Φυλαγμένα αχνάρια μιας άλλης εποχής

Share
Πολύ με συγκινεί αυτή η προστασία που δίνω σε μερικά πράγματα, δίχως να ξέρω αν, κάποια στιγμή, θα μου είναι χρήσιμα. Τα ανοίγω συχνά, για να σκαλίζω τη μνήμη μου, να ονειροπολώ, να αλητεύω ενδεχομένως, βηματίζοντας σε δρόμους προσωπικούς που αυλακώνουν τις λογής-λογής διαδρομές και μου κρατάνε συντροφιά… Συνήθεια αγαπημένη να τα φέρνω πίσω, να τα παίρνω στα χέρια μου, να τους ρίχνω ματιές, να κάνω τον απολογισμό τόσων χρόνων που, αλίμονο, γλίστρησαν κι έφυγαν. Σαν τόσα άλλα…
Εποχές ρομαντικές, σημαντικές, απόμακρες… Δυο, από τα τόσα χρόνια της αποδημίας μου είχα ασχοληθεί, παράλληλα με τις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις και με την έκδοση μιας μικρής ελληνικής εφημερίδας. Μπορεί στην αρχή -σαν πρώτη σκέψη- να ήταν μια ανάγκη της Ελληνικής Κοινότητας εκεί, αλλά συγχρόνως -και πρωτίστως- μια ευκαιρία για τις δικές μου ανησυχίες -ίσως κι αφορμή-, ώστε να ξυπνήσουν κάποια κρυμμένα και άτολμα χαρίσματα γραφής.