Στους Ήρωες: Σολωμό και Τάσο

Share

Ιωάννης Παναγάκος

Τ’ Αυγούστου οι δεκατέσσερις ήταν θλιμμένη μέρα
κι είχε μαυρίλα ο ουρανός και τ’ άστρο της καρδιάς μας
γιατί έφυγε ένας ήρωας απ’ τ’ άδικο το χέρι
του Τούρκου του δερβέναγα κι απ’ της Τουρκιάς το μίσος
που κάθε μέρα, κάθε αυγή τον ήλιο τον ντροπιάζει
και τα νερά και τα σπαρτά κι η φύση αποτροπιάζει
γιατί την Κύπρο κούρσεψαν, της εμορφιάς το κάλλος.
Στ’ Αυγούστου δεκατέσσερις ο Τάσος κηδευόταν
και τον ξεπροβοδούσανε στης δόξας τα λημέρια
οι σύντροφοί του, οι αετοί στο πύρωμα του αγώνα. Continue reading “Στους Ήρωες: Σολωμό και Τάσο”

Απογοήτευση

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Πού θα σε βρω
μού ‘λειψε της καρδιάς η ζεστασιά που μού ‘ταξες;
πώς θα τη βρω
την ξελογιάστρα θύμηση
εκεί που συ την άφησες;
Δεκαπενταύγουστο έχουμε σήμερα
γιατί την άφησες;

Τη γνώρισα τη σκέψη σου
στο πόμολο της πόρτας κολλημένη,
συνέχισε να θολώνει τη γιαλάδα του μετάλλου
όταν χάθηκες…
ποτέ μου δεν τη σκούπισα. Continue reading “Απογοήτευση”

“Σημαία”

Share

 Τα σέα και τα μέα μου…

                                                                                   Άρις  Αντάνης

(Εξαιρετικά αφιερωμένο
στον αξιότιμο Υπουργό Παιδείας,
Έρευνας και Θρησκευμάτων)

Προειδοποίηση:

Αυτό το κείμενο, μετά την πρώτη ανάγνωση… αυτοκαταστρέφεται!

Γι αυτό το λόγο, αυτό το κείμενο,  παρακαλώ μη το προσπεράσετε. Όπου κι αν το βρείτε, μη το αγνοήσετε. Πρόκειται για  ένα μυστικό. Είναι μια ιστορία. Δεν είναι πραγματική. Είναι μια φανταστική ιστορία, ένα αποκύημα της φαντασίας τού συγγραφέα. Αν και έχει γραφτεί σε πρώτο πρόσωπο, ο υποτιθέμενος ήρωας δεν είναι ο υποφαινόμενος… αντιήρωας. Γι’ αυτό και πάσα ομοιότης οφείλεται σε απλή σύμπτωση.  Όλα είναι φανταστικά. ( Όλα,  εκτός από τη… σημαία!)          

Προοίμιο

Ονομάζομαι Γεώργιος Χαλιώτης. Είμαι ένας άσημος, ασήμαντος και απλός άνθρωπος. Το όνομά μου είναι άγνωστο. Κανείς δεν επρόκειτο να το βγάλει ποτέ στην επιφάνεια. Το όνομα «Γεώργιος Χαλιώτης» θα έμενε για πάντα στην αφάνεια, αν… Continue reading ““Σημαία””

Τι κι αν με πολιορκείς!

Share

©Πιπίνα Έλλη (Elles)
Σύδνεϋ, 26/6/17

Τι κι αν ποικίλα με πολιορκούν
τα σκαμπανεβάσματά σου ΖΩΗ…
Τι κι αν διαρκώς με παιδεύεις
Μ’ απροσδόκητες αντιξοότητες!

Ξέρε το δεν είμαι έρμαιο
της Μοίρας μου… Εσένα!
Νους και Ψυχή με όπλισαν
μ’ εφόδια αξεπέραστα!

Τρέφω το πείσμα της Ψυχής
που ξέρει να γιατρεύει
πληγές π’ ανοίγουν
στο διάβα σου… Continue reading “Τι κι αν με πολιορκείς!”

Στον Ποιητή…

Share

Να περπατήσω γύρεψα
στο σώμα της γραφής σου,
με λέξεις πλάνες, αθώες συλλαβές,
θαυμαστικά κι αλήτισες προτάσεις.
Ν’ αφήσω στίχους ταπεινούς
στην άκρη των χειλιών,
να προσκυνήσουν δίψηφα
την άχνα της φωνής σου, Continue reading “Στον Ποιητή…”

Γιατί Πλάστη μου;

Share

Πιπίνα Δ. Έλλη

Πόση ομορφιά…
Αγαλλιάζει Νους, ψυχή
στο νεύμα τρυφερού ανέμου…
Στο χάδι του το ευγενικό
πώς τρεμουλιάζει η ίδια η ζωή!
Τα δέντρα αλαλιάζουν μεθυσμένα
κουβέντα στήνεται σε ύψος
και σε βάθος στα πράσινα
φυλλώματα…
στους πτερωτούς συντρόφους
στις όμορφες αθώες παρουσίες! Continue reading “Γιατί Πλάστη μου;”

Πιστεύω

Share

Εύη Κορώνη

Πιστεύω εις ένα γυρισμό,
όλων αυτών που φύγαν
μίαν ωραίαν ημέρα ή
ένα βράδυ μοναχικό.

Τώρα ήταν σειρά σου, φίλη μου.

Κι εγώ, έμεινα εδώ πίσω.
Σε τούτο τον κόσμο
να ζω και να ακούω
τον πόνο των ανθρώπων. Continue reading “Πιστεύω”

Ραχήλ Λιπστάιν

Share

Rachel Lipstein

(απόσπασμα από το κεφάλαιο:
Οι Εβραίες του ‘πύρινου κύκλου’)

©Δρ Πιπίνα Δ. Έλλη  
(Dr Pipina D. Elles)

Ο Καζαντζάκης με το που γνωρίζει την ‘Οβραία’ Ραχήλ[1], την αποκαλεί ‘‘Mitkampherin’’ (Συμπολεμιστίνα), και θεωρεί ότι ‘‘οι Οβραίοι είναι το αλάτι της γης’’[2].  Η Ελένη Καζαντζάκη, γράφει κάποιες σκέψεις της για την Ραχήλ, για την οποία λέει, ότι παρόμοια με την  Γαλάτεια και την αδερφή της Έλλη, έσπρωχναν τον Ν. Καζαντζάκη να αναλάβει πολιτικό αγώνα.  Αντίθετα πιστεύει ότι η Έλσα Λάγκεν  -επίσης Εβραία-, ‘‘…ένιωθε και σεβόταν τη φύση του”[3].  Continue reading “Ραχήλ Λιπστάιν”