Ελληνικά

Ωιμέ! Στερέψανε πατρίδα στο στόμα τα γλυκόλογα
Το ίδιο η αγάπη, ο σεβασμός, η πίστη, η περηφάνια
Που φούντωνε στα στήθια μου του Ήφαιστου η άσβεστη φωτιά
Και στο αμόνι του σφυρηλατούσε τις αντοχές, το θάρρος μου
Τη δοξασμένη σημαία σου να υπερασπιστώ
Αυτή που γνέψανε θάλασσες και ουρανός με νήμα μεταξωτό
σε ρόκα πικροδάφνης
Που ύστερα υφάνθηκε σε αργαλειό με λεβεντιά, πείσμα ηρώων
Και τα στημόνια τα αργυρά του εραστή σου ήλιου Continue reading →

Μακρόθυμοι, Μεγαλόκαρδοι, Γενναίοι
σαν που ταιριάζει σ’Ανθρώπους,
που συχνά μες τες αγορές βαδίζουν,
- πιστοί στους όρκους τους, -
με κηρύκεια και δάδες στα χέρια,
στα λόγια φειδωλοί, στα έργα όψιμοι.

Έτοιμοι πάντα
για το Κοινό Καλό, για την Ιδέα,
να προελαύνουν ακούραστοι,
να αγορεύουν αδάμαστοι!!…. Continue reading →

Πότε θ’ αγγίξουν οι ύμνοι των αγγέλων
τα κουρασμένα βλέμματα, τα δάκρυα στα μάτια;
Πότε θα δουν τα πρώιμα λουλούδια
ένα μικρό Χριστό να ανασταίνεται;
Πότε θα βγει απ’ τα ματωμένα χέρια τους,
απ’ τα ματωμένα ρούχα τους, απ’ τ’ άρρωστα μυαλά τους
η άνοιξη μυριόανθη που μοσχοβολάει;
Να πούμε πως οι εγκληματίες έσβησαν πια
και πήραν τη θέση τους οι σωτήρες! Continue reading →