Ποίηση

Home »  Ελληνικά »  Ποίηση

Το Παρόν Πωλείται…

Άκου… Δεν είναι ορατό το πωλητήριο υπάρχουν όμως… κρυφοί αγοραστές! Τυφλοί - κωφοί οι ιδιοκτήτες οι αδιάφοροι υπηρέτες του «εγκλήματος», οι καλούμενοι «εξέχοντες» ή «άρχοντες του τόπου»!
Διαβάστε περισσότερα »

ξενιτεύομαι εντός μου

Οι κουρτίνες δεν αποκαλύπτουν... Στο ξημέρωμά μας κι από κοντά, μαζί μας ο ξενιτεμός στην αοριστία ανατέλλει. Η ελπίδα γεννιέται ξανά κάθε που ο ήλιος καλεί για το ξημέρωμα. Ακούραστη αναπηδά και ως το καταμεσήμερο ματώνει ή πεθαίνει,
Διαβάστε περισσότερα »

Σκιές

Στο σκοτεινό, άδειο κοιτώνα χορεύουν οι σκιές, γυμνόστηθες, με κινήσεις αργές φανερώνοντας νοήματα, αινίγματα και υποστάσεις που το λαμπρό φως και η χρυσαυγή αδυνατούν την αλήθεια τους να συλλάβουν Δείχνουν ψυχές αλάτρευτες που αρέσκονται στα μισοσκόταδα να κολυμπούν, ψυχές που ακροβατούν μεθυσμένες στο βελούδινο κενό
Διαβάστε περισσότερα »

"Άξιον Εστί"

Το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ είναι το πιο μεγαλόπνοο και βαθυστόχαστο έργο του Οδυσσέα Ελύτη. Θεωρείται δύσκολο ποίημα για τον περίπλοκο τρόπο ανάπτυξής του, για το θέμα με το οποίο ασχολείται και για τη βαθύτητα των νοημάτων του. Παρ’ όλα αυτά όμως το έργο αυτό αποδυκνύει τη μαεστρία του ποιητή που το συνέλαβε και το παρουσίασε στον αναγνώστη τη διάρκεια μιας εποχής που η ελληνική ποίηση πάλευε ανάμεσα στις καθιερωμένες φόρμες και στα νέα στοιχεία που επιρρέαζαν τον σύγχρονο ποιητή των δεκαετιών του `30 και του `40. Κι ιδιαίτερα τα στοιχεία υπερρεαλισμού που είναι εμφανεί στο συγκεκριμένο τούτο έργο του Ελύτη, στοιχεία που έχουν σαν αποτέλεσμα να κάνουν δύσκολη τη σύλληψη του πνεύματος του ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
Διαβάστε περισσότερα »

Η Αγία Μάνα

Τρεις ποιητές γράφουν για τη μάνα, ή μάννα, ή μητέρα... Η μόνη ύπαρξη της οποίας η αγάπη για τα τέκνα δεν έχει όρια... Εδώ την τιμούμε, λίγο αργά, αλλά πάντα με τον πρέποντα σεβασμό και ευγνωμοσύνη
Διαβάστε περισσότερα »

Γεράνι

ΑΙΘΡΑ Να ήμουν το γεράνι σου σ’ ένα κυκλαδονήσι που ατένιζε τη θάλασσα και την ανάμνησή σου, αυτή που είχα ερωτευθεί στη γάστρα του Αιγαίου. ΑΙΓΕΑΣ Αν ήσουν το γεράνι μου θα σ’ έραινα με στίχους θα ράντιζα τα φύλλα σου με ψίθυρο δροσούλας, σταγόνα που ξεστράτισε απ’ των νεφών το σώμα.
Διαβάστε περισσότερα »

Χριστός Ανέστη...

Χριστός Ανέστη! πωλείται το στέφανο γεμάτο αγκάθια. Χριστός Ανέστη! πωλούνται ιμάτια γεμάτα αίμα. Χριστός Ανέστη! πωλούνται τρεις αιτίες πριν εξαντληθούν.
Διαβάστε περισσότερα »

Χριστός Ανέστη!

Σαν η γιορτή της άνοιξης...φαντάζει η Ανάσταση Σου! Κύριε όλων των ειδών...και των μικρών υπάρξεων! Βλέπω τις κάμπιες την αυγή, με γιορτινό φουστάνι της πεταλούδας τη ψυχή μ'ένα μαβί χαμόγελο, οι μέλισσες φορούν γλυκό, τον αναστεναγμό τους, κι οι πασχαλίτσες κόκκινο , το βήμα τους με αγάπη! Τότε ξυπνάει ο άνεμος, με μια αγκαλιά από χάδι...
Διαβάστε περισσότερα »

Χριστός Ανέστη

Ένα εξωκκλήσι ταπεινό, στην άκρια εκεί του δάσους, φέρνει τη σκέψη στα παλιά, στα παιδικά τα χρόνια, τότε, που ερχόμουν στη λαμπρή, με μια λευκή λαμπάδα, με φίλους και με συγγενείς, και με θερμή την πίστη, ν’ ακούσουμε τη λειτουργιά, να κάμνουμ’ το σταυρό μας, να περιμένουμ’ τον παπά, να πει «Χριστός Ανέστη», για να τσουγκρίσουμε τ’ αυγά, να ευχηθούμε σ’ ούλους, και της αγάπης το φιλί, να δώσουμε να πάρμε!
Διαβάστε περισσότερα »

Ένας Χριστός... για μας

Ένας Χριστός τις μέρες του Απρίλη θα σταυρώνεται για να 'χει φως το σταυρουδάκι στην ανηφόρα της ψυχής, εκεί στα στήθια των ανθρώπων, για να 'βγει ουράνιο το τόξο στ' απορρημένο δάκρυ των ματιών!
Διαβάστε περισσότερα »

Εκθεση Ζωγραφικής "Επιπλέων βυθιζόμενος"

Η ποίηση της εικόνας του σουρεαλιστή Fotis Galanopoulos, διανθίστηκε από την γλαφυρή ερμηνεία του ηθοποιού Stathis Kokkoris και την ευαίσθητη ματιά του εικονολήπτη – σκηνοθέτη Andreas Petropoulos.
Διαβάστε περισσότερα »

Η μετανάστρια ψυχή

Πού είμαι ; Ποιά είμαι; σαν ξημερώνει... αλιεύω βότανα, φύλλα, κλαδιά... αφέψημα το πρωινό, σταλάζει στη ζωή, ύστερα χάνομαι στης πόλης την ερήμωση, μες στων ανθρώπων την ανίερη μετανάστευση.. Πάμε απο δω, τρέχουμε ασθμαίνοντας σ'ανήλιαγα στενά, χτυπάμε πόρτες, σιδεριές, σκάβουμε μνήμες με τα χέρια ματωμένα...
Διαβάστε περισσότερα »

Το προσφυγόπουλο και η Μάσκα μου

Είμαι ηθοποιός, κατά βάθος πολιτικός, στο καμαρίνι λύνω σταυρόλεξο, ψάχνω πράσινα άλογα, χαζεύω στην τηλεόραση. Ένας σπουργίτης ραμφίζει το τζάμι μου να δω τις ειδήσεις: ένα παιδάκι ξαγρυπνά μπρος στα πτώματα των γονιών του, μετά το ανεβάζουν σε βάρκα, προσφυγόπουλο το βγάζει η θάλασσα στην άμμο για αιώνιο ύπνο, στην τσεπούλα του ένα τετράδιο όπου έγραψε: ‘Θα σας καταγγείλω όλους στον Θεούλη μου…’
Διαβάστε περισσότερα »

...Ποιήματα μέσ᾿ τὸ Σκοτάδι

Γυρίζει μόνος στα χείλη του παντάνασσα σιωπή συνέχεια των πουλιών τα μαλλιά του. Ωχρός με βουλιαγμένα όνειρα κι ανέγγιχτος νερό τρεχάμενο στα ρείθρα, ωχρός Έλληνας.
Διαβάστε περισσότερα »

Μα τότε ήταν το Εικοσιένα

Σαν πλησιάζει ο καιρός στο τέλος του να ’ρθει στην καταχνιά ξεχνιέμαι και γυρίζω λίγο πίσω. Ένα λαγούμι στον χρόνο ανοίγω και τους ορίζοντες της καρδιάς μου, την καρδιά της ψυχής μου στο πρωτόφταστο την φέρνω σημείο του τώρα` εκεί που πρωτόζησα ετούτες τις πληγές τότε που πληγωμένη η ψυχή κατάβαθα αλυχτούσε κι έκλαιγε τη μαύρη προσευχή της στην αλλοτινή της πορεία και που ο αντίλαλος ο παλιός, ο χρυσόφαντος της ιστορίας εισάκουσε το πρόσταγμα το πανάρχαιο και μοσχομύριστες αντισήκωσε τις καρδιές μας ως στης Λαύρας το φλάμπουρο της Άγιας.
Διαβάστε περισσότερα »

Διαθλασμένο μέτρο

Στο διαθλασμένο μέτρο δε μετρώ γιατί με ξεγελάει... Όμοια κι εσύ... Σε πίστεψα τιμής χοντρό δοκάρι... Κρίμα, το κρίμα σου γιορντάνι στο λαιμό μου να περνάς κι ύστερα, στην πηγή του Σιλωάμ τα χέρια σου να θες να καθαρίσεις από το μύασμα του ψεύδους που συγχέει.
Διαβάστε περισσότερα »

21 Μαρτίου 2016

Η Ποίηση που δεν χρονολογείται. 21 Μαρτίου 2016 - Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Η ιδέα αυτής της πρασινογάλαζης έκδοσης, σε φόντο καφέ σκούρο, ανήκει στην παρέα που δημιουργήσαμε άθελα και μέσα από την ηλεκτρονική σελίδα του ηλεκτρονικού περιοδικού “Diasporic Literature”.
Διαβάστε περισσότερα »

En las favelas...

Εν ταις φαβέλαις ακατάπαυστες ροές νεκρανασταίνουν όνειρο φυγής προς έναν πολιτισμό ακιλήδωτο.... Ελευθερία ζητούν, νεκροί-ζωντανοί, τι ουτοπία!
Διαβάστε περισσότερα »

το ψάρεμα της ζαργάνας

-«Χωρίς βαρίδι τη συρτή, τ’ αγκίστρι στον αφρό, λευκό το δόλωμα, μακρόστενο, να φαίνεται, τη μηχανή στο ρελαντί, μ’ αργόσυρτο ρυθμό κι άμα τσιμπήσει αμόλα τη, ψαράκι να ορέγεται. » Τη βάρκα γύρνα αυτοστιγμεί, μόνο με τα κουπιά, το νήμα λάσκαρε να φύγει προς το μέρος της, να ξαλαργέψει, ελεύθερη κι ωραία, στ’ ανοιχτά, χωρίς να ξέρει πως αυτό θα είναι και το τέλος της.
Διαβάστε περισσότερα »

Το ρήμα έχω

το ξέρουν καλά εδώ το ξέρουν καλά έχω μια ξενιτιά μου εργάζεται και την πληρώνω την πληρώνω ακριβά γιατί δεν παίρνει άδεια την ταΐζω όπως ταΐζω τα παιδιά μου και πιο πολύ ακόμα με κρέας
Διαβάστε περισσότερα »

8 του Μάρτη!

Φόρεσε το βέλο και χάθηκε στου νου τις καταιγίδες... Οραματίστηκαν τα δάση τη φλόγα της επιθυμίας της… κι άνθισαν... κύλησαν οι μπούκλες από όνειρα αμαδρυάδων, τρυφερά πλεγμένα στην υποψία του γέλιου της. Απέραντος που είναι ο κόσμος, πάνω σ΄ ένα κλαδί, στα φύλλα, στις ρίζες, που απλώνονται στη σάρκα αυτής της γης.
Διαβάστε περισσότερα »

Κάτι ανεξήγητο συμβαίνει τελευταία με τις λέξεις

Κάτι παράξενο κάτι αληθινά ανεξήγητο συμβαίνει τελευταία με τις λέξεις. Τις νύχτες όταν σφίγγουν εκείνα τα εκ βαθέων ακατάληπτα κι απλησίαστα πετάγονται από χειρόγραφα περγαμηνές και βιβλία κρυφοκοιτάζουν ψηλαφούν παραμιλούν και ψάλλουν προφητείες.
Διαβάστε περισσότερα »

Αναφιώτικα!

Ένα νησί αρπάχτηκε απ' το βράχο της Ακρόπολης! Στο ταπεινό ανώφλι του ένα παραθυρόφυλλο...ριγάει απ' του Αιγαίου την αύρα. Φερμένες μνήμες, γιασεμιά και κόκκινα γεράνια, ματώνουν τα πλακόστρωτα... Χέρια στην πέτρα σφράγισαν πνοές θαλασσινές.
Διαβάστε περισσότερα »

Στον καναπέ της ανεργίας

Καυτός ο καφές που πίνω σήμερα κι όλο τα χείλη μου καίει, κρύος ο καφές μου χτες κι η σκέψη μου είχε παγώνει σαν τα θετά κι ένθετα λόγια που δεν σώζουν. Είναι και ταραγμένος ο καφές που πίνω σήμερα ιδιαίτερα ταραγμένος μέσα στο φλιτζάνι, γέμισε φουσκάλες γύρω στο χείλος που τόσο πονούν κι αμέσως σκάζουν αναβλύζοντας μια βαθύρριζη αγωνία.
Διαβάστε περισσότερα »

Εξήντα… και άνω

Εξήντα χρόνια αγωνίζομαι να γίνω αυτό που λέμε «ένας καλός άνθρωπος». Και το μόνο που κατάφερα, ως τα τώρα, είναι να μέμφομαι τον εαυτό μου και να λέω: -«Γιατί, άραγε, να μη μπορώ κι εγώ να γίνω ένας κ α λ ό ς άνθρωπος; »
Διαβάστε περισσότερα »

Older Entries »

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *