Ελληνικά

Home »  Ελληνικά

Περιεχόμενο της Διασπορικής στην Ελληνική γλώσσα 

Η ποιητική συλλογή «Βλέπω»

Πρώτη φορά διάβαζα ποίηση του Γιώργου Βέη και ομολογώ ότι με δυσκόλεψε πολύ. Βρέθηκα να περιφέρομαι ανάμεσα σε στίχους ρεαλιστικής δυνάμεως αλλά και σε στίχους υπαρξιακούς και μεταφυσικούς, κινούμενους μέσα σε καθαρά ιδεαλιστική αντίληψη πάσης εκφραζομένης πρακτικής δραστηριότητας. Βέβαια, αυτό συναντάται στην πορεία πολλών ποιητών, σπάνια όμως στην ίδια συλλογή. Σκέπτομαι αν ο Γιώργος Βέης είναι δισυπόστατος, έχει δηλαδή στιγμές συναισθηματικής και ιδεολογικής δισυποστασίας (ίσταται μετέωρος, όπως π.χ. ο γράφων), ή εάν πειραματίζεται συνειδητά επάνω στη μανιέρα του,
Διαβάστε περισσότερα »

Σαράντα γκρίζες σκέψεις (1974 - 2014)

Σαράντα γκρίζες σκέψεις αποβραδίς στο προσκεφάλι μου κάνουνε πως κοιμούνται μα με τα μάτια κόκκινα σαν φλόγες καημοί με καίνε Σκληρές στιγμές γεννά ο χρόνος σαν δεν τον χαϊδεύεις σαν δε λειαίνεις τις αιχμές που γίνονται ακίδες
Διαβάστε περισσότερα »

Το Πουλί με τις Αλήθειες/The Bird that spoke the Truth

ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ Η λήθη σκέπασε το παρελθόν, το άγνωστο πολιορκεί το σπίτι φαντάσματα πραγμάτων που αγαπήσαμε και χάθηκαν και τώρα μόνον οι αράχμες γνωρίζουν τη συνέχεια — αλλά η νοσταλγία για το άγνωστο μας είχε κερδίσει από παιδιά κι η μοναξιά μας είχε υποσχεθεί τις μακρινές αποστάσεις. Ώ το παιδί που υπήρ- ξαμε μ’ εκείνο τον τεράστιο λαιμοδέτη για μια τόσο σύντομη παιδικότητα. Κι η Μαρία που το βραδινό αε- ράκι παράσερνε τις κορδέλες του καπέλου της σε άλλους αστερισμούς — ποτέ δεν τη φτάσαμε. Κι αγάπησα με πάθος καθετί που δεν ήταν γραφτό να γνωρίσω. Κι έζησα όλη τη ζωή μου σ’ ένα όνειρο και την αθανασία σε μερικά κονιάκ. Κάποιο πρωινό ένα πουλί κάθισε στο αντικρινό δέντρο και κάτι σφύριξε. Ώ, άν καταλαβαινα τί ήθελε να μου πει, ίσως να είχα βρει το νόημα του κόσμου. THE BIRD THAT SPOKE THE TRUTH Forgetfulness covered the [...]

Διαβάστε περισσότερα »

Dimitris LIantinis' "HOUR OF THE STARS"

Ὁδηγητής τῶν ἑφτά βοδιῶν πού λειβαδεύουν στό βιλαέτι τῆς ἔγνοιας σου ἀθροίζεις τόν ἕωλο αἰῶνα. Ἔχτισες τά σύνορα τοῦ ἀγῶνα σου μέ τέσσερες σταγόνες παγωμένου ἱδρῶτα σέ σχῆμα λάβαρου σταυροφόρων. Ὦ Ἀλκάλουροψ, πλοηγέ τοῦ γέλιου τῶν παιδιῶν καί ἀλφαβητάρι τῶν γερόντων.
Διαβάστε περισσότερα »

Τι κι αν γύρισες Δυσσέα;

Ευρύκλεια: Εδώ, εγώ, που σε μεγάλωσα με το γάλα μου, δεν σ’ αναγνωρίζω. Μπερμπάντης κι αδιάφορος... ξεφυτρώνεις τώρα για να δεις πώς περνάμε; Είκοσι χρόνια, πώς νομίζεις ότι βολευτήκαμε ο Λαέρτης, η Πόπη, ο Τηλέμαχος ή κι ο γερο-Εύμαιος! Έτσι και τώρα... θα βολευτούμε χωρίς εσένα -αν τελικά είσαι ο Δυσσέας!- και για τα υπόλοιπα που δεν τα ξέρεις, να μη σε νοιάζει.
Διαβάστε περισσότερα »

Τι θα μπορούσε να μας πει ένα παιδί

Κατέφυγα σε μία πόλη άγνωστη, τεράστια και υπερσύγχρονη, μακριά απ’ την καταπίεση της μητρικής μου πόλης, που μου πλάκωνε την ψυχή με τα κάστρα και τους μύθους της. Περνώ τελείως απαρατήρητος. Ποιος θα μπορούσε να ξέρει ότι τα παιδιά μου είναι μεγαλύτερα από μένα, λόγω άγχους και φόβου ζωής; Παιδιά που δε διαδηλώνουν ήσυχα, αλλά εκρήγνυνται σαν βεγγαλικά και καταστρέφουν ό,τι βρουν στο πέρασμά τους. Πολιτικοί που συνεισφέρουν μόνο στην πείνα του λαού και στο βόλεμα των «ημετέρων».
Διαβάστε περισσότερα »

Η παράξενη ιστορία του αλόγου

Η έρημη παράγκα έστεκε μες στη σιωπή του κάμπου μοναχή κι ερειπωμένη, ένα στοιχειό της φύσης. Οι δυνατοί άνεμοι, που την λίκνιζαν πέρα δώθε, δεν κατάφεραν ακόμη να γκρεμίσουν ό,τι απέμεινε στη μνήμη σαν ανεκτίμητος θησαυρός. Όταν φυσούσε ο θαλασσινός, άκουγες τη βροντερή φωνή του μπάρμπα-Θόδωρου, πότε επιτακτική, πότε ενθαρρυντική να διαχέεται στο μεγαλύτερο μέρος του κάμπου, ιδιαίτερα στα κοντινά χωράφια του προσφυγικού συνοικισμού, όπου οι γεωργοί έπιαναν το χάραμα δουλειά. Ο μπάρμπα-Θόδωρος ακολουθούσε το μουλάρι του, που σκυμμένο πάνω απ’ τη σκληρή γη, έσερνε με απίστευτη δύναμη το αλέτρι, χαράζοντας μακρόστενες λουρίδες στο χώμα.
Διαβάστε περισσότερα »

Μηνύματα

Η κόρη η αθάνατη χαμογελά με δάκρυ! Στου Σύμπαντος την άκρη! Αλυσσοδέματα! Κήτους θυσία τραγική που κρύβει ικεσία! Το όμορφα, τα θεία! Οργής μαντέματα! Γελάς Απόλλωνα μορφή, μιας άλλης Οικουμένης! Φωτός Οργή σημαίνεις! Και παραγγέλματα! Περσέως ο Αστερισμός κρατά το θείο ξίφος! Του κύματου ο ήχος! Και κονιορτήματα! Κηφέως θλίψεις της φυγής, χαμού κόρης Αθώας! Το Κήτος ωσάν βόας! Πνίγει τα κύματα!
Διαβάστε περισσότερα »

Φύλλα Καπνού

Νοτισμένο το χώμα απ’ του Οκτώβρη τις πρώτες βροχές. Το τοπίο έκλεινε σε κύκλο του χρόνου την όλβια συγκομιδή. Κείνες μυσταγωγοί των μικρών ωρών έστεργαν σιωπηλές καθισμένες σιμά στων καπνών τις χλωρές αρμαθιές. Απέριττα δοσμένες στο κέντρισμα των φύλλων
Διαβάστε περισσότερα »

Η κυρά- Σταματούλα

Κοντά στην πόλη μας, μερικά χιλιόμετρα από το κέντρο της, σε ένα από τα γραφικότατα προάστιά της -ήταν τότε ένα μικρό-μικρό χωριό- ζούσε η κυρά-Σταματούλα. Για να βοηθήσει τον άντρα της στα έξοδά τους πουλούσε “μαζώματα”[1], που τα εύρισκε εύκολα στο μικρό κάμπο, δίπλα στο χωριό από το ένα μέρος, και στη λίμνη μας από τ’ άλλο. Αρκετές γυναίκες του χωριού έκαναν το ίδιο και μετέφεραν τα “μαζώματα” στην πολιτεία μας, σε μεγάλα κομμάτια υφάσματος, σε παλιά τραπεζομάντηλα ή σε παλιές, μεγάλες, γερές “μπόλιες” ή “φακιόλια” ή “μαντίλες”, που δέναν τις γωνιές τους κάνοντας ένα “μποξιά” ή “μπόγο”.
Διαβάστε περισσότερα »

Θυμήσου!

