο χέρι για τον τρόπο ζωής στην πρωτεύουσα μιας ασιατικής σοβιετικής δημοκρατίας, την Τασκένδη, τις δεκαετίες του ’50 και του ’60.

Continue reading “14. Στην Τασκένδη…”

Νίκος Νομικός

Share

Η δύναμη των ιδανικών

Γνώμη μου είναι ότι αν δεν υπάρχει ένα εσωτερικό κίνητρο στον άνθρωπο ν’ αλλάξει τον κόσμο όταν είναι παιδί ακόμη, με σκοπό η αλλαγή αυτή να επιφέρει καλύτερες μέρες για την ανθρωπότητα, δεν μπορεί να προχωρήσει στη ζωή του σωστά και ν’ αντέξει στις προκλήσεις των εποχών ούτε να ευαισθητοποιηθεί με τις ανισορροπίες της κοινωνίας εφόσον δεν θα κατέχεται από ιδανικά.

Η εξωτερικά εμφανιζόμενη ισορροπία εκδηλώνει μια εσωτερική ευθύνη για το παρελθόν που χαρακτηρίζει την προέλευσή του, μια σοβαρότητα για το παρόν και μια μελετημένη ενεργητικότητα για τη βελτίωση του μέλλοντος.

Στην ομογένεια έχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα ατόμων που δείχνουν περίτρανα ότι πράττουν τα λεγόμενά τους και αναφέρονται με γενναιότητα και ειλικρήνεια στις πράξεις τους, πράγμα που υποδεικνύει μια εσωτερική τάση για βελτίωση και για υπεύθυνο προσανατολισμό των ενεργειών και δημιουργιών τους. Μέσα σ’ αυτούς συγκαταλέγεται και ο συγγραφέας και σκιτσογράφος Νίκος Νομικός.

Continue reading “Νίκος Νομικός”

Κώστας Μόντης

Share

Ο πιο σύγχρονος του Ελληνισμού
της Κύπρου
«Υμνητής του Πνεύματος»

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Γράφει η ιστοσελίδα mathisis.com στη μελέτη του Β.Δ. Αναγνωστόπουλου[1]:

“Κώστας Μόντης – ο τραγουδιστής των παιδιών” – Από το Πολιτιστικό Περιοδικό Νέα Εποχή Τεύχος 4 (239), 1996, Σελίδες 43-50.

“Αυτά όλα τα τραγούδια για παιδιά δεν μεταφράζονται σε γλώσσαν άλλη, οι διάφοροι μη χολοσκάνουν…” Κ. Μόντης. – Αφήστε τον στίχο του να σας πάρει απ’ το χέρι.

Κλείνουν το 2011 28 χρόνια από την κυκλοφορία της πρώτης συλλογής του Κώστα Μόντη με “ποιήματα για μικρά και μεγάλα παιδιά” και δίνεται έτσι η αφορμή να μιλήσουμε για τον σύγχρονο κορυφαίο Κύπριο ποιητή. Να μιλήσουμε και για την παιδική ποίηση του, για μια πλευρά του έργου του ίσως λιγότερο γνωστή, αλλά πολύ σημαντική για το νεανικό κοινό – και όχι μόνο.

Continue reading “Κώστας Μόντης”

Ειρήνη

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

 

Ω, εκείνος ο Καιρός θα μπορούσε ν’ αγγίξει μια μορφή
Που να ‘δειχνε τι είχε η εποχή του Ομήρου

Δημιουργήσει ως μισθό ήρωα.

“Όλη της η ζωή δεν ήταν τίποτ’ άλλο παρά καταιγίδα,
Ζωγράφοι δε θα ζωγραφίζαν μορφή
Τέτοιων αριστοκρατικών γραμμών”, είπα,

“Μια τόσο ντελικάτη υψηλή κεφαλή,
Όλη εκείνη η αυστηρότητα μέσα στη χάρη,
Όλη εκείνη η γλυκύτητα μέσα στη δύναμη;”
Ω, μα η ειρήνη πού ‘ρχεται εν τέλει,
Ήρθε σαν είχε αγγίξει ο Χρόνος τη μορφή της.

© Άντρια Γαριβάλδη
Μετάφραση από το αγγλικό
του W. B. Yeats “Peace”

Continue reading “Ειρήνη”

Στίχοι γραμμένοι σε απόγνωση

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

Πότε έχω τελευταία δει
Τα στρογγυλά πράσινα μάτια και τα μακριά ταλαντευόμενα κορμιά
Των σκούρων λεοπαρδάλεων του φεγγαριού;
Όλες τις άγριες μάγισσες, κείνες τις τόσο αριστοκράτισσες κυρίες,
Γιατί όλα τα σκουπόξυλα και δάκρυά τους,
Τα θυμωμένα δάκρυά τους, έχουνε χαθεί.

Οι ιεροί κένταυροι στους λόφους έχουν εξαφανιστεί·
Δεν έχω τίποτα παρά μόνο τον πικραμένο ήλιο·
Διωγμένη ηρωική μάνα σελήνη και χαμένη,
Και τώρα που ‘χω φτάσει τα πενήντα χρόνια
Πρέπει να τον αντέξω τον δειλό τον ήλιο.

© Άντρια Γαριβάλδη
Μετάφραση από το αγγλικό
του W. B. Yeats “Lines Written in Dejection”

 

Συνδεθείτε με το αφιέρωμα
της Διασπορικής Στοάς
στον W.B. Yeats εδώ

 

Ωριμάζοντας με το χρόνο

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

 

Αν και τα φύλλα είναι πολλά, η ρίζα είναι μία·
Σ’ όλες τις μέρες τις ψευδείς της νιότης μου

Έσεια τα φύλλα και τα άνθη μου στον ήλιο·
Τώρα μπορώ να σβήσω μέσα στην αλήθεια.

Continue reading “Ωριμάζοντας με το χρόνο”

Η αυγή

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

Να ‘μουν ανίδεος σαν την αυγή
Πού ‘χει κοιτάξει αφ’ υψηλού
Εκείνη τη γριά βασίλισσα μετρώντας  μια πόλη
Με βελόνα πόρπης,
Ή τους εξαντλημένους άντρες π’ αντίκρυσαν
Απ’ τη σχολαστική τους Βαβυλώνα
Τους ανέμελους πλανήτες στην τροχιά τους,
Τ’ αστέρια πού ‘σβηναν εκεί που βγαίνει το φεγγάρι,

Και πήραν τα πλακίδιά τους και κάνανε λογαριασμούς·
Να ‘μουν ανίδεος σαν την αυγή
Που απλά στάθηκε, κουνώντας την αστραφτερή άμαξα
Πάνω απ΄ τους συννεφιασμένους ώμους των αλόγων·
Να ‘μουν – γιατί καμμία γνώση δεν αξίζει ούτε πεντάρα –
Ανίδεος κι ανυπότακτος σαν την αυγή.

Continue reading “Η αυγή”

Ο τρελός του πεζοδρομίου

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

Όταν τα έργα όλα που έχουν φτάσει
Από την κούνια ως στον τάφο
Αρχίζουν απ’ τον τάφο να γυρνούν στην κούνια·
Όταν οι σκέψεις που ένας τρελός
Έχει τυλίξει επάνω σε καρούλι
Είναι μόνο αξετύλιχτο νήμα, μόνο αξετύλιχτο νήμα·

Όταν κούνια και καρούλι θα ‘χουν φύγει
Κι εγώ, μια απλή σκιά απομείνω τελικά
Με πράγματα γεμάτη
Διάφανα σαν τον αέρα,
Θα  βρω νομίζω
Μια πιστή αγάπη, μια πιστή αγάπη.

Continue reading “Ο τρελός του πεζοδρομίου”

Το ρόδο της ειρήνης

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

Αν ο Μιχαήλ, ο ηγέτης του Πνεύματος του Θεού
Σαν ο Παράδεισος κι η Κόλαση ανταμώσουν
Σε κοίταζε από του Παραδείσου το κατώφλι
τις πράξεις του θα λησμονούσε.

Χωρίς να συλλογίζεται άλλο πια για τους πολέμους του Θεού
Στη θεϊκή του κατοικία
Θα πήγαινε να υφάνει με τ’ αστέρια
Στεφάνι για την κεφαλή σου.

Και βλέποντας τον οι άνθρωποι όλοι να υποκλίνεται,
Κι άστρα λευκά να ψάλλουν τη δοξολογία σου,
Θα ‘φταναν επιτέλους στου Θεού την πόλη την τρανή
Καθοδηγούμενοι από τρόπους ευγενείς

Και θα διέταζε ο Θεός τέλος στον πόλεμό Του,
Λέγοντας όλα είναι πια εντάξει,
Και θα ‘φτιαχνε απαλά μια τριανταφυλλένια ειρήνη
Του Παραδείσου ειρήνη με την Κόλαση.

Continue reading “Το ρόδο της ειρήνης”

Δημήτρης Ευστρατιάδης

Share

Ο Δημήτρης (Τάκης) Ευστρατιάδης, OAM, γεννήθηκε το 1935 στο Πορτ Σάιτ της Αιγύπτου και μετανάστεψε στην Αυστραλία το 1954. Μια σημαντικότατη πορεία δράσης έξι δεκαετιών στα δεδομένα της παροικιακής μας εγκατάστασης. Άτομα σαν τον Δ.Ε. με τέτοια προσφορά στα παροικιακά δρώμενα της Μελβούρνης, στις καλές τέχνες, στη διοίκηση και συντονισμό οργανώσεων της παροικίας δεν γνωρίζουμε αν ποτέ θα επαναληφθεί για το κομμάτι αυτό του Ελληνισμού στους Αντίποδες. Continue reading “Δημήτρης Ευστρατιάδης”

Ο Θάνατος

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

 

Ούτε τρόμος ούτε ελπίδα υπάρχουν
Για ένα ζώο που πεθαίνει·
Ο άνθρωπος περιμένει το τέλος του
Τρομάζοντας κι ελπίζοντας μαζί·
Πολλές φορές ξεψύχησε,
Πολλές φορές πάλι αναστήθηκε.

Ένας σπουδαίος άνθρωπος μες στην υπερηφάνεια του
Μ’ εγκληματίες αντιμέτωπος
Χλευάζει
τον τελευταίο αναστεναγμό·
Γνωρίζει το θάνατο πολύ καλά –
Ο άνθρωπος τον έφτιαξε το θάνατο.

Continue reading “Ο Θάνατος”

Το ρόδο του κόσμου

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

Ποιος ονειρεύτηκε πως η ομορφιά περνά σαν όνειρο,
Για τούτα τα κόκκινα τα χείλη, μ’ όλη την πένθιμή τους περηφάνια,
Πένθιμη τόσο που κανένα νέο θαύμα δεν μπορεί να γίνει,
Ξεψύχησε η Τροία με μια ανώτερη νεκρώσιμη αναλαμπή,
Και πέθαναν του Ούσνα τα παιδιά.

Εμείς κι η εργατιά του κόσμου προσπερνούμε,
Ανάμεσα σ’ ανθρώπινες ψυχές που ταλαντεύονται κι υποχωρούν
Σαν τα χλωμά νερά στη χειμωνιάτικη ροή τους,
Κάτω απ’ τ’ αστέρια που περνούν, τον αφρό του ουρανού,
Ζει αυτή σε τούτο το μοναχικό της πρόσωπο.

Υποκλιθείτε, αρχάγγελοι, μες στη θαμπή σας κατοικία,
Προτού να υπάρχετε, ή να ‘χετε καρδιές που να χτυπούν,
Kατάκοπη και ευγενής αυτή παρέμενε δίπλα στο θρόνο Του,
Έφτιαξε Αυτός τον κόσμο να ‘ναι δρόμος καταπράσινος
Κάτω απ’ τα πόδια τα περιπλανώμενά της.

Continue reading “Το ρόδο του κόσμου”

Ο Τροχός

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

 

Το χειμώνα ζητάμε την άνοιξη,
Την άνοιξη ζητάμε καλοκαίρι,
Κι όταν αμέτρητοι φραγμοί ηχούν
Δηλώνουν ο χειμώνας είναι  καλύτερος απ’ όλα.

Πέρα όμως απ’ αυτόν τίποτα δεν υπάρχει ωραίο
Γιατί η άνοιξη δεν έχει έρθει,
Ούτε γνωρίζουμε πως ό,τι αναστατώνει το αίμα μας
Είναι μονάχα η πεθυμιά του για τον τάφο.

Continue reading “Ο Τροχός”

T’ άσπρα πουλιά

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

Θά ‘θελα νά ‘μασταν, αγαπημένη μου, άσπρα πουλιά επάνω στον αφρό της θάλασσας!
Τη φλόγα του μετεωρίτη ν’ αποφεύγαμε προτού να ξεθωριάσει και χαθεί,
Κι η φλόγα του γαλάζιου άστρου, του εσπερινού, κρεμάμενη στο χείλος τ’ ουρανού,
Έχει ξυπνήσει στις καρδιές μας, αγαπημένη μου, μια θλίψη που ίσως δε θα σβήσει.

Μια αφύπνιση έρχεται απ’ εκείνους τους ονειροπόλους,  μες στη δροσιά, το κρίνο και το ρόδο,
Ω, μην ονειρεύεσαι, αγαπημένη μου, για κείνους, τη φλόγα του μετεωρίτη που χάνεται,
Ή τη φλόγα τ’ άστρου του γαλάζιου, π’ αργεί να σμίξει με τη δροσιά που πέφτει
Γιατί θα τό’ θελα να μεταμορφωνόμασταν σ’ άσπρα πουλιά επάνω στον περιπλανώμενο αφρό: Εγώ κι εσύ!

Την σκέψη μου σφυροκοπούν αμέτρητα νησιά, και Δαναών ακρογιαλιές πολλές,
Όπου ο Χρόνος σίγουρα θα μας ξεχνούσε, κι η λύπη δε θα μας πλησίαζε άλλο πια.
Σε λίγο μακριά απ’ το ρόδο και το κρίνο δεν θα μπορούσαμε ν’ αντέξουμε τις φλόγες.
‘Ασπρα πουλιά να είμασταν, αγαπημένη μου, επάνω στον αφρό της θάλασσας να πλέαμε!

Continue reading “T’ άσπρα πουλιά”

Σοφία

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

 

Η αληθινή πίστη π’ ανακαλύφθηκε ήταν
Όταν βαμένη κορνίζα, αγάλματα,
Μωσαϊκό γυαλιού, τζάμι παραθυριού,
Διόρθωσαν ό,τι ειπώθηκε στραβά
Από κάποιο θρησκευόμενο χωριάτη·
Σκούπισε απ’ το πάτωμα τα πριονίδια
Κείνου του εργαζόμενου μαραγκού·
Το θαύμα έγινε εκεί όπου
Σε ύφασμα δαμασκηνό ντυμένη και σε κάθισμα
Χρυσελεφάντινο, σε πλαίσιο κέδρινο,
Η μεγαλοπρεπούσα Μήτηρ του καθότανε
Κεντώντας σε μωβ κειμήλιο

Για να ‘ναι Αυτός αριστοκρατικά ντυμένος
Στους πύργους τους λαμπρούς της Βαβυλώνας
Που η κιβωτός του Νώε ποτέ δεν έφτασε.
Του Πλούτου ο Βασιλιάς Τον στόλισε με
Αθωότητα, μα και Σοφία.
Κείνο το παρωνύμιο καλύτερα ακουγόταν
Υπόψη έχοντας ποια άγρια ηλικία παιδική
Έδιωξε απ’ το μαστάρι της Μητέρας Του τον τρόμο.

Continue reading “Σοφία”

Όταν γεράσεις

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats

 

Όταν γεράσεις κι έχεις γκρίζα τα μαλλιά κι είσ’ όλο ύπνο,
Καθώς νυστάζεις μπρος στο τζάκι, πάρε τούτο το βιβλίο,
Διάβασε αργά και ονειρέψου τ’ απαλό το βλέμμα
Και τις βαθειές σκιές πού ‘χανε κάποτε τα μάτια σου.

Πόσοι αγάπησαν στιγμές κάθε φαιδρής σου χάρης,
Κι αγάπησαν την ομορφιά σου μ’ αγάπη ψεύτικη ή αληθινή,
Μόνο ένας όμως λάτρεψε την προσκυνήτρα σου ψυχή,
Και τ’ αλλοιωμένου σου προσώπου αγάπησε τις λύπες.

Και σκύβοντας μπροστά στα κάγκελα τα λαμπερά,
Μουρμούρισε, λίγο θλιμμένα, πώς έφυγε η Αγάπη μακριά,
Και στα βουνά περπάτησε πού ‘ταν ψηλά
Το πρόσωπό του κρύβοντας μες σ’ ένα πλήθος άστρα.

Continue reading “Όταν γεράσεις”

Αλέκος Ν. Αγγελίδης

Share

Εργοβιογραφικό

Γεννήθηκε στο Κίτρος της Πιερίας, στο χωριό που είναι η συνέχεια της ονομαστής και ένδοξης αρχαίας Πύδνας. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του και στη συνέχεια φοίτησε στο γυμνάσιο της Κατερίνης. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών στην Αθήνα και εργάστηκε για κάποιο διάστημα στο Υπουργείο Γεωργίας, στο Ταμείο Γεωργίας, Κτηνοτροφίας και Δασών της Διεύθυνσης Γεωργίας Νομού Πιερίας. Ήρθε στην Αυστραλία το χρόνο που παντρεύτηκε με τη γυναίκα του Δήμητρα το 1954. Μαζί απέκτησαν δύο γιους, το Νίκο και Βασίλη.

Continue reading “Αλέκος Ν. Αγγελίδης”

Γιώργος Καναράκης

Καθηγητής Γιώργος Καναράκης Ο.Α.Μ
Share

Καθηγητής Γιώργος Καναράκης Ο.Α.Μ.

Πτυχίο (Παν/μιο Αθηνών), M.A. (Παν/μιο Indiana, ΗΠΑ), δ.Φ. (Παν/μιο Αθηνών), Hon.D.Litt. (Παν/μιο Charles Sturt, Αυστραλία)

Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών

Πανεπιστήμιο Charles Sturt

Αυστραλία

Ο Γιώργος Καναράκης από τον Πειραιά είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Charles Sturt της Αυστραλίας. Σπούδασε ελληνική και αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, διδακτική της Αγγλικής ως ξένης γλώσσας με το Βρετανικό Συμβούλιο στο Λονδίνο (1964), καθώς επίσης, με υποτροφία Fulbright, αγγλική γλώσσα και αμερικανική λογοτεχνία στο Institute of International Education του Πανεπιστημίου Michigan State των ΗΠΑ (1967) και εφαρμοσμένη γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο Indiana των ΗΠΑ, Continue reading “Γιώργος Καναράκης”

Οι άγριοι κύκνοι στο Κουλ

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Αφιέρωμα στον W.B. Yeats
 

 

Τα δέντρα είναι στην φθινοπωριάτική τους ομορφιά,
Τα μονοπάτια του δάσους στεγνά,
Κάτω απ’ το λυκόφως του Οκτώβρη το νερό
Καθρεφτίζει ένα γαλήνιο ουρανό·
Επάνω στο νερό που ανάμεσα στις πέτρες ξεχειλίζει,
Είναι εννέα-και-πενήντα κύκνοι.

Μ’ έχει αγγίξει το δέκατο-ένατο φθινόπωρο
Από τότε π’ άρχισα πρώτη φορά να λογαριάζω·
Και πριν καλά-καλά είχα τελειώσει τους είχα δει,
Απότομα ν’ ανέρχονται
Και στην τροχιά τεράστιων άτακτων κύκλων να σκορπάνε
Πάνω απ’ τις θορυβώδεις τους φτερούγες.

Έχω κοιτάξει κείνα τα θαυμάσια όντα,
Και τώρα πονάει η καρδιά μου.
Άλλαξαν όλα από τότε π’ άκουσα μέσα στο σούρουπο,
Πρώτη φορά σ’ αυτή την παραλία,
Το κτύπο των φτερούγων τους πάνω απ’ την κεφαλή μου,
Βαδίζοντας με πιο ανάλαφρο το βήμα.

Ακούραστοι ακόμη, ερωτευμένοι ο ένας με τον άλλο,
Τσαλαβουτούν μέσα στα κρύα
Φιλικά ρυάκια ή σκαρφαλώνουν στον αιθέρα.
Δε γεράσαν’ οι καρδιές τους·
Το πάθος ή η κατάκτηση, όπου κι αν πάν,
Τους συντροφεύουνε ακόμα.

Τώρα όμως πλέουν στα γαλήνια νερά,
Μυστήριοι, πανέμορφοι·
Σ’ ότι κυλάει θα χτίζουνε φωλιά,
Στην όχθη κάποιας λίμνης ή και στέρνας
Τα μάτια των ανθρώπων γοητεύοντας κι όταν μια μέρα θα ξυπνήσω πια
Να δω πως πέταξαν μακριά;

Continue reading “Οι άγριοι κύκνοι στο Κουλ”