The Missing Pieces

Share

Research sheds light on the missing persons of Cyprus who disappeared without a trace during the Turkish invasion of 1974. Andrea Stylianou talks to “Neos Kosmos” about her academic achievements and being a human rights advocate.

Having a deep interest in human rights and listening to stories told by many new migrants arriving in Australia while a NewsCorp Australia reporter set Andrea on a new path. She started a journey to investigate the story of how she had arrived in Australia as a two-year-old with her family in 1975 after they became refugees from the Turkish invasion of Cyprus in 1974. Continue reading “The Missing Pieces”

ΦΥΛΛΟΡΡΟΕΣ-Κριτική/NOSTOS and ALGOS-Review

Share

[tabgroup]

[tab title=”Ελληνικά”]

nostos-and-algos-cover_300
ΦΥΛΛΟΡΟΕΣ,
Μανώλης Αλυγιζάκης,
ποίηση, εκδόσεις ΕΝΕΚΕΝ 2013

“Επίγνωση” είναι ο τίτλος του πρώτου ποιήματος της συλλογής αυτής. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Ο ποιητής πολύ συνειδητά προτάσσει αυτό το ποίημα με αυτό τον τίτλο στην συλλογή του. Επίγνωση όμως για ποιο πράγμα; Για το ότι η ποιητική συλλογή αυτή υπόκειται στους φυσικούς νόμους της φθοράς, ότι τα φύλλα της θα κιτρινίσουν και μοιραία κάποια στιγμή θα πέσουν αφήνοντας πίσω γυμνό να χάσκει το κενό που υποβόσκει πίσω από κάθε ποιητική συλλογή, πίσω από οποιοδήποτε έργο δημιουργίας;

Επίγνωση για το ότι όπως λέει ο στίχος του ποιήματος «για πάντα τίποτε δεν μένει»;
Αφιερωμένη στους γονείς του η συλλογή. Που έζησαν τα γηρατειά τους στο χωριό. Και το δεύτερο ποίημα έχει τίτλο όχι βέβαια συμπτωματικά, «Ζευγάρι Γερόντων». Κρασί, ελιές, φέτα, σαλάτα κάτω από μία κληματαριά, μονόλογος μοναξιάς, επίλογος ζωής. Αγωνία για τον γιό που ζει στα ξένα αλλά και καρτερία και διαστολή της καθημερινότητας και των απλών στιγμών ευτυχίας, ξέχασες να κόψεις την σαλάτα.

Ποιο είναι το αλφαβητάρι του ποιητή; Κυρίαρχη θέση έχει το Τ της τρυφερότητας. Αν δεν ανοίγει κάποιος τον εαυτό του στην αγάπη δεν έχει λόγο ύπαρξης. Η βραδυφλεγής ανατρεπτική δύναμη που κάνει ένα σπίρτο να μετατρέπεται σε φιτίλι ή ένα νυχτολούλουδο σε καλειδοσκόπιο του σύμπαντος είναι η κινητήρια δύναμη σ’ αυτό το βιβλίο. Ο έρωτας και ταυτόχρονα όμως ο θάνατος που καιροφυλακτεί. Ο αδυσώπητος νόμος που διέπει την ζωή των θνητών.
Δακρύζω λέει ο ποιητής στο ποίημά του Νυχτολούλουδο που γοργά η νύχτα πέρασε.

Η φιλοσοφία του αιώνιου γίγνεσθαι του Ηράκλειτου. Η κίνηση που εκφράζεται με την συνεχή ροή του ποταμού που ολοένα ανανεώνεται. Αυτός είναι ο κορμός του δέντρου των Φυλλοροών του Μανώλη Αλυγιζάκη.

Για τον ποιητή ο μικρόκοσμος και ο μακρόκοσμος, ένα τριαντάφυλλο, μία συστάδα με πεύκα ένα ηλιόλουστο απόγευμα, η ήβη μίας γυναίκας, ένα κοπάδι από σπουργίτια, ένα σεντόνι τυλιγμένο σε αγαπημένο σώμα, οι καθημερινές μικρές τελετουργίες, το βούρτσισμα των μαλλιών, το πλύσιμο του προσώπου των αγαπημένων μας αποτελούν ένα ιερό μυστήριο στο οποίο μυείται με προθυμία και ταπεινότητα.

Φοβάται όμως μήπως η έννοια του μυστηρίου καταπατηθεί από τους ιερόσυλους, από τους ανθρώπους που με τσιμέντο κονιορτοποιούν το συναίσθημα και την ευαισθησία, από τις ιερόδουλες και τους νταβατζήδες που καπηλεύονται την ιδεολογία και ανάλγητοι ισοπεδώνουν τα πάντα.
Για τον ποιητή όλα χάνονται, κυλούν μέσα από τα δάχτυλά του, γίνονται άμμος, ρευστή ύλη που διαλύεται, όλα εκτός από ένα χαμόγελο, ένα μικρό τώρα που αχνίζει, που δεν διαιρείται, δεν αναλύεται, είναι η στιγμή που κοχλάζει.

Η μοίρα είναι προδιαγραμμένη, κλείνουμε ραντεβού με το θάνατο κάθε στιγμή, προδίδουμε τον εαυτό μας και τον άλλο, γεμάτοι πλεονεξία ποθούμε πράγματα που ανήκουν σε άλλο, κινούμαστε ανάμεσα σε άμπωτη και παλίρροια, σε ρεύματα που μας πηγαίνουν μπροστά και πίσω, παλεύουμε κάθε στιγμή την αίσθηση της ματαιότητας και του κενού.

«δεν μπορεί» λέει ο ποιητής στο ποίημά του Ρεύματα.
Πρέπει λοιπόν να υπάρχει κι άλλη μια φορά.
Σίγουρα πρέπει
να υπάρχει.
Οπωσδήποτε πρέπει.

Βαθιά φιλοσοφική και υπαρξιακή αυτή η συλλογή του Μανώλη Αλυγιζάκη, το θαύμα που περνάει και χάνεται, η σιωπηλή αποδοχή και η προσπάθεια κατανόησης, θολή κωπηλασία με μία βάρκα μέσα στην ομίχλη.

Ο ποιητής καλοπιάνει τον θάνατο, προφέρει το όνομά του, προσπαθεί να τον ξορκίσει, ουσιαστικά όμως αποδέχεται πια πολύ συνειδητά τον όρο του συμβολαίου της ζωής που στην ρήτρα του υπάρχει η λέξη θάνατος.

Στα ποιήματα “Πυργίσκος”, “Ήρωες” και “Ανατολή” ο ποιητής σαρκάζει για την εξουσία που στέλνει νέα παιδιά να πολεμήσουν ως πρόβατα επί σφαγή, για τους στρατηγούς, τους επίσκοπους, τις σημαίες και την καπηλεία του πολέμου.

Στα τέσσερα τελευταία ποιήματα της συλλογής (Φακός, Λαχτάρα, Κλαδιά και Επιμονή) προς το τέλος του ποιήματος εμφανίζεται ο στίχος και λες με μία παύλα δίπλα του ή κι είπες με μία παύλα δίπλα του, διαβάζω τους στίχους που ακολουθούν λοιπόν μετά την παύλα και στα τέσσερα αυτά ποιήματα.

Φιλόσοφος θα γίνω την επόμενη φορά/του κόσμου τα προβλήματα να λύσω.
Τι καλά να κολυμπούσαμε στο κρύφιο περιγιάλι μας.

Πιλότος θα γίνω στην επόμενη ζωή/για να πετώ ψηλά στα σύννεφα
Και ο τελευταίοι στίχοι του τελευταίου ποιήματος της συλλογής
Ξανά θα δοκιμάσω τη φωνή
του τριζονιού να μετατρέψω
σε ανατρίχιασμα
και νομίζω ότι δεν μπορεί να υπάρξει καλύτερο τέλος από αυτό.

~Χλόη Κουτσουμπέλη,
ΕΝΕΚΕΝ, Νο 33 Θεσσαλονίκη,
Φθινόπωρο-Χειμώνας 2014

[/tab]

[tab title=”English”]

NOSTOS and ALGOS,
poetry by Manolis Aligizakis,
EKSTASIS EDITIONS, 2013

Awareness is the title of the first poem of this collection and not without reason.
The poet selects this poem as the first one but one wonders: awareness for what? Is it because this poetry collection is subject of the natural laws of decay, like tree leaves that turn yellow and fall at some moment leaving behind them the gaping void that lies under every poetry collection behind every creative form? Or is it awareness because, as the last verses claim, nothing stays forever?

The collection is dedicated to his parents who lived their last years in the village and the second poem of the book “Old Couple” is at that exact place with images such, olives, feta cheese, wine, salad under the grape vine, monologue of loneliness, epilogue of their lives. Agony for a son away in a foreign land but expectation, longing, and the everyday events transcend into moments of happiness and laughter, you forgot to make the salad.

What is the poet’s primer? Prime roll plays the sound of the letter T from the word tenderness. When one doesn’t open himself to love one has no reason for living. The slow spark that reverses the equation and turns into a wick and becomes a conflagration, or a night flower that turns into the kaleidoscope of the Universe are the underlying forces of this book. Eros and at the same time Death that lurk behind everything; the unstoppable law of the cosmos that controls the people’s lives and emotions.

I too grieve,
that night has passed by so fast
the poet says in Night Flower:

Heracleitos’ philosophy of the ever changing world, the continuous movement of things and people like a river that forever evolves and renews this is the backbone of the book Nostos and Algos.

For the poet the microcosm and the macrocosm are but a rose, a thicket of trees in the afternoon, the mound of a woman, a flock of sparrows, a bed-sheet that wrapped the body of the beloved, the simple events of everyday life, the brushing of teeth, the washing the face of a beloved person become a mystery into which he delves with willingness and humbleness.

Yet the poet is afraid that the mystery of these simple everyday events may be violated by the sacrilegious people of the cement city who make dust of every emotion and refinement, by the hierodules and pimps who turn every ideology into a profit thus flattening everything in their path.
For the poet everything vanishes, everything flows through his fingers; we arrange our date with Death at every moment, everything except of a smile that is whole, it can’t be divided, it can’t be analyzed, it is the moment that boils and bubbles.

Fate is predetermined. Our date with Death occurs every day. We betray ourselves and others, we yearn for things that belong to others, we move between high and low tide in currents that take us forth and back we fight at every moment the feeling of this futile life and the void.

Then, there must be
another time
there must be
it must
the poet says in Tides

Deep philosophical, existential collection is this book by Manolis. The miracle passes and vanishes, the silent acceptance and the effort to understand, is but the vague oaring in a foggy day.
In the poems Turret, Heroes, Sunrise, the poet is sarcastic to the leadership that sends men to war like lambs to the slaughterhouse, for the sake of the generals, the bishops, the flags and the business of war.

In his last four poems, Lens, Craving, Branches and Insistence toward the end of each poem the words and you said — appear as if the poet talks to someone next to him and I can see no other way to end this beautiful book but the phrase of the last poem:
Again I shall try to transform
the cricket’s song
into a shiver.

~Cloe Koutsoubelis, ENEKEN, No 33,
Salonica, Greece, Fall-Winter 2014

[/tab]

[/tabgroup]

Education

Share

Dr Dimitri Karalis
South Africa

[tabgroup]

[tab title=”English”]

Education is useful when the student is taught how to think liberally and not just to copy academic literature. Excess of forced education, often produces lower intellect, intolerant and Calvinistic attitudes (teachers, lawyers, politicians, religious clerks and so forth are often common example). It was never meant for humans to study a lot in order to find the right work in their life. All humans where born with certain talents to follow in their life, which lead them to a unmistakable happier life with intellectual and spiritual maturity.

