Ποίηση

Home »  Ελληνικά »  Ποίηση

Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί…

Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί… Κι είν’ το ταξίδι αυτό Γιομάτο γλύκα που πικραίνει, Πόνο που ανακουφίζει, Αλμύρα που γλυκαίνει, Αγάπη που πονάει, Χαρά που πνίγει, Πέμπτη Παρασκευή των Χαιρετισμών, Όλη η Ωραιότητα μαζί… Κι αν δεν ταξιδεύουμε εμείς για το νησί, εκείνο ταξιδεύει προς εμάς.
Διαβάστε περισσότερα »

Γράμμα σ' ένα Κοχύλι...

Καλέ μου φίλε αδέσποτε... Σ' αναζητώ, παρήγορα, στη χειμωνιά της πόλης. Ψάχνω το κύμα μέσα μου να βγω στην αμμουδιά, να συναντήσω την αυγή χαμένα καλοκαίρια. Στην αλμυρή σου μοναξιά, έχω κρυμμένα όνειρα, έχω αφημένες μνήμες.
Διαβάστε περισσότερα »

Καράβι του Βοσπόρου

Σ’ ανατολίτικο σκοπό χορεύοντας στο κύμα Λικνίζεται το γέρικο σκαρί σου Στα κόκκινα και τα μαβιά νερά που βάφονται σ το ηλιοβασίλεμα Μαράζι εσύ νωχελικά θωπεύεις τη σκέψη μας στ’ αντίπερα των δικών μας βουνών Των δικών μας ακρογιαλιών Των δικών μας αυλών…
Διαβάστε περισσότερα »

«Μάλα γαρ φιλοσόφου τούτο το πάθος, το θαυμάζειν»

Απορία λοιπόν ήταν εκείνη που με οδήγησε στον δριμύτατο χειμώνα. Ψυχρές οι πνοές κι ακόμη ψυχρότερα τα χνώτα δεν άφηναν ίχνη πάνω στο γυαλί. Άτηκτοι οι παγετώνες στο αμείλικτο φως πιο αμείλικτοι από εκείνο.
Διαβάστε περισσότερα »

Oath / Όρκος

He stood at the edge of the old castle’s parapet below it the hungry abyss and even lower the gleaming sea ready to splash its first wave onto the yellow soft sandy beach when he raised his arm as if taking an oath as if promising to come back at another time when we’d need one to stand against the greed and gluttony of the few who comfortable and fat dwelled in their satiation.
Διαβάστε περισσότερα »

Κύριε φύλαξον ημάς

Φύλαξόν με Κύριε… ότι είναι μέγα το ανόμημα! Η ματαιότητα της μετριότητας που μεθάει ως ανάθημα στον εαυτό μας ως δικαιοδοσία προσωπική.
Διαβάστε περισσότερα »

Τα όρια μιας τέχνης ταπεινής

Χωρίς αμφιβολία, όταν η ποιητική γραφή χρησιμοποιείται για να αποδώσει σε πρόζα τοπία και ανθρώπους, το αποτέλεσμα, για ν’ αποβεί σπουδαίο, απαιτεί μεγάλο τεχνίτη. Ο ποιητής Γιώργος Βέης, δεινός χειριστής της μεταφορικής, αφαιρετικής γλώσσας και παλαίμαχος του είδους, συνεχίζει να εκδίδει μοναδικά βιβλία ποίησης, ενώ από το 1999, συμπληρώνει το έργο του με ταξιδιωτικά κείμενα -μαρτυρίες από την πολυετή διπλωματική του πορεία ανά τον κόσμο.
Διαβάστε περισσότερα »

Άρωμα Ελλάδας

Όπου κι αν το βλέμμα μου στην πολύπαθη γη μου απλώσω, μου μιλούν τα ιερά των πραγμάτων τα ρήματα διαταγμένα σε βάθος γαλάζιων αιώνων. Κι αν σιωπή με κερνούν των ανέμων οι σύγχρονοι γόνοι, σαν ο νους πιθυμά ν’ αρμενίσει στα βάθη ολοφώτιστος ξεναγός τον προσμένει των μνημείων ο Άχραντος Λόγος και οι πάνδροσοι πόθοι της μνήμης στο λιθάρι το διάφανο στο κροντήρι του πόντου που η σιωπή κελαηδά με στεντόρεια αλήθεια τ’ Αχιλλέα το όνειρο, του Ηρακλή, του Θησέα τη δόξα της Αθήνας, της Σπάρτης και τ’ Αλέξανδρου εκείνο το μέγιστο βήμα που τον ήλιο εγχάραξε στην καρδιά και στο σπέρμα της γης.
Διαβάστε περισσότερα »

Τοιχόπολη

Έλα μαζί στο κάτασπρο επτάκορφο βουνό Ψάξε κι εσύ να βρεις τις πιο θερμές φωλιές μας Μέσα στα πυροφαγωμένα δέντρα του Γενάρη τα χνάρια μας, τεκμήρια σκλαβιάς, δε σβήστηκαν. Μερικές πατημασιές μας ξέφυγαν έρχονται προς την κοσμόπολη, πάνω στο χιόνι που φρέσκο μόλις έπεσε κι απλώθηκε πέπλο πάνω στις ψυχές μας μήπως ξεχάσουμε όλες μας τις παραδόσεις μαθαίνοντας πάλι σαν μικρά παιδιά τα πρώτα μας χαμένα βήματα.
Διαβάστε περισσότερα »

"Ρωγμές 2002"

Σκλάβος σου Κάθε υγρή παρουσία έχει τις λάμιες της τις σειρήνες της τις νεράιδες της… Αγαπημένη μου εσύ ‘σαι ‘ολ’ αυτά κι εγώ είμαι… σκλάβος σου!
Διαβάστε περισσότερα »

ο φόβος της πτώσης

σου κράτησα θέση πλάι στο παράθυρο μα το ταξίδι μας νυχτερινό έστελλε στην περιέργειά σου απροσδιόριστα τα φώτα μιας ψυχής που αναβόσβηνε μετάνοια
Διαβάστε περισσότερα »

Ω! Τρακόσοι!

Ω! Τρακόσοι! Σηκωθείτε, μπείτε μέσα στη Βουλή Τα σπαθιά σας θε να δείτε σκουριασμένα στο χαλί. Να προλάβετε, βιαστείτε, με τη σπάθα, το μπαλτά, τους τρακόσους μας σα δείτε πως μασάνε τον παρά.
Διαβάστε περισσότερα »

«Κάνε το καλό, καημένε…»

Αν και τους όποιους δισταγμούς ενίκησες τη ματαιοδοξία σου ακόμα δεν ενίκησες! Κι αν θεωρείς πως τόσα έχεις προσφέρει άλλοι, δύο και τρεις φορές τα πρόσφεραν, κι όμως ποτέ κανείς δεν έμαθε γι αυτούς. Κι η προσφορά αυτή δεν σπαταλήθηκε εκεί που οι ίδιοι διάλεγαν, μα γιάτρεψε, των άγνωστων, αδήριτες ανάγκες.
Διαβάστε περισσότερα »

Χωρίς Συνταγή

Με "ντιζάιν "ατμούς κοπάζει η πείνα των αστών, Στα πεζοδρόμια θερίζει η πόλη τους Αστέγους! Κι όλα "γκουρμέ" ορέγονται στιγμές. Οι λέξεις ντρέπονται και σβήνουν...
Διαβάστε περισσότερα »

Το Παρόν Πωλείται…

Άκου… Αν και δεν είναι ορατό το πωλητήριο υπάρχουν ωστόσο, οι κρυφοί αγοραστές! Τυφλοί - κωφοί οι ιδιοκτήτες αδιάφοροι οι υπηρέτες του «εγκλήματος», οι καλούμενοι «εξέχοντες» και «άρχοντες του τόπου»!
Διαβάστε περισσότερα »

Kiki Dimoula/Κική Δημουλά

Draw two columns one for the day’s gains and one for its losses. The serious concepts your bright thoughts and readings your from one side to the other unsparing passages mark on the column of the gains.
Διαβάστε περισσότερα »

Χαϊκού για τις μέρες μας

Τι ευλογία όταν ένας άνθρωπος είναι Άνθρωπος! (Από την Ευαγγελία Πεχλιβανίδου) Η μνήμη ίσως να είναι του ορατού μία πλάνη. (Από την Τζένη Κουφοπούλου)
Διαβάστε περισσότερα »

Των Ημερών

Σου γράφω ξανά με το μελάνι μιας φιλάσθενης ωριμότητας Στην κόκκινη στολή σου καταθέτω με συνέπεια Τις αδικαίωτές μου παρορμήσεις Ανακαλύπτοντας ξανά την αθωότητα της προσμονής...
Διαβάστε περισσότερα »

Στα ίχνη των Χριστουγέννων

Βράδιαζε μέσα μου. Άνοιξα το παράθυρο για ανάσα... Το βλέμμα αντίκρυσε την ποίηση στη σιωπή των Αστεριών, οι λέξεις πλέχτηκαν στη μελωδία των ίσκιων.
Διαβάστε περισσότερα »

Αναπόδοτη ευγνωμοσύνη

Δάσος θεόπλαστο, στους βαθείς ίσκιους σου ο μόχθος ξαπόστασε, οι δασόβιες φτέρες σου φόβους αγκάλιασαν, τον κόσμο κέρασες ανάσες ζωογόνες, μοσκοβολιές νεραϊδογέννητες, μεθυστικές!
Διαβάστε περισσότερα »

Κυριακάτικο τραπέζι...

Να ζήσω θα'θελα μια μέρα Κυριακή... όλοι τριγύρω στο τραπέζι γελαστοί και το ψητό , μιά υποψία να περιμένει. Οι ανάσες όλες και τα βλέμματα εκεί!
Διαβάστε περισσότερα »

Πιρόγα

Περιπλέω τη σκέψη σου με μια μικρή πιρόγα καμωμένη από δέρμα ηλιοκαμένης νύχτας Ξάπλωνε ώρες κάτω από το φως σου κι αφηνότανε σε έναν απρόσμενα καλό καιρό Προχωρώ με χτύπο παράξενο από ανυπόμονη καρδιά
Διαβάστε περισσότερα »

Το δάκρυ της Γης

τα λόγια χάθηκαν σε μιά στιγμή στο σκότος στο αίμα αθώων, που χρωστάνε τη ζωή...σε ποιόν; Γιατί πληρώνουν τόσο ακριβά, το βλέμμα , την ανάσα, τη ζωή, i have been ,and these are what my prayers look like; Dear God !!
Διαβάστε περισσότερα »

Η Επταλογία της 13/11

Τρομοκρατία το φάντασμα που πλανάται πια στη ζωή μας
Διαβάστε περισσότερα »

Δεν σε φτάνω

Σου τόχω πει από καιρό πως να σε φτάσω δεν μπορώ ψηλά στο πέταγμά σου...
Διαβάστε περισσότερα »

Older Entries »

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *