Αίνιγμα

Share
 
(Τι είναι αυτό που)
Ποτέ δεν το αγοράζουνε κι ούτε το ζητιανεύουν
και ούτε το δανείζονται κι ούτε ποτέ το κλέβουν
Δεν τρώγεται, δεν πίνεται και σ’όποιον το χαρίσουν
με την καρδιά τους, άπλετα θα τον χαροποιήσουν.

Continue reading “Αίνιγμα”

Έφηβος

Share

Αψύ πολύ της νιότης το κρασί
κι όταν το πιείς τόσο ζητάς να πίνεις
κι ήπιες λεβέντη μου ανέρωτο κι εσύ
και να μην ήσουν ασυγκράτητος εγίνης. Continue reading “Έφηβος”

Μαύρο – Άσπρο

Share

Πιπίνα Ιωσηφίδου-Έλλη

απόσπασμα από το βιβλίο “Μαύρο-Άσπρο
έκδοση 2011

…Καταχθόνια τα δεσμά του Μαύρου
μας σφίγγουν, μας πνίγουν
νιώθουμε τις φλέβες του λαιμού
να συμπιέζονται
το αίμα τους ν’ ανεβαίνει
στον εγκέφαλο
την καρδιά να σφυροκοπά
στο αμμόνι της υπέρτατης πίεσης
και τα μηννύγγια να ουρλιάζουν
για βοήθεια! Continue reading “Μαύρο – Άσπρο”

Φύλλο κίτρινο… θύμηση του ωραίου…

Share

Τζένη Κουφοπούλου

Σαν τα πεσμένα φύλλα
θέλω να’ναι ο θανατός μου…
Κίτρινος, ήσυχος, απλός,
σαν την ανάσκελη ανάμνηση των φύλλων!
Μια μετουσίωση της ύλης αδερφής,
σε αιωνιότητα με άμφια αγάπης. Continue reading “Φύλλο κίτρινο… θύμηση του ωραίου…”

“Του Φιόρου και του Μισεμού”

Share

“Του Φιόρου και του Μισεμού”, της Διονυσίας Μούσουρα

Γράφει η Μίνα Ταβουλάρη.

Η πρώτη φορά που “άκουσα” για τη συγγραφέα Διονυσία Μούσουρα, ήταν το 2015. Είχε παραχωρήσει τότε, μια εξαιρετική συνέντευξη για το ένθετο “Τέχνης Λόγια”, το οποίο κυκλοφορούσε με την εφημερίδα ” Ημέρα της Ζάκυνθος”, στην καλή συνάδελφο και φίλη Katerina Demeti! Δυό χρόνια μετά, έχω την τιμή να τη φιλοξενώ στη σελίδα μας!

Χρειάστηκε μόλις, μια εβδομάδα για να διαβάσω το βιβλίο της με τίτλο “Του Φιόρου και του Μισεμού”, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Περίπλους. Πρόκειται για συλλογή διηγημάτων που έχουν ένα κοινό χαρακτητιστικό. Κάποια ολόκληρα, κάποια σε μεγάλο μέρος τους, δεν αποτελούν μυθοπλασία αλλά πραγματικότητα! Continue reading ““Του Φιόρου και του Μισεμού””

Η Παρέα στο «Τυγάνη»

Share

Άρις Αντάνης

TANGO (Em)
Χάθηκες ξαφνικά, απ’ το στέκι μας, φίλε
πιάσε το κινητό κι ένα μήνυμα στείλε,
τα παλιά μην ξεχνάς, την παρέα θυμήσου,
όλοι οι φίλοι ποθούν να βρεθούνε μαζί σου.

Κάνε κάτι λοιπόν, μην αργείς να γυρίσεις,
με τραγούδι απαλό τη σιωπή σου να λύσεις,
στο «Τυγάνη» θα βρεις μια γωνιά ν’ απαγκιάσεις
κι οι θαμώνες ζητούν την κιθάρα να πιάσεις. Continue reading “Η Παρέα στο «Τυγάνη»”

Βουβή Σύγκρουση

Share

Η Βουβή Σύγκρουση δύο Τιτάνων της Ελληνικής Λογοτεχνίας: του Νίκου Καζαντζάκη και του  Άγγελου Σικελιανού

Δρ Πιπίνα Έλλη (Dr Pipina D. Elles )

Την πρώην σύμπνοια ανάμεσα στους δύο ποιητές, την παραμερίζει μία βουβή σύγκρουση, η οποία έρποντας ανάμεσά τους, ωθεί στην απομάκρυνση του ενός από τον άλλον. Ο Καζαντζάκης διανύει μία περίοδο κατά την οποία, καθώς δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του, και κυρίως σε σχέση με τις προσδοκίες του πατέρα του[1] για το άτομό του, καταλήγει σε υπερβολικό άγχος και θέλει να πεθάνει[2]. Το άγχος του συνδέεται επίσης με την απομάκρυνσή του από τον Σικελιανό, στην οποία πιθανόν να συνέβαλε και η κοινή απογοήτευσή  τους, εξαιτίας της άγονης αναζήτησής τους για κοινόβιο. Επιπλέον το γεγονός ότι ο Σικελιανός έχει την οικονομική άνεση να συγκεντρωθεί με επιτυχία αρχικά στην ποίησή του και αργότερα στην Ιδέα της Αναγέννησης των Δελφικών Εορτών, είναι αρνητικό στοιχείο στην σχέση του με τον ετούτον. Ο Καζαντζάκης θεωρεί όλες ετούτες τις προσπάθειες του Σικελιανού αρνητικές για την ποίησή του, και ακόμη περισσότερο γιατί ο ίδιος παλεύει για την εξασφάλιση οικονομικών πόρων απαραιτήτων στην πνευματική του δημιουργικότητα. Continue reading “Βουβή Σύγκρουση”

Σαλαμίνας Ιερά Ναυμαχία

Share

Ιωάννης Παναγάκος

Ω, αοίδιμη ναυμαχία!
Μνήμη αιωνία ουσίας ανόθευτης,
ευδώρων στενών Σαλαμίνας.
Ξεκίνημα της ιστορίας της ναυτικής, πασιφαές.
Στου κόσμου τα πλάτη ο πρώτος ακήρατος χρόνος.
Του κόσμου η μέγιστη νίκη·
η πιο τρανή, του φωτός του ελεύθερου·
στα ξύλινα τείχη…
Κι απ’ της ελιάς κλωνάρι, της ιερής,
τρυφερός βλαστός στης νίκης το δρόμο,
να φέγγει τον οιωνό τον άσβεστο,
στου Κυχρέα τα στενά ειμαρμένη·
της ανδρείας, του φωτός ειμαρμένη·
της ανδρείας, του κοινού των Ελλήνων. Continue reading “Σαλαμίνας Ιερά Ναυμαχία”

The Missing Pieces

Share

Research sheds light on the missing persons of Cyprus who disappeared without a trace during the Turkish invasion of 1974. Andrea Stylianou talks to “Neos Kosmos” about her academic achievements and being a human rights advocate.

Having a deep interest in human rights and listening to stories told by many new migrants arriving in Australia while a NewsCorp Australia reporter set Andrea on a new path. She started a journey to investigate the story of how she had arrived in Australia as a two-year-old with her family in 1975 after they became refugees from the Turkish invasion of Cyprus in 1974. Continue reading “The Missing Pieces”

Συνομιλία με τον αγαπημένο ποιητή!

Share

……
“Όλα τελειώνουν και μόνο το φθινόπωρο παραμένει
αιώνια νέο σαν τα πιο λυπημένα ποιήματα.
Δωσ’ μου το χέρι σου…” Τ. Λειβαδίτης

Τη σκέψη μου πάρε…
….  ν’ αντιστρέψω θέλω τη μοίρα αυτού του κόσμου
να τη βάλλω σ’ένα πλεούμενο-στίχο
στη νότα ενός βιολιού, στην επιθυμία της καρδιάς για αιωνιότητα…
Να σκάψω εντός μου μια βραδιά,
να ξεριζώσω όλα τα λυπημένα ποιήματα,
σ’ ένα χαρτί πλωτό να τ’ αποθέσω,
πάνω στο χάρτη των χεριών τις διαδρομές ν’αλλάξω
να’ρθουν οι μοίρες των καιρών Continue reading “Συνομιλία με τον αγαπημένο ποιητή!”

Εραστές του ονείρου και του φόβου

Share

Δάση, λιβάδια, πράσινοι αγροί,
παλιά τετράδια, αλλοτινοί καιροί,
λιόλουστες μέρες, ξάστερες βραδιές,
αγνές αγάπες σε άμαθες καρδιές,
του ονείρου και του φόβου, οι εραστές.

Λίμνες ποτάμια, γάργαρα νερά
ξένοιαστα γέλια κι ανέμελη χαρά,
εξατμιστήκαν στου ανέμου την πνοή
μέσα απ΄ τα χέρια, που χτίζαν τη ζωή,
του φόβου και του ονείρου, οι νοσταλγοί. Continue reading “Εραστές του ονείρου και του φόβου”

Η Ελλάδα είναι ο… Τρόπος μου!

Share

 

Πώς βλέπω…
Πώς ριγώ
Πώς γράφω στα τετράδια τα κύματα…
Πώς ερωτεύομαι του γλάρου , τα πετάγματα..
Πώς αγαπώ τις λέξεις, τα σκιρτήματα…
Ελλάδα είναι ο τρόπος για να ζω, με των νησιών τις συλλαβές
και των βουνών καμπυλωτές περισπωμένες, Continue reading “Η Ελλάδα είναι ο… Τρόπος μου!”

Στους Ήρωες: Σολωμό και Τάσο

Share

Ιωάννης Παναγάκος

Τ’ Αυγούστου οι δεκατέσσερις ήταν θλιμμένη μέρα
κι είχε μαυρίλα ο ουρανός και τ’ άστρο της καρδιάς μας
γιατί έφυγε ένας ήρωας απ’ τ’ άδικο το χέρι
του Τούρκου του δερβέναγα κι απ’ της Τουρκιάς το μίσος
που κάθε μέρα, κάθε αυγή τον ήλιο τον ντροπιάζει
και τα νερά και τα σπαρτά κι η φύση αποτροπιάζει
γιατί την Κύπρο κούρσεψαν, της εμορφιάς το κάλλος.
Στ’ Αυγούστου δεκατέσσερις ο Τάσος κηδευόταν
και τον ξεπροβοδούσανε στης δόξας τα λημέρια
οι σύντροφοί του, οι αετοί στο πύρωμα του αγώνα. Continue reading “Στους Ήρωες: Σολωμό και Τάσο”

Απογοήτευση

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Πού θα σε βρω
μού ‘λειψε της καρδιάς η ζεστασιά που μού ‘ταξες;
πώς θα τη βρω
την ξελογιάστρα θύμηση
εκεί που συ την άφησες;
Δεκαπενταύγουστο έχουμε σήμερα
γιατί την άφησες;

Τη γνώρισα τη σκέψη σου
στο πόμολο της πόρτας κολλημένη,
συνέχισε να θολώνει τη γιαλάδα του μετάλλου
όταν χάθηκες…
ποτέ μου δεν τη σκούπισα. Continue reading “Απογοήτευση”

“Σημαία”

Share

 Τα σέα και τα μέα μου…

                                                                                   Άρις  Αντάνης

(Εξαιρετικά αφιερωμένο
στον αξιότιμο Υπουργό Παιδείας,
Έρευνας και Θρησκευμάτων)

Προειδοποίηση:

Αυτό το κείμενο, μετά την πρώτη ανάγνωση… αυτοκαταστρέφεται!

Γι αυτό το λόγο, αυτό το κείμενο,  παρακαλώ μη το προσπεράσετε. Όπου κι αν το βρείτε, μη το αγνοήσετε. Πρόκειται για  ένα μυστικό. Είναι μια ιστορία. Δεν είναι πραγματική. Είναι μια φανταστική ιστορία, ένα αποκύημα της φαντασίας τού συγγραφέα. Αν και έχει γραφτεί σε πρώτο πρόσωπο, ο υποτιθέμενος ήρωας δεν είναι ο υποφαινόμενος… αντιήρωας. Γι’ αυτό και πάσα ομοιότης οφείλεται σε απλή σύμπτωση.  Όλα είναι φανταστικά. ( Όλα,  εκτός από τη… σημαία!)          

Προοίμιο

Ονομάζομαι Γεώργιος Χαλιώτης. Είμαι ένας άσημος, ασήμαντος και απλός άνθρωπος. Το όνομά μου είναι άγνωστο. Κανείς δεν επρόκειτο να το βγάλει ποτέ στην επιφάνεια. Το όνομα «Γεώργιος Χαλιώτης» θα έμενε για πάντα στην αφάνεια, αν… Continue reading ““Σημαία””

Τι κι αν με πολιορκείς!

Share

©Πιπίνα Έλλη (Elles)
Σύδνεϋ, 26/6/17

Τι κι αν ποικίλα με πολιορκούν
τα σκαμπανεβάσματά σου ΖΩΗ…
Τι κι αν διαρκώς με παιδεύεις
Μ’ απροσδόκητες αντιξοότητες!

Ξέρε το δεν είμαι έρμαιο
της Μοίρας μου… Εσένα!
Νους και Ψυχή με όπλισαν
μ’ εφόδια αξεπέραστα!

Τρέφω το πείσμα της Ψυχής
που ξέρει να γιατρεύει
πληγές π’ ανοίγουν
στο διάβα σου… Continue reading “Τι κι αν με πολιορκείς!”

Στον Ποιητή…

Share

Να περπατήσω γύρεψα
στο σώμα της γραφής σου,
με λέξεις πλάνες, αθώες συλλαβές,
θαυμαστικά κι αλήτισες προτάσεις.
Ν’ αφήσω στίχους ταπεινούς
στην άκρη των χειλιών,
να προσκυνήσουν δίψηφα
την άχνα της φωνής σου, Continue reading “Στον Ποιητή…”

The Medusa Glance

Share

The ceaseless wanderings of a recalcitrant self

 

The Medusa Glance is a present-day triptych, a rich and profoundly nuanced contemporary narrative, sensitive to all the immanent and minute shades of reality, aspiring to embrace and incorporate the whole spectrum of lived experience. As a key motive, the author invokes Medusa, the female monster with venomous snakes on hear head. Stricken with fear, we are nonetheless tempted to be immersed in the poetic universe of Manolis. The epigraph characterizes the bold enterprise of the author aimed at the explicitation of the inner architecture and dynamics of experience, at the renewal of narrative practices and at the constant (re)negotiation of identity. The reader is swept away by a polychromatic tempest of verbs and embarks on a journey guiding him to the dimension of the minute and infinitely multifarious undulations of sublunary consciousness. Continue reading “The Medusa Glance”

Γιατί Πλάστη μου;

Share

Πιπίνα Δ. Έλλη

Πόση ομορφιά…
Αγαλλιάζει Νους, ψυχή
στο νεύμα τρυφερού ανέμου…
Στο χάδι του το ευγενικό
πώς τρεμουλιάζει η ίδια η ζωή!
Τα δέντρα αλαλιάζουν μεθυσμένα
κουβέντα στήνεται σε ύψος
και σε βάθος στα πράσινα
φυλλώματα…
στους πτερωτούς συντρόφους
στις όμορφες αθώες παρουσίες! Continue reading “Γιατί Πλάστη μου;”

Πιστεύω

Share

Εύη Κορώνη

Πιστεύω εις ένα γυρισμό,
όλων αυτών που φύγαν
μίαν ωραίαν ημέρα ή
ένα βράδυ μοναχικό.

Τώρα ήταν σειρά σου, φίλη μου.

Κι εγώ, έμεινα εδώ πίσω.
Σε τούτο τον κόσμο
να ζω και να ακούω
τον πόνο των ανθρώπων. Continue reading “Πιστεύω”

Ραχήλ Λιπστάιν

Share

Rachel Lipstein

(απόσπασμα από το κεφάλαιο:
Οι Εβραίες του ‘πύρινου κύκλου’)

©Δρ Πιπίνα Δ. Έλλη  
(Dr Pipina D. Elles)

Ο Καζαντζάκης με το που γνωρίζει την ‘Οβραία’ Ραχήλ[1], την αποκαλεί ‘‘Mitkampherin’’ (Συμπολεμιστίνα), και θεωρεί ότι ‘‘οι Οβραίοι είναι το αλάτι της γης’’[2].  Η Ελένη Καζαντζάκη, γράφει κάποιες σκέψεις της για την Ραχήλ, για την οποία λέει, ότι παρόμοια με την  Γαλάτεια και την αδερφή της Έλλη, έσπρωχναν τον Ν. Καζαντζάκη να αναλάβει πολιτικό αγώνα.  Αντίθετα πιστεύει ότι η Έλσα Λάγκεν  -επίσης Εβραία-, ‘‘…ένιωθε και σεβόταν τη φύση του”[3].  Continue reading “Ραχήλ Λιπστάιν”