Το Άσπρο Σπίτι

Share

 Ελένη Παπαφιλίππου

Το άσπρο σπίτι «εστέκετο εις τα περίχωρα των Πατρέων». Έτσι μήνυσε η Τασία στον αδερφό της τον Θανάση όταν του πρωτόγραψε για την αγορά του σπιτιού.

Ο Θανάσης είχε φύγει απ’ τα δεκάξι του για τη Νέα Υόρκη κι ενώ για δέκα χρόνια έστελνε κάθε μήνα χρήματα στις αδερφάδες του, μετά ούτε γράμμα ούτε γραφή. Οι δυο μεγαλύτερες είχαν καλοπαντρευτεί και τον είχαν ξεγράψει κι έμεινε η Τασία να μαζεύει τα δολάρια, αλλά μετά είπαμε, σταμάτησαν κι αυτά.

Η Τασία όμως δεν έλεγε να τον ξεχάσει. Ας μην απαντούσε πια στα γράμματά της, εκείνη συνέχιζε να του στέλνει τα νέα της κι εκείνα της γειτονιάς. Οι αδερφάδες της μέχρι να παντρευτούν και να φύγουν απ’ το δωμάτιο που έμεναν την είχαν «Τουρκίας νύφη», να τους πλένει και να τους σιδερώνει μέχρι να τυλίξουν η μία έναν υδραυλικό και η άλλη έναν μικροεργολάβο.  Ο Θανάσης ήταν ο μόνος άνθρωπος που της είχε χαρίσει ένα πατρικό χάδι όταν έγδερνε τα τρυφερά της γόνατα στην αυλή. Ο μόνος που την είχε παίξει και της διηγούνταν παραμύθια για πρίγκιπες και μακρινά βασίλεια. Continue reading “Το Άσπρο Σπίτι”

“Άνθρωποι στο βαγόνι”

Share

 

Άνθρωποι στο βαγόνιPlease Login or Register to see the link.

Κυριάκου Δημητρίου
Διηγήματα, εκδόσεις «Πορεία», 2016

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Δώδεκα  διηγήματα, δώδεκα πρωταγωνιστές, ανάμεσα στο πεπρωμένο και την  άρνησή του, την αμαρτία και την υποταγή, τη ζωή και τον θάνατο, και οι οποίοι, σύμφωνα με τους στίχους του ΄Αγγλου ποιητή Wystan Hugh Auden , που παρατίθεται ενδεικτικά από τον συγγραφέα στην προμετωπίδα του βιβλίου, «κατοικούνται από δυνάμεις  που υποκρίνονται ότι τις κατανοούν». Ο συγγραφέας επιλέγει σκόπιμα ήρωες (ή αντιήρωες) από διαφορετικές εποχές, άτομα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ίσως περιθωριακά, μοναχικά ως επί το πλείστον, με ιδιορρυθμίες και ιδιαιτερότητες –  χαρακτηριστικά που οξύνουν τη φαντασία, σε κείμενα που λογοτεχνικά είναι εξίσου αντισυμβατικά και αντιφορμαλιστικά όπως και οι ήρωες τους.

Continue reading ““Άνθρωποι στο βαγόνι””

Ο δρόμος δίπλα στο ποτάμι

Share

Αυτό που δεν θα  μπορούσε να επιβιώσει με τίποτα σε εκείνο το άγριο παρθένο περιβάλλον είναι ο φόβος.

Ο τρομακτικός ανυπόμονος ποταμός που ο βρυχηθμός του ακουγόταν από χιλιόμετρα μακριά στην πραγματικότητα το παιδί μιας γαλήνιας πεντακάθαρης λίμνης, βγαίνοντας από την μήτρα της μια τοξότη  γέφυρα, αποκτούσε κατευθείαν εκείνη την ορμή του νεογέννητου που μόνο η ζωή ξέρει να χαρίζει στους αγαπημένους της.

Το μεγάλο ταξίδι ισάξιο με αυτού ενός ανθρώπου μόλις είχε ξεκινήσει, και οι ομοιότητες πολλές. Continue reading “Ο δρόμος δίπλα στο ποτάμι”

Σιμούν

Share

Ο Αχμέντ Ιντί Χαλαουί, υπουργός ασφαλείας της κυβέρνησης ΕΞΑΝΟΜ (Εξ Ανατολών Ορμώμενοι Μουσουλμάνοι) στεκόταν από ώρα τώρα μπροστά στα παράθυρα του γραφείου του συνοφρυωμένος. Με παγωμένο βλέμμα παρακολουθούσε το πλήθος που γέμιζε ασφυκτικά τους δρόμους γύρω από το υπουργείο του κι όλο μεγάλωνε και φούσκωνε, σαν ποτάμι έτοιμο να ξεχειλίσει. Πιο πολύ κι από τον τεράστιο όγκο τους τον ενοχλούσαν οι γαλανόλευκες σημαίες με τον μεγάλο σταυρό σε όλο το μήκος και το πλάτος τους. Τις κράδαιναν σαν ρομφαίες που αμφισβητούσαν τα ιερά και τα όσια της μουσουλμανικής πίστης την οποία είχε δουλέψει σκληρά να επιβάλει σ’ αυτή τη χώρα. Τον εξόργιζε και η χρονική στιγμή της διαδήλωσης. Το ημερολόγιο έδειχνε 11 Ιουνίου 2065 και διένυαν την κχιντ-­αλ-­σαρκχιρ τη μικρή γιορτή τρεις μέρες πριν τη λήξη του ραμαζανιού. Continue reading “Σιμούν”

“Τα μουσκεμένα φύλλα της Εγνατίας”

Share

«Μια τόσο όμορφη ιστορία»
από τον Φ. Γερμανό

«Τώρα τι γράφετε;»
«Μια ιστορία» είπα. «Κάτι για τον Ίωνα Δραγούμη».
«Α», είπε η κυρία Βούλα.

Δεν έδειξε να την τραβάει ιδιαίτερα το θέμα. Ούτε κι εμένα θα με τραβούσε πριν από λίγα χρόνια, στη δεκαετία του ’70. Το όνομα του Δραγούμη, όπως μου ‘χει μείνει απ’ το σχολείο, ήταν δεμένο με βαρετά βιβλία και βαρετές αναλύσεις. Έπρεπε να γνωρίσω τον αληθινό Ίωνα, μέσα απ’ το στόμα του γέρο-αδελφού του και μέσα από κιτρινισμένα φύλλα ημερολογίου, για να τον αγαπήσω.

Έπρεπε να μάθω για τα πάθη και για την αγνότητά του, για τον κρυφό έρωτά του, με την παντρεμένη Πηνελόπη Δέλτα του 1905 και το άδικο αίμα που είχε βάψει τη Βασιλίσσης Σοφίας, εκείνο το απομεσήμερο του 1920. Έπρεπε ακόμα να μάθω και πολλά άλλα που τα είχα βρει μόνος μου. Όλα αυτά δεν τα ήξερε βέβαια η κυρία Βούλα. Ούτε κι εγώ τα ήξερα ώσπου να τ’ ανακαλύψω. Αυτό που θυμάμαι, είναι πως μου ‘γινε συνήθεια κάθε φορά που έμπαινα στο μπακάλικο για να αγοράσω τις κονσέρβες της ημέρας, να της λέω σκόρπια κομμάτια απ’ την «Εκτέλεση». Καμιά φορά ολόκληρες σελίδες που είχα γράψει την προηγούμενη νύχτα. Continue reading ““Τα μουσκεμένα φύλλα της Εγνατίας””

Ω…  Λίλη!

Share

©Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)
Απόσπασμα από τη συνώνυμη νουβέλα,
Σύδνεϋ 2008

