“Σημαία”

Share

 Τα σέα και τα μέα μου…

                                                                                   Άρις  Αντάνης

(Εξαιρετικά αφιερωμένο
στον αξιότιμο Υπουργό Παιδείας,
Έρευνας και Θρησκευμάτων)

Προειδοποίηση:

Αυτό το κείμενο, μετά την πρώτη ανάγνωση… αυτοκαταστρέφεται!

Γι αυτό το λόγο, αυτό το κείμενο,  παρακαλώ μη το προσπεράσετε. Όπου κι αν το βρείτε, μη το αγνοήσετε. Πρόκειται για  ένα μυστικό. Είναι μια ιστορία. Δεν είναι πραγματική. Είναι μια φανταστική ιστορία, ένα αποκύημα της φαντασίας τού συγγραφέα. Αν και έχει γραφτεί σε πρώτο πρόσωπο, ο υποτιθέμενος ήρωας δεν είναι ο υποφαινόμενος… αντιήρωας. Γι’ αυτό και πάσα ομοιότης οφείλεται σε απλή σύμπτωση.  Όλα είναι φανταστικά. ( Όλα,  εκτός από τη… σημαία!)          

Προοίμιο

Ονομάζομαι Γεώργιος Χαλιώτης. Είμαι ένας άσημος, ασήμαντος και απλός άνθρωπος. Το όνομά μου είναι άγνωστο. Κανείς δεν επρόκειτο να το βγάλει ποτέ στην επιφάνεια. Το όνομα «Γεώργιος Χαλιώτης» θα έμενε για πάντα στην αφάνεια, αν… Continue reading ““Σημαία””

Κράτα γερά…

Share

Ώρα περισυλλογής

Δεν σας χρωστώ τίποτα, δεν μου χρωστάτε τίποτα απ’ όλη τη δημιουργία που ξεπετάγεται κάθε τόσο εδώ τριγύρω. Χρωστάμε όμως όλοι στη δημιουργία, στην τέχνη και στη γνώση. Ο περίβολος είναι γεμάτος λουλούδια του κήπου των αισθήσεων, ο κήπος είναι γεμάτος αγάπη και έρωτα, ανθρωπιά και αρετή, παλαιές και νέες σκέψεις, σχόλια και στοχασμούς, εφευρετικότητα και πάνω απ’ όλα δημιουργικότητα.

Το όφελος

Αναλογιστήκαμε όμως ποτέ σε τι ωφελεί αυτή όλη η ενέργεια που συσσωρεύτηκε στις σελίδες της Διασπορικής Στοάς; Αναλογιστήκαμε από πού πηγάζει και προς ποια κατεύθυνση προορίζεται ή βαίνει αυτή η ενέργεια; Άσχετα από το τι αντιλαμβάνεται κανείς η πανδαισία δημιουργίας στις σελίδες και το σύνολο των ωρών που χρειάστηκαν οι δημιουργοί να στήσουν τις ιδέες τους σε ψηφιακή μορφή περιλαμβάνει το εύρος της ενέργειας που περικλείεται. Ποιος επωφελείται λοιπόν από τα 1500 έργα που εμφανίζονται εδώ; Κατά την ταπεινή μου γνώμη τίποτα δεν ωφελεί κανέναν άλλο εκτός της γνώσης. “μέγεθος δ΄ ἀναγκαῖον γνωρίζειν καὶ κίνησιν ᾧ καὶ χρόνον· ὥστε φανερὸν ὅτι τῷ πρώτῳ αἰσθητικῷ τούτων ἡ γνῶσίς ἐστιν·” (Αριστοτέλης). Ακόμη και η τέχνη είναι κλάδος της επιούσιας και πρωτοπόρου σημασίας γνώσης. Continue reading “Κράτα γερά…”

Οι Λεμονιές του Αρκατζιού

Share

Ζούσαμε στο Αρκάτζι (Αργάκι), λίγο έξω από τη Μόρφου. Το πιο όμορφο σπίτι το είχε ο πάππους μου γιατί ήταν μες στες λεμονιές. Ετρέχναμε , εβγαίναμε πάνω στα δέντρα κι εκρέμουμασταν ανάποδα ,σαν τα λεμόνια. Βλέπω τον θαρρείς με το μακρύ μουστάκι και το ψάθενο καππέλο να ποτίζει. Εκαθίζαμε στον ίσκιο κι ετάιζε μας κατσικίσιο τυρί και ψωμί . Έδειχνε μας να φτιάχνουμε στεφάνια με τους αθθούς της λεμονιάς. Continue reading “Οι Λεμονιές του Αρκατζιού”

Ψίθυροι – μια εισαγωγή

Share

©Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles),
Ψίθυροι – Ποίηση,
Sydney 2008

Μία εισαγωγή…

Δε θα μιλήσω για πράγματα που έχουν ήδη ειπωθεί από ποιητές, ‘μεγάλους’, ‘μικρούς’, ‘διάσημους’ και αντίθετα.  Για ποιο λόγο άλλωστε; Όσοι ασχολούμαστε με τα τοιαύτα, τα γνωρίζουμε και δε θα ήταν φρόνιμο να τα επαναλαμβάνουμε.

Εμείς, οι νεότεροι ποιητές, και δη οι εκτός του ελλαδικού χώρου, Έλληνες, οι ζώντες δηλαδή εντός μιας από τις μικρές ελληνικές εστίες –μακρόθεν ‘της Μητρός Ελλάδας’, όπως μερικοί επιμένουν να επαναλαμβάνουν και με σεβασμό να τηρούν την παράδοση-  έχουμε να τραγουδήσουμε άλλα τραγούδια, τα δικά μας. Αυτά αναμφισβήτητα είναι συνονθύλευμα αισθημάτων, ανθρώπου εν πρώτοις, Έλληνα δεύτερον και εκτός της Εστίας του τρίτον. Continue reading “Ψίθυροι – μια εισαγωγή”

Πες μας ποιητή

Share

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

     Ίδιοι δεν είναι οι άνθρωποι πια, ούτε οι τόποι. Μονάχα η αγωνία ίδια παντού. Κι ο ασυμμάζευτος φόβος. Η πρωτόφαντη τρέλα. Και η σκουριά. Διάχυτη.

     Διερράγησαν τα ιστία, θερίζοντας. Ο χρόνος τον άνθρωπο δε δίδαξε, ούτε ο άνθρωπος τον άνθρωπο. Κι εδραιώθη η τάξη του χρήματος και της σύγχυσης. Τα ουρλιαχτά των λύκων η άλλη όψη της ζωής. Κέρινα εκμαγεία, κέρινες μάσκες, κέρινα πρόσωπα μας συντροφεύουν. Ύπνος βαθύς, μ’ αλλοπαρμένα όνειρα γεμάτος, μας τυλίγει. Πόνους αγιάτρευτους κουβαλάμε, μαρτυρολόγια σέρνουμε. Continue reading “Πες μας ποιητή”

Ζωή και γράψιμο

Share

Στη συνύπαρξη ορμής και παρόρμησης

Η ζωή και το γράψιμο γίνονται αδιαίρετα στον ποιητή. Την λέξη χρησιμοποιώ και καλύπτω τον λογοτέχνη στο σύνολο που τον περιγράφει. Γίνονται, γιατί είναι διαδικασία αργή, ενός επαναλαμβανόμενου παρόντος που μεθοδεύεται από το μέγεθος που παίρνει το βίωμα στη ζωή.

Είναι δύσκολο να εξηγηθεί αυτή η σχέση σε όσους δεν την έχουν βιώσει και το μόνο που απομένει είναι η αλληγορία και ο συμβολισμός, για να εξηγηθεί… η αλληγορία και ο συμβολισμός. Είναι το ίδιο περίπου, όπως γίνεται και στη γλωσσολογία, όπου η γλώσσα χρησιμοποιείται για να εξηγηθεί… η γλώσσα. Στη γλωσσολογία υπάρχει ωστόσο η λέξη metalanguage, που είναι ακριβώς το μέσο, το μέσο που προσπαθώ να οικοδομήσω εδώ, να εξηγήσω την έννοια της μεγάλης λογοτεχνίας (ζωής) και της τέχνης του λόγου. Εδώ λέγεται απλά μια κριτική μελέτη. Continue reading “Ζωή και γράψιμο”

Οι δρόμοι της τέχνης

Share

Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την τέχνη την επέβαλαν οι προϋποθέσεις της εργασιακής αναγκαιότητας και δραστηριότητας των ανθρώπων. Όσο αναπτύσσονται οι προϋποθέσεις αυτές, τόσο γίνονται και πιο δυνατά, πιο σίγουρα τα φτερά ανύψωσης της τέχνης.

Η τέχνη ακολουθεί τον άνθρωπο απ’ τα πρώτα του βήματα. Τον διαμορφώνει και διαμορφώνεται, τον αναπτύσσει κι αναπτύσσεται μαζί του. Σαν κυριότερο όργανο, σαν κυριότερο μοχλός, σαν αντανάκλαση του κοινωνικού γίγνεσθαι, συνδέεται άμεσα μ’ όλα τα φαινόμενα της ιστορικής του πορείας. Continue reading “Οι δρόμοι της τέχνης”

Εκεί που κλείνει ένα ωραίο βιβλίο

Share

«Υστερόγραφα μιας διαδρομής»

ΛΙΓΑ… ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΔΟΥΚΑΚΗ

ysterografa-doukakisΤα ευάριθμα σχόλια που θα ακολουθήσουν για ένα βιβλίο που με εντυπωσίασε,  αρχικά  για τη «γαλήνια» εξωτερική εμφάνισή του – τα εξώφυλλα – και φυσικά  για  τα  68 κείμενα και τα  21 «Φραγμέντα», που  φιλοξενούνται στις  160 σελίδες του, δεν είναι… κριτική.

Πρόκειται για απλές εντυπώσεις ενός αναγνώστη, που είχε την τύχη να τα διαβάσει και να τα χαρεί.

Ο κάθε απλός άνθρωπος νομίζω έχει τα δικά του κριτήρια για να σχολιάσει κάποιο έργο. Έτσι κι εγώ έχω τα δικά μου κριτήρια, αλλά, επαναλαμβάνω όχι για να κάνω κριτική, στην οποία δεν πιστεύω, ακόμα κι όταν γίνεται από επαγγελματίες κριτικούς ή ακόμα και από τις κριτικές επιτροπές, σε διάφορους διαγωνισμούς. Το δικό μου κριτήριο λοιπόν είναι μια… ας την πούμε- ζήλια. (Με την έννοια του ζήλου και της ευγενούς άμιλλας και όχι του φθόνου φυσικά). Πολλές φορές δηλαδή  όταν διαβάζω  κάτι  που μου αρέσει πολύ,  πολύ θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ. Έτσι απλά  και… ανθρώπινα.

Για το θέμα της  «κριτικής»  ας μου επιτραπεί να αναφερθώ σε κάποιο σχόλιο  γνωστού  μου συγγραφέα  που διάβασε ένα διήγημά μου, όταν του αποκάλυψα ότι με αυτό  είχα συμμετάσχει σε ένα πανελλήνιο διαγωνισμό και  περίμενα  τα αποτελέσματα.  Μου απάντησε λοιπόν:

«Αγαπητέ μου Άρι, αν η κριτική επιτροπή γελάσει όσο γέλασα και συγκινηθεί όσο συγκινήθηκα εγώ  με το γράψιμό σου, αυτό το διήγημα δεν έχει καμία πιθανότητα να διακριθεί».

Εγώ  λοιπόν βρήκα εξαιρετικό και το… ζήλεψα, με την καλή έννοια, όπως  συνηθίζουμε να λέμε,  το σπονδυλωτό από πλευράς άρθρων, βιβλίο του Στράτου Δουκάκη. Και ιδιαίτερα,  όταν κάθε κείμενο που συνήθως δεν ξεπερνάει  τη μία και μισή σελίδα, έχεις την εντύπωση ότι έχει γραφτεί ειδικά για σένα, αν και μιλάει,  όπως είναι φυσικό, για τις δικές του σκέψεις. Αυτή η προέκταση και  αναγωγή  σε  προσωπικές  διαδρομές  του καθενός μας το κάνει πάρα πολύ ενδιαφέρον για κάθε αναγνώστη.

Όμως αμφιβάλλω αν θα μπορούσε κάποιος άλλος να αποτυπώσει πάνω στο χαρτί  τα υστερόγραφα της διαδρομής του στη ζωή, τόσο  όμορφα, αισθαντικά, με στρωτό ξετύλιγμα των σκέψεων, με ηρεμία, με τη γαλήνη του εξωφύλλου να γλιστράει και να χώνεται μέσα  στο σώμα του βιβλίου, χωρίς εξάρσεις, χωρίς  καταλογισμούς ευθυνών σε τρίτους, και βέβαια χωρίς  κουραστικές  υπερβολές, βερμπαλισμούς  και πομπώδεις εκφράσεις.

Και η επιτυχία αυτού του βιβλίου  έγκειται  στο ότι  ενώ διακρίνεται από μια πηγαία απλότητα- πολύ δύσκολο πράγμα αυτό- δεν λείπουν  τα καλολογικά στοιχεία, δεν λείπουν οι «απερίγραπτες σε περιγραφικότητα περιγραφές», συγγνώμη για την παρήχηση της λέξης, δεν λείπουν οι  ωραίες παρομοιώσεις και  οι  πετυχημένες μεταφορές.

Όλα ανεξαιρέτως  τα κείμενα στο βιβλίο του Στράτου Δουκάκη «Υστερόγραφα  μιας διαδρομής», κατά την ταπεινή μου γνώμη,  διακρίνονται από εξαιρετικά ποιοτικά στοιχεία που … προσάπτουν και μια έντονη ποιητική χροιά στα πεζά κείμενα, ενώ απογειώνονται στα «Φραγμέντα», τα οποία είναι ποιήματα, όπως τα εννοούμε, όταν μιλάμε για ποιήματα, σε ελεύθερο στίχο. (Καθώς διάβαζα τα «Φραγμέντα»  του Στράτου Δουκάκη, το ύφος τους  μού έφερνε  στο νου τους «Πεζούς Ρυθμούς» του Ζαχαρία Παπαντωνίου).

Τα ποιήματα,   πιστεύω,  ότι πρέπει να τα διαβάζουμε  αργά και, αν είναι δυνατόν, να τα… ψιλοαπαγγέλουμε κιόλας. Όποιος θέλει να αφιερώσει λίγο χρόνο και  να  απολαύσει την ποίηση, ας το δοκιμάσει. Δεν θα μετανιώσει…

Όλα αυτά προτρέπουν τον αναγνώστη, αφού διαβάσει το κάθε άρθρο, να επιστρέφει σε αυτό, για να κρατήσει αρκετές   σημειώσεις  σε χαρτί,  ώστε να μη χάσει κάποιες αναφορές,  ατάκες, μια σκέψη, ένα «κέντρισμα»,  κάτι σαν απόφθεγμα δηλαδή,  που θα του ήταν χρήσιμο   να το χρησιμοποιήσει – με αναφορά στην πηγή, φυσικά,  – σε κάποιο δικό του κείμενο, ένα ποίημα, κάποια συζήτηση. Ας φέρω μερικά παραδείγματα:

Είναι φυσικό να ποθούμε ό,τι μας λείπει (σελ. 33)

Πώς να κάνουμε  απεξάρτηση από τα δεσμά του τόπου μας, όταν αυτά επιμένουν να μας κρατούν σκλάβους τους! (Σελ.40)

Πόσο δύσκολο είναι αλήθεια να μιλάς σήμερα για ανθρώπινες σχέσεις! Κι ακόμα πιο δύσκολο να τις συγκρίνεις με τις αλλοτινές.  Όταν έχεις συναντήσει στη ζωή σου απλούς, ζεστούς, αυθεντικούς, μετρημένους ανθρώπους, που τις όποιες αδυναμίες τους-ακόμα και αν τις είχαν- δεν έκαναν ποτέ τον κόπο να σου τις…κρύψουν!(σελ.41)

Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω. (Σελ.44)

Το παρελθόν είναι το μόνο που υπήρξε, και επομένως συνεχίζει να υπάρχει. Το παρόν προστίθεται σε αυτό. Κι όσο για το μέλλον  δεν υπάρχει μέχρι να το βιώσεις (σελ.83)

Μη γράφεις τη ζωή με … ήττα.(σελ.86)

Πώς γίνεται κάποιοι να αυτοκτονούν με μια τους πράξη και  (με) την αδυναμία τους να χαλινώσουν τον υπερβάλλοντα εγωισμό τους; (σελ.95)

-Μυστήριο  που  (άνθρωποι) με τα καμώματά τους σε βγάζουν από τα ρούχα σου και μετά έχουν το θράσος να σε κατηγορούν για… γυμνισμό! (σελ. 95)

-… άνθρωποι θα σε αγαπήσουν γι αυτό που είσαι κι άλλοι θα σε μισήσουν  για τον ίδιο ακριβώς λόγο! (σελ. 96)

Τότε  δεν ψάχναμε για τη χαρά, η χαρά ερχόταν σε μας και πότιζε την ανάσα μας (σελ.122)

Άλλοι πείθουν με τα παραμύθια τους  κι εμείς να μη μπορούμε να πείσουμε με τις αλήθειες μας. Καμία λογική δεν μπορεί να το εξηγήσει αυτό. Δεν υπάρχει λόγος άλλωστε! (σελ.126)

Κάθε φορά που επιχειρώ να είμαι κάπως φυσιολογικός, ή να το πω πιο σωστά, κανονικός , πλήττω…  Οπότε επιλέγω να είμαι εγώ κι αυτό για να λέμε και την αλήθεια, είναι πιο διασκεδαστικό! (σελ. 127)

 <<<>>>

Είδατε πόσες ατάκες του Στράτου Δουκάκη καταχώρησα εδώ; Και αυτό δεν είναι τίποτα. Να δείτε μέσα  από πόσες  άλλες τις διάλεξα. Πού να τις γράψεις όλες!

Και βέβαια  μπορεί κανείς να βρει και λόγια  άλλων συγγραφέων που τα χρησιμοποιεί ο Στράτος για να εδραιώσει τις σκέψεις του. Παραθέτω 4 μόνο  παραδείγματα- αποφθέγματα:

Η ζωή βιώνεται κοιτάζοντας προς τα εμπρός, αλλά την κατανοούμε κοιτάζοντας προς τα πίσω (Κίρκεγκορ σελ. 33)

Η ποίηση είναι σχέση ανάμεσα σε δυο μοναξιές: αυτή του ποιητή κι εκείνη του αναγνώστη. (Γιάννης Ευθυμιάδης, σλ.65)

Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο  και μπες μέσα»( Σελ. 79 -Ν. Καζαντζάκης)

Όλοι οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι από τον ίδιο πηλό αλλά όχι από το ίδιο καλούπι (Σελ.108-Μεξικάνικη παροιμία)

 <<<>>>

 Αλήθεια,  πόσα θα μπορούσα να γράψω για αυτό το βιβλίο. Ένα … βιβλίο  ολόκληρο από σχόλια. Και θα το έβρισκα και  πολύ ενδιαφέρον να το κάνω, μια και είμαι και πολυλογάς, από τη φύση μου.

Αλλά όταν μας αρέσει  ένα βιβλίο που έχουμε διαβάσει,  στο τέλος προτρέπουμε: «το συνιστώ ανεπιφύλακτα». Θα το συνιστούσα ανεπιφύλακτα αν πράγματι θεωρούσα ότι η γνώμη μου θα είχε βαρύνουσα σημασία. Αλλά η  απλή τυπικότητα και το γνωστό κλισέ δεν είναι  της επιλογής μου. Εγώ έγραψα εντελώς αυθόρμητα αυτό που ένιωσα ο ίδιος.

Αυτό που μπορώ να προσθέσω  με παρρησία είναι πως είμαι ευτυχής που έχω αυτό το βιβλίο  στη βιβλιοθήκη μου και μπορώ να ανατρέξω στις σελίδες του, αν χρειαστώ κάτι. Είναι ακριβώς όπως αισθάνομαι και με κάποιους πίνακες που υπάρχουν  στον τοίχο μου και μου αρέσει να τους βλέπω, κάθε μέρα,  ανεξάρτητα από την εμπορική αξία τους.

Και ίσως  ξενίσει κιόλας  η φράση που θα ξεστομίσω ευθύς αμέσως,  αλλά θα το ρισκάρω, ότι δηλαδή εγώ  δεν θα κρέμαγα  ποτέ στον τοίχο του σπιτιού μου έναν από τους πίνακες του Πικάσο. Ξεκάθαρα πράγματα. Είναι απλά και μόνο θέμα γούστου.

Και βέβαια θα προτιμούσα να τελειώσω αυτή την μικρή αναφορά στο βιβλίο του Στράτου Δουκάκη, βάζοντας τον ίδιο να μας πει μια φράση από αυτό το βιβλίο, το δικό του βιβλίο «Υστερόγραφα μιας διαδρομής»:

Διαβάζεις  όσα  καταθέτουν (στα βιβλία τους κάποιοι άνθρωποι), την ψυχή τους όλη και σε κάνουν να πιστεύεις, πως τελικά δεν είναι οι λέξεις- αυτές υπάρχουν. Μαγεία, αξία  και δύναμη έχουν αυτοί που τις γράφουν. (σελ.71, από το άρθρο του «Θέ’ μου, δώσε μου μπόρεση»)

<<<>>>

ΥΓ. Ένας από αυτούς τους ανθρώπους είσαι κι εσύ, Στράτο Δουκάκη.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη,  φυσικά.

Άρις Αντάνης

 

ysterografa-doukakis_backΑς εστιάσουμε την προσοχή μας σήμερα εκεί που κλείνει ένα ωραίο βιβλίο το οποίο με χαρά λάβαμε πρόσφατα. Πρόκειται για την έκδοση του συγγραφέα και ποιητή Στράτου Δουκάκη, μέλους της Διασπορικής Στοάς εδώ και χρόνια, που διαπρέπει στην πατρίδα με την ψυχική καλοσύνη και την παρήγορη ηρεμία της ζωής και του λόγου που τον διακρίνει. Το βιβλίο περιέχει κείμενα που δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς στην εφημερίδα “Εμπρός” της Λέσβου, στο ιστολόγιό του, ακόμη στην εφημερίδα της Νέας Υόρκης και αλλού.

“…η ιστορία της ζωής μου έχει γραφτεί, έμειναν τα… υστερόγραφα” μας λέει ο ίδιος. Και πιο κάτω “γράφω για να συντηρώ τις αναμνήσεις…”, “θεωρώ τα γραφτά μου εκ βαθέων εξομολογήσεις…”.

Ο κύριος Δημήτρης Νικορέντζος (ποιητής, δημοσιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας) στον πρόλογο του βιβλίου ομολογεί ότι:

“Ο τρόπος που γράφει [ο Σ. Δουκάκης] – κυρίως με κείμενα αναμνηστικού χαρακτήρα – έχει τη συγκίνηση, το σκίρτημα και τις αναγωγές που μας μεταγγίζει ο καθαυτό ποιητικός λόγος”.

Γνωρίζω τον Στράτο (Μηθυμναίο) εδώ και χρόνια πολλά, ακόμη κι όταν βρισκόταν στη Βενεζουέλα και επικοινωνούσαμε μέσω της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας. Πάντα τον θαύμαζα για τη ραθυμία και καρτερικότητά του, για την ευαισθησία της πένας και την ψυχική του γαλήνη. Σήμερα τον θαυμάζω και για το ολοκληρωμένο του έργο “Υστερόγραφα μιας διαδρομής”.

Δεν θα μακρηγορήσω, ούτε θ’ αναλύσω αυτή την πανέμορφη έκδοση, γιατί κι εγώ όπως ο Άρις δεν πιστεύω στην κριτική, αλλά πιστεύω στην σφοδρότητα της προσωπικής εμπειρίας. Η αλήθεια είναι ότι ο κάθε αναγνώστης δίνει τη δική του ερμηνεία σ’ ένα αξιόλογο δημιούργημα. Όταν όμως κλείνω ένα ωραίο βιβλίο, ψάχνω την ώρα και τη στιγμή που θα το ανοίξω και πάλι, για να θυμηθώ εκείνες τις απρόσμενες αναγωγές που θα με συγκινήσουν.

Ιάκωβος Γαριβάλδης

H προσμονή μιας γέννησης

Share

Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)©
Σύδνεϋ, 20/12/2015

 

Η γέννηση ενός ανθρώπου, είναι χαρά μεγάλη και βαθιά, ελπίδα και αγαλλίαση, καθώς αυτός είναι ο τρόπος τον οποίο επινόησε η Φύση για να κρατά καλά η διαιώνισή  του.

Σαν φθάνει νεογέννητος, πολυαγαπημένο-καμάρι των γονιών του, και από συλλήψεως καλά προστατευμένος,  λαμπρύνει τη ζωή τους, ενθαρρύνει τους αγώνες και τις προσπάθειές τους, για την όποια γενική, παρούσα και μέλλουσα βελτίωσή τους, καθώς το μωρό-άνθρωπος που έχει καταφθάσει αποτελεί εγγύηση για τη  συνέχεια της διατήρησης ή διαρκούς πανηγύρεως  της ζωής. Continue reading “H προσμονή μιας γέννησης”

Super Homo Sapiens

Share

Φώτης Γαλανόπουλος

Ψήλωσε για μια στιγμή, λίγο πριν τον εγκαταλείψουν οι δυνάμεις του.

Ένοιωσε το κεφάλι του να απομακρύνεται ταχύτατα από τα πόδια του να ξεπερνά τα σύννεφα να προσπερνά την σελήνη να χάνεται στο άπειρο του σύμπαντος.

Για εκείνη τη μοναδική στιγμή ήταν το ον που ονομάζεται άνθρωπος, αυτό το ανυπέρβλητο συμπαντικό ον που είναι προορισμένο να αντιπροσωπεύει την ιδιαίτερη διάσταση του πνεύματος.

Ο σούπερ homo sapiens  που χτίζει πολιτισμούς  τόσο αρμονικούς με αυτόν και το περιβάλλον του, τόσο ισορροπημένους με την πνευματική του γαλήνια υπόσταση, τόσο ζηλευτούς ακόμα και από το ίδιο το άπειρο.

Continue reading “Super Homo Sapiens”

Πρόσφυγες και Λαθρομετανάστες

Share

 

Πρόσφυγες και Λαθρομετανάστες
Ημερολόγια απαξίωσης

 

Πιπίνα Δ. Ιωσηφίδου-Elles
Από τον ανέκδοτο Τόμο, “Μελέτες Δ’”
“Ένας Πρόλογος”

Εμείς, οι κάτοικοι του Πλανήτη, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, είμαστε γνώστες του δράματος των προσφύγων και των λαθρομεταναστών. Πρόκειται για μία οδυνηρή συγκυρία στην πορεία των αιώνων, που στην εποχή μας παρουσιάζεται σε μία νέα μορφή έξαρσης, που οφείλεται  κυρίως στα μαζικά μέσα ενημέρωσης και στην πολύτιμη επικοινωνία μέσω του ιντερνέτ που ευεργετεί τα ενδιαφερόμενα ανά την υφήλιο, πλήθη, προβάλλοντας τις απαίσιες κυριολεκτικά καταστάσεις που επικρατούν σε διάφορα σημεία της γης και που είναι υπεύθυνες για τη δημιουργία κυμάτων προσφύγων ή λαθρομεταναστών.  Αν και η προσπάθεια αλλοίωσης των γεγονότων είναι εμφανής, ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία της σύγκρισης και επομένως της σύνοψης συμπερασμάτων έστω και  όταν αυτά προκύπτουν ανάμεσα από τις γραμμές των απόψεων διασήμων ή μη αρθρογράφων.

            Οι περιοχές στις οποίες εκτυλίσσονται τα παρόμοια, προφανώς βρίσκονται στο μάτι εκείνων που ενεργούν εναντίον τους και όχι τυχαία. Η γεωγραφική τους θέση ή ο γεωλογικός τους πλούτος είναι συχνά αιτιατό έλξης. Ετούτο το διαχρονικό φαινόμενο έχει πάρει και στις μέρες μας τραγικές εκτάσεις και μάρτυρες αυτού του συνδρόμου είναι τα κράτη: Αφγανιστάν, Ιράκ, Πακιστάν Σριλάνκα, Αφρική…  χωρίς να παραμερίσουμε και άλλα σημεία της υφηλίου στα οποία υπάρχει πολιτικός αναβρασμός με απαράδεκτες συνέπειες. Continue reading “Πρόσφυγες και Λαθρομετανάστες”

Τα «θα» των υποσχέσεων και τα «όταν» της νοσταλγίας…

Share

 

Ώρες ώρες αισθάνομαι να περιδιαβαίνω σε διαστάσεις γνώριμες αναζητώντας στο παρελθόν το μέλλον και… στο παρόν το παρελθόν! Όλα τούτα δω που μου συμβαίνουν εγώ τα λέω «φτερουγίσματα της ψυχής μου». Όταν αναγκάζεται κανείς να υπομένει τον αφόρητο ρεαλισμό τούτης της καταθλιπτικής καθημερινότητας, που ολοένα και πιο πολύ μας βουλιάζει σε μια παράξενη σιωπή, εγώ δεν έχω την πολυτέλεια άλλης επιλογής από το ν’ αρχίσω να σκέφτομαι, να θυμάμαι, να αναπολώ και να νοσταλγώ στιγμές που έζησα, ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις και γεγονότα αλλά και λεπτομέρειες που μπορεί να ήταν ασήμαντες μεν, αλλά ανεκτίμητες.

Πώς να ξεκολλήσουν απ’ το μυαλό μου τα όνειρα που έκανα. Τα ακριβά μου όνειρα, που έντυναν στα φτερουγίσματά της την τρυφερή ψυχή μου, βάζοντας στόχους ώστε, σε χρόνια πολλά υποσχόμενα της άγουρης νιότης μου, να πιάσω προκαταβολικά όλα εκείνα τα φανταστικά –και άπιαστα– «θα». Ό,τι χρειαζόταν ένα παιδί για να χτίσει το δικό του κόσμο. Έτσι είναι τα παιδιά, ονειρεύονται και ελπίζουν… Κοίταζα πέρα στον ορίζοντα που με περίμενε η ζωή, κι εκεί μπροστά του, έδινα πεισματικά, με αυθάδεια και θράσος, μάταιες υποσχέσεις: «Άμα μεγαλώσω θα πάω, θα πάρω, θα έχω, θα είμαι, θα κάνω, θα δείξω, θα γίνω, θα γίνω, θα, θα, θα…». Και τα ’κλεινα, ο αφελής, σε κορνίζες, μη και τα πάρει ο άνεμος.
Continue reading “Τα «θα» των υποσχέσεων και τα «όταν» της νοσταλγίας…”

Εξομολόγηση μπροστά σε μια άδεια σελίδα…

Share

Κάθε φορά που σ’ έχω μπροστά μου, άδεια, λευκή, ανέγγιχτη, παιδεύω τη σκέψη μου ν’ απλώσει επάνω σου τα ίχνη της και η κάθε μου λέξη τη σκιά της. Επάνω σου έμαθα να ξεδιπλώνω πτυχές του εαυτού μου, χωρίς υποκρισία. Να καταθέτω την ψυχή μου, χωρίς τσιγκουνιά. Ν’ αφήνω κάθε μου ευαισθησία να γίνεται φύλλο και φτερό, δίχως ντροπή. Στον αργαλειό της μνήμης υφαίνω το χρόνο με τη νοσταλγία. Αναπολώ το παρελθόν που χάθηκε κι επαναφέρω τις αναμνήσεις στο τώρα. Στα κλαδιά των λογισμών μου, πλέκω ανάσες, ανησυχίες και ανασφάλειες, ανεμοσκορπίσματα… κι αμφιβολίες ακόμα, δίχως άγχος. Σε σένα έρχομαι, να βρω παρηγοριά κι εσύ με προκαλείς να σε γεμίσω, δίχως άλλο… Κι ενώ στραγγίζω την καρδιά μου να βγάλει τις γλυκές ή έστω τις πικρές σταγόνες της, εσύ με κάνεις να μεταμορφώνομαι σε επαίτη και να ζητιανεύω ένα ξεροκόμματο έμπνευσης, χωρίς οίκτο…

Continue reading “Εξομολόγηση μπροστά σε μια άδεια σελίδα…”

Ενώπιος ενωπίω…

Share

Είναι, να παρ’ η ευχή, κάτι στιγμές σιωπής και μοναξιάς που νιώθω να με τυλίγει η απουσία. Κι όσο με τυλίγει και αισθάνομαι μόνος, τόσο βυθίζομαι στον εαυτό μου. Κι όσο βυθίζομαι τόσο θυμάμαι. Κι όσο θυμάμαι συλλογιέμαι. Δε γίνεται κι αλλιώς. Πόσο απέραντη, αλήθεια, είναι η μοναξιά του καθενός μας.

Αργόσυρτα πλάνα οι εικόνες που έρχονται στο μυαλό μου. Το ξεκλειδώνουν… Κι αρχίζω ν’ αναμετρώ τη ζωή μου. Τις μια σταλιά νίκες, τις πολλές χασούρες, τα βάσανα. Λεπτομέρειες που ξαφνικά μεγεθύνονται. Κι εγώ να τα θέλω όλα –μα όλα– στο ακριβώς. Τα μετράω, τα ζυγίζω και τα λογαριάζω, όχι με τα τρέχοντα μέτρα και σταθμά αλλά με τα μέτρα και τα ζύγια τα δικά μου. Της συνείδησης.

Continue reading “Ενώπιος ενωπίω…”

Καλή Ανάσταση!

Share

Ελένη Φωτιάδου-Αρτεμίου

Πάσχα! Δηλαδή… πέρασμα, σύμφωνα με την εβραϊκή λέξη Πεσάχ.΄Ενα πέρασμα από το σκότος στο φως, από το θάνατο στη ζωή, από το Γολγοθά στην Ανάσταση. Πετιούνται κάθε τόσο «κρανίου τόποι» πολλοί  στα βήματα του ανθρώπου. Και το γκρίζο  τους  πέφτει σαν νύχτα ασέληνη επάνω στη σταυρωμένη μέρα του. Μα εκείνος προσδοκά την αναστάσιμη διάβαση . Για τούτο και σφίγγει τα δόντια επάνω στο σταυρό για μια αποκαθήλωση που θα ενταφιάσει μονάχα το μένος των σταυρωτών του. Η καρδιά του σαν άγγελος λαμπροντυμένος θα πρέπει να δώσει το μήνυμα στις μυροφόρες ελπίδες. Πως δεν υπάρχουν πλέον ραπίσματα και ύβρεις. Μονάχα  ειρήνη και δικαίωση. Κάθε χρονιά η προσδοκία ντύνεται το κόκκινο της παπαρούνας, την ευωδιά της αναγέννησης . Παίρνει το τρεμάμενο κερί  της και ψάχνει για το ανέσπερο φως μιας Ανάστασης. Θάνατοι γύρω μας πολλοί. Continue reading “Καλή Ανάσταση!”

Θέατρο

Share

Θέατρο :
Θαλασσοδαρμένα γεμάτα αρμύρα κορμιά ναυτικών σε κάθε λιμάνι περίμενα ν’ ακούσουν τη γνώριμη φωνή του Γραμματικού, γράμματα απ’ την πατρίδα, αμέσως σιγή επικρατούσε μαζευόταν όλοι στο σαλόνι του πλοίου κι άκουγαν το όνομά τους, αυτοί που δεν είχαν λάβει γράμμα κατέβαζαν τα μούτρα τους σκεπτικοί και διερώτονταν γιατί άραγε; Τι να συμβαίνει;
Όσοι λάβαιναν έτρεχαν να διαβάσουν, άλλος έκλαιγε, άλλος γέλαγε, άλλος μούσκλωνε, ήταν ένα θέατρο ναυτικής παράστασης μιας αληθινής ζωής…

Continue reading “Θέατρο”

Σαν τον Μεγαλέξανδρο

Share

ΣΑΝ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟ (SAN TON MEGALEXANDRO)

«Τον πατέρα σου ψάχνεις;»

Ο Σταύρος αναπήδησε ανακουφισμένος αλλά το παιχνιδιάρικο χαμόγελο του Αλέκου δεν ήταν αρκετό για να γλιτώσει την κατσάδα.

«Που είσαι; Γιατί μας αναστάτωσες όλους έτσι, μου λες;» τον αποπήρε.

Ο Αλέκος κατέβασε τα μούτρα. Φορούσε πυτζάμες κι ήταν ξυπόλητος με τα δάχτυλα των ποδιών του χωμένα μές στην άμμο. Ο Σταύρος έβγαλε με νευρικές κινήσεις το σακάκι του και το έριξε στους γέρικους ώμους του πατέρα του. Κατόπιν, τον έπιασε απ’ το μπράτσο κι άρχισε να τον τραβάει προς το αυτοκίνητο. Με το που έφτασαν όμως στο πλακόστρωτο που έβγαζε στον κεντρικό δρόμο, ο Αλέκος «τα στύλωσε» που λέμε και δεν προχωρούσε βήμα.

«Τι κάνεις; Πάμε! Σε ψάχνουν απ’ το Γηροκομείο!»

Continue reading “Σαν τον Μεγαλέξανδρο”

Γεννήθηκε μια θλίψη

Share

                                                                                                                 Φώτης  Γαλανόπουλος 

Ο πόνος στο πόδι, είναι η πρώτη του επαφή με την πραγματικότητα. Ενστικτωδώς με  γρήγορες κινήσεις ανασηκώνει το παντελόνι  αλλά δεν βλέπει τίποτα  το ανησυχητικό.

Σηκώνεται με αργές κινήσεις.

Ακριβώς μπροστά του μέσα σε ένα πυκνό σύννεφο καπνού το μικρό αεροπλάνο είναι παραδομένο στις φλόγες, και ο μόνος ήχος που ακούγεται είναι αυτός ο τσιριχτός της φωτιάς που απολαμβάνει το γεύμα της.

Ευτυχώς πρόλαβε να εγκαταλείψει  το τελευταίου τύπου αεροπλάνο  εξοπλισμένο με σύστημα εκτίναξης, στην κυριολεξία τελευταία στιγμή.

Για αυτό και η πρόσκρουση στο έδαφος ήταν αρκετά σφοδρή με αποτέλεσμα να χάσει για δευτερόλεπτα τις αισθήσεις του.

Continue reading “Γεννήθηκε μια θλίψη”

Ο Γερο-ποιητής

Share

Φώτης Γαλανόπουλος

Καθισμένη στο στρογγυλό κούτσουρο που χρησιμοποιεί για καρέκλα, ακουμπισμένο στα λίγα στραβωμένα από την αλμύρα των θυσάνων σανίδια, του κατ επίφαση μπαλκονιού της μικρής ξύλινης παράγκας, η γέρικη μορφή μοιάζει βγαλμένη από παραμύθι.

Με την κάτασπρη μακριά γενειάδα να ανεμίζει σαν μεταξωτό μαντήλι, γύρο από το λαξεμένο από τον χρόνο πρόσωπο του, υπό το ρυθμικό ήχο των κυμάτων και αυτό του μελωδικού σφυρίγματος του ανέμου, ο γέρο ποιητής είναι χαμένος στον ορίζοντα, που φιλοξενεί τον κατακλυσμιαίο πορφυρό ήλιο, της τελευταίας πράξης της μέρας , βυθισμένος σε έναν κόσμο γεμάτο χρώματα και αλήθειες.

Στον κόσμο του.

Continue reading “Ο Γερο-ποιητής”

Μπονεγκίλα

Share

ΜΠΟΝΕΓΚΙΛΑ (BONEGILLA)

«Ma perche non mi vuoi? Guarda che bello ragazzo che sono! Vieni! Assomogli cosi tanto con la mia mama!»

Ο Άρης σήκωσε το κεφάλι και σε λίγο, όπως το περίμενε, πέρασε από μπροστά του η στρουμπουλή Ιταλίδα μεταφράστρια με μικρά βιαστικά βήματα. Από πίσω της ο νεοφερμένος συμπατριώτης της που την κατεδίωκε εδώ και μια βδομάδα.

«Sposami! Ho intenzioni serie! Dai! Di’ qualcosa!”»

Ο Άρης στερέωσε το πηγούνι του στο περβάζι και χάζεψε την σκηνή. Απ’ τα υπόλοιπα δωμάτια του «μπλόκ» είχαν βγει και τους κοιτούσαν. Όσοι καταλάβαιναν την πολιορκία του νεαρού Ιταλού, γελούσαν πειράζοντάς τον ενώ όσοι δεν καταλάβαιναν, χάζευαν απλώς.

«Την έχει τρελάνει την κοπέλα» είπε διασκεδάζοντας η Ρούλα. Εκείνη την ώρα μπάλωνε μια λευκή φανέλα του άντρα της και το στρατιωτικό κρεβάτι έτριζε με κάθε της κίνηση.

Continue reading “Μπονεγκίλα”

Άπικο (Apiko)

Share

«Τζιφ Τζεφ Σμιθ!» είπε χτυπώντας το χέρι του στην πολυθρόνα.

Οι γειτόνισσες κοιτάχτηκαν με απορία.

   «Μα, όλους τους λένε έτσι, κυρ Παναγιώτη..;» αντέδρασε η κυρά Μαρίτσα που κι αυτή είχε συγγενείς τ’ αντρός της στη Μελβούρνη αλλά τέτοιο πράμα δεν είχε ξανακούσει.

Ο παππούς μου την κοίταξε αυστηρά και το μάτι του έπαιξε. Δεν του άρεσε να τον αμφισβητούν, πολύ περισσότερο όταν επρόκειτο για γυναίκα. Άγγιξε με τ’ ακροδάχτυλα το κίτρινο τζόκεϊ του κι έγειρε το σώμα μπροστά.

«Όλους!» επανέλαβε κοφτά κι αφού κοίταξε ένα γύρο της αμίλητες γυναίκες, συμπλήρωσε πιο ήρεμα: «Βέβαια, εμείς οι ελληνοαυστραλοί έχουμε τα δικά μας ονόματα, διαφορετικά ο καθένας…»

Continue reading “Άπικο (Apiko)”

Ο γέρο–ποιητής

Share

Καθισμένη στο στρογγυλό κούτσουρο που χρησιμοποιεί για καρέκλα, ακουμπισμένο στα λίγα στραβωμένα από την αλμύρα των θυσάνων σανίδια, του κατ επίφαση μπαλκονιού της μικρής ξύλινης παράγκας, η γέρικη μορφή μοιάζει βγαλμένη από παραμύθι.

Με την κάτασπρη μακριά γενειάδα να ανεμίζει σαν μεταξωτό μαντήλι, γύρο από το λαξεμένο από τον χρόνο πρόσωπο του, υπό το ρυθμικό ήχο των κυμάτων και αυτό του μελωδικού σφυρίγματος του ανέμου, ο γέρο ποιητής είναι χαμένος στον ορίζοντα, που φιλοξενεί τον κατακλυσμιαίο πορφυρό ήλιο, της τελευταίας πράξης της μέρας, βυθισμένος σε έναν κόσμο γεμάτο χρώματα και αλήθειες.

Continue reading “Ο γέρο–ποιητής”

Το σβηστό Λυχνάρι

Share

antique-lamp2Η φλόγα του λύχνου τρεμόσβηνε κάνοντας με το τρεμούλιασμα της, τις σκιές του ταβανιού πάνω στις χοντροκομμένες κυπαρισσένιες τάβλες γεμάτες ρόζους, αυτού του φτωχικού ουρανού του σπιτιού μου να κινούνται, τα ποτάμια να ρέουν, τα πουλιά να πετούν, τις νεράιδες να με εγγίζουν με τη μαγική ράβδο τους για να μου χαρίσουν τις χάριτες της ζωής, τις καμπάνες της εκκλησίας να χτυπούν χαρμόσυνα, το πρόσωπο του Θεού να χαμογελά.

Ο αέρας σφύριζε περνώντας από τις χαραμάδες, η βροχή μαστίγωνε τα κεραμίδια, έτσι αγκαλιασμένοι και οι δυο αέρας και βροχή, στροβιλιζόταν κάνοντας ένα σιγανό ψιθυριστό σα φτερούγισμα Αγγέλων που είχαν κατέβει απ τον γαλάζιο ουρανό. Ξάφνου το φως του λύχνου έσβησε, σκοτάδι απόλυτο, αισθάνθηκα το χέρι του θεού να με σκεπάζει, έχωσα το κεφάλι μου κάτω απ τα σκεπάσματα και αποκοιμήθηκα στον δικό μου κόσμο, γεμάτο παιδικά αθώα χρώματα, αυτά που μου χάριζε το φως του λύχνου.

Τώρα κοιτώ το σβηστό λυχνάρι, είναι αυτό το ίδιο που μου κράταγε συντροφιά τις παιδικές αθώες νύχτες, αναλογίζομαι τις εποχές που πέρασαν και νιώθω ένας μικροσκοπικός διαβάτης σε μια πολύχρωμη παγκόσμια τροχιά, σα να είναι το φως της λάμπας αυτής όπου σπέρνει την ελπίδα, στο ατέρμονο πέπλο της νύχτας.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Η Ουσία της Αγάπης

Share

Του Δημήτρη Καραλή

Ο Πέρσης ποιητής ‘Saadi’ κάποτε μέσα απ’ την πνευματική του έκσταση, βρέθηκε να περπατά πανευτυχής ανάμεσα σ’ ανθόκηπους του παραδείσου, πλημμυρισμένους από εξωτικά λουλούδια και σπάνια σε ευωδιά κάτασπρα τριαντάφυλλα.

Σκέφτηκε να μαζέψει λίγα στην ποδιά του να τα μοιράσει στους φίλους όταν θα γύριζε, αλλά η μυρωδιά τους ήταν τόσο έντονη που τον μέθυσαν πέφτοντας και η ποδιά του μαζί με τα τριαντάφυλλα.

Προσπαθώντας στο γυρισμό να διηγηθεί στους φίλους του τι είδε και τι μύρισε στο παραδεισένιο περιβόλι, δεν τα κατάφερε τελικά ο δόλιος. Η γλώσσα του ήταν πολύ φτωχή να περιγράψει τέτοιο είδος θεϊκού μυστηρίου.

Continue reading “Η Ουσία της Αγάπης”

Education

Share

Dr Dimitri Karalis
South Africa

[tabgroup]

[tab title=”English”]

Education is useful when the student is taught how to think liberally and not just to copy academic literature. Excess of forced education, often produces lower intellect, intolerant and Calvinistic attitudes (teachers, lawyers, politicians, religious clerks and so forth are often common example). It was never meant for humans to study a lot in order to find the right work in their life. All humans where born with certain talents to follow in their life, which lead them to a unmistakable happier life with intellectual and spiritual maturity.

Continue reading “Education”

Εσείς έχετε τριζόνια;

Share

09_orchel-nigriΤης Κατερίνας Αξούγκα

Νύχτα στον Κίσαβο. Το φθινόπωρο εν όψει. Έναστρος ουρανός και μια κάθετη πλαγιά να προσγειώνεται στα πόδια μου. Με το κεφάλι ριγμένο πίσω, σαν τον Τζακ μπροστά στη φασολιά του, αντίκριζα τους αιωνόβιους κορμούς χωμένους στο βαθύ πράσινο σκηνικό, αδιαπέραστο στο βλέμμα από την πυκνότητα της βλάστησης. Δεν ξέρω αν μάτια αόρατα με παρατηρούσαν ταυτόχρονα με την ίδια περιέργεια, όμως στέκοντας εκεί, ο δικός μου εαυτός είχε για φόντο μια θάλασσα αρυτίδωτη, λινό πανί καλοκαιριού.

Continue reading “Εσείς έχετε τριζόνια;”

Το Κλειδί

Share

Κρεμόσουν από μια κλειδαριά σκουριασμένο, σε λυπήθηκα, τέτοια αφοσίωση!

Φτωχό μου κλειδί σου έχουν φύγει και τα δόντια, δεν ανοίγεις ούτε κλείνεις παραδείσους. Θυμάσαι τα όνειρα που κάναμε μαζί όταν σ’ έκρυβα κάτω απ’ το κεραμίδι για να μη σε χάσω, τώρα κρέμεσαι σαν πεθαμένο απ’ της πόρτας μου την κλειδαριά, αυτή που κάποτε άνοιγες ανυπομονώντας να μου προσφέρεις τη θαλπωρή της αγάπης της ευτυχίας. Σκούριασες να με περιμένεις, η κλειδαριά γέμισε αράχνες, σάπισε η πόρτα, έφυγε και η θαλπωρή, πέταξε η αγάπη, τα όνειρα σβήστηκαν, γέμισες σκουριασμένες ρυτίδες κι εσύ επιμένεις εκεί πιστό να εξακολουθείς να με περιμένεις; Μα δεν ξέρεις ότι στην τελευταία μας κατοικία δε βάζουν κλειδί; Δεν σε χρειάζομαι πια, έλα μην κλαις έτσι είναι ο χρόνος είναι ο κυρίαρχος των πάντων, αυτός σε σκούριασε, κι εσένα κι εμένα. Πέταξε ο χρόνος, έφυγαν τα χρόνια, ήρθαν κι αυτοί οι ‘μάστορες’, αυτοί που κατάλαβαν την ανησυχία της ανθρώπινης ψυχής, φτιάξανε θρησκείες μας τις σερβίρανε, διαλέγεις και παίρνεις σύμφωνα με το ότι σου αρέσει, με ότι εσύ προτιμάς την τάδε ή τη δείνα έτσι για να ικανοποιήσεις ένα εσωτερικό σου κόσμο ο οποίος ψάχνει για αιωνιότητα, αμφιβάλει και φοβάται.

Διαβάζεις τα βιβλία της κάθε μιας θρησκείας, τις υποσχέσεις τους, ακούς τα κηρύγματα των προφητών τους, οι περισσότεροι σου υπόσχονται μια θέση σε ένα μελλοντικό φανταστικό υπερπέραν, το παράδοξο είναι ότι ούτε οι ίδιοι γνωρίζουν αυτόν τον κόσμο κανένας δεν πήγε και γύρισε. Αισθάνεσαι τον χρόνο που τρέχει, ψηλαφίζεις τη φθορά του. Όμως γεννιέσαι ελεύθερος. Όταν γεννιέσαι άλλοι αποφασίζουν για σένα. Μετά πάει έχασες την ελευθερία σου. Μπαίνεις σε ένα λούκι που άλλοι έσκαψαν, η παράδοση και η τιμή της σκέψεις, σε κρατούν δεμένο, πληρώνεις για να μπορείς να εξασκείς το ότι πιστεύεις, αυτό που σου έμαθαν, είναι για να ζήσουν αυτοί που διδάσκουν τις θρησκείες, όχι δεν είναι χαρισμένες από μια ουράνιο δύναμη αλλά man made, είναι business. Έλα κατάλαβέ το, μην κλαις αγαπημένο μου κλειδί, υπάρχει η αρχή και το τέλος, όλοι προσπαθούμε να μην φτάσει το τέλος ο κάθε ένας μας χωριστά, έλα όμως που η φθορά του χρόνου δεν συγχωρεί, η μητέρα γη ανυπομονεί. Υπάρχει και η ερώτηση, τότε γιατί γεννηθήκαμε ποιος ο σκοπός μας; Μα και γιατί εφόσον όταν ωριμάσουμε πιο σοφοί γεμάτοι πείρα, να φεύγουμε; Όταν γεννιέται το ανθρώπινο γένος είναι σαν να γεννιέται για πρώτη φορά; Σα να μην ξέρει τίποτα, αθώο;

Ξέρεις αγαπημένο μου κλειδί σκέφτομαι και με έχει νικήσει η σκέψη, η μητέρα γη κάνει ανακύκλωση των προϊόντων της σε συμφωνία με το χρόνο που μας φθείρει, ο οποίος είναι κι αυτός συνέταιρος της, την διατάζει… Εμείς, εσύ κι εγώ είμαστε προϊόντα της μητέρας γης. Έτσι είναι φτωχό μου κλειδί δεν υπάρχει πια η κλειδαριά σου, μόνο η θύμηση της. Αυτή που μας φύλαγε τη νύχτα απ’ τους κλέφτες, τα κοράκια, τ’ άγρια τα ζώα και απ’ τους άλλους ανθρώπους. Σκούριασες και συ που μας κλείδωνες στη σιγουριά μες το μαύρο το σκοτάδι, αυτό πού -άπλωνε η νύχτα μαζί με τα στοιχειά της, καλικάντζαρους και άλλα. Έχε γεια!

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Μια θάλασσα ίδια με θύμηση

Share

thalassa1

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Κάθεται αγνάντια στη θάλασσα. Και αφουγκράζεται τον ερχομό της ως τις άκρες των ποδιών του. Έτσι όπως τότε που ήτανε παιδί και βούλιαζε στο χρυσό όνειρο της Αμμοχώστου. Τότε μιλούσε με τη θάλασσα μια άλλη γλώσσα, παιδική. Της έλεγε για τα όνειρά του κι εκείνη άκουγε ήρεμη σαν λάδι τα φτερουγίσματα των λόγων του. Κάποτε απαντούσε με ένα παφλασμό μικρού κύματος, έτσι καθώς έσκαγε επάνω στην ψιλή την άμμο. Και τότε του φαινόταν πως το αποτύπωμά του έγραφε λέξεις σαν πανιά, έτοιμα να τον ταξιδέψουν σε όσα ονειρευόταν. Μετά, λες και γύρευε ένα βάφτισμα για κάθε καινούρια αρχή του, ορμούσε μέσα στο νερό, φωνάζοντας με ενθουσιασμό για όλα τα θαύματα που του έταζε χαμογελώντας το μέλλον.

Continue reading “Μια θάλασσα ίδια με θύμηση”

1500 Χρόνια Χωρίς Χθες και Αύριο…

Share

Ένας από τους λόγους,  που οι Ρωμαίοι ανέστειλαν τη
λειτουργία των φιλοσοφικών σχολών των Αθηνών, ήταν
να στρέψουν τη προσοχή του κόσμου μακριά από το
παράθυρο, όπου ο ορθολογισμός των ελλήνων ατένιζε
το κόσμο. Η απόφαση αυτή, στέρησε από την ελληνική
γλώσσα τη σημαντικότερη πηγή ανεφοδιασμού της, που
είχε  σαν αποτέλεσμα τη σταδιακή υποχώρησή της  από
το παγκόσμιο προσκήνιο. Χίλια πεντακόσια  χρόνια μετά
και οι σχολές αυτές παραμένουν ερμητικά κλειστές.
Με την επιστήμη (ακόμα και σήμερα) να μην έχει  πρόσβαση
(στις πλείστες βαθμίδες της εκπαίδευσης) να πει τη δική της
εκδοχή, για τη φύση και τη προέλευση αυτού του κόσμου.
Κι’ όλ’ αυτά, τη στιγμή που η ασυνεννοησία μας με τη φύση
των πραγμάτων, αποσυνδέει… το χθες, από το αύριο…

© Michael Pais

Αν από σκοπιμότητα…
των συμβάντων, κρύβουμε…την αιτία…
«Απ τη δρασκελιά  του κόσμου
Το ένα πάτημα  αφαιρούμε…!!!»

© Michael Pais

Σημ.
(Έξι χιλιάδες σχολεία, σήμερα στην Αγγλία,
Διδάσκουν (τη περί κόσμου) στρέβλωση των πραγμάτων…)
Richard Dawkins

Στους τροπικούς, θητεία και γραφή

Share

του Γιώργου Βέη 
«Αυτός που περιπλανιέται δεν είναι αντικοινωνικός. Προτιμά απλώς τις μεγάλες σχέσεις». 
Πολ Μοράν, Ταξίδια

Σπάνια με συντροφεύουν περισσότερα από δύο βιβλία στα ταξίδια μου. Αυτά της μιας βδομάδας, εννοώ. Των δέκα ημερών το πολύ. Το υπερσύγχρονο βαλιτσάκι μου μόλις που αφήνει λίγο χώρο για τα βαρίδια των ζωηρών, των αλλεπάλληλων μετακινήσεων. Αλλά κι η Σιγκαπούρη δε συγχωρεί εύκολα άλλη ερωμένη. Κειμενική και μη. Είναι από μόνη της μια σπουδαία συλλογή διηγημάτων. Απαιτητική και πεισματάρα. Από το ένα άκρο της έως το άλλο, από το κάθε οικοδομικό της τετράγωνο, σε όλες σχεδόν τις στροφές του τοπίου της, αναφύεται το πρόσωπο, η ιδέα, η εικόνα η κυρίαρχη και η δεσμευτική μιας ολοκληρωμένης αφήγησης.

Continue reading “Στους τροπικούς, θητεία και γραφή”