Ποίηση

Home »  Ελληνικά »  Ποίηση

Ένας Χριστός... για μας

Ένας Χριστός τις μέρες του Απρίλη θα σταυρώνεται για να 'χει φως το σταυρουδάκι στην ανηφόρα της ψυχής, εκεί στα στήθια των ανθρώπων, για να 'βγει ουράνιο το τόξο στ' απορρημένο δάκρυ των ματιών!
Διαβάστε περισσότερα »

Εκθεση Ζωγραφικής "Επιπλέων βυθιζόμενος"

Η ποίηση της εικόνας του σουρεαλιστή Fotis Galanopoulos, διανθίστηκε από την γλαφυρή ερμηνεία του ηθοποιού Stathis Kokkoris και την ευαίσθητη ματιά του εικονολήπτη – σκηνοθέτη Andreas Petropoulos.
Διαβάστε περισσότερα »

Η μετανάστρια ψυχή

Πού είμαι ; Ποιά είμαι; σαν ξημερώνει... αλιεύω βότανα, φύλλα, κλαδιά... αφέψημα το πρωινό, σταλάζει στη ζωή, ύστερα χάνομαι στης πόλης την ερήμωση, μες στων ανθρώπων την ανίερη μετανάστευση.. Πάμε απο δω, τρέχουμε ασθμαίνοντας σ'ανήλιαγα στενά, χτυπάμε πόρτες, σιδεριές, σκάβουμε μνήμες με τα χέρια ματωμένα...
Διαβάστε περισσότερα »

Το προσφυγόπουλο και η Μάσκα μου

Είμαι ηθοποιός, κατά βάθος πολιτικός, στο καμαρίνι λύνω σταυρόλεξο, ψάχνω πράσινα άλογα, χαζεύω στην τηλεόραση. Ένας σπουργίτης ραμφίζει το τζάμι μου να δω τις ειδήσεις: ένα παιδάκι ξαγρυπνά μπρος στα πτώματα των γονιών του, μετά το ανεβάζουν σε βάρκα, προσφυγόπουλο το βγάζει η θάλασσα στην άμμο για αιώνιο ύπνο, στην τσεπούλα του ένα τετράδιο όπου έγραψε: ‘Θα σας καταγγείλω όλους στον Θεούλη μου…’
Διαβάστε περισσότερα »

...Ποιήματα μέσ᾿ τὸ Σκοτάδι

Γυρίζει μόνος στα χείλη του παντάνασσα σιωπή συνέχεια των πουλιών τα μαλλιά του. Ωχρός με βουλιαγμένα όνειρα κι ανέγγιχτος νερό τρεχάμενο στα ρείθρα, ωχρός Έλληνας.
Διαβάστε περισσότερα »

Μα τότε ήταν το Εικοσιένα

Σαν πλησιάζει ο καιρός στο τέλος του να ’ρθει στην καταχνιά ξεχνιέμαι και γυρίζω λίγο πίσω. Ένα λαγούμι στον χρόνο ανοίγω και τους ορίζοντες της καρδιάς μου, την καρδιά της ψυχής μου στο πρωτόφταστο την φέρνω σημείο του τώρα` εκεί που πρωτόζησα ετούτες τις πληγές τότε που πληγωμένη η ψυχή κατάβαθα αλυχτούσε κι έκλαιγε τη μαύρη προσευχή της στην αλλοτινή της πορεία και που ο αντίλαλος ο παλιός, ο χρυσόφαντος της ιστορίας εισάκουσε το πρόσταγμα το πανάρχαιο και μοσχομύριστες αντισήκωσε τις καρδιές μας ως στης Λαύρας το φλάμπουρο της Άγιας.
Διαβάστε περισσότερα »

Διαθλασμένο μέτρο

Στο διαθλασμένο μέτρο δε μετρώ γιατί με ξεγελάει... Όμοια κι εσύ... Σε πίστεψα τιμής χοντρό δοκάρι... Κρίμα, το κρίμα σου γιορντάνι στο λαιμό μου να περνάς κι ύστερα, στην πηγή του Σιλωάμ τα χέρια σου να θες να καθαρίσεις από το μύασμα του ψεύδους που συγχέει.
Διαβάστε περισσότερα »

21 Μαρτίου 2016

Η Ποίηση που δεν χρονολογείται. 21 Μαρτίου 2016 - Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Η ιδέα αυτής της πρασινογάλαζης έκδοσης, σε φόντο καφέ σκούρο, ανήκει στην παρέα που δημιουργήσαμε άθελα και μέσα από την ηλεκτρονική σελίδα του ηλεκτρονικού περιοδικού “Diasporic Literature”.
Διαβάστε περισσότερα »

En las favelas...

Εν ταις φαβέλαις ακατάπαυστες ροές νεκρανασταίνουν όνειρο φυγής προς έναν πολιτισμό ακιλήδωτο.... Ελευθερία ζητούν, νεκροί-ζωντανοί, τι ουτοπία!
Διαβάστε περισσότερα »

το ψάρεμα της ζαργάνας

-«Χωρίς βαρίδι τη συρτή, τ’ αγκίστρι στον αφρό, λευκό το δόλωμα, μακρόστενο, να φαίνεται, τη μηχανή στο ρελαντί, μ’ αργόσυρτο ρυθμό κι άμα τσιμπήσει αμόλα τη, ψαράκι να ορέγεται. » Τη βάρκα γύρνα αυτοστιγμεί, μόνο με τα κουπιά, το νήμα λάσκαρε να φύγει προς το μέρος της, να ξαλαργέψει, ελεύθερη κι ωραία, στ’ ανοιχτά, χωρίς να ξέρει πως αυτό θα είναι και το τέλος της.
Διαβάστε περισσότερα »

Το ρήμα έχω

το ξέρουν καλά εδώ το ξέρουν καλά έχω μια ξενιτιά μου εργάζεται και την πληρώνω την πληρώνω ακριβά γιατί δεν παίρνει άδεια την ταΐζω όπως ταΐζω τα παιδιά μου και πιο πολύ ακόμα με κρέας
Διαβάστε περισσότερα »

8 του Μάρτη!

Φόρεσε το βέλο και χάθηκε στου νου τις καταιγίδες... Οραματίστηκαν τα δάση τη φλόγα της επιθυμίας της… κι άνθισαν... κύλησαν οι μπούκλες από όνειρα αμαδρυάδων, τρυφερά πλεγμένα στην υποψία του γέλιου της. Απέραντος που είναι ο κόσμος, πάνω σ΄ ένα κλαδί, στα φύλλα, στις ρίζες, που απλώνονται στη σάρκα αυτής της γης.
Διαβάστε περισσότερα »

Κάτι ανεξήγητο συμβαίνει τελευταία με τις λέξεις

Κάτι παράξενο κάτι αληθινά ανεξήγητο συμβαίνει τελευταία με τις λέξεις. Τις νύχτες όταν σφίγγουν εκείνα τα εκ βαθέων ακατάληπτα κι απλησίαστα πετάγονται από χειρόγραφα περγαμηνές και βιβλία κρυφοκοιτάζουν ψηλαφούν παραμιλούν και ψάλλουν προφητείες.
Διαβάστε περισσότερα »

Αναφιώτικα!

Ένα νησί αρπάχτηκε απ' το βράχο της Ακρόπολης! Στο ταπεινό ανώφλι του ένα παραθυρόφυλλο...ριγάει απ' του Αιγαίου την αύρα. Φερμένες μνήμες, γιασεμιά και κόκκινα γεράνια, ματώνουν τα πλακόστρωτα... Χέρια στην πέτρα σφράγισαν πνοές θαλασσινές.
Διαβάστε περισσότερα »

Στον καναπέ της ανεργίας

Καυτός ο καφές που πίνω σήμερα κι όλο τα χείλη μου καίει, κρύος ο καφές μου χτες κι η σκέψη μου είχε παγώνει σαν τα θετά κι ένθετα λόγια που δεν σώζουν. Είναι και ταραγμένος ο καφές που πίνω σήμερα ιδιαίτερα ταραγμένος μέσα στο φλιτζάνι, γέμισε φουσκάλες γύρω στο χείλος που τόσο πονούν κι αμέσως σκάζουν αναβλύζοντας μια βαθύρριζη αγωνία.
Διαβάστε περισσότερα »

Εξήντα… και άνω

Εξήντα χρόνια αγωνίζομαι να γίνω αυτό που λέμε «ένας καλός άνθρωπος». Και το μόνο που κατάφερα, ως τα τώρα, είναι να μέμφομαι τον εαυτό μου και να λέω: -«Γιατί, άραγε, να μη μπορώ κι εγώ να γίνω ένας κ α λ ό ς άνθρωπος; »
Διαβάστε περισσότερα »

Αυτοσχεδιασμός Επιβίωσης

Ας μη χορέψουμε απόψε αγκαλιά με το ναυάγιό μας Στον βυθό ας ξαπλώσουμε καλύτερα ήσυχοι παίρνοντας βαθιές αναπνοές Τότε τα άλλα ψάρια θα πλησιάσουν από περιέργεια παρά από οίκτο
Διαβάστε περισσότερα »

Δεκατέσσερις Φλεβάρη

ShareΈπαψες να περιμένεις πια, τον Άγιο Βαλεντίνο, για να νιώσεις τις δονήσεις, αφού άδικα επιμένεις, την αγάπη που σου δίνω, να τη δέχεσαι με αρνήσεις. (Θέλεις να με βασανίσεις.) R. Δεκατέσσερις Φλεβάρη, ζευγαρώνουν τα πουλιά, πόσο ταιριαστό ζευγάρι είμαστε κι εμείς, παλιά!
Διαβάστε περισσότερα »

Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί…

Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί… Κι είν’ το ταξίδι αυτό Γιομάτο γλύκα που πικραίνει, Πόνο που ανακουφίζει, Αλμύρα που γλυκαίνει, Αγάπη που πονάει, Χαρά που πνίγει, Πέμπτη Παρασκευή των Χαιρετισμών, Όλη η Ωραιότητα μαζί… Κι αν δεν ταξιδεύουμε εμείς για το νησί, εκείνο ταξιδεύει προς εμάς.
Διαβάστε περισσότερα »

Γράμμα σ' ένα Κοχύλι...

Καλέ μου φίλε αδέσποτε... Σ' αναζητώ, παρήγορα, στη χειμωνιά της πόλης. Ψάχνω το κύμα μέσα μου να βγω στην αμμουδιά, να συναντήσω την αυγή χαμένα καλοκαίρια. Στην αλμυρή σου μοναξιά, έχω κρυμμένα όνειρα, έχω αφημένες μνήμες.
Διαβάστε περισσότερα »

Καράβι του Βοσπόρου

Σ’ ανατολίτικο σκοπό χορεύοντας στο κύμα Λικνίζεται το γέρικο σκαρί σου Στα κόκκινα και τα μαβιά νερά που βάφονται σ το ηλιοβασίλεμα Μαράζι εσύ νωχελικά θωπεύεις τη σκέψη μας στ’ αντίπερα των δικών μας βουνών Των δικών μας ακρογιαλιών Των δικών μας αυλών…
Διαβάστε περισσότερα »

«Μάλα γαρ φιλοσόφου τούτο το πάθος, το θαυμάζειν»

Απορία λοιπόν ήταν εκείνη που με οδήγησε στον δριμύτατο χειμώνα. Ψυχρές οι πνοές κι ακόμη ψυχρότερα τα χνώτα δεν άφηναν ίχνη πάνω στο γυαλί. Άτηκτοι οι παγετώνες στο αμείλικτο φως πιο αμείλικτοι από εκείνο.
Διαβάστε περισσότερα »

Oath / Όρκος

He stood at the edge of the old castle’s parapet below it the hungry abyss and even lower the gleaming sea ready to splash its first wave onto the yellow soft sandy beach when he raised his arm as if taking an oath as if promising to come back at another time when we’d need one to stand against the greed and gluttony of the few who comfortable and fat dwelled in their satiation.
Διαβάστε περισσότερα »

Κύριε φύλαξον ημάς

Φύλαξόν με Κύριε… ότι είναι μέγα το ανόμημα! Η ματαιότητα της μετριότητας που μεθάει ως ανάθημα στον εαυτό μας ως δικαιοδοσία προσωπική.
Διαβάστε περισσότερα »

Τα όρια μιας τέχνης ταπεινής

Χωρίς αμφιβολία, όταν η ποιητική γραφή χρησιμοποιείται για να αποδώσει σε πρόζα τοπία και ανθρώπους, το αποτέλεσμα, για ν’ αποβεί σπουδαίο, απαιτεί μεγάλο τεχνίτη. Ο ποιητής Γιώργος Βέης, δεινός χειριστής της μεταφορικής, αφαιρετικής γλώσσας και παλαίμαχος του είδους, συνεχίζει να εκδίδει μοναδικά βιβλία ποίησης, ενώ από το 1999, συμπληρώνει το έργο του με ταξιδιωτικά κείμενα -μαρτυρίες από την πολυετή διπλωματική του πορεία ανά τον κόσμο.
Διαβάστε περισσότερα »

Older Entries »

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *