Ω! Τρακόσοι!

Share

Ω! Τρακόσιοι! Σηκωθείτε,
μπείτε μέσα στη Βουλή
Τα σπαθιά σας θε να δείτε
σκουριασμένα στο χαλί.

Να προλάβετε, βιαστείτε,
με τη σπάθα, το μπαλτά,
τους τριακόσιους μας σα δείτε
πως μασάνε τον παρά.

Continue reading “Ω! Τρακόσοι!”

Όταν ο Θεός μοίραζε τον κόσμο…

Share

Αυτό το “ανέκδοτο” το είπε ο πρέσβης της (τότε) Σοβιετικής Ένωσης στην τηλεόραση.
Κυκλοφορεί πολύ στη Ρωσία.

Όταν ο Θεός μοίραζε τον κόσμο, είπε σε όλους τους λαούς που είχε φτιάξει να περάσουν μέσα στη βδομάδα να διαλέξουν μια χώρα να κατοικήσουν.
“Δέχομαι μέχρι το Σάββατο” τους ξεκαθάρισε. “Την Κυριακή θα ξεκουράζομαι”.

Δευτέρα πρωί έτρεξαν και στήθηκαν στην ουρά οι Γερμανοί. Την πρώτη μέρα της προθεσμίας. Κι έτσι τους έδωσε μια ωραία και μεγάλη χώρα στην καρδιά της Ευρώπης.

Μετά από λίγο ήρθαν οι Κινέζοι. Ομοιόμορφα ντυμένοι και σε παράταξη. Ήταν μπόλικοι και τους έδωσε την Κίνα.
Την Τρίτη οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Άγγλοι, οι Πορτογάλοι, οι Σουηδοί, οι Αμερικάνοι, οι Καναδοί. Πήραν όλοι από μια χώρα.

Continue reading “Όταν ο Θεός μοίραζε τον κόσμο…”

H καρδιά τ’ Άϊ-μετανάστη

Share

Κώστας Δουρίδας

….Φίλοι μου, όπου και να συναντήσετε τον Έλληνα στην διασπορά θα τον βρείτε να σας περιμένει με ένα πλατύ χαμόγελο και μια πλούσια καρδιά φιλοξενίας!. Αν είναι γερουσιαστής ή επιστήμονας, ηθοποιός ή λογοτέχνης, απλός εργάτης ή “μύθος” των ειδήσεων -News legend- της αμερκάνικης τηλεόρασης και ραδιοφωνίας, φτωχός ή πλούσιος το ίδιο κάνει.. Θα σας μιλήσει σα να σας ξέρει από χρόνια.. Θα σας αγκαλιάσει σαν όπως η μάνα σας όταν γυρνούσατε στο χωριό.. Και με στοργή και την φροντίδα του αδελφού θα σας χαϊδέψει με το βλέμμα του από πάνω ως κάτω, θέλοντας να μάθει τα πιο πολλά για εσάς και αν είστε καλά!.

Continue reading “H καρδιά τ’ Άϊ-μετανάστη”

Αχ! Ελλάδα

Share

Σατυρική ποίηση

Ευαγγελία-Αγγελίκή Πεχλιβανίδου

Αχ! Ελλάδα

Τους βάλαμε στην κορυφή
και τώρα μας πατούνε
και δεν αφήνουνε στιγμή
να μας απομυζούνε.

Μας κοροιδεύουνε και μεις
στραβά κάνουμε μάτια.
Τα τσακισμένα της τιμής
μαζεύουμε κομμάτια

Και σαν τραγιά την κεφαλή,
πλούσια διακοσμημένη,
και με βλακεία περισσή,
μα! παραπονεμένοι…

υψώνουμε με μια βοή
απελπισιάς: Τι φταίει!
Και μας ακούνε και αυτοί
οι …άπονοι Ευρωπαίοι

Και αν ο Αίσωπος λαλεί
χρόνια δεν τον ακούμε.
Δεν βλέπουμε την κορυφή,
τα πόδια μας κοιτούμε.

Κι αντί τους κλέφτες στο σκαμνί
να βάλουμε γενναίως,
κλαίμε για τ’ άδειο το παχνί
με δισταγμό και δέος.

Κι έτσι όπως πάμε θε να ρθει
ημέρα αποφράδα,
που θα τη βγάλουν στο σφυρί
τη δύστυχη Ελλάδα

Θα μείνει η  μουστάκα μας
κι η ιστορική μας γκλίτσα.
Κι εμείς με την ατάκα μας
« φτωχούλα Ελλαδίτσα!»

Ευαγγελία-Αγγελική  Πεχλιβανίδου