Continue reading “Education”

Healthy Explanations

Share

 By Dr Dimitri Karalis

 (Message for doctors and patients)

The father of medicine, Hippocrates, set primarily in each new doctor a definition along with the standard oath, that: “You cannot be good a doctor without being a philosopher at the same time.” We know that the philosopher besides the reflective, observant and intellectual learning is also a strict naturalist, which rightly so that the ancient Greeks used to call them Iatrophilosophers.

For this reason I would like to expand a bit on this definition for the ordinary person with a slight variation: “You can never be cured completely by a physician when he is unable to explain to you in simple language, the cause of your illness.”

Continue reading “Healthy Explanations”

From Dusk to Dawn

Share

Poetry & Prose (Essay) by N.N. Trakakis – 2012

“FROM DUSK TO DAWN”
Poetry and essay collection by N.N. Trakakis, 2012 edition

At Diasporic Literature Spot, being a literary website, from time to time we receive books from established as well as aspiring writers. I would say that in most cases these books can be a hassle to read and an even bigger problem to write about. However there are those certain books, by certain emerging or inspiring and aspiring writers that we feel privileged to receive, to hold in our hand and to read deepest thoughts in creamy or white colour pages. These specific books are the reason why Diasporic Literature is in existence. Continue reading “From Dusk to Dawn”

A tribute to Costas Montis

Share

Costas Montis, the man, his mission and his poetry that touched my life like no other, the undercelebrated and overshadowed Greek-Cypriot poet of the 20th century is hereby offered a minor compensation by Diasporic Literature. So minor that a history of his remembrance should never really mention it. For his memory should remain pure like the words in his verse, unbiased like the letter in his thoughts, benevolent like his love for virtue. Poetry loves a placid existence.

Continue reading “A tribute to Costas Montis”

Hypatia’s Feud

Share

Nicholas Fourikis

The Ptolemies, like philosopher kings, endowed Alexandria, with the Royal Library and the Mouseion. They also supported gifted men and women bursting with curiosity and ambition to conduct research in the fields assigned to the nine Muses over three hundred years.

Ferdinand Gregorovius (1821–91) the renowned historian of that era documented the importance of the pioneering work undertaken in Alexandria.

“The Royal Library and Mouseion of Alexandria,” he wrote, “diffused a splendor over the civilized world which lasted longer than any other university, whetherParis, Bologna, or Padua. Long after the creative power of Greek genius was exhausted, encyclopedic knowledge and Greek sophistry were to be found in the Mouseion of Alexandria.”

The late Professor Carl Sagan (1943–96), was more specific.

Continue reading “Hypatia’s Feud”

Padre Padrone

Share
Saverio Marconi played Gavino Ledda in Classic film Padre Padrone

By Gabrielle Morgan

Among the many books on my bookshelves there are some more treasured than others, especially the ones which have been signed by the authors themselves.  I often come across newspaper clippings of reviews that I had slipped between the pages and sometimes I find a lovely card still hides in the jacket with the sentiments expressed by the person who gave me the book as a present.  Now, years later, I find endless delight in coming across these bits of nostalgia which never cease to move me as memories crowd my mind.

Continue reading “Padre Padrone”

The curse of being a hero

Share

“74 υπό σκιάν[1]

“From Australia, the land down under, comes a fresh breeze of creativity and culture.” These are the words of an Athenian culture critic, Gerasimos Kazanas, President of the International Committee for Freedom. Mr. Kazanas, whose resume embraces a notable knowledge of the Cyprus problem, studied the book “74 ypo skian” (trans. 74 in the shade) and decided to expand on what it is that it represents[2].

Further into his review calling on the Muse of the “rebellious Cyprian soul” the writer uses for inspiration the visible and invisible side of the theatrical invasion (of Cyprus) by Attila.  The “rebellious soul” being that of the nameless volunteers for the “desperate defense of the immaculate Cypriot soil.”

“An anonymous simple man from mainland Greece, married to a Cypriot girl, who lives in Cyprus, is the central character. Upon his face concentrates the national upheaval and unity of Greeks when it comes to Cyprus… ‘74 ypo skian’ reminds us of Aristotle Valaoritis’ (1824-1879) epic lyric poetry but it is something completely different…”

Continue reading “The curse of being a hero”