Ποίηση

Home »  Ελληνικά »  Ποίηση

Σε αναμονή

Κάποτε σαν η ζωή με κρατά σε αναμονή κι ακούω τη μουσική να παίζει στης νύχτας την αντίπερα όχθη έρχεται στις μύτες της σιωπής και μου μιλάει το ολόγιομο φεγγάρι
Διαβάστε περισσότερα »

Εδώ Σαλαμίνα

Ήρθε φθινόπωρο, οδεύουμε προς το χειμώνα. Τα μάρμαρα, σκεπασμένα με τη στάχτη των καμένων σπιτιών μας βυθίζονται όλο και πιο πολύ στη γη.
Διαβάστε περισσότερα »

Λίγα λουλούδια

Λίγα λουλούδια σήμερα σου έστειλα μητέρα ο κήπος είναι νοερός, τα άνθη απ' την καρδιά, τα φρόντιζα πολύ καιρό γι' αυτή εδώ τη μέρα σκεπτόμενος την όψη σου και τα ροζέ γυαλιά. Κόκκινα, μωβ και κίτρινα, θυμίζουν τ' όνομά σου άσπρες γαρδένιες κι άρωμα που έστειλα για σένα να τα μυρίζεις κει που βρίσκεσαι μακριά μου και να μου στείλεις μιαν ευχή που βρίσκομαι στα ξένα.
Διαβάστε περισσότερα »

Τραγούδια...

Τραγούδια και παινάδια όλα χωρούν στα ψέματα κι όλα χωρούν στον πόνο κι εκείθε το παράπονο το παραπονεμένο: πώς τάχα τα κατάφερα μέσα σε δίχτυ σκάλωσα μοιράδι τύχης άτυχης, πώς Θέ μου παραδέρνω!
Διαβάστε περισσότερα »

Τα βράδια

Τα βράδυα, Σαν χαμηλώνουνε τα φώτα Και τα πουλιά κουρνιάζουν πιο βαθιά στης μοναξιάς τους τη φωλιά Η σκέψη δραπετεύει ορμώντας στου μυαλού τα μονοπάτια
Διαβάστε περισσότερα »

Σκλαβοπάζαρο!

Από αιώνες το ξέρεις: πως οι αιτίες δικαιολογίες για χάρη σου είναι καλέ μου φίλε! Και δε φτάνει το τέρμα σε μια επιχείρηση… Τι θα ωφελούσε;
Διαβάστε περισσότερα »

Μόνο εκείνα τα τεράστια μάτια

Οι δρόμοι μας μοιάζανε κάποτε με πράσινα φίδια σε ονειροκρίτη που τους χρήζει με την εύνοια της τύχης καθώς ξετύλιγαν μέσα στα μάτια μας τις άλλες τέσσερις αισθήσεις Και τις ρουφούσαν Και τις κατάπιναν Κι έμεναν μόνο τα τεράστια εκείνα μάτια να αγναντεύουν όλο τον κίνδυνο προς ένα άγνωστο κόσμο πίσω από τον λόφο.
Διαβάστε περισσότερα »

Η Γοργόνα

Μια γοργόνα λιάζεται Στον βράχο, στην ακτή, Με τα ξανθά μαλλιά Λυτά να ανεμίζουν Να ξημερώσει βιάζεται στου γαλανού τα βάθη να κρυφτεί μην της πάρουν τη λαλιά οι άνεμοι που ορίζουν τις ζωές των αστεριών, των νεράιδων, των νυμφών.
Διαβάστε περισσότερα »

Τσιριτίρι - Τσιριτρό

Το ποίημα είναι του μεγάλου μας ποιητή Ζαχαρία Παπαντωνίου - εντάξει το έχουμε «πειράξει» ελαφρά- και υπάρχει στην ύλη των αναγνωστικών των δημοτικών σχολείων. Εγώ όμως είμαι βέβαιος ότι όταν το έγραψε δεν είχε στο νου του τα δημοτικά σχολεία, αλλά στόχευε να προκαλέσει, συμβολικά δημόσια σχόλια της εποχής του. Έλα, όμως, που αυτά τα δημόσια σχόλια ισχύουν και σήμερα πιο πολύ παρά ποτέ!
Διαβάστε περισσότερα »

Συντρίμμια... ο χρόνος

Ράγισε μέσα μου ο χρόνος... δε θέλω πια να τον μετρώ! Βγαίνω ξυπόλυτη στις ρίμες, στα σοκάκια , στα σκαλοπάτια των χρωμάτων, στις αλάνες συλλαβών, μόνο να γράφω θέλω, να γελάω και ν'αγαπώ. Ναι, ν' αγαπώ ....
Διαβάστε περισσότερα »

Είκοσι Ιούλη

Είκοσι Ιούλη, μέρα φοβερή, Άδοξη ώρα που 'γινες χολή, Κλεμμένη εικόνα, σπασμένο γυαλί, Κόσμος ακόμα σκληρός σαν καρφί. Είκοσι Ιούλη, μέρα τρομερή, Μισή ψυχή, μισή φωλιά η γη, Δίχως τον άντρα, χαμένο παιδί, Είκοσι πίκρες θωρεί σκυθρωπή.
Διαβάστε περισσότερα »

Άλκιμο Έλυτρο

ShareΑφιερωμένο στην Ελληνίδα μάνα – γυναίκα – σύντροφο – αδελφή – κόρη   Σε είδα να λαγγεύεις τη μοίρα μου Σε εύκοσμους πύργους βαθυσκαφούς ίριδας, Την ώρα που ο ήλιος έπινε των καημών τις ανάσες. Σε άκουσα να τη σμιλεύεις Με τις κορφάδες των ονείρων σου Στη χρυσή παλίρροια των σταχυών του Αλωνάρη, Μ’ ένα παιδιάστικο μαγιάτικο χαμόγελο στα χείλη. Ένιωσα τον αθέρα της γλαυκής σου σκέψης Να τη μετουσιώνει σε άυλη ολκή προς το στερέωμα, Αργυρόλευκη αύρα χιονοσκέπαστων κυμάτων. Καθορώ τον αρραβώνα μου στο σώμα σου Μέθεξη ουράνιας στόχασης, Συνειρμό ακτίνων ζωής, Εκ πηγής μη αλωμένης, φωτός αιωνίου. Ατενίζω την αγάπη μας Βαρκούλα αυγουστιάτικο φεγγάρι Ν’ αρμενίζει στο πέλαο. Σε πέλαο γαλήνης και φωτός.
Διαβάστε περισσότερα »

Χάρτινη Κουρτίνα

«Να κρατάς μια άκρη από παλιό σου ρούχο με τις κλωστές σαν μάτια να κρέμονται να κοιτάνε προς τα κάτω τα βήματα παραπατήματα διέλευσης του χρόνου Μετά να ξαναβρίσκουν τον ρυθμό και τη συνέχεια….» είπε η γιαγιά και κοιμήθηκε κουρασμένη απ΄ τη ζωή που δεν έζησε Με τώρα το κατάλαβα Αυτά τα μάτια κάποτε δεν υπακούουν Γλιστράνε από το μέτωπο που τους ζωγράφισα αγγίζουν πια το σώμα βάζουν καινούρια χέρια, μαλακά
Διαβάστε περισσότερα »

Για κείνο το πρωινό

Δεν ξεχνώ Την ώρα που έσχισε το μαντάτο Το θλιβερό εκείνο πρωινό Κραυγή οργής για πραξικόπημα
Διαβάστε περισσότερα »

Βαρύτιμα Περιδέραια

Μου οφείλεις μια επίσκεψη Ξέρεις Από αυτές που δεν γίνονται κατόπιν συνεννοήσεως Που περνάς τάχα τυχαία Βλέπεις φως μέσα στη νύχτα μου Και μου χτυπάς επίμονα ένα κουδούνι Ν’ ανοίξω ατημέλητη Με ένα βλέμμα πανέμορφο από έκπληξη Πιο όμορφο δεν σου΄δειξα ποτέ Και να σου πω Δεν σε περίμενα
Διαβάστε περισσότερα »

Ρόδο Αμάραντο

ShareΌταν εσύ χαθείς, μέσα στο θάμπος της νυχτιάς έν' άλικο τριαντάφυλλο στο στήθος μου θ' ανοίξει
Διαβάστε περισσότερα »

Το Παρόν Πωλείται…

Άκου… Δεν είναι ορατό το πωλητήριο υπάρχουν όμως… κρυφοί αγοραστές! Τυφλοί - κωφοί οι ιδιοκτήτες οι αδιάφοροι υπηρέτες του «εγκλήματος», οι καλούμενοι «εξέχοντες» ή «άρχοντες του τόπου»!
Διαβάστε περισσότερα »

ξενιτεύομαι εντός μου

Οι κουρτίνες δεν αποκαλύπτουν... Στο ξημέρωμά μας κι από κοντά, μαζί μας ο ξενιτεμός στην αοριστία ανατέλλει. Η ελπίδα γεννιέται ξανά κάθε που ο ήλιος καλεί για το ξημέρωμα. Ακούραστη αναπηδά και ως το καταμεσήμερο ματώνει ή πεθαίνει,
Διαβάστε περισσότερα »

Σκιές

Στο σκοτεινό, άδειο κοιτώνα χορεύουν οι σκιές, γυμνόστηθες, με κινήσεις αργές φανερώνοντας νοήματα, αινίγματα και υποστάσεις που το λαμπρό φως και η χρυσαυγή αδυνατούν την αλήθεια τους να συλλάβουν Δείχνουν ψυχές αλάτρευτες που αρέσκονται στα μισοσκόταδα να κολυμπούν, ψυχές που ακροβατούν μεθυσμένες στο βελούδινο κενό
Διαβάστε περισσότερα »

"Άξιον Εστί"

Το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ είναι το πιο μεγαλόπνοο και βαθυστόχαστο έργο του Οδυσσέα Ελύτη. Θεωρείται δύσκολο ποίημα για τον περίπλοκο τρόπο ανάπτυξής του, για το θέμα με το οποίο ασχολείται και για τη βαθύτητα των νοημάτων του. Παρ’ όλα αυτά όμως το έργο αυτό αποδυκνύει τη μαεστρία του ποιητή που το συνέλαβε και το παρουσίασε στον αναγνώστη τη διάρκεια μιας εποχής που η ελληνική ποίηση πάλευε ανάμεσα στις καθιερωμένες φόρμες και στα νέα στοιχεία που επιρρέαζαν τον σύγχρονο ποιητή των δεκαετιών του `30 και του `40. Κι ιδιαίτερα τα στοιχεία υπερρεαλισμού που είναι εμφανεί στο συγκεκριμένο τούτο έργο του Ελύτη, στοιχεία που έχουν σαν αποτέλεσμα να κάνουν δύσκολη τη σύλληψη του πνεύματος του ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
Διαβάστε περισσότερα »

Η Αγία Μάνα

Τρεις ποιητές γράφουν για τη μάνα, ή μάννα, ή μητέρα... Η μόνη ύπαρξη της οποίας η αγάπη για τα τέκνα δεν έχει όρια... Εδώ την τιμούμε, λίγο αργά, αλλά πάντα με τον πρέποντα σεβασμό και ευγνωμοσύνη
Διαβάστε περισσότερα »

Γεράνι

ΑΙΘΡΑ Να ήμουν το γεράνι σου σ’ ένα κυκλαδονήσι που ατένιζε τη θάλασσα και την ανάμνησή σου, αυτή που είχα ερωτευθεί στη γάστρα του Αιγαίου. ΑΙΓΕΑΣ Αν ήσουν το γεράνι μου θα σ’ έραινα με στίχους θα ράντιζα τα φύλλα σου με ψίθυρο δροσούλας, σταγόνα που ξεστράτισε απ’ των νεφών το σώμα.
Διαβάστε περισσότερα »

Χριστός Ανέστη...

Χριστός Ανέστη! πωλείται το στέφανο γεμάτο αγκάθια. Χριστός Ανέστη! πωλούνται ιμάτια γεμάτα αίμα. Χριστός Ανέστη! πωλούνται τρεις αιτίες πριν εξαντληθούν.
Διαβάστε περισσότερα »

Χριστός Ανέστη!

Σαν η γιορτή της άνοιξης...φαντάζει η Ανάσταση Σου! Κύριε όλων των ειδών...και των μικρών υπάρξεων! Βλέπω τις κάμπιες την αυγή, με γιορτινό φουστάνι της πεταλούδας τη ψυχή μ'ένα μαβί χαμόγελο, οι μέλισσες φορούν γλυκό, τον αναστεναγμό τους, κι οι πασχαλίτσες κόκκινο , το βήμα τους με αγάπη! Τότε ξυπνάει ο άνεμος, με μια αγκαλιά από χάδι...
Διαβάστε περισσότερα »

Χριστός Ανέστη

Ένα εξωκκλήσι ταπεινό, στην άκρια εκεί του δάσους, φέρνει τη σκέψη στα παλιά, στα παιδικά τα χρόνια, τότε, που ερχόμουν στη λαμπρή, με μια λευκή λαμπάδα, με φίλους και με συγγενείς, και με θερμή την πίστη, ν’ ακούσουμε τη λειτουργιά, να κάμνουμ’ το σταυρό μας, να περιμένουμ’ τον παπά, να πει «Χριστός Ανέστη», για να τσουγκρίσουμε τ’ αυγά, να ευχηθούμε σ’ ούλους, και της αγάπης το φιλί, να δώσουμε να πάρμε!
Διαβάστε περισσότερα »

Older Entries »

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *