Ποίηση

Home »  Ελληνικά »  Ποίηση

Διαδήλωση

Νύχτωσε Σφαλίσανε γοργά οι πόρτες ν΄ αφήσουνε απ’ έξω ένα παράξενο φεγγάρι που κρεμάστηκε λεπίδι στο ξωπόρτι τους Και το πρωί ήρθε μια Λύπη γραμμένη σε λευκό πανό Τα γράμματα έσταζαν πάθη και ιδρώτα αγωνίας Τόση εφίδρωση για ένα κρύο μέλλον Τόση επίκληση για το αναπόδραστο σε μια Γεθσημανή για τους θνητούς
Διαβάστε περισσότερα »

Ιωσήφ

-«Καημένε, Ιωσήφ! Τίποτα δεν θα είχε συμβεί, αν δεν συνέβαινε αυτό που σου συνέβη! Αυτή η φράση είναι ολόκληρη η ζωή σου, από παιδί μέχρι πάντοτε. Γιατί τους πίστεψες.
Διαβάστε περισσότερα »

Ένας Βοριάς

Τα λόγια παραδόθηκαν στο κρύο. Τα πλοία στην ομίχλη των καιρών. Τα λάβαρα κρυφτήκανε στην άβυσσο του χρόνου. Υπάρχει σωτηρία είχες πει. Ένας βοριάς που θα 'λυνε τα μάγια.
Διαβάστε περισσότερα »

Λίγες μονάχα σταγόνες

Λίγες μονάχα σταγόνες έφερε η βροχή έτσι για να αποδείξει στην έρημη γη πως χωρίς αυτήν τίποτα δεν γίνεται κι ο πόνος θα συνεχίζει να υπάρχει έστω κι αν μια θάλασσα το κύμα της ξεβράζει φέρνοντας στο βλέμμα του ανθρώπου μια ομορφιά, έστω κι αν μια αγκαλιά μοσχοβολάει άνθη και ένα όνειρο σε πάει και σε φέρνει
Διαβάστε περισσότερα »

Οι θάλασσες όλο κι απομακρύνονται…

Οι θάλασσες όλο κι απομακρύνονται κι έφτασαν οι ώρες που καρτερώ ένα όνειρο ανήλιαγο πάνω στο κύμα ή ένα ξεφτισμένο γράμμα με κατάρτι μια αλήθεια, μια φωνή από το άπειρο στολισμένη με ελπίδα σημάδι του χρόνου που πέρασε και δεν άφησε ναυάγια.
Διαβάστε περισσότερα »

Μία μάσκα, Ένα κενό

Στο πανάρχαιο και πρώτο θέατρο του Δωδωναίου Διός οι μαντείες σχετίζονται με το ανέμισμα των φύλλων της φηγού! Και ο τραγωδός λαλεί στη γλώσσα των πουλιών που αέναα με την πτήση τους της γης τη φλούδα ματιάζουνε από ψηλά! Η μάσκα του στοχεύει στην ένταση του κενού που δημιουργείται πίσω της και ανήκει σε αυτόν στον ‘υποκριτή’ στον τραγωδό.
Διαβάστε περισσότερα »

(Απο)Μονωτική Συνύπαρξη

Είκοσι χρόνια σε αγγίζω με τα γυάλινά μου δάχτυλα Κρύα η έλλειψη αυτή του αίματος Μένω εικόνα παγωμένη σ΄ένα διάλογο σιωπής Βίοι παράλληλοι, ανεξερεύνητοι όσο η ανθρώπινη μοίρα οριοθετούνται εν τέλει απ΄το αναπόδραστο Και το παράθυρο ανάμεσά μας αποξηραμένη άνοιξη που δεν ανθίζει καλημέρες και ευχές
Διαβάστε περισσότερα »

Η γης μου του ανέλπιδου!

Χαράζει η μέρα και πίσω από τα βουνά ορμά το άρμα του πάλαι ασυμβίβαστου Απόλλωνα. Εξαϋλώνοντας τα νοητά σκοτάδια και τα άλλα, της απουσίας του, αναρριχάται ακάθεκτος, συγκρατώντας την παμφάγα δύναμή του στο περίγραμμά της και την συμβολή του στην ύπαρξη ζωής. Το διττό χαμόγελό του -τόσο φωτεινό όσο και η πυρκαγιά του λίθινου αυχένα- πυρπολεί ανελέητα. Ανατέλλει, και η λατρευτή πολιτεία εμβαπτίζεται στην φλόγα του.
Διαβάστε περισσότερα »

Επικίνδυνα Ακροβατικά

Το ταξίδι άρχιζε στον τελευταίο σταθμό Το τέρμα ήτανε μια υπενθύμιση του Λίγου Αν και το φως από τον ήλιο πενιχρό οι σάρκες λιώνανε αφήνοντας τα οστά σε θέα κοινή σαν απολίθωμα μιας ύπαρξης
Διαβάστε περισσότερα »

Ξαναντάμωμα

Ήρθες με ντύσιμο ανοιξιάτικο, προτού οι κρύες μέρες του χειμώνα τελειώσουνε καλά καλά μήνυμα φωτεινό να φέρεις. Τα φύλλα στα δέντρα κρατούσαν τη δροσιά της νύχτας απαλά, οι πρώτοι ανθοί έσκαγαν με ροζομπλέ αποχρώσεις σκορπώντας μηνύματα ευφροσύνης.
Διαβάστε περισσότερα »

Όντως

Όντως ανταμώσαμε στην άκρη του φιλήματος του πάρκου όπως λες. Όντως κρατήσαμε σφιχτά τα χέρια κάποια μέρα, ενώ ο ήλιος προσπαθούσε να μας βρει χωμένους κάτω απ’ τα πλατύφυλλα τα δέντρα.
Διαβάστε περισσότερα »

Αντάμωμα

Βρεθήκαμε στην άκρη του πάρκου εκεί που τα χνάρια των πουλιών ψηλάφιζαν το νωπό χώμα μετά τη βροχή που κόπασε για λίγα λεπτά. Η ανάσα γρήγορη ρυθμικά έπαλλε στο στήθος συνοδεύοντας τον ψίθυρο που έσβηνε στα παγωμένα χείλη.
Διαβάστε περισσότερα »

Εδώ στο Coventry

Ένα μπουκέτο βαμβακένια σύννεφα Στο φόντο μιας σειράς από ψηλές καμινάδες Χιονοθύελλα οι άγουρες σκέψεις Κι ένας ήλιος δισταχτικός Να χαιρετίζει το φως της μέρας.
Διαβάστε περισσότερα »

Δελτίο Συν-ειδήσεων

Στα δελτία μνημόνευαν μαχαιρωμένους Παρθενώνες Στις γωνίες λεωφόρων αγκυλωμένες γραμμές περιθωρίου πουλούσαν χαρτομάντιλα σε συσκευασίες θείας μετάληψης Μια συγκίνηση κοντοστεκόταν πού και πού εκπροσωπώντας τις ευαίσθητες χορδές κάποιας ασφάλειας
Διαβάστε περισσότερα »

Στην άκρη του χρόνου...

Γράφουν οι ώρες ταπεινά τις νότες της ψυχής, γλυκαίνει η άχνη ζάχαρη τη μοναξιά των φίλων και μέλι με τις λέξεις, ζυμώνει η καρδιά. Σ’ένα τραπέζι στρογγυλό, σμίγουμε την αφή μας.... Δάκρυα γέλια, όνειρα ,γίνονται αγιασμός, κάλλαντα, ύμνοι και καημοί όλα στον ίδιο σάκκο, αγαπητικό, στο άρμα της στοργής, στου Αη- Βασίλη τη χαρά, την προσφορά ,το έλα!
Διαβάστε περισσότερα »

Ορολογία

Αντίσταση λέγεται η πέτρα που δεν κυλά δε χορταριάζει κι όσο περνάει ο καιρός
Διαβάστε περισσότερα »

Τα δώρα

Ως τα άκρα του σύμπαντος έφτασαν σήμερα τα χέρια μου. Συλλέξαν το φως, κρεμάστηκαν στ' άστρα, γινήκαν κρυφή αγκαλιά απ΄το μέσα μου σώμα. Ύστερα αφήσαν το χάδι στην έγνοια του κόσμου,
Διαβάστε περισσότερα »

Ανεμώνες

Κάτω, χαρούλες, κι όλο φως οι μυγδαλιές τρελό χορό μέσα στους δρόμους αρχινίσαν κι εδώ στους λόφους ανεμώνες αγκαλιές μια πρώιμη άνοιξη, χιλιόχρωμη, σκορπίσαν…
Διαβάστε περισσότερα »

ΚΥΠΡΟΣ με μιαν ωδή στη θλίψη!

Τζένη Κουφοπούλου Καρφιτσωμένο βλέμμα βραχνός καημός, στην Πράσινη Γραμμή! Τα χρόνια συρματόπλεγμα, τα χέρια πετρωμένα, τα όνειρα στοιβάζονται, στις κάνες των νεκρών και….
Διαβάστε περισσότερα »

Κηδείες Εντόμων

We buried the last insect in the ancestors mausoleum stomach butterflies bees of Eros spiders of death. -- Κηδέψαμε το τελευταίο έντομο στο μαυσωλείο των προγόνων. Πεταλούδες στομάχου μέλισσες του έρωτα αράχνες του θανάτου.
Διαβάστε περισσότερα »

Ε. Α. Χ.

Κι εκείνος ο αλλοδαπός εκ της ημεδαπής γεροπαππούς ή και ημεδαπός εκ της αλλοδαπής- κι όλο τα μπερδεύω- μου είχε αφήσει ένα κενό τεράστιο μες την ψυχή, καθώς αναχωρούσα απ’ το νησί, εκεί στην προκυμαία.
Διαβάστε περισσότερα »

Ο Μάταια Γράφοντας

Εξομολογήθηκα σε χαρτί λευκό με στοιχεία μαύρα σε κύκλους και γραμμές περισσότερο κοφτερές από μαχαίρι και καρίνα πλοίου.
Διαβάστε περισσότερα »

Η Βροχή

ShareΔεν έφταιξα όταν βυθίστηκα μες τα γαλάζια μάτια σου, μα έφταιξα όταν φοβήθηκα πως θα πνιγώ μέσα σ’ αυτά. Δεν έφταιξα που έχανα τον κόσμο μες τα χείλη σου, μα έφταιξα που νόμισα πως έτσι θα’ ναι όλα τα φιλιά.
Διαβάστε περισσότερα »

Σαν βράχος

Σαν βράχος που ατενίζει τις θάλασσες, που δέχεται την μανία της φύσης των που λάμπει στο φως της αλμύρας των που ζει στην αγκαλιά των θεών των που ξέρει τι είναι βράχος και τι θάλασσα,
Διαβάστε περισσότερα »

Σταγόνες

Στις ρωγμές του ονείρου ο χειμώνας μια βόλτα.... οι σταγόνες βροχής στων ματιών το παρ -μπριζ, ταξιδεύουν σα νότα, στου ανέμου τη ράχη η αφή ζωντανή, ανασαίνει υγρή των δαχτύλων την άκρη.
Διαβάστε περισσότερα »

Older Entries »

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>