Οκτώ Ποιήματα και δυο πεζά

Share

Οκτώ Ποιήματα και δυο πεζά, ωδές στη φύση

To ΟΚΤΩ και ΔΥΟ είναι ένας υπέροχος αριθμός

Πρόλογος

Δεν γνωρίζω τι είναι κείνο που μας έδωσε την ιδέα να κάνουμε αυτό το αφιέρωμα, ειδικά εφόσον σαν άνθρωποι του γραπτού λόγου που θέλουμε να πιστεύουμε ότι μας διέπει η λογική και η λογική αυτή προστάζει να μην πιστεύουμε σε ψήγματα της φαντασίας, της προκατάληψης, της μαντείας ή του αορίστου. Είναι όμως ευχής έργο το ότι καταφέραμε να συνδράμουμε σε μια προσπάθεια επίκλησης ενδιαφερόντων που μας αντιπροσωπεύει, εφόσον όλοι αγαπήσαμε και όλοι αγαπηθήκαμε κάποτε. Η ίδια συγκυρία με το αφιέρωμα ακριβώς δυο χρόνια πριν. Εσείς μπορείτε να κρίνετε αν πετύχαμε να αγγίξουμε τα πιο λεπτά σας συναισθήματα.

Continue reading “Οκτώ Ποιήματα και δυο πεζά”

«Κάνε το καλό, καημένε…»

Share

Αν και τους όποιους δισταγμούς ενίκησες
τη ματαιοδοξία σου ακόμα δεν ενίκησες!
Κι αν θεωρείς πως τόσα έχεις προσφέρει
άλλοι, δύο και τρεις φορές τα πρόσφεραν,
κι όμως ποτέ κανείς δεν έμαθε γι’ αυτούς.
Κι η προσφορά αυτή δεν σπαταλήθηκε
εκεί που οι ίδιοι διάλεγαν, μα γιάτρεψε
των άγνωστων αδήριτες ανάγκες.

Continue reading “«Κάνε το καλό, καημένε…»”

Προσφυγιά στο Όνειρο

Share

Χαλάσματα…
Κομβόι χάντρες η ψυχή μου
χαρτογραφημένες αναμνήσεις και πλεούμενοι πόθοι.
Με τον μύχιο σφυγμό της
στο ημερολόγιο της λησμονιάς.
Προσφυγιά στο όνειρο…
Οδοιπορούσα με αβέβαια βήματα.
Θραύσματα ουρανού ατάκτως κρημνισμένα
κι ένα ναυάγιο ελπίδας χωρίς εισιτήριο.
Προορισμός το πουθενά.
Το «πουθενά στο όνειρο»
ή «το όνειρο στο πουθενά». Continue reading “Προσφυγιά στο Όνειρο”

Εσύ κι εγώ μαζί

Share

Άνθρωπε εαυτέ μου
που εσύ είσαι εγώ και εγώ εσύ,
Στο μονοπάτι με τις μαργαρίτες
μύρισα την ευωδιά της εικόνας σου
κι’ ένιωσα την ανάσα σου να ρουφά
από μέσα μου
την πορεία μου προς σε.
Σε συνάντησα στην πολύβουη ερημία
της ψυχής μου,
αγώι να κουβαλάς όνειρα.
Σε απάντησα στις μεγάλες πορείες
των χειλιών μας
προς το άπειρο.
Σε βρήκα, σαν δυο χελιδόνια φώλιασαν
στον ουρανό της καρδιάς μας.
Η ψυχή μου εσύ, ο κραδασμός σου εγώ. Continue reading “Εσύ κι εγώ μαζί”

Ο γείτονας γνωρίζει

Share

Ροδιές κατάφορτες λυγίζουν καθώς σείονται,
στημένες πίσω από τους πλεγμένους φράχτες,
φυλακίζονται στα μισοπεσμένα ψήγματα της μνήμης
θέλοντας να τις πνίξουν.

Οι λασπωμένοι δρόμοι ελίσσονται αδιάβατοι
σαν η νεροποντή φτάσει απρόσμενα,
δέκτες της μνήμης μιας άγνωστης μάνας
με βήμα γοργό να τους διαβαίνει. Continue reading “Ο γείτονας γνωρίζει”

Επί τον τύπον των ήλων

Share
Νίκος Μπατσικανής

Το αγιάζι στην Ομόνοια ξυράφι
μα πιότερο κόβει η ερημιά του τοπίου
το άδειο που χάσκει πεινασμένο
η ενεδρεύουσα παντού απειλή.
Ο φόβος που σέρνεται παντού
τα βλοσυρά βλέμματα των περαστικών
το παγωμένο χαμόγελο
στους βιαστικούς διαβάτες. Continue reading “Επί τον τύπον των ήλων”

Για ποιον γιορτάζουν οι καμπάνες…

Share

©Πιπίνα Δ. Έλλη (P.D. Elles),
Σύδνεϋ, 19.12.‘16

Η Ελευθερία σήκωσε το κεφάλι,
απορημένη!
Περίμενε τόσον καιρό…
κανείς δεν την καλούσε!
Η Αρμονία την κοίταξε αδιάφορα
τυλιγμένη στ’ ολόλευκό της πέπλο.
Αιθεροβάμων, είχε επαναπαυθεί
στις δάφνες της!
Κουρασμένη η Ειρήνη
ύψωσε τ’ ανάστημά της
και κοίταξε ένα γύρω!
Ήτανε ακόμη ήρεμη,
ποσώς απόμακρη. Continue reading “Για ποιον γιορτάζουν οι καμπάνες…”

Αδυσώπητη πόλη…

Share

Περπατώ στους λυπημένους δρόμους,
στη σιωπή των ρείθρων,
στην άγονη πλατεία των συναντήσεων.
Φάλτσοι αγώνες…
μετέωροι προορισμοί
κι ένας ανήφορος, σκοτάδι…
Χάσκουν οι ώρες, σε βιτρίνες άδειες,
σε κόκκινα ερωτηματικά,
σε μάτια κλειστά …
Σκοντάφτουν τα βήματα στην
άστεγη μοναξιά… Continue reading “Αδυσώπητη πόλη…”