Ποίηση

Home »  Ελληνικά »  Ποίηση

Share

Αδυσώπητη πόλη...

Περπατώ στους λυπημένους δρόμους, στη σιωπή των ρείθρων, στην άγονη πλατεία των συναντήσεων. Φάλτσοι αγώνες... μετέωροι προορισμοί κι ένας ανήφορος, σκοτάδι... Χάσκουν οι ώρες, σε βιτρίνες άδειες, σε κόκκινα ερωτηματικά, σε μάτια κλειστά ... Σκοντάφτουν τα βήματα στην άστεγη μοναξιά...
Διαβάστε περισσότερα »

Στη Μνήμη της Μαρίας...

Πόσο βαθιά την πένα σου βουτούσες στο μελάνι κι οι λέξεις ήταν όμορφες σαν βγαίνανε σεργιάνι.
Διαβάστε περισσότερα »

Καλός τεχνίτης

Καλός τεχνίτης σπούδασα με επιμέλεια υποδειγματική και αριστεία Μάτια ανθρώπων διάβαζα εντατικά τις μέρες μέσα και πάνω από τις ίριδες μήπως συλλάβω όλα τα ίχνη του φωτός Τις νύχτες μάζευα κατεδαφίσεις από άστρα υπολείμματα ευχών
Διαβάστε περισσότερα »

Καρδιά μου πώς αντέχεις;

Τ’ άστρα θωρούν την αδελφή τους ‘Γη’. Κάτω από την ατμόσφαιρά της την Θολή, -προδίδει αναθυμιάσεις- Σπινθηρίζει αέναα… Σ’ ετούτο το από Βελούδο Σύμπαν, ξενίζει η τέτοια δραστηριότητα. Η Πούλια κι ο Αυγερινός σιωπούν! Ο Στησίχορος δεν βαρέθηκε να ποιεί ο Ήλιος, κρατά την Απολλώνια Άρπα του… και περιμένει.
Διαβάστε περισσότερα »

Ένα κορίτσι χόρευε στην Ύδρα

ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα το φανελάκι το αντρικό απ΄ τον ιδρώτα κολλημένο πάνω στο λιγνό κορμάκι ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα κάτω απ΄ το φανελάκι να διαγράφονται τα τρέμολα τα σόλα τα ακομπανιαμέντα ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα στη νυχτιά τη λαμπερή κι όλο το Νησί να σειέται στους τρελούς ρυθμούς του
Διαβάστε περισσότερα »

Ο Προμηθέας Έλληνας

Δεν πάει καλά αυτός ο κόσμος. Οι διεθνείς τραπεζικοί εγκληματίες γεμίζουν με φέρετρα απόγνωσης τον κόσμο. Οι αυτόχειρες αφήνουν τη σκόνη από το σώμα τους και η τελευταία βροχή της άνοιξης την ταξιδεύει στα σταυροδρόμια του αγώνα. Δεν πάει καλά η χώρα μας. Όπου κι αν στρέψουμε το βλέμμα , το χρώμα της ήττας και της προδοσίας ζωγραφισμένο με αδρές πινελιές στις φτωχές ψυχές των Ελλήνων. Τ’ όραμα Δικαιοσύνη, της Ευρώπης στον σκουπιδοτενεκέ της απληστίας.
Διαβάστε περισσότερα »

Έπος Λευτεριάς

Είκοσι οκτώ του Οκτώβρη, τρεις η ώρα το πρωί· οι στιγμές των ρολογιών καρφωμένες στο σκοτάδι· κι’ ως να άνοιξαν οι πύλες, απ’ τους φύλακες του Άδη, σαν ο Γκράτσι πήγε νά ’βρει των Ελλήνων την ψυχή. Κι’ ως να εδάκρυσε η μέρα ξημερώνοντας βουβή, σαν ο ίσκιος της τραβούσε κατά κει που λάμπει ο ήλιος ενδοξότατος, τρανός, απ’ τ’ αθάνατο το σφρίγος που, στου Έλληνα – φωτός, φωτοανεξάντλητη ροή -
Διαβάστε περισσότερα »

Ρεζέρβα

Μες στο σακίδιό μου η απαραίτητη καρδιά Ρεζέρβα για τον χρόνο εκείνο που ιατρικά ανακοινωθέντα θα διαγνώσουνε την επιβράδυνση της σκέψης μου την επιτάχυνση του φόβου μου την αναστολή των πιο αυθόρμητων στιγμών μου Και τότε θα είναι λες και έχω αποδημήσει σε χώρα άγνωστή μου
Διαβάστε περισσότερα »

Η γειτονιά μου η Καστρινή

Η γειτονιά μου η Καστρινή Τ’ ήταν εκείνη η γειτονιά… Η γειτονιά η μαγική πού ‘χε δικά της σύνορα τον φωτεινό ορίζοντα όλη ζωή και νιάτα! Σοκάκι του γκαλντεριμιού στου Κάστρου τα ισκιώματα και στις χτισμένες τις αυλές στις γρανιτένιες σκάλες με τη γραμμή την κάτασπρη την ασβεστοκαμωμένη… Όλα στη λαμπρογειτονιά των παιδικών μου χρόνων.
Διαβάστε περισσότερα »

Θα είμαι εκεί…

Θα είμαι εκεί… Όταν είσαι πληγωμένη και χρειάζεσαι φροντίδα, μόνη, προβληματισμένη και χωρίς καμιάν ελπίδα, Κλείσε τα μάτια και, με τη σκέψη σου, φώναξέ με. Να είσαι σίγουρη, σε χρόνο ανύποπτο, θα είμαι εκεί.
Διαβάστε περισσότερα »

Το σχήμα της ντροπής

Κείνο το μισοφέγγαρο που δίχως όνειδος απλώνεται στον Πενταδάκτυλο Εκείνο το θρασύτατο το μισοφέγγαρο που σαν θεριό λυσσομανά πριν έρθει το ξημέρωμα
Διαβάστε περισσότερα »

Αμφιβολία - Doubt

Ο νέος που πρόσμενες να `ρθει δεν ήρθε μήτε απόψε. Μα τί θα του `λεγες; Γιατί; Άσε τα μάταιο να χαθή. The young man you expected hasn’t come tonight. What would you tell him? Why? Let the futile vanish cut the unfortunate sprout.
Διαβάστε περισσότερα »

Στους 16 ήρωες του "Νίκη-4"

Επιστρέφω... Τίποτα πια δεν με σταματά Ούτε τ' αεροσκάφους τα συντρίμια που η μοίρα το σημάδεψε με βόλι φίλιο Κι ανύποπτα το φύτεψε σε χώμα ελληνικό Ούτε η άγραφη ιστορία που άφησε σελίδα αδειανή στο ημερολόγιο του ήρωα πιλότου Κάποιοι δεν γνώρισαν ακόμα της θυσίας το σταυρό Τη λεβεντιά δεν είδαν που υψώθηκε λιβανισμένη στους αιθέρες ζητώντας μια άκρη γης να ξαποστάσει
Διαβάστε περισσότερα »

Σε αναμονή

Κάποτε σαν η ζωή με κρατά σε αναμονή κι ακούω τη μουσική να παίζει στης νύχτας την αντίπερα όχθη έρχεται στις μύτες της σιωπής και μου μιλάει το ολόγιομο φεγγάρι
Διαβάστε περισσότερα »

Εδώ Σαλαμίνα

Ήρθε φθινόπωρο, οδεύουμε προς το χειμώνα. Τα μάρμαρα, σκεπασμένα με τη στάχτη των καμένων σπιτιών μας βυθίζονται όλο και πιο πολύ στη γη.
Διαβάστε περισσότερα »

Λίγα λουλούδια

Λίγα λουλούδια σήμερα σου έστειλα μητέρα ο κήπος είναι νοερός, τα άνθη απ' την καρδιά, τα φρόντιζα πολύ καιρό γι' αυτή εδώ τη μέρα σκεπτόμενος την όψη σου και τα ροζέ γυαλιά. Κόκκινα, μωβ και κίτρινα, θυμίζουν τ' όνομά σου άσπρες γαρδένιες κι άρωμα που έστειλα για σένα να τα μυρίζεις κει που βρίσκεσαι μακριά μου και να μου στείλεις μιαν ευχή που βρίσκομαι στα ξένα.
Διαβάστε περισσότερα »

Τραγούδια...

Τραγούδια και παινάδια όλα χωρούν στα ψέματα κι όλα χωρούν στον πόνο κι εκείθε το παράπονο το παραπονεμένο: πώς τάχα τα κατάφερα μέσα σε δίχτυ σκάλωσα μοιράδι τύχης άτυχης, πώς Θέ μου παραδέρνω!
Διαβάστε περισσότερα »

Τα βράδια

Τα βράδυα, Σαν χαμηλώνουνε τα φώτα Και τα πουλιά κουρνιάζουν πιο βαθιά στης μοναξιάς τους τη φωλιά Η σκέψη δραπετεύει ορμώντας στου μυαλού τα μονοπάτια
Διαβάστε περισσότερα »

Σκλαβοπάζαρο!

Από αιώνες το ξέρεις: πως οι αιτίες δικαιολογίες για χάρη σου είναι καλέ μου φίλε! Και δε φτάνει το τέρμα σε μια επιχείρηση… Τι θα ωφελούσε;
Διαβάστε περισσότερα »

Μόνο εκείνα τα τεράστια μάτια

Οι δρόμοι μας μοιάζανε κάποτε με πράσινα φίδια σε ονειροκρίτη που τους χρήζει με την εύνοια της τύχης καθώς ξετύλιγαν μέσα στα μάτια μας τις άλλες τέσσερις αισθήσεις Και τις ρουφούσαν Και τις κατάπιναν Κι έμεναν μόνο τα τεράστια εκείνα μάτια να αγναντεύουν όλο τον κίνδυνο προς ένα άγνωστο κόσμο πίσω από τον λόφο.
Διαβάστε περισσότερα »

Η Γοργόνα

Μια γοργόνα λιάζεται Στον βράχο, στην ακτή, Με τα ξανθά μαλλιά Λυτά να ανεμίζουν Να ξημερώσει βιάζεται στου γαλανού τα βάθη να κρυφτεί μην της πάρουν τη λαλιά οι άνεμοι που ορίζουν τις ζωές των αστεριών, των νεράιδων, των νυμφών.
Διαβάστε περισσότερα »

Τσιριτίρι - Τσιριτρό

Το ποίημα είναι του μεγάλου μας ποιητή Ζαχαρία Παπαντωνίου - εντάξει το έχουμε «πειράξει» ελαφρά- και υπάρχει στην ύλη των αναγνωστικών των δημοτικών σχολείων. Εγώ όμως είμαι βέβαιος ότι όταν το έγραψε δεν είχε στο νου του τα δημοτικά σχολεία, αλλά στόχευε να προκαλέσει, συμβολικά δημόσια σχόλια της εποχής του. Έλα, όμως, που αυτά τα δημόσια σχόλια ισχύουν και σήμερα πιο πολύ παρά ποτέ!
Διαβάστε περισσότερα »

Συντρίμμια... ο χρόνος

Ράγισε μέσα μου ο χρόνος... δε θέλω πια να τον μετρώ! Βγαίνω ξυπόλυτη στις ρίμες, στα σοκάκια , στα σκαλοπάτια των χρωμάτων, στις αλάνες συλλαβών, μόνο να γράφω θέλω, να γελάω και ν'αγαπώ. Ναι, ν' αγαπώ ....
Διαβάστε περισσότερα »

Είκοσι Ιούλη

Είκοσι Ιούλη, μέρα φοβερή, Άδοξη ώρα που 'γινες χολή, Κλεμμένη εικόνα, σπασμένο γυαλί, Κόσμος ακόμα σκληρός σαν καρφί. Είκοσι Ιούλη, μέρα τρομερή, Μισή ψυχή, μισή φωλιά η γη, Δίχως τον άντρα, χαμένο παιδί, Είκοσι πίκρες θωρεί σκυθρωπή.
Διαβάστε περισσότερα »

Άλκιμο Έλυτρο

ShareΑφιερωμένο στην Ελληνίδα μάνα – γυναίκα – σύντροφο – αδελφή – κόρη   Σε είδα να λαγγεύεις τη μοίρα μου Σε εύκοσμους πύργους βαθυσκαφούς ίριδας, Την ώρα που ο ήλιος έπινε των καημών τις ανάσες. Σε άκουσα να τη σμιλεύεις Με τις κορφάδες των ονείρων σου Στη χρυσή παλίρροια των σταχυών του Αλωνάρη, Μ’ ένα παιδιάστικο μαγιάτικο χαμόγελο στα χείλη. Ένιωσα τον αθέρα της γλαυκής σου σκέψης Να τη μετουσιώνει σε άυλη ολκή προς το στερέωμα, Αργυρόλευκη αύρα χιονοσκέπαστων κυμάτων. Καθορώ τον αρραβώνα μου στο σώμα σου Μέθεξη ουράνιας στόχασης, Συνειρμό ακτίνων ζωής, Εκ πηγής μη αλωμένης, φωτός αιωνίου. Ατενίζω την αγάπη μας Βαρκούλα αυγουστιάτικο φεγγάρι Ν’ αρμενίζει στο πέλαο. Σε πέλαο γαλήνης και φωτός.
Διαβάστε περισσότερα »

Older Entries »

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *