Συνεχώς

Share

Συνεχώς κάπου νυχτώνει
Και τότε
κλείνουν απότομα οι κουρτίνες
Παύει η κίνηση στα μάτια
Βαθιά μεσάνυχτα κι ο κόσμος δεν μεταμφιέζεται
΄Εχει τελειώσει άλλωστε κι η τελευταία πράξη
κάποιας μοίρας
Τότε αφαιρεί το μακιγιάζ
απομένοντας μπροστά στον καθρέφτη
ντυμένος μόνο με το επόμενο κενό Continue reading “Συνεχώς”

Νομάδες

Share

Πρωτόγονοι είμαστε ακόμα, λες
Κοιμόμαστε στις ευκαιριακές σπηλιές μας
σαν νομάδες που φοβούνται να κατοικήσουν
ένα δυνατό συναίσθημα
Τις νύχτες
ζωγραφίζουμε επάνω στα τοιχώματα της σκέψης
ένα μικρό ελαφίσιο όνειρο
να τρέχει ανυπεράσπιστο στη σαβάνα του κόσμου μας Continue reading “Νομάδες”

The Missing Pieces

Share

Research sheds light on the missing persons of Cyprus who disappeared without a trace during the Turkish invasion of 1974. Andrea Stylianou talks to “Neos Kosmos” about her academic achievements and being a human rights advocate.

Having a deep interest in human rights and listening to stories told by many new migrants arriving in Australia while a NewsCorp Australia reporter set Andrea on a new path. She started a journey to investigate the story of how she had arrived in Australia as a two-year-old with her family in 1975 after they became refugees from the Turkish invasion of Cyprus in 1974. Continue reading “The Missing Pieces”

Θαλασσινό παράθυρο

Share

Πες μου για το παράθυρο εκείνο
που άνοιγε πάντα μέσα μας
γεμίζοντάς μας με θαλασσινό αγέρι
ορίζοντες, γλάρους, πανιά
Πες μου για τα πρωινά
που μας κρατούσε τη σκέψη αιχμάλωτη
στα γαλάζια παντζούρια του επάνω
καθώς τα ανοιγόκλεινε μια υποψία ταξιδιού
Κι όσο να πέσει το δείλι Continue reading “Θαλασσινό παράθυρο”

Διαθλάσεις

Share

Ήτανε πάλι στο μετρό η γεύση από κόλαση
Και χτες στον δρόμο απλώς
την ώρα που διέσχιζε την πόλη
μια υποψία ρήματος
Και τις προάλλες , λέει, στο αεροδρόμιο
την ώρα που ένα μας ταξίδι
έχανε απότομα φτερά
Κι ο άνθρωπος έπαιρνε τόσα στερητικά Continue reading “Διαθλάσεις”

21st March 2017 – World Day of Poetry

Share
Diasporic Literature is continuing the tradition of a special edition of its periodical for the World Day of Poetry on March 21, as declared by the United Nations. Diasporic is promoting works of artists who cannot live without being creative and cannot create without poetry. The United Nations declaration page goes like this:

“Poetry reaffirms our common humanity by revealing to us that individuals, everywhere in the world, share the same questions and feelings. Poetry is the mainstay of oral tradition and, over centuries, can communicate the innermost values of diverse cultures. In celebrating World Poetry Day, March 21, UNESCO recognizes the unique ability of poetry to capture the creative spirit of the human mind.”

This time we thought it will be a good idea to call on all poets to participate in an edition also dedicated to a form of poetry that originated from Japan in the 15th century, haiku. So ‘can you haiku’ we asked and received works from about 58 poets around the globe.

This is encouraging enough, however how do we do justice to this wonderful form of laconic style poetry. Well please take the time to flip through the pages of our magazine below.

Η Diasporic Literature συνεχίζοντας μια πορεία άξιας αντιπροσώπευσης των ποιητών κατά την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στις 21 Μαρτίου, όπως ανακοινώθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη εκδίδει αυτή την ηλεκτρονική προσπάθεια πενήντα-οκτώ ποιητών. Ατόμων που δεν μπορούν να ζήσουν δίχως τη δημιουργία, που δεν μπορούν να δημιουργήσουν δίχως ποίηση.Το ανακοινωθέν των Ο.Η.Ε. λέει:

“Η Ποίηση επαναβεβαιώνει την κοινή μας ανθρωπιά με το ν’ αποκαλύπτει σ’ εμάς πως οι άνθρωποι, οπουδήποτε γης, μοιράζονται τα ίδια αισθήματα κι έχουν τις ίδιες ανάγκες. Η Ποίηση είναι ο στυλοβάτης της γραπτής και προφορικής παράδοσης για αιώνες τώρα, ενώ μπορεί να επικοινωνεί με τις ενδότερες αξίες ποικίλων πολιτισμών. Εορτάζοντας την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στις 21 Μαρτίου η UNESCO αναγνωρίζει τη μοναδική ικανότητα της ποίησης να συλλάβει το δημιουργικό πνεύμα του ανθρώπινου νου.”

Τι άλλο να προσθέσουμε, εκτός από τη δική μας δημιουργία στην ποίηση που συνοδεύει και δίνει αξία σε όλες τις άλλες τέχνες, όπως τη μουσική, την εικαστική κ.ά.; Απολαύστε, λοιπόν, ευατούς και αλλήλους μέσα από μια πανδαισία δημιουργίας χαϊκού την οποία προσφέρει στον κόσμο η Διασπορική.

Continue reading “21st March 2017 – World Day of Poetry”

“Άνθρωποι στο βαγόνι”

Share

 

Άνθρωποι στο βαγόνι

Κυριάκου Δημητρίου
Διηγήματα, εκδόσεις «Πορεία», 2016

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Δώδεκα  διηγήματα, δώδεκα πρωταγωνιστές, ανάμεσα στο πεπρωμένο και την  άρνησή του, την αμαρτία και την υποταγή, τη ζωή και τον θάνατο, και οι οποίοι, σύμφωνα με τους στίχους του ΄Αγγλου ποιητή Wystan Hugh Auden , που παρατίθεται ενδεικτικά από τον συγγραφέα στην προμετωπίδα του βιβλίου, «κατοικούνται από δυνάμεις  που υποκρίνονται ότι τις κατανοούν». Ο συγγραφέας επιλέγει σκόπιμα ήρωες (ή αντιήρωες) από διαφορετικές εποχές, άτομα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ίσως περιθωριακά, μοναχικά ως επί το πλείστον, με ιδιορρυθμίες και ιδιαιτερότητες –  χαρακτηριστικά που οξύνουν τη φαντασία, σε κείμενα που λογοτεχνικά είναι εξίσου αντισυμβατικά και αντιφορμαλιστικά όπως και οι ήρωες τους.

Continue reading ““Άνθρωποι στο βαγόνι””

Φωνήεντα σε Περίπτερο

Share

Πρωί πρωί
να καρφιτσώνω τη σκέψη στο περίπτερο
Κι εσύ
περαστική ευκαιρία
να σταματάς με περιέργεια
μπροστά στους πηχυαίους τίτλους μου
Δεν είναι μόνο τα γράμματα πιο μαύρα
πιο έντονα
μα και τα μάτια τους
εκείνα τα μεγάλα αμυγδαλωτά φωνήεντα Continue reading “Φωνήεντα σε Περίπτερο”

Καλός τεχνίτης

Share

Καλός τεχνίτης σπούδασα
με επιμέλεια υποδειγματική και αριστεία
Μάτια ανθρώπων διάβαζα εντατικά τις μέρες
μέσα και πάνω από τις ίριδες
μήπως συλλάβω όλα τα ίχνη του φωτός
Τις νύχτες μάζευα κατεδαφίσεις από άστρα
υπολείμματα ευχών Continue reading “Καλός τεχνίτης”

Ρεζέρβα

Share

Μες στο σακίδιό μου η απαραίτητη καρδιά
Ρεζέρβα
για τον χρόνο εκείνο
που ιατρικά ανακοινωθέντα
θα διαγνώσουνε την επιβράδυνση της σκέψης μου
την επιτάχυνση του φόβου μου
την αναστολή των πιο αυθόρμητων στιγμών μου
Και τότε θα είναι λες και έχω αποδημήσει
σε χώρα άγνωστή μου Continue reading “Ρεζέρβα”

Μόνο εκείνα τα τεράστια μάτια

Share

Οι δρόμοι μας μοιάζανε κάποτε με πράσινα φίδια
σε ονειροκρίτη που τους χρήζει με την εύνοια της τύχης
καθώς ξετύλιγαν μέσα στα μάτια μας
τις άλλες τέσσερις αισθήσεις
Και τις ρουφούσαν
Και τις κατάπιναν
Κι έμεναν μόνο
τα τεράστια εκείνα μάτια
να αγναντεύουν όλο τον κίνδυνο
προς ένα άγνωστο κόσμο πίσω από τον λόφο. Continue reading “Μόνο εκείνα τα τεράστια μάτια”

Χάρτινη Κουρτίνα

Share

«Να κρατάς μια άκρη από παλιό σου ρούχο
με τις κλωστές σαν μάτια να κρέμονται
να κοιτάνε προς τα κάτω τα βήματα
παραπατήματα διέλευσης του χρόνου
Μετά να ξαναβρίσκουν τον ρυθμό
και τη συνέχεια….»
είπε η γιαγιά και κοιμήθηκε
κουρασμένη απ΄ τη ζωή που δεν έζησε
Με τώρα το κατάλαβα
Αυτά τα μάτια κάποτε δεν υπακούουν
Γλιστράνε από το μέτωπο που τους ζωγράφισα
αγγίζουν πια το σώμα
βάζουν καινούρια χέρια, μαλακά Continue reading “Χάρτινη Κουρτίνα”

Βαρύτιμα Περιδέραια

Share

Μου οφείλεις μια επίσκεψη
Ξέρεις
Από αυτές που δεν γίνονται κατόπιν συνεννοήσεως
Που περνάς τάχα τυχαία
Βλέπεις φως μέσα στη νύχτα μου
Και μου χτυπάς επίμονα ένα κουδούνι
Ν’ ανοίξω ατημέλητη
Με ένα βλέμμα πανέμορφο από έκπληξη
Πιο όμορφο δεν σου΄δειξα ποτέ
Και να σου πω
Δεν σε περίμενα Continue reading “Βαρύτιμα Περιδέραια”

Το προσφυγόπουλο και η Μάσκα μου

Share

Το προσφυγόπουλο...

Είμαι ηθοποιός, κατά βάθος πολιτικός,
στο καμαρίνι λύνω σταυρόλεξο, ψάχνω
πράσινα άλογα, χαζεύω στην τηλεόραση.

Ένας σπουργίτης ραμφίζει το τζάμι μου
να δω τις ειδήσεις: ένα παιδάκι ξαγρυπνά
μπρος στα πτώματα των γονιών του, μετά
το ανεβάζουν σε βάρκα, προσφυγόπουλο
το βγάζει η θάλασσα στην άμμο για αιώνιο ύπνο,
στην τσεπούλα του ένα τετράδιο όπου έγραψε:
‘Θα σας καταγγείλω όλους στον Θεούλη μου…’
Continue reading “Το προσφυγόπουλο και η Μάσκα μου”

Αυτοσχεδιασμός Επιβίωσης

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Ας μη χορέψουμε απόψε αγκαλιά με το ναυάγιό μας
Στον βυθό ας ξαπλώσουμε καλύτερα ήσυχοι
παίρνοντας βαθιές αναπνοές
Τότε τα άλλα ψάρια
θα πλησιάσουν από περιέργεια
παρά από οίκτο Continue reading “Αυτοσχεδιασμός Επιβίωσης”

Των Ημερών

Share

Αγαπημένε Άγιε των αμετανόητων παιδιών,

Σου γράφω ξανά με το μελάνι μιας φιλάσθενης ωριμότητας
Στην κόκκινη στολή σου καταθέτω με συνέπεια
Τις αδικαίωτές μου παρορμήσεις
Ανακαλύπτοντας ξανά την αθωότητα της προσμονής…
Στα άσπρα γένια της αιώνιας σοφίας σου
Αναζητώ τους λόγους των φτερωτών μου έργων
Σου γράφω και τούτη την παραμονή της ύπαρξής μου
Προσδοκώντας για τα δώρα της συνέχειας Continue reading “Των Ημερών”

Πιρόγα

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Περιπλέω τη σκέψη σου
με μια μικρή πιρόγα
καμωμένη από δέρμα ηλιοκαμένης νύχτας
Ξάπλωνε ώρες κάτω από το φως σου
κι αφηνότανε σε έναν απρόσμενα καλό καιρό
Προχωρώ με χτύπο παράξενο
από ανυπόμονη καρδιά
Continue reading “Πιρόγα”

Μετά

Share

Οι καιροί της ερήμου
μεγάλωσαν σε κλίμα τροπικό
βροχή οι μνήμες σου, υγρές οι τελευταίες λέξεις
με κράτησαν καιρό πολύ
σε πορείες μοναχικές
κάτω από ήλιους που ξεφλούδιζαν την επιείκειά μου

Continue reading “Μετά”

το χαμένο παραμύθι μας

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

τα βράδια θαρρώ πως μια καλή νεράιδα
δραπετεύει ακόμα
από χαμένο παραμύθι μας
και στέλνει άμαξα με όνειρα λευκά
να ντύσουνε πριγκιπικά την ορφανή πατρίδα
μα εκείνη για χορό
δεν προλαβαίνει να ντυθεί
είναι πολλές στη μνήμη οι στάχτες
στα χρυσοπράσινα τα μπαλωμένα ρούχα
παλεύει ολημερίς να τις τινάξει
μα εκείνες πάντα επιστρέφουν
στα ανυπεράσπιστά της πρόσωπα

Continue reading “το χαμένο παραμύθι μας”