Ύστερα από όλα αυτά, και με το πέρασμα του χρόνου, πίστεψα πως τον είχα ξεφορτωθεί.   Μια μέρα –ήταν Άνοιξη- με περίμενε έξω από το σχολείο μου.  Ήμουν δεν ήμουν δεκαπέντε χρονών.   Δεν ξέρω από πού το είχε μάθει, σε ποιο σχολείο πήγαινα, αλλά όπως έγινε αργότερα γνωστό στις ανακρίσεις, μας έψαχνε και είχε ανακαλύψει πού μέναμε τελικά και με παρακολουθούσε. Σάστισα, τρόμαξα, παράλυσα.  Με πλησίασε και μου μίλησε.   Φαινόταν ότι είχε αλλάξει.  Το είπε και μόνος του ότι είχε αλλάξει, ότι είχε μετανιώσει για όλα όσα είχε κάνει και ότι θα ήθελε να με κεράσει μεσημεριάτικο, μια και η μάνα μου ήταν στη δουλειά.  Δεν ξέρω γιατί τον πίστεψα, γιατί το έκανα.  Ήταν πάντα καλός με τα λόγια. Έπειθε όταν έκανε τον μετανιωμένο.  Κατά βάθος, ίσως και ασυνείδητα, μπορεί και να χρειαζόμουν έναν άρρενα προστάτη.  Ήμουν ένα παιδί. Continue reading “Ω…  Λίλη!”

Νέρεμα

Share

Συνεχίσαμε μόνες μας με τη μητέρα μου αυτό ταξίδι του μέλλοντος. Δεν ήταν πια μακριά το τέλος. Στο Σταν θα μας περίμενε ο πατέρας μου που ταξίδευε συχνά εκεί για τις δουλειές του.

Το μαγικό τοπίο του Στάνλεϋβιλλ θα το βρω κάποια μέρα στον ύπνο μου, ή ακόμα σε μια άλλη ζωή που ονειρεύομαι ακόμα. Από κάτω ένα μεγάλο πλατύ, κόκκινο ποτάμι. Ο Κόνγκος! Αυτοκρατορικός όπως τον γνώρισα κι αργότερα. Ήμουν στη χώρα των υδάτων! Η σκηνή αιχμαλώτιζε για χρόνια το μυαλό μου. Τίποτε, πουθενά σαν το Σταν. Τίποτε πουθενά δεν θα υπήρχε για μένα πιο επιβλητικό, στη φυσική του κατάσταση. Σε τίποτε, πιστεύω, δεν ανήκω περισσότερο απ’ ό,τι στη μαγεία αυτού του ποταμού.

Continue reading “Νέρεμα”

Ο Καποδίστριας στον Πόρο

Share

Ο Καποδίστριας έρχεται στο νησί μας.
Η αξιοποίηση της Ι. Μονής

Please Login or Register to see the link. Ιωάννης Καποδίστριας (φωτο Βικιπεδία)

 

Μνεία σε έναν αείμνηστο. Μνεία στον Κυβερνήτη Καποδίστρια, και στη ζωή και τη δράση του στο νησί μας. Στον τόπο, όπου μαζί με το Ναύπλιο και την Αίγινα παρέμεινε κυρίως και εργάστηκε ο φωτισμένος εκείνος πολιτικός ηγέτης της τότε αναγεννώμενης πατρίδας.

     Ο Ιωάννης Καποδίστριας ήταν από τους κορυφαίους Ευρωπαίους πολιτικούς και διπλωμάτες της εποχής του. Μέσα σε σύντομο για τα δεδομένα της εποχής του διάστημα και με δυσμενή διεθνή ορίζοντα, κατάφερε να εδραιώσει την ανεξαρτησία, να κατοχυρώσει τα σύνορα του νέου ελληνικού κράτους, και να θέσει μέσα από ερείπια τις βάσεις για μία  ευνομούμενη πολιτεία. Ως δημόσιος άνδρας και πολιτικός, ήταν προικισμένος με πολλές αρετές, βρίσκω όμως εξαιρετικά επίκαιρο να σημειώσω κάτι για την εντιμότητα, την ανιδιοτέλεια, τη σύνεση και την αφιλοκέρδειά του στη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων.

Έλεγε χαρακτηριστικά προς την 4η Εθνοσυνέλευση το 1829 στο Άργος:  «Εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν δια να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν». Αυτά δήλωσε, και αργότερα δολοφονήθηκε. …

Continue reading “Ο Καποδίστριας στον Πόρο”

Τα Λαμπριάτικα κουλούρια

Share

Γιάννινα, τέλος της δεκαετίας του 1950

Απόσπασμα από το βιβλίο
«Πορεία από το Α… ως το… Ω!..»
αυτοβιογραφικές σημειώσεις και ιστορίες
©Πιπίνα Δ. Έλλη (
Elles)

Τη Μ. Τρίτη πρωί όλα τα υλικά βρίσκονται αραδιασμένα επάνω στον μεγάλο πάγκο της κουζίνας. Η μητέρα μου και η θεία μου ετοιμάζουν το μεγάλο τραπέζι δίπλα στον πάγκο, όπου θα πλάσουν τα κουλουράκια. Χρειάζεται στρωτή, καθαρή επιφάνεια, ένας χώρος κατάλληλος για την άνεση κινήσεων δύο ανθρώπων: της μάνας μου και της αδερφής της, της θείας μου Ελισάβετ.

“Αυγά… βανίλια… χυμός πορτοκαλιού… αλεύρι…” “πρώτα χτύπημα τα ασπράδια… σε σφιχτή μαρέγκα… ύστερα οι κρόκοι… προστίθεται η βανίλλια…”

Όλη αυτή η επικοινωνία που συνοδεύεται από ερωτήσεις, αρνήσεις ή καταφάσεις, συντελούν στην εκτέλεση της περισπούδαστης συνταγής, και δεν αργεί να   καταλήξει σε έναν μεγάλο όγκο ζύμης, εκεί μπροστά μας, μέσα στην μεγάλη, βαθιά εμαγιέ λεκάνη, έτοιμης για το πλάσιμο των λαμπριάτικων κουλουριών. Είναι ένας όγκος σε μελένιο χρώμα, ευλύγιστος και μυρωδάτος. Τέσσερις δόσεις για τις δύο οικογένειες: της θείας μου και της δικής μας. Οι δύο νοικοκυρές τη σκεπάζουν με ένα καθαρό τραπεζομάντηλο για να “δέσει”, ώστε να γίνει η ζύμη εύπλαστη για να πλαστούν τα κουλούρια καλύτερα. Αυτό θα γίνει σε δύο περίπου ώρες, αμέσως μετά το μεσημέρι, όταν οι άντρες του σπιτιού θα έχουν φάει.

Continue reading “Τα Λαμπριάτικα κουλούρια”

Σπίτια σπιτάκια…ΙΙΙ

Share

Μέρος 3                                                             

©Πιπίνα  Δ. Έλλη (P.D.Elles)
Από το βιβλίο … και ο θεός έπλασε τον άντρα… (2006)

Το σκοτεινούτσικο και χαμηλοτάβανο δωματιάκι της κυρά-Χρυσούλας με το ένα μικροσκοπικό παραθυράκι του προς το δρόμο, δεν είχε άλλη  πολυτέλεια από  το ντιβάνι που  το βράδυ το  έστρωνε για ύπνο και την ημέρα το ξανάστρωνε για να γίνει καναπές  για την ίδια και τους επισκέπτες της.  Στη μία σκοτεινή γωνιά  του υπήρχε ένα τραπεζάκι με ένα καμινέτο απάνω για το μαγείρεμα. Η γριούλα κάλυπτε τα πόδια του με ένα λουλουδάτο κίτρινο ύφασμα καθώς κάτω από αυτό είχε το λάδι κι άλλα πράγματα, σχετικά με τη μαγειρική της. Πάνω από το συγκεκριμένο τραπεζάκι, βρισκόταν ένα μακρύ ξύλινο ράφι όπου ακουμπούσε μια-δυο κατσαρόλες, πιάτα, ποτήρια και φλιτζάνια. Σε μία άλλη γωνιά του δωματίου-σπιτιού είχε τοποθετήσει ένα τρίγωνο ραφάκι για το πάντα αναμμένο καντηλάκι, την εικόνα της Παναγιάς-μητέρας, την εικόνα του Αϊ-Νικόλα και τις εικόνες του Αϊ-Σπυρίδωνα και του προφήτη Ηλία. Ήταν πιστή στην ορθοδοξία η γριούλα μας.  Κάτι παρόμοιο -ένα μικρό εικονοστάσι- ζέσταινε και μία γωνιά του τοίχου στο δικό μας καθιστικό.  Ήταν οι καιροί που η ελληνική κοινωνία ήταν προσκολλημένη στην ορθοδοξία και υπήρχαν σοβαροί λόγοι γι αυτή την αφοσίωσή τους.  Ήταν περίοδοι μεταπολεμικοί, και οι Έλληνες προσπαθούσαν να ανασυγκροτηθούν, να μετρήσουν τις αδυναμίες τους και να προσπαθήσουν να επουλώσουν τις πληγές τους, που παρέμειναν ανοιχτές  από την μακροχρόνια εμπόλεμη κατάσταση και τη φθορά. Η θρησκεία ήταν η μάννα που ζέσταινε στην κρυαμάρα της ανημπόριας και της φτώχειας. Δεν γεννιούνταν λοιπόν ερωτηματικά για την καταγωγή του Χριστού, για την Μαρία τη Μαγδαληνή ή για  το ρόλο του Ιούδα στην ρωμαϊκή κατοχή του Ισραήλ, όπως στις μέρες μας.  Δεν υπήρχαν δισταγμοί για τη θέση της ορθοδοξίας και την αντιπαράθεσή της με τον Καθολικισμό.  Δεν ανασκάλευαν την πίστη τους.  Ήταν μέγα αμάρτημα. «Πίστευε και μη ερεύνα!» ήταν το σύνθημα. Η έλλειψη εκπαίδευσης είχε και τα καλά της.  Οι άνθρωποι δεν εξελίσσονταν σε πνεύματα κατειλημμένα από τις διάφορες φιλοσοφικές θεωρίες που γεννούσαν όλα εκείνα τα αμέτρητα, τα απίστευτα κάποτε ερωτηματικά: από πού, πώς και γιατί… και τι είναι εκείνο το χάος επιτέλους που ακολουθεί τη ζωή, κι αν αξίζει να ζει κανείς ή να μη ζει!.. Κι αν ακόμη υπήρχαν όλα αυτά τα ερωτηματικά -γιατί απασχόλησαν τον άνθρωπο ανέκαθεν- οι απλοί άνθρωποι είχαν το δικό τους τρόπο να πορεύονται στη ζωή: μεροδούλι-μεροφάι και δόξα τω θεώ!..

Continue reading “Σπίτια σπιτάκια…ΙΙΙ”

Σπίτια σπιτάκια… ii

Share

Μέρος 2ο

©Πιπίνα Δ. Έλλη (P.D.Elles)
Από το βιβλίο …και ο θεός έπλασε τον άντρα…(2006)

Για την αφεντιά μου, πέρα από αυτές τις παρατηρήσεις μου για τις ανθρώπινες συμπεριφορές, ιδιαίτερη σημασία είχε και το εσωτερικό του όποιου σπιτιού. Αυτό, από μόνο του, κι όταν ακόμη δεν είχα τρόπους να γνωρίζω τους ανθρώπους που το μεταμόρφωναν σε «ζεστή οικογενειακή γωνιά» ή και κάτι άλλο λιγότερο εύφημο, τουλάχιστον τους ζωγράφιζε και υπογράμμιζε τον τρόπο με τον οποίο το έκαναν «κουμάντο». Η λέξη αυτή δεν είναι τόσο απλή όσο ακούγεται. Πιστέψτε με. Κουμάντο σημαίνει ικανότητα, που ενώ υποτίθεται ότι αιτείται η παρουσία της παντού και πάντα, η απουσία της σημειώνεται περισσότερο συχνά από ότι θα περίμενε κανείς, κι έχει σα συνέπεια επικίνδυνες επιπτώσεις. Παρατηρώντας και σημειώνοντάς το έξω και λιγότερο το μέσα διαισθανόμουν αρχικά και συχνά, το διαπίστωνα τελικά, αν ήταν άνθρωποι καλοβαλμένοι, ήσυχοι νοικοκυραίοι, σχολαστικοί ή αργοί και τσαπατσούληδες… Αν ήταν φανατισμένοι με την καθαριότητα, αναμφίβολα δεν ήταν απλά τελειομανείς αλλά μανιακοί… με μία άρρωστη επιμονή και προσκόλληση σ’ αυτό που καλούμε ανθρώπινα νοικοκυρεμένο περιβάλλον. Αυτό αποκάλυπτε ότι δεν υπήρχαν άλλα πιο ουσιώδη πράγματα ν’ απασχολούν το μυαλό τους, κι αυτό ήταν αλήθεια λυπηρό.

Continue reading “Σπίτια σπιτάκια… ii”