Ποίηση

Home »  Ελληνικά »  Ποίηση

Συντρίμμια... ο χρόνος

Ράγισε μέσα μου ο χρόνος... δε θέλω πια να τον μετρώ! Βγαίνω ξυπόλυτη στις ρίμες, στα σοκάκια , στα σκαλοπάτια των χρωμάτων, στις αλάνες συλλαβών, μόνο να γράφω θέλω, να γελάω και ν'αγαπώ. Ναι, ν' αγαπώ ....
Διαβάστε περισσότερα »

Είκοσι Ιούλη

Είκοσι Ιούλη, μέρα φοβερή, Άδοξη ώρα που 'γινες χολή, Κλεμμένη εικόνα, σπασμένο γυαλί, Κόσμος ακόμα σκληρός σαν καρφί. Είκοσι Ιούλη, μέρα τρομερή, Μισή ψυχή, μισή φωλιά η γη, Δίχως τον άντρα, χαμένο παιδί, Είκοσι πίκρες θωρεί σκυθρωπή.
Διαβάστε περισσότερα »

Άλκιμο Έλυτρο

ShareΑφιερωμένο στην Ελληνίδα μάνα – γυναίκα – σύντροφο – αδελφή – κόρη   Σε είδα να λαγγεύεις τη μοίρα μου Σε εύκοσμους πύργους βαθυσκαφούς ίριδας, Την ώρα που ο ήλιος έπινε των καημών τις ανάσες. Σε άκουσα να τη σμιλεύεις Με τις κορφάδες των ονείρων σου Στη χρυσή παλίρροια των σταχυών του Αλωνάρη, Μ’ ένα παιδιάστικο μαγιάτικο χαμόγελο στα χείλη. Ένιωσα τον αθέρα της γλαυκής σου σκέψης Να τη μετουσιώνει σε άυλη ολκή προς το στερέωμα, Αργυρόλευκη αύρα χιονοσκέπαστων κυμάτων. Καθορώ τον αρραβώνα μου στο σώμα σου Μέθεξη ουράνιας στόχασης, Συνειρμό ακτίνων ζωής, Εκ πηγής μη αλωμένης, φωτός αιωνίου. Ατενίζω την αγάπη μας Βαρκούλα αυγουστιάτικο φεγγάρι Ν’ αρμενίζει στο πέλαο. Σε πέλαο γαλήνης και φωτός.
Διαβάστε περισσότερα »

Χάρτινη Κουρτίνα

«Να κρατάς μια άκρη από παλιό σου ρούχο με τις κλωστές σαν μάτια να κρέμονται να κοιτάνε προς τα κάτω τα βήματα παραπατήματα διέλευσης του χρόνου Μετά να ξαναβρίσκουν τον ρυθμό και τη συνέχεια….» είπε η γιαγιά και κοιμήθηκε κουρασμένη απ΄ τη ζωή που δεν έζησε Με τώρα το κατάλαβα Αυτά τα μάτια κάποτε δεν υπακούουν Γλιστράνε από το μέτωπο που τους ζωγράφισα αγγίζουν πια το σώμα βάζουν καινούρια χέρια, μαλακά
Διαβάστε περισσότερα »

Για κείνο το πρωινό

Δεν ξεχνώ Την ώρα που έσχισε το μαντάτο Το θλιβερό εκείνο πρωινό Κραυγή οργής για πραξικόπημα
Διαβάστε περισσότερα »

Βαρύτιμα Περιδέραια

Μου οφείλεις μια επίσκεψη Ξέρεις Από αυτές που δεν γίνονται κατόπιν συνεννοήσεως Που περνάς τάχα τυχαία Βλέπεις φως μέσα στη νύχτα μου Και μου χτυπάς επίμονα ένα κουδούνι Ν’ ανοίξω ατημέλητη Με ένα βλέμμα πανέμορφο από έκπληξη Πιο όμορφο δεν σου΄δειξα ποτέ Και να σου πω Δεν σε περίμενα
Διαβάστε περισσότερα »

Ρόδο Αμάραντο

ShareΌταν εσύ χαθείς, μέσα στο θάμπος της νυχτιάς έν' άλικο τριαντάφυλλο στο στήθος μου θ' ανοίξει
Διαβάστε περισσότερα »

Το Παρόν Πωλείται…

Άκου… Δεν είναι ορατό το πωλητήριο υπάρχουν όμως… κρυφοί αγοραστές! Τυφλοί - κωφοί οι ιδιοκτήτες οι αδιάφοροι υπηρέτες του «εγκλήματος», οι καλούμενοι «εξέχοντες» ή «άρχοντες του τόπου»!
Διαβάστε περισσότερα »

ξενιτεύομαι εντός μου

Οι κουρτίνες δεν αποκαλύπτουν... Στο ξημέρωμά μας κι από κοντά, μαζί μας ο ξενιτεμός στην αοριστία ανατέλλει. Η ελπίδα γεννιέται ξανά κάθε που ο ήλιος καλεί για το ξημέρωμα. Ακούραστη αναπηδά και ως το καταμεσήμερο ματώνει ή πεθαίνει,
Διαβάστε περισσότερα »

Σκιές

Στο σκοτεινό, άδειο κοιτώνα χορεύουν οι σκιές, γυμνόστηθες, με κινήσεις αργές φανερώνοντας νοήματα, αινίγματα και υποστάσεις που το λαμπρό φως και η χρυσαυγή αδυνατούν την αλήθεια τους να συλλάβουν Δείχνουν ψυχές αλάτρευτες που αρέσκονται στα μισοσκόταδα να κολυμπούν, ψυχές που ακροβατούν μεθυσμένες στο βελούδινο κενό
Διαβάστε περισσότερα »

"Άξιον Εστί"

Το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ είναι το πιο μεγαλόπνοο και βαθυστόχαστο έργο του Οδυσσέα Ελύτη. Θεωρείται δύσκολο ποίημα για τον περίπλοκο τρόπο ανάπτυξής του, για το θέμα με το οποίο ασχολείται και για τη βαθύτητα των νοημάτων του. Παρ’ όλα αυτά όμως το έργο αυτό αποδυκνύει τη μαεστρία του ποιητή που το συνέλαβε και το παρουσίασε στον αναγνώστη τη διάρκεια μιας εποχής που η ελληνική ποίηση πάλευε ανάμεσα στις καθιερωμένες φόρμες και στα νέα στοιχεία που επιρρέαζαν τον σύγχρονο ποιητή των δεκαετιών του `30 και του `40. Κι ιδιαίτερα τα στοιχεία υπερρεαλισμού που είναι εμφανεί στο συγκεκριμένο τούτο έργο του Ελύτη, στοιχεία που έχουν σαν αποτέλεσμα να κάνουν δύσκολη τη σύλληψη του πνεύματος του ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
Διαβάστε περισσότερα »

Η Αγία Μάνα

Τρεις ποιητές γράφουν για τη μάνα, ή μάννα, ή μητέρα... Η μόνη ύπαρξη της οποίας η αγάπη για τα τέκνα δεν έχει όρια... Εδώ την τιμούμε, λίγο αργά, αλλά πάντα με τον πρέποντα σεβασμό και ευγνωμοσύνη
Διαβάστε περισσότερα »

Γεράνι

ΑΙΘΡΑ Να ήμουν το γεράνι σου σ’ ένα κυκλαδονήσι που ατένιζε τη θάλασσα και την ανάμνησή σου, αυτή που είχα ερωτευθεί στη γάστρα του Αιγαίου. ΑΙΓΕΑΣ Αν ήσουν το γεράνι μου θα σ’ έραινα με στίχους θα ράντιζα τα φύλλα σου με ψίθυρο δροσούλας, σταγόνα που ξεστράτισε απ’ των νεφών το σώμα.
Διαβάστε περισσότερα »

Χριστός Ανέστη...

Χριστός Ανέστη! πωλείται το στέφανο γεμάτο αγκάθια. Χριστός Ανέστη! πωλούνται ιμάτια γεμάτα αίμα. Χριστός Ανέστη! πωλούνται τρεις αιτίες πριν εξαντληθούν.
Διαβάστε περισσότερα »

Χριστός Ανέστη!

Σαν η γιορτή της άνοιξης...φαντάζει η Ανάσταση Σου! Κύριε όλων των ειδών...και των μικρών υπάρξεων! Βλέπω τις κάμπιες την αυγή, με γιορτινό φουστάνι της πεταλούδας τη ψυχή μ'ένα μαβί χαμόγελο, οι μέλισσες φορούν γλυκό, τον αναστεναγμό τους, κι οι πασχαλίτσες κόκκινο , το βήμα τους με αγάπη! Τότε ξυπνάει ο άνεμος, με μια αγκαλιά από χάδι...
Διαβάστε περισσότερα »

Χριστός Ανέστη

Ένα εξωκκλήσι ταπεινό, στην άκρια εκεί του δάσους, φέρνει τη σκέψη στα παλιά, στα παιδικά τα χρόνια, τότε, που ερχόμουν στη λαμπρή, με μια λευκή λαμπάδα, με φίλους και με συγγενείς, και με θερμή την πίστη, ν’ ακούσουμε τη λειτουργιά, να κάμνουμ’ το σταυρό μας, να περιμένουμ’ τον παπά, να πει «Χριστός Ανέστη», για να τσουγκρίσουμε τ’ αυγά, να ευχηθούμε σ’ ούλους, και της αγάπης το φιλί, να δώσουμε να πάρμε!
Διαβάστε περισσότερα »

Ένας Χριστός... για μας

Ένας Χριστός τις μέρες του Απρίλη θα σταυρώνεται για να 'χει φως το σταυρουδάκι στην ανηφόρα της ψυχής, εκεί στα στήθια των ανθρώπων, για να 'βγει ουράνιο το τόξο στ' απορρημένο δάκρυ των ματιών!
Διαβάστε περισσότερα »

Εκθεση Ζωγραφικής "Επιπλέων βυθιζόμενος"

Η ποίηση της εικόνας του σουρεαλιστή Fotis Galanopoulos, διανθίστηκε από την γλαφυρή ερμηνεία του ηθοποιού Stathis Kokkoris και την ευαίσθητη ματιά του εικονολήπτη – σκηνοθέτη Andreas Petropoulos.
Διαβάστε περισσότερα »

Η μετανάστρια ψυχή

Πού είμαι ; Ποιά είμαι; σαν ξημερώνει... αλιεύω βότανα, φύλλα, κλαδιά... αφέψημα το πρωινό, σταλάζει στη ζωή, ύστερα χάνομαι στης πόλης την ερήμωση, μες στων ανθρώπων την ανίερη μετανάστευση.. Πάμε απο δω, τρέχουμε ασθμαίνοντας σ'ανήλιαγα στενά, χτυπάμε πόρτες, σιδεριές, σκάβουμε μνήμες με τα χέρια ματωμένα...
Διαβάστε περισσότερα »

Το προσφυγόπουλο και η Μάσκα μου

Είμαι ηθοποιός, κατά βάθος πολιτικός, στο καμαρίνι λύνω σταυρόλεξο, ψάχνω πράσινα άλογα, χαζεύω στην τηλεόραση. Ένας σπουργίτης ραμφίζει το τζάμι μου να δω τις ειδήσεις: ένα παιδάκι ξαγρυπνά μπρος στα πτώματα των γονιών του, μετά το ανεβάζουν σε βάρκα, προσφυγόπουλο το βγάζει η θάλασσα στην άμμο για αιώνιο ύπνο, στην τσεπούλα του ένα τετράδιο όπου έγραψε: ‘Θα σας καταγγείλω όλους στον Θεούλη μου…’
Διαβάστε περισσότερα »

...Ποιήματα μέσ᾿ τὸ Σκοτάδι

Γυρίζει μόνος στα χείλη του παντάνασσα σιωπή συνέχεια των πουλιών τα μαλλιά του. Ωχρός με βουλιαγμένα όνειρα κι ανέγγιχτος νερό τρεχάμενο στα ρείθρα, ωχρός Έλληνας.
Διαβάστε περισσότερα »

Μα τότε ήταν το Εικοσιένα

Σαν πλησιάζει ο καιρός στο τέλος του να ’ρθει στην καταχνιά ξεχνιέμαι και γυρίζω λίγο πίσω. Ένα λαγούμι στον χρόνο ανοίγω και τους ορίζοντες της καρδιάς μου, την καρδιά της ψυχής μου στο πρωτόφταστο την φέρνω σημείο του τώρα` εκεί που πρωτόζησα ετούτες τις πληγές τότε που πληγωμένη η ψυχή κατάβαθα αλυχτούσε κι έκλαιγε τη μαύρη προσευχή της στην αλλοτινή της πορεία και που ο αντίλαλος ο παλιός, ο χρυσόφαντος της ιστορίας εισάκουσε το πρόσταγμα το πανάρχαιο και μοσχομύριστες αντισήκωσε τις καρδιές μας ως στης Λαύρας το φλάμπουρο της Άγιας.
Διαβάστε περισσότερα »

Διαθλασμένο μέτρο

Στο διαθλασμένο μέτρο δε μετρώ γιατί με ξεγελάει... Όμοια κι εσύ... Σε πίστεψα τιμής χοντρό δοκάρι... Κρίμα, το κρίμα σου γιορντάνι στο λαιμό μου να περνάς κι ύστερα, στην πηγή του Σιλωάμ τα χέρια σου να θες να καθαρίσεις από το μύασμα του ψεύδους που συγχέει.
Διαβάστε περισσότερα »

21 Μαρτίου 2016

Η Ποίηση που δεν χρονολογείται. 21 Μαρτίου 2016 - Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Η ιδέα αυτής της πρασινογάλαζης έκδοσης, σε φόντο καφέ σκούρο, ανήκει στην παρέα που δημιουργήσαμε άθελα και μέσα από την ηλεκτρονική σελίδα του ηλεκτρονικού περιοδικού “Diasporic Literature”.
Διαβάστε περισσότερα »

En las favelas...

Εν ταις φαβέλαις ακατάπαυστες ροές νεκρανασταίνουν όνειρο φυγής προς έναν πολιτισμό ακιλήδωτο.... Ελευθερία ζητούν, νεκροί-ζωντανοί, τι ουτοπία!
Διαβάστε περισσότερα »

Older Entries »

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *