“Του Φιόρου και του Μισεμού”

Share

“Του Φιόρου και του Μισεμού”, της Διονυσίας Μούσουρα

Γράφει η Μίνα Ταβουλάρη.

Η πρώτη φορά που “άκουσα” για τη συγγραφέα Διονυσία Μούσουρα, ήταν το 2015. Είχε παραχωρήσει τότε, μια εξαιρετική συνέντευξη για το ένθετο “Τέχνης Λόγια”, το οποίο κυκλοφορούσε με την εφημερίδα ” Ημέρα της Ζάκυνθος”, στην καλή συνάδελφο και φίλη Katerina Demeti! Δυό χρόνια μετά, έχω την τιμή να τη φιλοξενώ στη σελίδα μας!

Χρειάστηκε μόλις, μια εβδομάδα για να διαβάσω το βιβλίο της με τίτλο “Του Φιόρου και του Μισεμού”, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Περίπλους. Πρόκειται για συλλογή διηγημάτων που έχουν ένα κοινό χαρακτητιστικό. Κάποια ολόκληρα, κάποια σε μεγάλο μέρος τους, δεν αποτελούν μυθοπλασία αλλά πραγματικότητα! Continue reading ““Του Φιόρου και του Μισεμού””

“Άνθρωποι στο βαγόνι”

Share

 

Άνθρωποι στο βαγόνι

Κυριάκου Δημητρίου
Διηγήματα, εκδόσεις «Πορεία», 2016

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Δώδεκα  διηγήματα, δώδεκα πρωταγωνιστές, ανάμεσα στο πεπρωμένο και την  άρνησή του, την αμαρτία και την υποταγή, τη ζωή και τον θάνατο, και οι οποίοι, σύμφωνα με τους στίχους του ΄Αγγλου ποιητή Wystan Hugh Auden , που παρατίθεται ενδεικτικά από τον συγγραφέα στην προμετωπίδα του βιβλίου, «κατοικούνται από δυνάμεις  που υποκρίνονται ότι τις κατανοούν». Ο συγγραφέας επιλέγει σκόπιμα ήρωες (ή αντιήρωες) από διαφορετικές εποχές, άτομα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ίσως περιθωριακά, μοναχικά ως επί το πλείστον, με ιδιορρυθμίες και ιδιαιτερότητες –  χαρακτηριστικά που οξύνουν τη φαντασία, σε κείμενα που λογοτεχνικά είναι εξίσου αντισυμβατικά και αντιφορμαλιστικά όπως και οι ήρωες τους.

Continue reading ““Άνθρωποι στο βαγόνι””

«Η φωτιά δεν θα σβήσει ο κόσμος δεν σώνεται»

Share

Για την ποιητική συλλογή του Γιώργου Βέη
Για ένα πιάτο χόρτα (εκδ. Ύψιλον).

Της Χρύσας Φάντη

«Πότε και πώς μπόρεσαν όλα αυτά τα βουνά, οι λίμνες να γίνουν οι λέξεις τα όνειρά μας στις ώρες της στέρησης και της ανάγκης;
η φωτιά δεν θα σβήσει ο κόσμος δεν σώνεται παραμένει στην επιθυμία»
Γιώργος Βέης

Τόποι της γης και τόποι του μύθου και του γαλαξία, Κηφέας, Κασσιόπη, Ανδρομέδα, Σείριος, Ωρίων∙ ψάχνοντας αέναα για την αρχαία πηγή με όλα τα μέσα και όλους τους αφηγηματικούς τρόπους (στη συγκεκριμένη περίπτωση, με ελεύθερο στίχο και σονέτα), «αρχαιολόγος του εαυτού του ή δύστυχος εξαντλημένος θνητός (Mortalibus aegris)» αλλά και με τον ήλιο της ποίησης «να χύνει στο μέτωπό του λαμπράς ακτίνας αθανασίας (Κάλβος, «Η Βρετανική Μούσα»)», ο Γιώργος Βέης μέσα στο 2016 έκδωσε την 13η ποιητική του συλλογή με τον τίτλο Για ένα πιάτο χόρτα, από τις εκδόσεις Ύψιλον. Continue reading “«Η φωτιά δεν θα σβήσει ο κόσμος δεν σώνεται»”

«Ο Οθέλλος Ξαναγυρίζει»

Share

 «Ο Οθέλλος Ξαναγυρίζει» του  Νίκου Καζαντζάκη

Μία Πολυδιάστατη  Υπόθεση

© Δρ Πιπίνα Δ. Έλλη (Dr Pipina D. Elles)

Παρουσίαση στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ, Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών, Κυριακή 8 Αυγούστου, ώρα 6-8.30μ.μ., στην αίθουσα, Old Geology Lecture Theatre(A11), Old Geology Building The University of Sydney, yr. 1999. Σημειωτέον ότι πρόκειται για την παγκοσμίως πρώτη ανάλυση -παρουσίαση ετούτου του θεατρικού έργου του Νίκου Καζαντζάκη και έγινε παρουσία του κ. Γεωργίου  Στασινάκη, γνωστού Προέδρου της Παγκόσμιας Εταιρείας Φίλων του Ν. Καζαντζάκη.  Η παρουσίαση ετούτη συμπεριελήφθη στις εορτές για τα σαράντα χρόνια από τον θάνατο του Ν. Καζαντζάκη.

KEIMENO

Εισαγωγή

Ο Οθέλλος ξαναγυρίζει  του Ν. Καζαντζάκη, είναι θεατρικό έργο, γραμμένο σε πεζό λόγο και η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι η απλή δημοτική.  Χαρακτηριστικό στοιχείο ως προς τη δομή του έργου, είναι ότι συμπεριλαμβάνει τρεις πράξεις.

Εισαγωγικό σημείωμα στο τεύχος 848, έτος 1962, πληροφορεί ότι το θεατρικό ετούτο, παραχωρήθηκε από τη δεύτερη σύζυγο του Ν. Καζαντζάκη, Ελένη, στο περιοδικό Νέα Εστία και προφανώς ως εκείνο τον χρόνο, ήταν  ανέκδοτο. 

Ο Παντελής Πρεβελάκης σημειώνει ότι το έργο γράφτηκε στην περίοδο 1936-1937 και το χαρακτηρίζει: “Comedie Πιραντελλικής νοοτροπίας”[1]. Την ίδια περίοδο, ο Καζαντζάκης μεταφράζει για το Βασιλικό θέατρο, το έργο του Πιραντέλλο[2] Απόψε αυτοσχεδιάζουμε, το Φάουστ[3] του Γκαίτε και πολύ πιθανόν, τον Οθέλλο του Σαίκσπηρ, σύμφωνα με την άποψη του Πρεβελάκη[4]. Η επίδραση των έργων αυτών, στο θεατρικό του Καζαντζάκη Ο Οθέλλος ξαναγυρίζει, είναι διαφανής.
Continue reading “«Ο Οθέλλος Ξαναγυρίζει»”

«Ερωτική ενδελέχεια»

Share

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ (Οι Ποριώτες γράφουν)

                 «Ερωτική ενδελέχεια»
Θάλεια Καραμητσοπούλου
“Ολάνθη”

                      Γράφει ο:   Αρισ. Παν. Αντάνης

 

Η πρώτη φορά 

Είχαμε μεγαλώσει!
Είμαστε κι οι δυό εικοσιτρία,
κι ήταν η ντροπή μας τόση
που ο έρωτας μάς φάνηκε
βουνό, να μας πλακώσει…[]

 

Είναι το δεύτερο βιβλίο της Ποριώτισσας Θάλειας Καραμητσοπούλου. Και είναι  το πρώτο μέρος από μια τριλογία με τον ίδιο  τίτλο: Ερωτική Ενδελέχεια.

Ενδελέχεια είναι μια πολύ όμορφη αρχαιοπρεπής λέξη. Η έννοιά της εμπεριέχει αμφίρροπες   τάσεις. Από τη μια αναδεικνύει  συνεχή και ακατάπαυστη φροντίδα για κάτι που οφείλει ο άνθρωπος να κάνει. Κι απ΄ την άλλη κόπωση από αυτή την προσπάθεια. Continue reading “«Ερωτική ενδελέχεια»”

Οι Καλικάντζαροι

Share

Χρονογράφημα του: Άρι Αντάνη 

Διάβαζα για άλλη μια φορά  το  βιβλίο  του ζεύγους  Αγγελικής και Δημήτρη Ζαχαρόπουλου  « Ο Πύργος με τους Καλικάντζαρους». Και για μια ακόμα φορά διαπίστωσα πόσο ωραίο παραμύθι είναι. Και πόσο έξυπνα γραμμένο! Θα πρέπει,  τώρα τα Χριστούγεννα, να το προμηθευτούν όλοι και να το κάνουν δώρο στα παιδιά τους. (Βλ. Εξώφυλλο).

Καθώς λοιπόν  τέλειωνα κι αυτή την ανάγνωση,  σκέφτηκα ότι  ταιριάζει να διαβαστεί  και από μεγάλους, και θα έπρεπε να το προμηθευτούν κι αυτοί. Γιατί κι εγώ που το διάβασα 3-4 φορές, μεγάλος είμαι. Δεν είμαι κανένα παιδί! Είμαι πάνω από 40.  (Μπορεί και… 140, αλλά ποιος μετράει τώρα!). Και κει που σκεφτόμουνα ότι είναι και επίκαιρο, λέω μέσα μου: «Θα πρέπει να το συστήσω και σε άλλους φίλους, αλλά, αυτό θα το κάνω αργότερα, γιατί τώρα θέλω να δω τις ειδήσεις». Continue reading “Οι Καλικάντζαροι”

“Μαγικές Στιγμές”

Share
Μαγικές Στιγμές
Το καινούργιο βιβλίο του Σωτήρη Μπουλντούμη είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα αυτή τη φορά. Οι πρωταγωνιστές του είναι πρόσωπα ιστορικά, αλλά βγαλμένα από τα ψιλά γράμματα της ιστορίας. Ανάμεσά τους και ο νεαρός περιηγητής λόρδος Χόλμπουργκ, μέσα από τα μάτια του οποίου αναδύεται η Ελλάδας της εποχής, όπως την έβλεπαν οι Ευρωπαίοι, και η καπετάνισσα Βασιλική, μια νεαρή Ποριώτισσα, που έχει ξεκινήσει τη δική της επανάσταση κιόλας. Η μοίρα διασταυρώνει τους δρόμους τους στα άδυτα του υπόδουλου λαού, για να ζήσουν τις μαγικές στιγμές μιας επανάστασης και τα αδιέξοδα αισθήματα του έρωτά τους.

Μυθιστόρημα του Σωτήρη Μπουλντούμη

Όταν έπιασα στα χέρια μου τις «Μαγικές στιγμές» του Σωτήρη Μπουλντούμη πίστευα πως θα διάβαζα μια ακόμα γνωστή ιστορία για την ελληνική επανάσταση. Όταν τέλειωσα το διάβασμα, είχα την αίσθηση πως είχα μόλις γυρίσει από ένα συναρπαστικό ταξίδι με δυο σκέλη. Εκείνο που έκανα ακολουθώντας τον Άγγλο περιηγητή λόρδο Χόλμπουργκ – έναν εκ των πρωταγωνιστών της ιστορίας- και το άλλο που έκανα παρέα με τη νεαρή καπετάνισσα Βασιλική.

Continue reading ““Μαγικές Στιγμές””

Αυθάδεια λαγνεύουσα

Share

Για το βιβλίο του Κώστα Βούλγαρη “Αυθάδεια λαγνεύουσα”
Ερωτικές ιστορίες και φαντασίες
(εκδ. Κέδρος)

Του Γιώργου Βέη

Πιστεύω εμέ, ότι εγώ εσύ∙ εγώ όλη. (Από το βιβλίο, σελ. 72)

Το πρώτο κινούν, το ορμέμφυτο του έρωτα, διοργανώνει κατ΄αποκλειστικότητα τη γραφή, την καθιστά εκούσα άκουσα σύντροφό του, την ανανεώνει, για να την οδηγήσει εκ του ασφαλούς στην ενδοχώρα της Λαλιάς. Continue reading “Αυθάδεια λαγνεύουσα”

Διαμάχη Πολυλά-Ζαμπέλιου

Share

Η διαμάχη Πολυλά-Ζαμπέλιου
για το έργο του Σολωμού
στο ρομαντικό πλαίσιο
(αισθητικό, ιστορικό πλαίσιο).

Δρ. Πιπίνα Δ. Έλλη
(Σεπτέμβριος, 1997, Σύδνεϋ)

Εισαγωγή

polylas-zampeliosΗ σοβαρή μελέτη του έργου του Διονύσιου Σολωμού εγκαινιάζεται τον Ιανουάριο του 1853 από τον Κυθήριο νομικό-λογοτέχνη και κριτικό, Εμμανουήλ Στάη[1], με την κριτική του για το έργο του Σολωμού, Ο Λάμπρος[2]. Ο Στάης στην κριτική του, αναφέρεται στην επίδραση «του πρώτου εθνικού ποιήματος», όπως αποκαλεί τον Ύμνο εις την Ελευθερία, του Σολωμού και την αντίδραση ανθρώπων «μ’ ενάντιαις ιδέαις, (και πολλοί μ’ ενάντια συμφέροντα…)…» όπως καταθέτει αμέσως πιο κάτω από την παράγραφο που ακολουθεί:

«Ο ποιητής τότε εξέδωκε το πρώτο εθνικό ποίημα· και η φωνή του αντήχησε ολούθενε, σαν τα έργα που είχ’ εξυμνήσει· αλλ’, αγκαλά και τέτοια, αυτή η φωνή δεν εγέννησε την αρμονία που έπρεπε να γεννήση.»[3] Continue reading “Διαμάχη Πολυλά-Ζαμπέλιου”

Κωνσταντίνος Καβάφης

Share

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ — ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ

Μανώλης Αλυγιζάκης
Βανκούβερ, Καναδάς

kabafis1Ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ένας από τους πρωτοπόρους της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, στην οδό Σέριφ, όπως κι ίδιος έγραψε χαρακτηριστικά, Κατάγομαι από την Κωνσταντινούπολη αλλά γεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια στο σπίτι στην οδό Σέριφ, μικρός σε ηλικία ξόδεψα μερικά χρόνια στην Αγγλία όπου και ξαναπήγα για λίγο χρονικό διάστημα αργότερα όταν ενηλικιώθηκα. Έχω επίσης ζήσει στη Γαλλία και στην εφηβία μου έζησα για δυο χρόνια στην Κωνσταντινούπολη. Δεν έχω πάει στην Ελλάδα για πολλά χρόνια. Εργάζομαι για το Υπουργείο Δημοσίων Έργων της Αιγύπτου. Μιλώ Αγγλικά, Γαλλικά και λίγο Ιταλικά. Αυτό είναι ένα μέρος απ’ το βιογραφικό σημείωμα που έγραψε ο ίδιος το 1924. Continue reading “Κωνσταντίνος Καβάφης”

Γιώργος Σεφέρης – Σύντομη Ανασκόπηση

Share

γράφει ο Μανώλης Αλυγιζάκης*

Ο Γιώργος Σεφέρης (1900-1971) αναμφισβήτητα ένας από τους γίγαντες της ελληνικής λογοτεχνίας και βραβευμένος με το Νόμπελ λογοτεχνίας το έτος 1963 κατάγεται από οικογένεια καλλιτεχνών. Ο πατέρας του ακαδημαϊκός, ο αδερφός του ποιητής, η αδερφή του ποιήτρια τον επηρέασαν θετικά και συνέβαλαν στη δημιουργική του ροπή που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1930 και κράτησε σαράντα χρόνια μέχρι το θάνατό του. Continue reading “Γιώργος Σεφέρης – Σύντομη Ανασκόπηση”

Εκεί που κλείνει ένα ωραίο βιβλίο

Share

«Υστερόγραφα μιας διαδρομής»

ΛΙΓΑ… ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΔΟΥΚΑΚΗ

ysterografa-doukakisΤα ευάριθμα σχόλια που θα ακολουθήσουν για ένα βιβλίο που με εντυπωσίασε,  αρχικά  για τη «γαλήνια» εξωτερική εμφάνισή του – τα εξώφυλλα – και φυσικά  για  τα  68 κείμενα και τα  21 «Φραγμέντα», που  φιλοξενούνται στις  160 σελίδες του, δεν είναι… κριτική.

Πρόκειται για απλές εντυπώσεις ενός αναγνώστη, που είχε την τύχη να τα διαβάσει και να τα χαρεί.

Ο κάθε απλός άνθρωπος νομίζω έχει τα δικά του κριτήρια για να σχολιάσει κάποιο έργο. Έτσι κι εγώ έχω τα δικά μου κριτήρια, αλλά, επαναλαμβάνω όχι για να κάνω κριτική, στην οποία δεν πιστεύω, ακόμα κι όταν γίνεται από επαγγελματίες κριτικούς ή ακόμα και από τις κριτικές επιτροπές, σε διάφορους διαγωνισμούς. Το δικό μου κριτήριο λοιπόν είναι μια… ας την πούμε- ζήλια. (Με την έννοια του ζήλου και της ευγενούς άμιλλας και όχι του φθόνου φυσικά). Πολλές φορές δηλαδή  όταν διαβάζω  κάτι  που μου αρέσει πολύ,  πολύ θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ. Έτσι απλά  και… ανθρώπινα.

Για το θέμα της  «κριτικής»  ας μου επιτραπεί να αναφερθώ σε κάποιο σχόλιο  γνωστού  μου συγγραφέα  που διάβασε ένα διήγημά μου, όταν του αποκάλυψα ότι με αυτό  είχα συμμετάσχει σε ένα πανελλήνιο διαγωνισμό και  περίμενα  τα αποτελέσματα.  Μου απάντησε λοιπόν:

«Αγαπητέ μου Άρι, αν η κριτική επιτροπή γελάσει όσο γέλασα και συγκινηθεί όσο συγκινήθηκα εγώ  με το γράψιμό σου, αυτό το διήγημα δεν έχει καμία πιθανότητα να διακριθεί».

Εγώ  λοιπόν βρήκα εξαιρετικό και το… ζήλεψα, με την καλή έννοια, όπως  συνηθίζουμε να λέμε,  το σπονδυλωτό από πλευράς άρθρων, βιβλίο του Στράτου Δουκάκη. Και ιδιαίτερα,  όταν κάθε κείμενο που συνήθως δεν ξεπερνάει  τη μία και μισή σελίδα, έχεις την εντύπωση ότι έχει γραφτεί ειδικά για σένα, αν και μιλάει,  όπως είναι φυσικό, για τις δικές του σκέψεις. Αυτή η προέκταση και  αναγωγή  σε  προσωπικές  διαδρομές  του καθενός μας το κάνει πάρα πολύ ενδιαφέρον για κάθε αναγνώστη.

Όμως αμφιβάλλω αν θα μπορούσε κάποιος άλλος να αποτυπώσει πάνω στο χαρτί  τα υστερόγραφα της διαδρομής του στη ζωή, τόσο  όμορφα, αισθαντικά, με στρωτό ξετύλιγμα των σκέψεων, με ηρεμία, με τη γαλήνη του εξωφύλλου να γλιστράει και να χώνεται μέσα  στο σώμα του βιβλίου, χωρίς εξάρσεις, χωρίς  καταλογισμούς ευθυνών σε τρίτους, και βέβαια χωρίς  κουραστικές  υπερβολές, βερμπαλισμούς  και πομπώδεις εκφράσεις.

Και η επιτυχία αυτού του βιβλίου  έγκειται  στο ότι  ενώ διακρίνεται από μια πηγαία απλότητα- πολύ δύσκολο πράγμα αυτό- δεν λείπουν  τα καλολογικά στοιχεία, δεν λείπουν οι «απερίγραπτες σε περιγραφικότητα περιγραφές», συγγνώμη για την παρήχηση της λέξης, δεν λείπουν οι  ωραίες παρομοιώσεις και  οι  πετυχημένες μεταφορές.

Όλα ανεξαιρέτως  τα κείμενα στο βιβλίο του Στράτου Δουκάκη «Υστερόγραφα  μιας διαδρομής», κατά την ταπεινή μου γνώμη,  διακρίνονται από εξαιρετικά ποιοτικά στοιχεία που … προσάπτουν και μια έντονη ποιητική χροιά στα πεζά κείμενα, ενώ απογειώνονται στα «Φραγμέντα», τα οποία είναι ποιήματα, όπως τα εννοούμε, όταν μιλάμε για ποιήματα, σε ελεύθερο στίχο. (Καθώς διάβαζα τα «Φραγμέντα»  του Στράτου Δουκάκη, το ύφος τους  μού έφερνε  στο νου τους «Πεζούς Ρυθμούς» του Ζαχαρία Παπαντωνίου).

Τα ποιήματα,   πιστεύω,  ότι πρέπει να τα διαβάζουμε  αργά και, αν είναι δυνατόν, να τα… ψιλοαπαγγέλουμε κιόλας. Όποιος θέλει να αφιερώσει λίγο χρόνο και  να  απολαύσει την ποίηση, ας το δοκιμάσει. Δεν θα μετανιώσει…

Όλα αυτά προτρέπουν τον αναγνώστη, αφού διαβάσει το κάθε άρθρο, να επιστρέφει σε αυτό, για να κρατήσει αρκετές   σημειώσεις  σε χαρτί,  ώστε να μη χάσει κάποιες αναφορές,  ατάκες, μια σκέψη, ένα «κέντρισμα»,  κάτι σαν απόφθεγμα δηλαδή,  που θα του ήταν χρήσιμο   να το χρησιμοποιήσει – με αναφορά στην πηγή, φυσικά,  – σε κάποιο δικό του κείμενο, ένα ποίημα, κάποια συζήτηση. Ας φέρω μερικά παραδείγματα:

Είναι φυσικό να ποθούμε ό,τι μας λείπει (σελ. 33)

Πώς να κάνουμε  απεξάρτηση από τα δεσμά του τόπου μας, όταν αυτά επιμένουν να μας κρατούν σκλάβους τους! (Σελ.40)

Πόσο δύσκολο είναι αλήθεια να μιλάς σήμερα για ανθρώπινες σχέσεις! Κι ακόμα πιο δύσκολο να τις συγκρίνεις με τις αλλοτινές.  Όταν έχεις συναντήσει στη ζωή σου απλούς, ζεστούς, αυθεντικούς, μετρημένους ανθρώπους, που τις όποιες αδυναμίες τους-ακόμα και αν τις είχαν- δεν έκαναν ποτέ τον κόπο να σου τις…κρύψουν!(σελ.41)

Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω. (Σελ.44)

Το παρελθόν είναι το μόνο που υπήρξε, και επομένως συνεχίζει να υπάρχει. Το παρόν προστίθεται σε αυτό. Κι όσο για το μέλλον  δεν υπάρχει μέχρι να το βιώσεις (σελ.83)

Μη γράφεις τη ζωή με … ήττα.(σελ.86)

Πώς γίνεται κάποιοι να αυτοκτονούν με μια τους πράξη και  (με) την αδυναμία τους να χαλινώσουν τον υπερβάλλοντα εγωισμό τους; (σελ.95)

-Μυστήριο  που  (άνθρωποι) με τα καμώματά τους σε βγάζουν από τα ρούχα σου και μετά έχουν το θράσος να σε κατηγορούν για… γυμνισμό! (σελ. 95)

-… άνθρωποι θα σε αγαπήσουν γι αυτό που είσαι κι άλλοι θα σε μισήσουν  για τον ίδιο ακριβώς λόγο! (σελ. 96)

Τότε  δεν ψάχναμε για τη χαρά, η χαρά ερχόταν σε μας και πότιζε την ανάσα μας (σελ.122)

Άλλοι πείθουν με τα παραμύθια τους  κι εμείς να μη μπορούμε να πείσουμε με τις αλήθειες μας. Καμία λογική δεν μπορεί να το εξηγήσει αυτό. Δεν υπάρχει λόγος άλλωστε! (σελ.126)

Κάθε φορά που επιχειρώ να είμαι κάπως φυσιολογικός, ή να το πω πιο σωστά, κανονικός , πλήττω…  Οπότε επιλέγω να είμαι εγώ κι αυτό για να λέμε και την αλήθεια, είναι πιο διασκεδαστικό! (σελ. 127)

 <<<>>>

Είδατε πόσες ατάκες του Στράτου Δουκάκη καταχώρησα εδώ; Και αυτό δεν είναι τίποτα. Να δείτε μέσα  από πόσες  άλλες τις διάλεξα. Πού να τις γράψεις όλες!

Και βέβαια  μπορεί κανείς να βρει και λόγια  άλλων συγγραφέων που τα χρησιμοποιεί ο Στράτος για να εδραιώσει τις σκέψεις του. Παραθέτω 4 μόνο  παραδείγματα- αποφθέγματα:

Η ζωή βιώνεται κοιτάζοντας προς τα εμπρός, αλλά την κατανοούμε κοιτάζοντας προς τα πίσω (Κίρκεγκορ σελ. 33)

Η ποίηση είναι σχέση ανάμεσα σε δυο μοναξιές: αυτή του ποιητή κι εκείνη του αναγνώστη. (Γιάννης Ευθυμιάδης, σλ.65)

Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο  και μπες μέσα»( Σελ. 79 -Ν. Καζαντζάκης)

Όλοι οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι από τον ίδιο πηλό αλλά όχι από το ίδιο καλούπι (Σελ.108-Μεξικάνικη παροιμία)

 <<<>>>

 Αλήθεια,  πόσα θα μπορούσα να γράψω για αυτό το βιβλίο. Ένα … βιβλίο  ολόκληρο από σχόλια. Και θα το έβρισκα και  πολύ ενδιαφέρον να το κάνω, μια και είμαι και πολυλογάς, από τη φύση μου.

Αλλά όταν μας αρέσει  ένα βιβλίο που έχουμε διαβάσει,  στο τέλος προτρέπουμε: «το συνιστώ ανεπιφύλακτα». Θα το συνιστούσα ανεπιφύλακτα αν πράγματι θεωρούσα ότι η γνώμη μου θα είχε βαρύνουσα σημασία. Αλλά η  απλή τυπικότητα και το γνωστό κλισέ δεν είναι  της επιλογής μου. Εγώ έγραψα εντελώς αυθόρμητα αυτό που ένιωσα ο ίδιος.

Αυτό που μπορώ να προσθέσω  με παρρησία είναι πως είμαι ευτυχής που έχω αυτό το βιβλίο  στη βιβλιοθήκη μου και μπορώ να ανατρέξω στις σελίδες του, αν χρειαστώ κάτι. Είναι ακριβώς όπως αισθάνομαι και με κάποιους πίνακες που υπάρχουν  στον τοίχο μου και μου αρέσει να τους βλέπω, κάθε μέρα,  ανεξάρτητα από την εμπορική αξία τους.

Και ίσως  ξενίσει κιόλας  η φράση που θα ξεστομίσω ευθύς αμέσως,  αλλά θα το ρισκάρω, ότι δηλαδή εγώ  δεν θα κρέμαγα  ποτέ στον τοίχο του σπιτιού μου έναν από τους πίνακες του Πικάσο. Ξεκάθαρα πράγματα. Είναι απλά και μόνο θέμα γούστου.

Και βέβαια θα προτιμούσα να τελειώσω αυτή την μικρή αναφορά στο βιβλίο του Στράτου Δουκάκη, βάζοντας τον ίδιο να μας πει μια φράση από αυτό το βιβλίο, το δικό του βιβλίο «Υστερόγραφα μιας διαδρομής»:

Διαβάζεις  όσα  καταθέτουν (στα βιβλία τους κάποιοι άνθρωποι), την ψυχή τους όλη και σε κάνουν να πιστεύεις, πως τελικά δεν είναι οι λέξεις- αυτές υπάρχουν. Μαγεία, αξία  και δύναμη έχουν αυτοί που τις γράφουν. (σελ.71, από το άρθρο του «Θέ’ μου, δώσε μου μπόρεση»)

<<<>>>

ΥΓ. Ένας από αυτούς τους ανθρώπους είσαι κι εσύ, Στράτο Δουκάκη.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη,  φυσικά.

Άρις Αντάνης

 

ysterografa-doukakis_backΑς εστιάσουμε την προσοχή μας σήμερα εκεί που κλείνει ένα ωραίο βιβλίο το οποίο με χαρά λάβαμε πρόσφατα. Πρόκειται για την έκδοση του συγγραφέα και ποιητή Στράτου Δουκάκη, μέλους της Διασπορικής Στοάς εδώ και χρόνια, που διαπρέπει στην πατρίδα με την ψυχική καλοσύνη και την παρήγορη ηρεμία της ζωής και του λόγου που τον διακρίνει. Το βιβλίο περιέχει κείμενα που δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς στην εφημερίδα “Εμπρός” της Λέσβου, στο ιστολόγιό του, ακόμη στην εφημερίδα της Νέας Υόρκης και αλλού.

“…η ιστορία της ζωής μου έχει γραφτεί, έμειναν τα… υστερόγραφα” μας λέει ο ίδιος. Και πιο κάτω “γράφω για να συντηρώ τις αναμνήσεις…”, “θεωρώ τα γραφτά μου εκ βαθέων εξομολογήσεις…”.

Ο κύριος Δημήτρης Νικορέντζος (ποιητής, δημοσιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας) στον πρόλογο του βιβλίου ομολογεί ότι:

“Ο τρόπος που γράφει [ο Σ. Δουκάκης] – κυρίως με κείμενα αναμνηστικού χαρακτήρα – έχει τη συγκίνηση, το σκίρτημα και τις αναγωγές που μας μεταγγίζει ο καθαυτό ποιητικός λόγος”.

Γνωρίζω τον Στράτο (Μηθυμναίο) εδώ και χρόνια πολλά, ακόμη κι όταν βρισκόταν στη Βενεζουέλα και επικοινωνούσαμε μέσω της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας. Πάντα τον θαύμαζα για τη ραθυμία και καρτερικότητά του, για την ευαισθησία της πένας και την ψυχική του γαλήνη. Σήμερα τον θαυμάζω και για το ολοκληρωμένο του έργο “Υστερόγραφα μιας διαδρομής”.

Δεν θα μακρηγορήσω, ούτε θ’ αναλύσω αυτή την πανέμορφη έκδοση, γιατί κι εγώ όπως ο Άρις δεν πιστεύω στην κριτική, αλλά πιστεύω στην σφοδρότητα της προσωπικής εμπειρίας. Η αλήθεια είναι ότι ο κάθε αναγνώστης δίνει τη δική του ερμηνεία σ’ ένα αξιόλογο δημιούργημα. Όταν όμως κλείνω ένα ωραίο βιβλίο, ψάχνω την ώρα και τη στιγμή που θα το ανοίξω και πάλι, για να θυμηθώ εκείνες τις απρόσμενες αναγωγές που θα με συγκινήσουν.

Ιάκωβος Γαριβάλδης