Φόρουμ

Του Ιατρού Δημήτρη Καραλή

Αντικρίζοντας κάποτε ένας φίλος του Ισοκράτη ένα ψηλό νέο με μακριά και γεροδεμένα χέρια κοντά στο γυμναστήριο της αρχαίας αγοράς, εξέφρασε τον θαυμασμό του.

-Α…! αυτός είναι ότι πρέπει για να εξελιχθεί σε ιδανικός πυγμάχος με λιγάκι προπόνηση, λέει.
-Συμφωνώ, απαντά ο Ισοκράτης, αλλά μόνο όταν το στεφάνι της νίκης είναι πολύ ψιλά κρεμασμένο και κερδίζεται μόνο με το μπόι.

Παρατηρούμε στη φύση τα πανύψηλα και γεροδεμένα δένδρα ότι δεν αντέχουν τις σφοδρές καταιγίδες περισσότερο από τους μικρότερους θάμνους, αλλά ξεριζώνονται και κριματίζονται ευκολότερα πολλές φορές.
Το πιο γερό ξύλο στη φύση που δεν σπάζει τόσο εύκολα, είναι ένα θαμνώδες δεντράκι που λέγεται ‘κρανιά’ που καρποφορεί στις αρχές του χειμώνα τα νόστιμα κράνα του. Είναι περιζήτητο ξύλο για την κατασκευή της γκλίτσας των βοσκών, αλλά και έμπιστο αμυντικό όργανο όταν οι περιστάσεις το απαιτούν.

Στο βασίλειο των εντόμων, βλέπομε την ψείρα που είναι το μικροσκοπικότερο και το σιχαμερότερο παράσιτο στη φύση να αναστατώνει ολόκληρες κοινωνίες με την αποικιοκρατική του δεξιοτεχνία του.

Το υπερβολικό βάρος, αναφέρει ο γνωστός Γερμανός γιατρός ‘Louis Kuhne’, δεν είναι δείγμα δύναμης, αλλά σοβαρή και επικίνδυνη μεταβολική αρρώστια. Μπορεί το υπέρβαρο κορμί να φαίνεται δυνατότερο από το ισχνό, αλλά ποτέ δεν μπορεί να αντέξει την αρρώστια και την σκληρή δουλειά που παράγει δεύτερο. Η υγιή κορμοστασιά του λεπτοπελεκημένου ανθρώπου, είναι ευέλικτη σαν λυγαριά και ζηλευτή σαν το πανέμορφο κυπαρίσσι.

Η εντυπωσιακή δύναμη του υπερογκωμένου παλαιστή και πυγμάχου, οφείλεται μεσοπρόθεσμα στην έλξη της γης που έχει πάνω στον όγκο του κάθε αίνος. Έξω από τη γη στο διάστημα που δεν υπάρχει βαρύτητα, ο όγκος δεν μετρά καθόλου σαν δύναμη. Ακόμα και ολόκληρος ο Όλυμπος να συγκρουστεί με το μικροσκοπικό ψύλλο εκεί πάνω, δεν θα πονέσει ούτε και θα χύσει αίμα κανείς.

Θα σε «βαρέσω», εννοούμε την ιδιότητα της βαρύτητας που αντανακλά η γη πάνω σε κάθε όγκο της, αλλά ποτέ δεν αντιπροσωπεύει την εσωτερική δύναμη.
Τι είναι η δύναμις τότε;
Σίγουρα δεν είναι ζήτημα όγκου, ούτε αποτέλεσμα τροφής και υπερβολικής γυμναστικής, διότι όλα αυτά καταναλώνουν νευρική δύναμη για κίνηση, χώνευση και άσκηση, ιδικά όταν γίνεται κατάχρηση.
Κάθε γραμμάριο τροφή που καταναλώνομαι παραπάνω από ότι το σώμα μας χρειάζεται για τον αναβολισμό, σημαίνει απώλεια νευρικής ενέργειας και μεταβολικής ανωμαλίας ως συνέπεια.

Εάν αφαιρέσομε την παραπανίσια αυτή τροφή και την αντικαταστήσουμε με περισσότερη δημιουργική εργασία στη θέση της, τότε θα επωφεληθούμε διπλά στην υγεία και στην τσέπη μας ταυτόχρονα.

Η δύναμις δεν παράγεται με γεμάτο το στομάχι, ούτε και με την πολύχρονη άσκηση, αλλά αναπαράγεται στον ύπνο με τη αναζωογόνηση του οργανισμού και την αποκατάσταση της τέλειας αιματικής κυκλοφορίας.

