Ποίηση

Home »  Ελληνικά »  Ποίηση

Πού ήσουν...

Πού ήσουν τις ημέρες που μ’ έπνιγε το δίκιο; Πού ήσουν όταν χρειάσθηκα την αλήθεια σου για να οχυρωθώ πίσω απ’ αυτήν; Μάταια περίμενα –δίχως την ανάγκη να φτιάχνω άτολμα ψέματα– απάντηση στα αναπάντητα μηνύματά μου… Μόνο για να κρύψω την αφέλεια της άσκοπης επιμονής μου… Αλήθεια, πού ήσουν;
Διαβάστε περισσότερα »

Διέξοδος η σιωπή…

Χίλιες φορές λυπήθηκα κι άλλες τόσες μετάνιωσα, για… όσα είπα. Για όσα κράτησα τη σιωπή μου, πιστέψτε με, δεν μετάνιωσα… Ποτέ! Γι’ αυτό μερικές φορές δίνω σπρωξιά στο λόγο… * Μια φράση σου ξέφυγε, τότε… κι ήταν: «Βάλε φραγή, στους ανεπιθύμητους εισβολείς. Απενεργοποίησε τα συναισθήματα»…
Διαβάστε περισσότερα »

Και δυο και τρεις…

Έναν καϋμό και δυο καϋμούς και τρεις και δέκα στεναγμούς μετρά επίμονα ο Ρωμιός, κάτω από γέρο πλάτανο. Στης γειτονιάς τον καφενέ, μαζεύονται δύο μαζί, γίνονται εφτά και δεκατρείς να συζητήσουνε πλατειά. Όπως κι εχτές, πάλι ξανά να στοχαστούνε τα παλιά, για να μετρήσουν τους καϋμούς, τους χίλιους αναστεναγμούς: Πόσοι πολέμοι πέρασαν, τι δυστυχιά μαστίγωσε της γης και δυο και τρεις και δεκατρείς, τι συμφορές μακροσκελείς, πάνω από χίλιες δυο φορές, βασάνισαν τη χώρα!.. Το μπεγλεράκι σύντροφος στους πόνους και στα ντέρτια…
Διαβάστε περισσότερα »

Κάποια στιγμή

μια χαραμάδα θα προσπαθήσει να γεμίσει με φως στη χαλκομανία φαίνεται πως έβγαλε σπίθες ένα αγκάθι καρφωμένο στο κρίνο στην πόλη έλειψαν οι γέφυρες και τη νύχτα γυρίζουν νυσταγμένες από κάματο κτίζουν και βάφουν
Διαβάστε περισσότερα »

Η Δύση σημάδευε

Η Δύση σημάδευε ανέκαθεν το άλλο άκρο. Μία λέξη το ορίζει και μία λέξη το γκρεμίζει… Και η Ανατολή δεν μού ΄λεγε πολλά… Δε βλέπει, νιώθει μόνο, καθώς σβήνει στο στρογγύλεμα της σφαίρας.
Διαβάστε περισσότερα »

Μητέρα!

Όμορφη μέρα φωτεινή Μητέρα Στο βράχο αγριοκυκλάμινο Μητέρα Κόκκινη παπαρούνα στον αγρό Μητέρα Ολάνθιστη στον κήπο τριανταφυλλιά Μητέρα
Διαβάστε περισσότερα »

Αφιερωμένο στην μνήμη της!

Ξέχασα μάνα μου να μεγαλώσω.... καθώς μεγάλωνα τις ώρες των παιδιών μου, καθώς τα χέρια τους κανάκευαν τις μέρες μου και δίναν αίμα-χρώμα στις στιγμές!
Διαβάστε περισσότερα »

Της Αγίας Μάννας

Γιωργάκη, μη ξεχάσεις ότι σήμερα γιορτάζει η μάννα σου. Να πας και να της δώσεις ένα φιλί. Δεν θέλει τίποτα άλλο. Ξέρω που σου λέω. Γιωργάκη, πες της πως την αγαπάς σήμερα που γιορτάζει. Θα καταλάβει εκείνη πως την αγαπάς όλες τις μέρες, δίχως άλλο. Ξέρω που σου λέω.
Διαβάστε περισσότερα »

Δίχως τίτλο

Κυττούσε το βρέφος βουβή με τα μάτια ορθάνοιχτα αποκολλημένα λες από τις βαθουλές κόγχες τους. Ούτε ένα δάκρυ ούτε μια φωνή! Είχαν νεκρωθεί τα κύτταρα της ζωής και η αλήθεια,
Διαβάστε περισσότερα »

Second Advent of Zeus - Δεύτερη παρουσία του Δία

The merciful Hestia built my dwelling echo of a gallop sang in faraway lands sound of a comma I heard the exclamation of a woman’s nipple an exhausted tree stopped its rustle and I existed in vague limbo
Διαβάστε περισσότερα »

Η… Ρομαντική Σημασία της Λεπτομέρειας

α 1 Κρατάω τον κόσμο ολόκληρο σ’ ένα κόκκο που ξεχώρισα, μέσα από την άμμο και ανασαίνω τον παράδεισο σ’ ένα μικρό αγριολούλουδο, που φύτρωσε εδώ χάμω. α 2 α Κρύβω μες την παλάμη μου την απεραντοσύνη και σε δυο στιγμές μαζί σου την αιωνιότητα,
Διαβάστε περισσότερα »

Μάης κι ο έρωτας παντού...

Πήρα τα σύνεργα της εφηβίας ... έξω θερίζει η Άνοιξη! Μέσα βογγάει ο Έρωτας, ο πλάνος, των παραμυθιών και των αισθήσεων, του πνεύματος ο άσαρκος και της αλληγορίας. Έρως παντού, στ'ακρόποδα της μέλισσας, στην μπάντα των πουλιών, στη γοητεία των ανέμων....
Διαβάστε περισσότερα »

Μάης...

Έτσι όπως έφτασε από μακριά γυμνός, εμείς τον περιμέναμε Δευτέρα. Σαν άσβολος και βιαστικός νωρίς στον κάμπο βρέθηκε τα χέρια μας κρατώντας την ημέρα...
Διαβάστε περισσότερα »

Loss/Απώλεια

manolisThe years I risked under the spell of the moon for that lone kiss March daffodils autumn chrysanthemums why have you bloomed?
Διαβάστε περισσότερα »

Virgo

Χιλιάδες ώρες, πάνω σ’ αυτό εδώ το νησί του έρωτα και δεν έχω ακόμα χάσει την παρθενία μου. ‘Virgo intacta’!
Διαβάστε περισσότερα »

Bλέμμα μετανάστη

Στις πατημασιές των δρόμων απλώνεται ένα δίχτυ. Σταχτί βελούδο,
Διαβάστε περισσότερα »

Των αστεριών ο νόμος

Των αστεριών ο νόμος Φοβερό το φως της ψυχής μέσα στην απέραντη αγάπη, όταν βυθίζεται στην αναζήτηση της ευτυχίας και πάνω στο τρεμάμενο χέρι παίζουν αλλιώτικοι κόσμοι απ’ το ένοχο χθες· οι φθόγγοι μιας ζωής που κύλησε στην αμφιβολία. Άπιαστο πολυταξιδεμένο φως του φορτισμένου σώματος ο λυγμός, των αστεριών ο νόμος.
Διαβάστε περισσότερα »

Πασχαλινά Χαϊκού

Ουδείς γνωρίζει το Θείο μεγαλείο της Συγχώρεσης Μηδείς γνωρίζει το Άγιο φορτίο της Συγγνώμης Tου Πες στον άνεμο στα σεπτά μονοπάτια αγνά να πατά
Διαβάστε περισσότερα »

Κι όμως μπορούμε

Μας ταλανίζουν θύελλες και μας χτυπούν χειμώνες, στερεύουνε οι αντοχές, θεριεύουνε οι φόβοι και βυθιζόμαστε σε οργή, θλίψη κι απελπισία. Κι αναρωτιούνται οι ποιητές με περισσή αγωνία αν με τους στίχους τους μπορούν ν’αλλάξουνε τον κόσμο. Τι να γυρεύει η ποίηση σ’αυτό το γκρίζο αιώνα; Τι να γυρεύει ο ποιητής στις εποχές της κρίσης; Τι θα γιατρέψει των ψυχών το αβυσσαλέο χάος; Μπορεί ένα ποίημα σήμερα ν’αγγίξει τις καρδιές μας; Μπορεί ένας λόγος έντεχνος τα σύννεφα να διώξει;
Διαβάστε περισσότερα »

Echo

She opened her window. Powerful feminine exhilarating gesture that shook me memory rekindled paradisiacal kisses and I dreamed of capturing the echo of a raindrop
Διαβάστε περισσότερα »

Χριστός Ανέστη

Ένα εξωκκλήσι ταπεινό, στην άκρια εκεί του δάσους, φέρνει τη σκέψη στα παλιά, στα παιδικά τα χρόνια, τότε, που ερχόμουν στη λαμπρή, με μια λευκή λαμπάδα, με φίλους και με συγγενείς, και με θερμή την πίστη, ν’ ακούσουμε τη λειτουργιά, να κάμνουμ’ το σταυρό μας, να περιμένουμ’ τον παπά, να πει «Χριστός Ανέστη», για να τσουγκρίσουμε τ’ αυγά, να ευχηθούμε σ’ ούλους, και της αγάπης το φιλί, να δώσουμε να πάρμε! Φτάνω κοντά κι’ ανασκιρτώ, ανασκιρτώ και σειέμαι, κι’ ως μπαίνω μέσα, προσκυνώ Τη Του Θεού Σοφία·
Διαβάστε περισσότερα »

Ανάσταση

Αγάλματα της Λευτεριάς, μνημεία της Ανάγκης! Ξύπνησε στην Ελλάδα η Οργή, των καρυάτιδων νεύματος ύψωση! Η Στύγα κλαίει στον αντάρτη ποταμό! Ω λαέ υπεράσπισε τ’ άσπιλα! Τ’ άσπιλα βλέμματα των πελταστών, Παρθενώνα φθορά αξημέρωτα! Ακρόπολη δίχως ελγίνεια θυμικά, ομοιάζει με δοχείο ατημέλητο! Ύψωσε σκλάβε ξεχασμένες θημωνιές και αστάχυα της λήθης στην Πέργαμο! Το αίμα στ’ Οδυσσέα την Ψυχή, προσπερνά του λωτού δηλητήριο! Τέσσερις άνεμοι, μύριες φωτιές και ταμπούρλα ηχούν στην πατρίδα μου! Πατρίδα της κλεμμένης Λευτεριάς που ξαστέρωσε η όψη απ’ την έξαψη! Μπρος στην πηγή των θείων κεραυνών, νάμα θλίψης που πλουτίζει τα μύχια!
Διαβάστε περισσότερα »

Έξοδος

Ψυχή μου, απόψε θα σε πάρω από το χέρι και θα σε σεργιανίσω σε όλες σου τις ηλικίες. Εκεί παιδί που υποσχέθηκες να σιωπάς τις Ώρες τις μεγάλες. Την “ξηρανθείσα” σου συκή θα ξανανθίσω στα κατώφλια των πορνείων. Τα βουλευτήρια εντός θα σου θυμίσω απ’ τις μεγάλες προδοσίες.
Διαβάστε περισσότερα »

Πάσχα στο νησί

Καλή Ανάσταση Χέρι χεράκι λέμε Στο δρόμο για τον Καλό Λόγο Κρατώντας λαμπάδα από μέλισσας κερί μυρωδάτο Σκιές αθόρυβες συναντιόμαστε στους δρόμους προς την εκκλησιά Τόσο παλιά Τόσο παλιά ανάμνηση Στο πέρασμα των χρόνων… Οι γειτονιές μας ζωντανεύουν
Διαβάστε περισσότερα »

Δεν αργούμε...

Δεν αργούμε… Φτάσαμε, σχεδόν… Οι μάντρες ξηλώθηκαν και τα καρφιά σκόρπια στο έδαφος κείνται. Μακριές αρρωστιάρες… γλώσσες κρέμονται άφοβες, αδιάντροπες. Οι πετεινοί λαλήσαν τρεις φορές.
Διαβάστε περισσότερα »

Older Entries »

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>