Ποίηση

Home »  Ελληνικά »  Ποίηση

Σαράντα γκρίζες σκέψεις (1974 - 2014)

Σαράντα γκρίζες σκέψεις αποβραδίς στο προσκεφάλι μου κάνουνε πως κοιμούνται μα με τα μάτια κόκκινα σαν φλόγες καημοί με καίνε Σκληρές στιγμές γεννά ο χρόνος σαν δεν τον χαϊδεύεις σαν δε λειαίνεις τις αιχμές που γίνονται ακίδες
Διαβάστε περισσότερα »

Το Πουλί με τις Αλήθειες/The Bird that spoke the Truth

ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ Η λήθη σκέπασε το παρελθόν, το άγνωστο πολιορκεί το σπίτι φαντάσματα πραγμάτων που αγαπήσαμε και χάθηκαν και τώρα μόνον οι αράχμες γνωρίζουν τη συνέχεια — αλλά η νοσταλγία για το άγνωστο μας είχε κερδίσει από παιδιά κι η μοναξιά μας είχε υποσχεθεί τις μακρινές αποστάσεις. Ώ το παιδί που υπήρ- ξαμε μ’ εκείνο τον τεράστιο λαιμοδέτη για μια τόσο σύντομη παιδικότητα. Κι η Μαρία που το βραδινό αε- ράκι παράσερνε τις κορδέλες του καπέλου της σε άλλους αστερισμούς — ποτέ δεν τη φτάσαμε. Κι αγάπησα με πάθος καθετί που δεν ήταν γραφτό να γνωρίσω. Κι έζησα όλη τη ζωή μου σ’ ένα όνειρο και την αθανασία σε μερικά κονιάκ. Κάποιο πρωινό ένα πουλί κάθισε στο αντικρινό δέντρο και κάτι σφύριξε. Ώ, άν καταλαβαινα τί ήθελε να μου πει, ίσως να είχα βρει το νόημα του κόσμου. THE BIRD THAT SPOKE THE TRUTH Forgetfulness covered the [...]

Διαβάστε περισσότερα »

Dimitris LIantinis' "HOUR OF THE STARS"

Ὁδηγητής τῶν ἑφτά βοδιῶν πού λειβαδεύουν στό βιλαέτι τῆς ἔγνοιας σου ἀθροίζεις τόν ἕωλο αἰῶνα. Ἔχτισες τά σύνορα τοῦ ἀγῶνα σου μέ τέσσερες σταγόνες παγωμένου ἱδρῶτα σέ σχῆμα λάβαρου σταυροφόρων. Ὦ Ἀλκάλουροψ, πλοηγέ τοῦ γέλιου τῶν παιδιῶν καί ἀλφαβητάρι τῶν γερόντων.
Διαβάστε περισσότερα »

Μηνύματα

Η κόρη η αθάνατη χαμογελά με δάκρυ! Στου Σύμπαντος την άκρη! Αλυσσοδέματα! Κήτους θυσία τραγική που κρύβει ικεσία! Το όμορφα, τα θεία! Οργής μαντέματα! Γελάς Απόλλωνα μορφή, μιας άλλης Οικουμένης! Φωτός Οργή σημαίνεις! Και παραγγέλματα! Περσέως ο Αστερισμός κρατά το θείο ξίφος! Του κύματου ο ήχος! Και κονιορτήματα! Κηφέως θλίψεις της φυγής, χαμού κόρης Αθώας! Το Κήτος ωσάν βόας! Πνίγει τα κύματα!
Διαβάστε περισσότερα »

Φύλλα Καπνού

Νοτισμένο το χώμα απ’ του Οκτώβρη τις πρώτες βροχές. Το τοπίο έκλεινε σε κύκλο του χρόνου την όλβια συγκομιδή. Κείνες μυσταγωγοί των μικρών ωρών έστεργαν σιωπηλές καθισμένες σιμά στων καπνών τις χλωρές αρμαθιές. Απέριττα δοσμένες στο κέντρισμα των φύλλων
Διαβάστε περισσότερα »

Θυμήσου!

"Θυμήσου τα μεσημέρια π' αγκομαχούσε ο κόπανος, κι εγώ ψαχούλευα τις παρειές σου και χάϊδευα τα όστρακά σου
Διαβάστε περισσότερα »

Παμβώτιδα

Πανώρια αθάνατη Νηρηίδα, αμέριμνη και σιωπηλή! Βεβηλωμένη μας κοιτάζει με δάκρυα κι απαντοχή! Του Πύρρου κόρη και αδέρφι, Ήλιου καθρέφτης, ζωής πνοή! Νησάκι με τρανή ιστορία, αιθέρια φύση και ζωή! Αρχόντισσα της πόλης των Γραμμάτων, εσύ δεσπόζεις κι όμως σιωπάς! Θνητών η αδιαφορία σε σκοτώνει, μ’ αγέρωχη την προσπερνάς!
Διαβάστε περισσότερα »

Το μαργαριταρένιο δάκρυ

Αγαπητοί μου φίλοι Καλή Ανάσταση Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου Μου ’πε ο παππούλης για να πάψω να πονώ και η καρδιά να φτερουγά απ’ άκρη σ’ άκρη, μες τις παλάμες μου να δει να το κρατώ το σπάνιο μαργαριταρένιο δάκρυ. Και γω χωμένος μες στους γήινους θησαυρούς που μ’ αίμα πλήρωσα, μ’ απάτες και με ψέμα, μ’ ανάστατη ψυχή και με παλμούς, άνοιγα τις ντροπές μου δέμα δέμα. Και βρήκα στης ζωής μου τη χλιδή δεκάδες όμορφα μαργαριτάρια, χίλια. Πράξεις που μου γεμίσαν τη ζωή μ’ εφήμερες χαρές και πλάνα δείλια. Ένα από τούτα, σκέφτηκα, θαν’ το λαμπρό το δάκρυ που ο παππούλης λαχταράει. Και του ’φερα στα χέρια μου σωρό, το μαγικό, τις πίκρες που σχωράει. Δε θέλω μου ’πε λαμπερό δάκρυ μα απλό δάκρυ που στάζει της ψυχής σου το καλάμι, που θα κυλά απ’ τα μάτια σου καυτό και θα λαμπρίζει στης μετάνοιας την παλάμη. 1ο ΒΡΑΒΕΙΟ [...]

Διαβάστε περισσότερα »

Η Ζωή εν Τάφω

Έψαξα για μια λευκή παπαρούνα μέσα στις λέξεις του κόσμου να την κρατήσω κάτω απ’ το αίμα του Εσταυρωμένου να τη στολίσω στο πιο ωραίο σημείο του Επιτάφιου και τριαντάφυλλα γύρεψα πολύχρωμα να στάζουν άρωμα και αλμύρα ταξιδιού
Διαβάστε περισσότερα »

Πλάγιος πρώτος

Σ’ ευχαριστώ, Θεάνθρωπε, που μ’ άφησες να ζήσω κι εφέτος, τ’ Άγια Πάθη Σου να ’ρθω να προσκυνήσω. Ποτάμι ρέει το δάκρυ μου μες από την ψυχή μου, μη μ’αρνηθείς, Φιλεύσπλαχνε κι άκου την προσευχή μου.
Διαβάστε περισσότερα »

Παράσταση Ήττας

Απ' όλο το αέναο θεατρικό παιχνίδι ''Τα έργα και οι μέρες του ανθρώπου'' απολαμβάνω μόνο τα διαλείμματα.
Διαβάστε περισσότερα »

Ο κύκλος των κύκνων

Μάρτιος οκτώ, δύο χιλιάδες δεκατέσσερα Κι όλα όπως πάντα περιστρέφονταν Στην τροχιά του λευκού κύκλου των κύκνων Κι όλα όπως πάντα αναδεύονταν μες στον αφρό των κυμάτων Περιμένοντας τον ήλιο να χρυσώσει τ’ ανύποπτα σύννεφα στον μακρινό ορίζοντα Η θάλασσα αμείλικτη Οσφραινόμενη τον αέρα που έφερνε το φτερωτό άλογο Απ΄ την ήσυχη Ασιάτικη ανατολή Κουάλα Λάμπαρ και Πεκίνο Δυο πόλοι, δυο προσορισμοί Με ακριβό φορτίο διακόσιων τριάντα εννέα ψυχών.
Διαβάστε περισσότερα »

Ο άντρας είναι ο Ουρανός και η γη του είμαι εγώ

Χαλί του συμποσίου απλώθηκε μπροστά της. "Εγώ είμαι του αγαπημένου μου κι αυτός είναι δικός μου" τραγουδούσε. Τα μάτια της λιβάδια, τα στήθη της λόφοι μικροί, δοχεία μυρεψού. Ο κήπος της, όαση στη Νεφούντ, άνυδρα χείλη ξεδιψούσε.
Διαβάστε περισσότερα »

Πατέ στρουθοκαμήλου

DE PROFUNDIS Aν σου απλώσω τις πληγές μου στο χαρτί θα τις διαβάσεις; ΘΗΤΕΙΑ Σήμερα πάλι θα σκοτώσω μια μέρα. Πόσες μου μένουν;
Διαβάστε περισσότερα »

Διαχωριστική νησίδα

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου - Παγίδεψα την αγκαλιά μου Μέσα στα συρματοπλέγματα του μίσους Δεν άφησα λουλούδια να ευωδανθούν Τρύπησε η σάρκα μου από πόνο. - Φυλάκισες τη συγγνώμη Πίσω απ’ τα κάγκελα του εγωϊσμού Δεν άφησες τη γαλήνη να ευλογήσει τις φλέβες σου Κατρακυλήσαμε χωρίς επιστροφή. - Γέμισα αστραπές τα μάτια μου Στου ερχομού σου το βουβό βηματισμό Δίχως να ακούγεται μελωδικά η αγάπη Στο άπνοο ταγκό δύο γιγάντων. -Γέμισες μ’ αυταπάτες τις ελπίδες μου Κρυμμένος απ’ το φως της ’ξομολόγησης Χάθηκες από τα μάτια της ψυχής μου Χάσαμε από τον στόχο τις ζωές μας. -Παλαίψαμε γυμνοί στον ελαιώνα Νικώντας τρεις φορές το θάνατο Λιόδεντρα καρπερά ξεπεταχτήκαν Στις τρυφερές καμπύλες και τα μπράτσα. - Γέρος σπαργανωμένος πια ο πόνος Στη βρεφοδόχο της μοιραίας μας στιγμής Αναδαυλίζει άδοξα την φλόγα που ασθμαίνει Καίγοντας τα ξερόκλαδα του γερο-ελαιώνα. Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου
Διαβάστε περισσότερα »

Μνήμες καρδιάς

ShareΓκρίζος χειμώνας και λευκή επιδερμίδα, ματιές που φέρνουν νύχτες μακρινές που τα άστρα χλόμιαζαν στο κοίταγμα του νότου. Ένα σημάδι κόκκινο απ’ τ’ αντάμωμα των χεριών και μια λέξη που στέκονταν για ώρα στα χείλη. Ήταν τόσο παράξενη η ώρα εκείνη που σαν θνητός,
Διαβάστε περισσότερα »

Μαυροπούλια

Μαύρα πουλιά, θολές οθόνες, πεθαίνει του Πολυτεχνείου η φωτιά, σιωπηλή σιγοσβήνει απ’ τη θλίψη την ύψιστη! Εκείνοι που ζήσαν, άτια αφηνιασμένα που στο τέλος δαμάστηκαν. Τα όνειρα σκιές κυνηγημένες! Τα λάθη, οι παγίδες κι η σκόνη τους. Ήττας πνοή φοβέρισε τα βράχια. Μεθύσαμε με το πνεύμα της Σιωπής και ξεχαστήκαμε.
Διαβάστε περισσότερα »

Η τελευταία αμφιβολία

Κι άλλος ένας χειμώνας πέρασε. Ο τελευταίος χειμώνας ήταν γεμάτος, αναμφίβολα… Γεμάτος θέατρα και μουσικές, χειροκρΟτήματα, υποσχέσεις και χειροκρΑτήματα, προοπτικές και προσδοκίες και όνειρα, γεμάτος με αφιερώσεις και σαββατοκύριακα και γεμάτος ανυπόμονες ευχές, για ένα ζεστό καλοκαιράκι, που, αναμφίβολα, ήλθε κι αυτό κι ύστερα πέρασε…
Διαβάστε περισσότερα »

Δακρύζοντας

Ξάστερη όψη, γελαστή, της δυστυχίας δάκρυ! Κι η Ελλάδα στέκει σιωπηλή, σε μία μαύρη άκρη! Στέκει, θρηνεί, χαμογελά, στο σκότος της Αβύσσου! «Κανείς εδώ δεν τραγουδά», μονάχα η ψυχή σου! Ψυχή, της Νιότης λεβεντιά, μπρος στ’ Άχραντα Θηρία! Τα Άχραντα, τα τρομερά, που κρύψανε το Δία! Κρύψαν πατέρα των θεών και γητευτή τ’ Ολύμπου! Μορφές πανώριες των ψυχών και όψεις του Κολλίγου!
Διαβάστε περισσότερα »

Δάκρυ

Ω ξενιτιά αθάνατη, του πόνου θυγατέρα! Χαμογελούν οι θάνατοι, σε σένα νύχτα-μέρα! Κόρη που κλαίει και γελά ομπρός στο νιό φεγγάρι! Φωτιές, θυμιές από ψηλά, κι ο ήλιος παλικάρι! Ελλάδα, Κύπρος σου μιλούν με θάρρος ικεσίας! Χαμόγελα Οργής σιωπούν, μορφές Αχερουσίας! Αχερουσίας με κραυγές, ειλώτων δουλωμένης! Σημαίνει τ’ Άστρου η χαραυγή, μορφή θεάς κρυμμένης! Μοιάζει ωσάν την Αθηνά, ωσάν την Αφροδίτη! Ελλάδα-Κύπρος συνοδιά με φως από την Οίτη!
Διαβάστε περισσότερα »

΄Εγχρωμη λήψη από ζωή

Ακόμα ένα χρώμα γλιστρά από την ψυχή μου, υγρό καυτό σαν ενοχή Σε σάρκες πάνω που δε λάβωσε χρόνος κανείς Μα ήταν καιρός να πουν κι αυτές την πάσα αλήθεια τους Γιατί αλώβητες σταθήκανε στη λαίλαπα ακήρυχτου πολέμου Τώρα οξύς καιρός κυλά επάνω τους Ανακατεύοντας τις ρίμες με την πρόζα της ζωής μου Και πού κρατά η συνείδηση; Έχει ξαπλώσει σε ένα δέντρο και κουράζεται Φυλάει μιαν άνοιξη γριά από σπουργίτια που δε φεύγουν
Διαβάστε περισσότερα »

Αποκριάτικο επισκεπτήριο

ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ Θέλω να κάνω τους χάρτες του πολέμου χαρτοπόλεμο. ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ Συμπολίτης Χ. Οδός Αργού Θανάτου. Πρώην Ελπίδος.
Διαβάστε περισσότερα »

Μιλώντας

Ένοχα τα μάτια σου, ένοχη κι εσύ! Η Αγάπη χάθηκε στο απορριμματοφόρο της Ανάγκης! Χάθηκε πέρα απ’ το σύδεντρο, στην Πολιτεία των απέθαντων σκιών μας! Δάκρυα τριγύρω, φωτιάς τα άμφια! Τα άμφια που ντύθηκε ο Χριστός, λευκού κύκνου σημείο αθάνατο! Αθάνατο σημάδι της καρδιάς, Αγάπης τραγικής τρανή Ιεροσυλία! Ιεροσυλία που μιλάει και γελά, μ’ αγγέλων τεθλιμμένων τις εικόνες!
Διαβάστε περισσότερα »

Desires

Carnation wilted red colored hope painted by the sun’s endless caress two soup bowls empty two wine glasses empty and the cicadas’ song a summer conflagration
Διαβάστε περισσότερα »

Final Agreement

When rain struck the window with one of its fingers the window opened inward. Deep inside an unknown person, a sound – your voice? Your voice distrusted your ear. The next day the sun went down the fields, like a descent of farmers with scythes and pitchforks. You too went out to the street
Διαβάστε περισσότερα »

Older Entries »

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>