Η κούραση ποτέ δεν υποδεικνύει τροφή αλλά πάντοτε ύπνο, κάθε βράδυ ανανεώνομε την δύναμή μας στη κρεβατοκάμαρα και όχι στην τραπεζαρία. Το πολύ φαΐ, λέγανε οι αρχαίοι πρόγονοι μας, όχι μόνο σπαταλάει χαράμι χρήματα και πολύτιμο χρόνο, αλλά καταστρέφει και την υγεία μας ταυτόχρονα. Η οκνιά έχει την προέλευσή της από τις καταχρήσεις και ειδικά τις κοιλιόδουλες συνήθειες.

Παρατηρούμε τους ενθουσιώδες και φανατικούς αθλητές να ξοδεύουν αρκετό χρόνο συχνά στα γυμναστήρια για να γίνουν γερόκορμοι, λένε. Φυσικά θα τρώνε πολύ όταν γυμνάζονται πολύ, αλλά ποιο είναι το όφελος; Αφού με λιγότερη γυμναστική και μέτρια τροφή, φτάνουν στον ίδιο σκοπό γρηγορότερα και υγιέστερα - γλιτώνοντας χρήματα, δύναμη, κούραση και νευρικό απόθεμα συνάμα.

Γνωρίζομε από πείρα ότι όταν οι μυς του σώματος είναι υπερβολικά αναπτυγμένοι, το μυαλό συνήθως παραμένει υποανάπτυκτο. Ποτέ δεν συναντάμε ανθρώπους με υπερβολικά και εξογκωμένα μπράτσα να είναι πνευματοδιανοητικά αξιοζήλευτοι. Συνήθως συμπεριφέρονται επιθετικά, τραχιά και βγάζουν το μεροκάματό τους παλεύοντας ή εργάζονται ως σωματοφύλακες σε διάφορα σωματεία.

Λέγεται μάλιστα πως όταν οι μυς των αρχαίων μας προγόνων άρχιζαν να εξογκώνονται υπερβολικά, χάνανε και τον λαμπρό πολιτισμό τους ταυτόχρονα. Παραβίασαν φαίνεται το ιερό τους γνωμικό ‘ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ’, που ίσως δείχνει να παρασύρθηκαν από τους τραχείς και πνευματικά αδιάφορους Ρωμαίους κατακτητές.

Η ικανότητα του ανθρώπου να εκτελεί καλά τις πράξεις του, προέρχεται από τέσσερα πράγματα:
1. Την καρδιά,
2. Τους πνεύμονες,
3. Το μυαλό
4. Και την ψυχή.

Η ψυχή δεν χρειάζεται καμιά τροφή απολύτως, το μυαλό σχεδόν μηδαμινή και η καρδιά με τους πνεύμονες τόση λίγη, που δεν χρειάζεται να την υπογραμμίσω ιδιαίτερα.
- Η φυσική δύναμη προέρχεται απ’ την τέλεια αναπνοή
- Η νοητική από το καθαρό μυαλό
- Και η πνευματική από την άφοβη ψυχή.

Ο άνθρωπος είναι τεράστιος ηλεκτρικός δυναμός και δεν χρειάζεται πολλά κάρβουνα σαν την ατμομηχανή για να κινηθεί, διότι παράγει μεγαλύτερη δύναμη και αντοχή όταν καταναλώνει λιγότερη και αγνότερη τροφή.

Χρειαζόμαστε καθαρό μυαλό, σταθερά νεύρα, ελαστικό κορμί και ψυχικό κουράγιο για να είμαστε ολοκληρωμένοι σαν ανθρώπινοι οργανισμοί. Κανένα από τα παραπάνω φυσικά χαρίσματα δεν πρέπει να μας απουσιάζουν εάν θέλουμε να προκόψομε στη ζωή. Δεν μπορεί να σκέφτεται βαθιά κανείς και να χαραμίζει την δύναμή του με χρονοβόρες δυσκόλως πέψεις και διάφορες ηδονιστικές καταχρήσεις ταυτόχρονα. Η οικονομία του νευρικού αποθέματος είναι περισσότερη αναγκαία από την χρηματική αποταμίευση.

Την απατηλή ψευδαίσθηση που νοιώθει λιγάκι πιο γερός κανείς μετά το φαγητό και από αλλά διεγερτικά τεχνάσματα, προέρχεται από την επιτάχυνση της αιματικής κυκλοφορίας να διώξει την περιττή ή και αφύσικη τροφή του. Γίνεται με λίγα λόγια αναγκαία σπατάλη νευρικής ενέργειας για να αποβάλει τον ανεπιθύμητο και επικίνδυνο εισέβαλε στο σώμα (ειδικότερα με οινοπνευματώδη ποτά).

Αυτοί είναι οι λόγοι που πλανάνε και οδηγούν πολλούς δυστυχείς ανθρώπους σε κοιλιόδουλη συνήθεια, αλκοολισμό, ναρκομανία, διάφορα διεγερτικά, τεμπελιά, χρεοκοπία και τελικά σε φυλακή και θάνατο.
Η ορθόδοξη Ιατρική, νομίζω, έχει ιερό χρέος να διαφωτίσει την ανθρωπότητα περισσότερο για να την απαλλάξει από τον τεράστιο κίνδυνο της υγιεινής του κατάρρευσης.

Το ότι η προληπτική Ιατρική είναι περισσότερο αποτελεσματική σαν θεραπεία και λιγότερο δαπανηρή από την φαρμακευτική, κανείς δεν το αμφιβάλει. Το Ιατρικό επάγγελμα θα ‘πρεπε να ‘ναι λειτούργημα στην ανθρωπότητα και όχι εμπόριο κρατώντας τον κοσμάκη μακριά από την υγιεινή του διαφώτιση.

Χρειαζόμαστε διαφωτιστικούς Γιατρούς που θα μοιράζουν γνώση παράλληλα με την όποια θεραπευτική τους προσφορά.

Η προσωρινή απατηλή ανακούφιση με τις φαρμακευτικές συνταγές και την αφαίρεση βιολογικών οργάνων χειρουργικά, δεν είναι διόλου ιδανική θεραπευτική λύση. Πλουτίζουν κυρίως τις φαρμακευτικές βιομηχανίες και τα προσωπικά τους αμπάρια.
Δημήτρης Καραλής
Hermanus – South Africa.

Φίλε Ιάκωβε,

Εξαιρετική και διαφωτιστική η παρατήρηση στον τομέα της θεραπείας και θα ‘ταν εξίσου ενδιαφέρουσα για τους αναγνώστες στη Διασπορική Στοά εάν την ευρύνομε λιγάκι περισσότερο.
Σωστά παρατήρησες ότι ο ασθενής κάτω από ενοχλητικούς πόνους, πανικοβάλεται και τρέχει να βρει κάποιον ειδικό να του απαλλάξει όσο το δυνατόν γρηγορότερα απ’ την σωματική του ενόχληση.
Παλιότερα η ανθρωπότητα πίστευε πως σε κάθε αρρώστια υπήρχε κάποιο κακό πνεύμα η δαιμόνιο που εισέρχονταν μέσα στο σώμα και δημιουργούσε πόνους με επικίνδυνες σωματικές δυσλειτουργίες
Έψαχναν να βρουν κάποιον ιδανικότερο (συνήθως ήταν κληρικοί ή βουντού) να διώξουν τα κακά δαιμόνια από μέσα του ώστε να γίνει πάλι καλά.

Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, η ίδια φιλοσοφία συνεχίζεται και σήμερα με μικρή διαφορά. Τα δαιμόνια και τα κακά πνεύματα δεν κυριαρχούν πια στις σκέψεις των γιατρών και ασθενών, αλλά τα αντικατέστησαν με κάτι διαφορετικό που το ονόμασαν ιός (ή virus Αγγλικά), και πρέπει να το σκοτώσουν ή να το διώξουν με ειδικό φάρμακο μέσα από το μπουκάλι. Στην πραγματικότητα κάθε οξεία αρρώστια είναι μια προσπάθεια αποτοξίνωσης του οργανισμού να θεραπεύσει διάφορες εσωτερικές φλογώσεις και να αποβάλει διάφορες τοξικές ουσίες.

Η Αγγλική λέξη disease προέρχεται απ’ την Ελληνική λέξη δις και την Αγγλική easy, που σημαίνει ότι δεν αισθάνομαι εύκολα (easy) και όχι ότι έχω κάποιο εξωγενή ιό που πρέπει να τον πολεμήσουμε με δηλητηριώδες φαρμακευτικές συνταγές.
To σώμα περιλαμβάνει δυο σπουδαίους βοηθητικούς συντρόφους: ο ένας είναι μια ομάδα βακτηριδίων που λέγονται οργανικά βακτηρίδια ή ενζυμα- και ανόργανα βακτηρίδια. Τα ενζυμα είναι καταλύτες των τροφών που τους προετοιμάζουν για απορρόφηση στον οργανισμό. Τα δε ανόργανα βακτηρίδια είναι για να διώχνουν όλες τις μεταβολικές ουσίες όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Τέλεια υγεία αποκτάται μόνον όταν υπάρχει ισοζύγιο μεταξύ των δυο βακτηριδίων.

Αυτά για σήμερα και τα ξανά λέμε σύντομα
Δημήτρης.

Φίλε Ιάκωβε,
Όπως και εσύ παρατήρησες υπάρχουν καλά δαιμόνια η ευδαιμόνια και κακά δαιμόνια η κακοδαιμόνια. Στην ουσία είναι διάφορες αιθέριες δυνάμεις που καθοδηγούν τον άνθρωπο ανάλογα με την πνευματοδιανοητική ανάπτυξη του κάθε ενός. Το νοητικό επίπεδο του κάθε ανθρώπου, έλκει και τον κατάλληλο πνευματικό καθοδηγητή του. Δεν το παρατήρησες όταν κάποιος είναι συχνά και υπερβολικά θυμωμένος τίποτε δεν πηγαίνει σωστά στη ζωή του; ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ; Απλά διότι με τέτοιες κακές σκέψεις ελκύει παρόμοιους κακούς καθοδηγητές η κακοδαιμόνια. Δίκαια το γνωστό αρχαίο ρητό έλεγε: «εν οργή μήτε τι λέγειν μήτε τι πράττει»
Τώρα τι είναι ακριβός το δαιμόνιο (που αργότερα με την εμφάνιση του χριστιανισμού αντικαταστάθηκε με την εβραϊκή λέξη ’Άγγελος’ εξ ου και γλωσσική του επέκταση αργότερα σε αγγελιοφόρος, αγγελία κτλ. Δαιμόνιο όπως ανέφερα και ποιο πάνω, είναι αιθέρια σώματα που επικοινωνούν μαζί μας μόνο με το εσωτερικό πνευματικό μας μάτι. Όσο υψηλοτέρα αναπτυσσόμαστε πνευματικά τόσο διαυγές είναι αυτά τα οι θεϊκά αιρούμενα σώματα . Ας μη ξεχνάμε ότι η ψυχή μας αναβαθμίζετε κατά διαστήματα σε ανώτερα επίπεδα, όταν βέβαια είμαστε νοητικά ανεκτοί και όχι εξαρτημένοι σε διάφορους σωτήρες. Εάν θυμάσαι τον Σωκράτη όταν πήγαινε στο Συμπόσιο του ποιητή Αγάθωνα, σταμάτησε μεσοστρατίς για αρκετή ώρα να αφουγκραστεί τη συμβολή του δαιμόνιου τη έπρεπε να πει για τον έρωτα στο συμπόσιο αργότερα.
Ιάκωβε, είμαστε όλοι μας μέρος της θεότητας, αλλά το λανθασμένο δρόμο που διαλέξαμε για επιβίωση και την ικανοποίηση των ζωικών μας αισθήσεων, ξεστρατίσαμε κάπως και «χάσαμε το μονοπάτι», που λέει και μεγάλος Ιταλός ποιητής Δάντη Αλγέρι.
Σε χαιρετώ και να έχεις υπέροχες πασχαλινές γιορτές
Δημήτρης

ΥΓ - Σου στέλνω και μερικές συμπληρωματικές πληροφορίες γύρω στο θέμα των δαιμόνιων οι αγγέλλων. Δυστυχώς αυτή η λέξη παρανοήθηκε και παρεξηγήθηκε πάρα πολύ απ’ τη μεγαλύτερη κοινωνική μάζα.
Ένας γνωστός και παμπάλαιος τρόπος να γνωρίσει κανείς αυτά τα αιθέρια σώματα είναι ο περιορισμός κάθε υπερβολής και ιδανικότερα την κοιλιοδουλεία. Μεγάλη πνευματικοί ηγέτες κατέφυγαν στη πνευματική νηστεία για το σκοπό αυτό όπως ο Βούδας-Μωυσής-Χριστός και αρκετοί άλλοι.
Όλες οι θρησκείες έχουν εφαρμόσει διαχρονικά το θεσμό της νηστείας για πνευματικούς σκοπούς :
Οι μωαμεθανοί το ραμαζάνι- οι εβραίοι το pass over – οι ορθόδοξοι χριστιανοί τη τεσσαρακοστή(σαράντα μέρες νηστεία) η πεντηκοστή(πενήντα μέρες νηστεία) και ούτω κάθε εξής. Οι γνωστές μας απόκριες-σημαινουν την αποχή του κρέατος για σωματική κάθαρση η αποτοξίνωση και περισσότερη ψυχική και πνευματική ελευθερία
Διάβασε σε παρακαλώ παρακάτω τι βρήκε , τι είδε κα τι ι άκουσε μάσα απ’ την νηστεία του ένας μεγάλος αγγλόφωνος στοχαστής.

-Today as I write this chapter, I am beginning another fast.
I may eat again next week –perhaps not the week after-certainly not while the cry of my Soul for truth can still the call of my body for food.
My brain is clouded, my body irritated; these conditions usually marking the first days of a fast.
But my heart is light, my Soul radiantly happy. Already angels voices woo me from a distance. Symphonies no ear can sense, visions no eye can bear, eternities of glory no ear can attain; a rapturous blending with the Spirit Source of worlds and stars and solar systems; IS THIS NOT WORTH MORE THAN A MORCEL OF FOOD ON THE TIP OF THE TONGUE?

Θυμάσαι όταν πριν λίγες μέρες σου είχα στείλει ένα μικρό γνωμικό περί υγείας και ψυχικής ανάπτυξης.
Θά ‘θελα να προσθέσω και ένα ακόμη μικρούτσικο τώρα:
«Ότι μας κάνει αφύσικους στη ζωή, μας κάνει συγχρόνως και πνευματικά λιγότερο ικανούς»
Γεια χαρά
Δημήτρης

Δημήτρη γεια σου,
Σε όλα αυτά που σημείωσες εδώ συμφωνώ μαζί σου εκτός από ένα. Στο σημείο που γράφεις...

Ποιο είναι το αντίθετο της ζωής;
Φυσικά το θάνατο θα απαντήσουμε.
Και ποιο είναι το αντίθετο του θανάτου;
Φυσικά η ζωή θα απαντήσουμε
Άρα υπάρχει ζωή μετά το θάνατο, δεν είναι έτσι;
Βλέπομαι ότι όλα έχουν το αντίθετο δίδυμο,

Το αντίθετο της ζωής είναι ο θάνατος, όμως δεν μπορούμε κατά τον ίδιο τρόπο να συμπεράνουμε ότι υπάρχει ζωή και μετά θάνατο. Αυτό που μπορούμε να συμπεράνουμε είναι πως ότι έχει ζωή σήμερα ή θα έχει ζωή στο μέλλον κάποτε πεθαίνει.
Η φύση είναι ένα σύνολο δημιουργίας και αυτοαναπαραγώμενης /αυτοσυντήρητης ζωής και αποτελείται από διάφορα μέλη τα οποία για να διατηρήσουν τη φύση εν ζωή γεννιούνται και πεθαίνουν. Αν δεν πεθάνουν δεν αναπαράγεται η φύση, δεν ζει, δεν διαιωνίζεται. Με τον τρόπο όμως που εξελίσεται το σύμπαν ακόμη και η φύση ίσως κάποτε αλλάξει εντελώς μορφή, μέσα στο χρόνο και στο διάστημα. Αυτό που θα φέρει την αλλαγή μετά από εκατομμύρια χρόνια πιστεύω είναι η βαρύτητα.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το σώμα μας. Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από μέλη τα οποία κάνουν κάποια εργασία. Τα μέλη αυτά αποτελούνται από κύτταρα τα οποία αναπαράγονται. Δηλαδή μερικά πεθαίνουν και άλλα γεννιούνται. Όταν ένα κύτταρο πεθάνει δεν μπορεί πλέον να έχει συμβολή στην εξέλιξη του ανθρώπου ούτε και να ξαναέρθει στη ζωή.

Όταν είμαστε σε μικρή ηλικία περισσότερα κύτταρα γεννιούνται παρά πεθαίνουν κι έτσι οργανισμός μας αναπτύσεται και δημιουργεί επιδεξιότητες. Δεν είμαι γιατρός αλλά έχω αντιληφθεί μερικά πράγματα. Μετά τη μέση ηλικία όμως στον άνθρωπο (και σε όλα τα ζώα και φυτά) πεθαίνουν περισσότερα κύτταρα από όσα γεννιούνται. Έτσι συνεχώς γηράσκουμε και εξαφανιζόμαστε.

Όπως τα δικά μας κύτταρα έτσι είναι και η φύση (πιστεύω) η οποία χρειάζεται το θάνατο όπως χρειάζεται και τη ζωή για να υπάρχει. Απλά εμείς πρέπει να καταλάβουμε ότι όσο βρισκόμαστε εν ζωή θα πρέπει να είμαστε όσο πιο χρήσιμοι και πιο καλοί στο περιβάλλον μας γίνεται όχι μόνο για να έχουμε εμείς μακροζωϊα και ηρεμία αλλά για να έχει και η φύση μακροζωϊα. Υπάρχει πιθανότητα να παραμείνει η μνήμη μας (όχι το σώμα μας) στη θύμηση των υπολοίπων οι οποίοι θα ζήσουν και θα ευδαιμονήσουν επειδή υπήρχαμε εμείς, στα αποτελέσματα των πράξεών μας και στα διδάγματα των μαθητών μας. Όλοι μαθαίνουμε συνεχώς, ο ένας από τον άλλο. Κι έχει μεγάλη σημασία η παιδεία που δεν γίνεται σήμερα στα περισσότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα και κατ' αυτό τον τρόπο ο άνθρωπος δίχως την κατάλληλη κοινωνική μόρφωση βλάπτει τον εαυτό του, τη φύση και τους γύρω του.

Πρέπει να διδάσκεται στις σχολές του κόσμου ο τρόπος με τον οποίο θα θέλουμε από μόνοι μας να κάνουμε το καλό στη φύση και στον άνθρωπο, όχι απλά ο τρόπος πώς να κερδοσκοπούμε. Κι αν διδαχτούμε πώς να κερδοσκοπούμε θα πρέπει να μάθουμε να γίνεται αυτό προς το καλό του συνόλου κι όχι της μονάδας. Εκεί είναι ένα σημείο που κάνουμε λάθος. Το ότι προσβλέπουμε στην προσωπική ευημερία και αγνοούμε τους γύρω.

Ποιο το όφελος να ευημερούμε εμείς και οι υπόλοιποι γύρω να υποσιτίζονται και να υποφέρουν; Γι' αυτό ποτέ δεν πιστεύω ότι πρέπει η μονάδα να βραβεύεται πριν το θάνατο. "Μηδένα προ του τέλους..." - Ο θάνατος είναι η ολοκλήρωση της αποστολής μας. Γι' αυτό η φύση μας έφερε εδώ (ή ο θεός) για να εκτελέσουμε την αποστολή μας και ο κύκλος κλείνει με το θάνατο.

Αν μάθουμε ότι κάνοντας το εναρμονισμένο με τη φύση και τους κανόνες της καλό, θα έχουμε καλύτερη και πιο μακροχρόνια ζωή σε ηρεμία με τα πάντα γύρω μας. Αν μάθουμε να εναρμονιζόμαστε με τη φύση ακολουθώντας την στα κελεύσματα που μας ωθεί τότε μόνον θα καταλάβουμε το ότι εφόσον κάποια μέρα θα φύγουμε δίχως σωματική επιστροφή, θα έχουμε όμως αφομοιωθεί μέσα στη φύση ενώ οι πράξεις μας ίσως επιδρούν θετικά ακόμη στους υπολοίπους μετά το θάνατό μας, άρα εμείς μέσω των έργων μας θα υπάρχουμε.

Μόνον αυτή την έννοια της ύπαρξής μας μπορώ να κατανοήσω.

Αυτή είναι η απάντησή μου για σήμερα.

Ιάκωβος

Αγαπητέ μου Δημήτρη,

Δεν ξέρεις πόσο μου αρέσει αυτός ο διάλογος. Πού θα βρει η ψυχή μου περισσότερη αγαλίαση και ηρεμία εκτός παρόμοιου διαλόγου με ανθρώπους που έχουν μελετήσει σωστά τους αρχαίους μας προγόνους και ιδιαίτερα τον Πλάτωνα.

Σου υπόσχομαι ότι έχω διαβάσει τον Φαίδωνα του Πλάτωνος στην Ελληνική και στην Αγγλική. Και στην μεταπήδηση της γλώσσας από τη μια στην άλλη βρήκα την ανυπαρξία της Αγγλικής σε μερικές λέξεις όπως τη λέξη ‘καλός’ και την έννοιά της στην αρχαία μας γραμματεία.

Αυτές τις μέρες όμως χρειάστηκε να τα ξεσκονίσω και πάλι εκείνα που είχα διαβάσει. Έμενα εντελώς ικανοποιημένος με την ανάγνωση κάθε φορά, εκτός από κάποιο βασικό σημείο που δεν συμφωνώ, όχι επειδή είμαι λογικότερος, ή ότι θέλω να αντιτίθεμαι, απλά όμως γιατί δεν καταλαβαίνω αυτό το βασικό σημείο στο οποίο στηρίζει ο Πλάτωνας όλη τη θεωρία του περί ψυχής.

Συνάμα έχω και τον φίλο μου τον Νίτσε που φωνασκεί συνέχεια και μετά το θάνατό του, ότι μετά τον Επίκουρο η φιλοσοφία δεν έχει προχωρήσει ούτε βήμα... και μάλιστα σε μερικά σημεία είμαστε χιλιάδες χρόνια πίσω λέει ο Νίτσε. Για να σου πώ όμως της αλήθεια Δημόκριτο δεν έχω διαβάσει σχεδόν καθόλου και εσύ που γνωρίζεις τα αποφθέγματα του Δημόκριτου θα είναι καλά να με διαφωτίσεις. Ίσως θα πρέπει όμως εγώ να πάρω τα ηνία στα χέρια μου και να τον πιάσω πρώτο χέρι. Η ζωή είναι τόσο μικρή όσο δεν σου αρκεί για να διαβάσεις όλους τους φιλοσόφους. Αν είχαμε αρκετό χρόνο να τους διαβάσουμε όλους και να τους μελετήσουμε για να τους κατανοήσουμε (όχι απλά να τους περάσουμε ένα χέρι) τότε ίσως είχαμε διαφορετικές απόψεις.

Ο Επίκουρος στο λόγο του σημείωσε ότι «όσο υπάρχουμε εμείς ο θάνατος είναι απών, κι όταν ο θάνατος είναι παρών δεν υπάρχουμε εμείς» οπότε γιατί να φοβόμαστε το θάνατο; Είναι μια προσέγγιση που με βλέπει απόλυτα σύμφωνο και θα εξηγήσω τους λόγους πιο κάτω.

Αρχικά θα πρέπει να πω ότι ο Πλάτωνας ( ίσως ο μεγαλύτερος φιλόσοφος όλων των εποχών ) κυρίως μιλάει με επιχειρήματα μέσα από μύθους (με την αρχαία έννοια του μύθου). Στον Φαίδωνα χρησιμοποιεί επιχειρήματα ανάμνησης, αντιθέτων, αίσθησης, νόησης, και αόρατες οντότητες. Πιο συγκεκριμένα μιλάει για το κακό της αυτοκτονίας βάζοντας τα λόγια του στο στόμα του Σωκράτη, μιλάει για τα αντίθετα τα οποία ανέφερες κι εσύ, με τα οποία αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να υπάρχει κάτι δίχως το αντίθετό του, λογισμούς που με βρίσκουν απόλυτα ικανοποιημένο και σύμφωνο.

Εκεί όμως που τολμώ να διαφωνίσω είναι στο σημείο που μιλάει για την κυκλική τροχιά του γίγνεσθε. Δηλαδή ότι οι ψυχές ποτέ δεν γεννιούνται, προϋπάρχουν και μπαίνουν στο σώμα με τη γέννηση του σώματος. Μετά δε την αποχώρηση της ψυχής από το σώμα, η ψυχή συνεχίζει τον άυλο βίο της μέχρι να μπει σε άλλο σώμα. Δηλαδή μιλάει για την μετεμψύχωση. Και στην μετεμψύχωση μπορεί η ψυχή να μπει σε κάποιο γάϊδαρο αντί σε ανθρώπινο σώμα. Άρα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι και ο γάιδαρος έχει ψυχή.

Για μένα το τελευταίο αυτό επιχείρημα ανήκει στην κατηγορία του ψευδο-ορθολογισμού. Δεν ξέρω αν διάβασες τον Νίτσε στο «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» και στον "Αντίχρηστο" όμως ο Νίτσε, όπως λέω και πιο πάνω, είναι κατηγορηματικός ενάντια σ’ αυτή τη λογική. Συνάμα δε και ο Επίκουρος στα περί ψυχής.

Ας δούμε όμως τη δική μου λογική που απορρέει από τη φιλοσοφία των δυο προαναφερθέντων φιλοσόφων από τους οποίους πιο ρεαλιστές δεν έχω βρει, κι ας μην μπω στον πειρασμό να μιλήσω για το εμπόριο που γίνεται σήμερα στον κόσμο της σωτηρίας της ψυχής. Εμπόριο που απορρέει από το πάθος του ανθρώπου για ισχύ επί των άλλων όντων τριγύρω.

Για να υπάρχει η ψυχή και να μη γεννιέται με το σώμα θα πρέπει ή να υπάρχει κάποιο απόθεμα ψυχών, κάποια αποθήκη όπου υπάρχουν και κάθε τόσο που γεννιέται ένας άνθρωπος μπαίνουν στο σώμα του, είτε να μην υπάρχει απόθεμα και να γεννιέται με το σώμα. Αν πάρουμε την πρώτη εκδοχή ότι υπάρχει απόθεμα ψυχών κάπου, θα πρέπει επίσης να συμφωνήσουμε ότι οι ψυχές αυτές είναι δισεκατομμύρια ίσως και τρισεκατομμύρια και κάθε τόσο εμφανίζονται σ’ ένα σώμα. Διότι στην πρωτόγονη φάση του ο άνθρωπος (πριν 10 χιλιάδες και πλέον χρόνια) δεν υπήρχαν στον πλανήτη ολόκληρο πάνω από ένα εκατομμύριο ψυχές. Σήμερα έχουμε περισσότερες από επτά δισεκατομμύρια. Από που ήρθαν αυτές οι επιπλέον ψυχές; Και ακόμη περισσότερο στο μέλλον οι ψυχές των ανθρώπων θα πολλαπλασιαστούν μέχρι που η γη δεν θα μπορεί να τις κρατήσει και θα μεταναστεύσουν σε άλλους πλανήτες με τη βοήθεια της τεχνολογίας, άρα θα μετοικήσουν και μπορούν να υπάρχουν τρισεκατομμύρια σε πολλούς πλανήτες του σύμπαντος. Επομένως από πού θα έρθουν όλες αυτές οι ψυχές; Από τα αποθέματα; Αν είναι έτσι τότε θα πρέπει να δεχτούμε και ότι υπάρχει απεριόριστος αριθμός ψυχών κάπου. Πράγμα το οποίο δεν μπορώ να φανταστώ ως αληθινό.

Ας πάρουμε και λίγο τον Όμηρο. Στην Ομηρική αντίληψη, τα ψυχικά φαινόμενα οφείλονται στο θυμό, που βρίσκεται στην καρδιά του ανθρώπου (ήτορ) ή το διάφραγμα. Παράλληλα με το θυμό υπάρχει και η ψυχή που είναι η πνευματική υπόσταση του ανθρώπου και δεν είναι ύλη, δεν μεταβάλλεται υλικά, αλλά πνευματικά, δεν ανήκει σε κάποιο όργανο του ανθρώπου. Με το θάνατο η ψυχή πηγαίνει στον Άδη, σύμφωνα με τον Όμηρο. Όταν ο Οδυσσέας κατέβηκε στον Άδη και εκεί συνάντησε τον πεθαμένο πλέον Αχιλλέα τον ρώτησε αν του άρεσε εκεί που βρισκόταν. Ο Αχιλλέας τότε του απάντησε ότι θα προτιμούσε να είναι ο έσχατος πάνω στη γη, παρά ο πρώτος στον Άδη. Με την απάντηση του Αχιλλέα αυτή ο Όμηρος θέλει να μας πει ότι ξεχάστε τα μετά θάνατον.

Τα περί προϋπάρξεως της ψυχής ξεκίνησαν από τον Πλάτωνα και δεν είμαστε σίγουροι αν έχουν να κάνουν με την πεποίθηση κατ’ ακρίβεια του Σωκράτη ο οποίος δεν έγραψε τίποτε. Ο Πλάτων όπως προείπα, χρησιμοποίησε το μύθο γιατί αυτό διδάχτηκε από το Σωκράτη όπως φαίνεται, αλλά είναι σίγουρο σχεδόν ότι έβαλε και δικές του πεποιθήσεις μέσα στις ρήσεις του μεγάλου φιλοσόφου και δασκάλου του. Μετά τον Πλάτωνα ο Φίλων, ο Ωριγένης, ο Νεμέσιος και άλλοι αναμασούσαν τα ίδια λόγια του Πλάτωνα περί ψυχής. Μετά απ’ αυτές τις εξελίξεις γεννήθηκε και η θεωρία περί παραδείσου και κόλασης του Χριστιανισμού.

Θα ήθελα να προχωρήσω εδώ και παραπέρα, όμως δεν με επιτρέπουν τα όρια χρόνου που έχω στη διάθεσή μου κι επέτρεψέ μου να σταματήσω εδώ ίσως και λίγο απότομα. Δεν μου επιτρέπει και η λογική να σπαταλώ την ώρα μου μιλώντας για πράγματα που έχουν ήδη ειπωθεί από προγενέστερους. Κι επειδή δεν έχω κάτι νέο να πω, θεωρώ τον εαυτό μου έσχατο των εσχάτων, θεωρώ τον εαυτό μου σαν έναν παπαγάλο που του λένε να πει κάτι και το επαναλαμβάνει. Άρα γίνομαι ακόμη πιο αμαθής με το ν’ αναμασώ τον λόγο των σοφών μας προγόνων διότι δεν χρησιμοποιώ το χρόνο μου για δημιουργική σκέψη.

Σ’ ευχαριστώ όμως που μου δίνεις την ευκαιρία να εκφραστώ αποκομίζοντας ευχαρίστηση γι' αυτό που κάνω και δηλώνω πως τώρα πλέον δεν φοβάμαι την εξέλιξη του θανάτου γιατί την έχω αντιληφθεί νομίζω. Στο τέλος όμως δεν κάνει διαφορά αν φοβάμαι ή όχι, ο θάνατος θα επέλθει άσχετα, οπότε γιατί να βασανίζω τον εαυτό μου με τις ανθρώπινες αδυναμίες μου (γι’ αυτές μιλάει και ο Σωκράτης λέγοντας πολύ σωστά ότι δεν πρέπει σ’ αυτές να βασιζόμαστε). Αφήνω λοιπόν εκείνους που φοβούνται το θάνατο να φοβηθούν λίγο παραπάνω και για μένα...

Ιάκωβος με αγάπη και φιλία