"Θυμήσου τα μεσημέρια π' αγκομαχούσε ο κόπανος, κι εγώ ψαχούλευα τις παρειές σου και χάϊδευα τα όστρακά σου
Διαβάστε περισσότερα »

Παμβώτιδα

Πανώρια αθάνατη Νηρηίδα, αμέριμνη και σιωπηλή! Βεβηλωμένη μας κοιτάζει με δάκρυα κι απαντοχή! Του Πύρρου κόρη και αδέρφι, Ήλιου καθρέφτης, ζωής πνοή! Νησάκι με τρανή ιστορία, αιθέρια φύση και ζωή! Αρχόντισσα της πόλης των Γραμμάτων, εσύ δεσπόζεις κι όμως σιωπάς! Θνητών η αδιαφορία σε σκοτώνει, μ’ αγέρωχη την προσπερνάς!
Διαβάστε περισσότερα »

Το μαργαριταρένιο δάκρυ

Αγαπητοί μου φίλοι Καλή Ανάσταση Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου Μου ’πε ο παππούλης για να πάψω να πονώ και η καρδιά να φτερουγά απ’ άκρη σ’ άκρη, μες τις παλάμες μου να δει να το κρατώ το σπάνιο μαργαριταρένιο δάκρυ. Και γω χωμένος μες στους γήινους θησαυρούς που μ’ αίμα πλήρωσα, μ’ απάτες και με ψέμα, μ’ ανάστατη ψυχή και με παλμούς, άνοιγα τις ντροπές μου δέμα δέμα. Και βρήκα στης ζωής μου τη χλιδή δεκάδες όμορφα μαργαριτάρια, χίλια. Πράξεις που μου γεμίσαν τη ζωή μ’ εφήμερες χαρές και πλάνα δείλια. Ένα από τούτα, σκέφτηκα, θαν’ το λαμπρό το δάκρυ που ο παππούλης λαχταράει. Και του ’φερα στα χέρια μου σωρό, το μαγικό, τις πίκρες που σχωράει. Δε θέλω μου ’πε λαμπερό δάκρυ μα απλό δάκρυ που στάζει της ψυχής σου το καλάμι, που θα κυλά απ’ τα μάτια σου καυτό και θα λαμπρίζει στης μετάνοιας την παλάμη. 1ο ΒΡΑΒΕΙΟ [...]

Διαβάστε περισσότερα »

Η Ζωή εν Τάφω

Έψαξα για μια λευκή παπαρούνα μέσα στις λέξεις του κόσμου να την κρατήσω κάτω απ’ το αίμα του Εσταυρωμένου να τη στολίσω στο πιο ωραίο σημείο του Επιτάφιου και τριαντάφυλλα γύρεψα πολύχρωμα να στάζουν άρωμα και αλμύρα ταξιδιού
Διαβάστε περισσότερα »

Πλάγιος πρώτος

Σ’ ευχαριστώ, Θεάνθρωπε, που μ’ άφησες να ζήσω κι εφέτος, τ’ Άγια Πάθη Σου να ’ρθω να προσκυνήσω. Ποτάμι ρέει το δάκρυ μου μες από την ψυχή μου, μη μ’αρνηθείς, Φιλεύσπλαχνε κι άκου την προσευχή μου.
Διαβάστε περισσότερα »

Παράσταση Ήττας

Απ' όλο το αέναο θεατρικό παιχνίδι ''Τα έργα και οι μέρες του ανθρώπου'' απολαμβάνω μόνο τα διαλείμματα.
Διαβάστε περισσότερα »

Ο κύκλος των κύκνων

Μάρτιος οκτώ, δύο χιλιάδες δεκατέσσερα Κι όλα όπως πάντα περιστρέφονταν Στην τροχιά του λευκού κύκλου των κύκνων Κι όλα όπως πάντα αναδεύονταν μες στον αφρό των κυμάτων Περιμένοντας τον ήλιο να χρυσώσει τ’ ανύποπτα σύννεφα στον μακρινό ορίζοντα Η θάλασσα αμείλικτη Οσφραινόμενη τον αέρα που έφερνε το φτερωτό άλογο Απ΄ την ήσυχη Ασιάτικη ανατολή Κουάλα Λάμπαρ και Πεκίνο Δυο πόλοι, δυο προσορισμοί Με ακριβό φορτίο διακόσιων τριάντα εννέα ψυχών.
Διαβάστε περισσότερα »

Ο άντρας είναι ο Ουρανός και η γη του είμαι εγώ

Χαλί του συμποσίου απλώθηκε μπροστά της. "Εγώ είμαι του αγαπημένου μου κι αυτός είναι δικός μου" τραγουδούσε. Τα μάτια της λιβάδια, τα στήθη της λόφοι μικροί, δοχεία μυρεψού. Ο κήπος της, όαση στη Νεφούντ, άνυδρα χείλη ξεδιψούσε.
Διαβάστε περισσότερα »

Πατέ στρουθοκαμήλου

DE PROFUNDIS Aν σου απλώσω τις πληγές μου στο χαρτί θα τις διαβάσεις; ΘΗΤΕΙΑ Σήμερα πάλι θα σκοτώσω μια μέρα. Πόσες μου μένουν;
Διαβάστε περισσότερα »

Διαχωριστική νησίδα

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου - Παγίδεψα την αγκαλιά μου Μέσα στα συρματοπλέγματα του μίσους Δεν άφησα λουλούδια να ευωδανθούν Τρύπησε η σάρκα μου από πόνο. - Φυλάκισες τη συγγνώμη Πίσω απ’ τα κάγκελα του εγωϊσμού Δεν άφησες τη γαλήνη να ευλογήσει τις φλέβες σου Κατρακυλήσαμε χωρίς επιστροφή. - Γέμισα αστραπές τα μάτια μου Στου ερχομού σου το βουβό βηματισμό Δίχως να ακούγεται μελωδικά η αγάπη Στο άπνοο ταγκό δύο γιγάντων. -Γέμισες μ’ αυταπάτες τις ελπίδες μου Κρυμμένος απ’ το φως της ’ξομολόγησης Χάθηκες από τα μάτια της ψυχής μου Χάσαμε από τον στόχο τις ζωές μας. -Παλαίψαμε γυμνοί στον ελαιώνα Νικώντας τρεις φορές το θάνατο Λιόδεντρα καρπερά ξεπεταχτήκαν Στις τρυφερές καμπύλες και τα μπράτσα. - Γέρος σπαργανωμένος πια ο πόνος Στη βρεφοδόχο της μοιραίας μας στιγμής Αναδαυλίζει άδοξα την φλόγα που ασθμαίνει Καίγοντας τα ξερόκλαδα του γερο-ελαιώνα. Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου
Διαβάστε περισσότερα »

Το σβηστό Λυχνάρι

Η φλόγα του λύχνου τρεμόσβηνε κάνοντας με το τρεμούλιασμα της, τις σκιές του ταβανιού πάνω στις χοντροκομμένες κυπαρισσένιες τάβλες γεμάτες ρόζους, αυτού του φτωχικού ουρανού του σπιτιού μου να κινούνται, τα ποτάμια να ρέουν, τα πουλιά να πετούν, τις νεράιδες να με εγγίζουν με τη μαγική ράβδο τους για να μου χαρίσουν τις χάριτες της ζωής, τις καμπάνες της εκκλησίας να χτυπούν χαρμόσυνα, το πρόσωπο του Θεού να χαμογελά. Ο αέρας σφύριζε περνώντας από τις χαραμάδες, η βροχή μαστίγωνε τα κεραμίδια, έτσι αγκαλιασμένοι και οι δυο αέρας και βροχή, στροβιλιζόταν κάνοντας ένα σιγανό ψιθυριστό σα φτερούγισμα Αγγέλων που είχαν κατέβει απ τον γαλάζιο ουρανό. Ξάφνου το φως του λύχνου έσβησε, σκοτάδι απόλυτο, αισθάνθηκα το χέρι του θεού να με σκεπάζει, έχωσα το κεφάλι μου κάτω απ τα σκεπάσματα και αποκοιμήθηκα στον δικό μου κόσμο, γεμάτο παιδικά αθώα χρώματα, αυτά που μου χάριζε το φως του λύχνου. Τώρα κοιτώ το σβηστό [...]

Διαβάστε περισσότερα »

Μνήμες καρδιάς

ShareΓκρίζος χειμώνας και λευκή επιδερμίδα, ματιές που φέρνουν νύχτες μακρινές που τα άστρα χλόμιαζαν στο κοίταγμα του νότου. Ένα σημάδι κόκκινο απ’ τ’ αντάμωμα των χεριών και μια λέξη που στέκονταν για ώρα στα χείλη. Ήταν τόσο παράξενη η ώρα εκείνη που σαν θνητός,
Διαβάστε περισσότερα »

Μαυροπούλια

Μαύρα πουλιά, θολές οθόνες, πεθαίνει του Πολυτεχνείου η φωτιά, σιωπηλή σιγοσβήνει απ’ τη θλίψη την ύψιστη! Εκείνοι που ζήσαν, άτια αφηνιασμένα που στο τέλος δαμάστηκαν. Τα όνειρα σκιές κυνηγημένες! Τα λάθη, οι παγίδες κι η σκόνη τους. Ήττας πνοή φοβέρισε τα βράχια. Μεθύσαμε με το πνεύμα της Σιωπής και ξεχαστήκαμε.
Διαβάστε περισσότερα »

Η τελευταία αμφιβολία

Κι άλλος ένας χειμώνας πέρασε. Ο τελευταίος χειμώνας ήταν γεμάτος, αναμφίβολα… Γεμάτος θέατρα και μουσικές, χειροκρΟτήματα, υποσχέσεις και χειροκρΑτήματα, προοπτικές και προσδοκίες και όνειρα, γεμάτος με αφιερώσεις και σαββατοκύριακα και γεμάτος ανυπόμονες ευχές, για ένα ζεστό καλοκαιράκι, που, αναμφίβολα, ήλθε κι αυτό κι ύστερα πέρασε…
Διαβάστε περισσότερα »

Δακρύζοντας

Ξάστερη όψη, γελαστή, της δυστυχίας δάκρυ! Κι η Ελλάδα στέκει σιωπηλή, σε μία μαύρη άκρη! Στέκει, θρηνεί, χαμογελά, στο σκότος της Αβύσσου! «Κανείς εδώ δεν τραγουδά», μονάχα η ψυχή σου! Ψυχή, της Νιότης λεβεντιά, μπρος στ’ Άχραντα Θηρία! Τα Άχραντα, τα τρομερά, που κρύψανε το Δία! Κρύψαν πατέρα των θεών και γητευτή τ’ Ολύμπου! Μορφές πανώριες των ψυχών και όψεις του Κολλίγου!
Διαβάστε περισσότερα »

Older Entries »

2 Comments so far:

  1. ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΣΙΑΡΒΑΛΗ. says:

    Καλησπέρα σας.Είμαι απο Θεσσαλονίκη,μουσικός-συνθέτρια.Γράφω μουσική ορχηστρική σε σύγχρονο ύφος και σε ελληνικό,και τραγούδια στ’ιχους-μουσική.Ενδιθαφέρομαι να επικοινωνήσω γενικότερα με ανθράπους των τεχνών και γραμμάτων,π.χ.ζωγράφους,λογοτέχνεσ,ποιητές.Ενδιαφέρομαι να έχω με κάποιους ένα είδος συνεργασίας,δηλαδή σκέφτομαι να συνδέσω την μουσική με έργα ζωγραφικής,λογοτεχνίας κ.τ.λ. ως επένδυση.αυτό προσπαθώ να κάνω και εδώ στην Ελλάδα,αλλά τα πράγματα είναι κάπως δύσκολα.
    Συγγνώμη αν σας κούρασα.

    Σας χαιρετώ!

  2. Μιλτιάδης Ντόβας says:

    Είμαι ο Μιλτιάδης ο Ντόβας, προσωπικά γράφω Ποίηση και Στίχους όλων των ειδών, σύγχρονη, ελεύθερη, ομοιοκατάληκτη!!! Θα χαρώ να συνεργαστούμε σε πολλαπλά επίπεδα!!!

    Με ιδιαίτερη εκτίμηση
    και φιλική αφετηρία!!!

    Ο Ποιητής

    Μιλτιάδης Ντόβας

    Υ.ΓΜπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου στο τηλ. 6976686700
    e-mail:miltos.ntovas@yahoo.gr
    καθώς και στην Ταχυδρομική Διεύθυνση:Στρατηγού Κατσιμήτρου 67, Τ.Κ45500, Πέραμα Ιωαννίνων, Ελλάδα

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>