Ποίηση

Home »  Ελληνικά »  Ποίηση

Αστρική Φωτιά

Γενάρχη εσύ της ύπαρξης και ρυθμιστή της φύσης, που στο ρυθμό σου πάλλονται οι οντότητες του χώρου, πρόβαλε πίσω απ' τα βουνά να ιδούμε τη μορφή σου και να λουστούμε ολόκορμοι στην κόκκινη φωτιά σου.
Διαβάστε περισσότερα »

Στην Προκυμαία

Στην προκυμαία Σάββατο δείλι, γύρω στην έξι στο δρόμο ούτε ψυχή, και έχει βρέξει. Φουρτούνα η θάλασσα, αγριεμένο κύμα, καράβια στέλνουνε κινδύνου σήμα...
Διαβάστε περισσότερα »

Το χρώμα της λύπης

Απ' την παλέτα των χρωμάτων πιο βαρύ λέω πως είναι το βαθύ χρώμα της λύπης. Σκεπάζει το μπλαβί των ταξιδιών τα κίτρινα νομίσματα της μέρας τα πράσινα χαλιά των σιωπών τις κόκκινες παντιέρες στα μπαλκόνια.
Διαβάστε περισσότερα »

το χαμένο παραμύθι μας

τα βράδια θαρρώ πως μια καλή νεράιδα δραπετεύει ακόμα από χαμένο παραμύθι μας και στέλνει άμαξα με όνειρα λευκά να ντύσουνε πριγκιπικά την ορφανή πατρίδα μα εκείνη για χορό δεν προλαβαίνει να ντυθεί είναι πολλές στη μνήμη οι στάχτες στα χρυσοπράσινα τα μπαλωμένα ρούχα παλεύει ολημερίς να τις τινάξει μα εκείνες πάντα επιστρέφουν στα ανυπεράσπιστά της πρόσωπα
Διαβάστε περισσότερα »

Τα σπίτια μας

τα σπίτια μας ήτανε κάποτε φωλιές για των ονείρων το φτερούγισμα αετοράχες γίνονταν την άνοιξη για τα ψηλώματα της περηφάνιας μας ήτανε κι αγκαλιές να έρθει τα βράδια να χωθεί μέσα ο κάματος και το πρωί όλοι οι έρωτες φόραγαν χέρια τεράστια ζεστά χέρια να σπρώξουνε τις ώρες
Διαβάστε περισσότερα »

Σκέψη...

Στην Άτιμη Σκέψη Εσύ με βασάνισες Όσο τίποτα σ' αυτή τη ματαιότητα... Κι εγώ γι' αντάλλαγμα Μαζί μου θα σε πάρω.
Διαβάστε περισσότερα »

Αγάπη

άπιαστη και μακρινή σαν τα βασιλικά ελάφια βόσκεις αμέριμνη στους κήπους από τα βόλια των ανθρώπων. Πάντα ωραία πάντα δοξαστική πάντα ολόφωτη
Διαβάστε περισσότερα »

Δρομο-λόγιο

Στους Δρόμους Αν και συνέχεια σας καταπατούμε Απορώ πώς δεν μας απεχθάνεστε, Απορώ γιατί μας βγάζετε στον προορισμό μας, Απορώ πώς γνωρίζετε τον προορισμό μας...
Διαβάστε περισσότερα »

Τρία Άκρα

Στο δεξί χέρι μου Του είπα να μη γράψει άλλα Μα δεν άκουσε. Του είπα να με παρακούσει και με άκουσε.
Διαβάστε περισσότερα »

Hours of the Stars

Now the secret hour of our voice empties the skies and the morning bread into our hands now we forget the crosses and the serene courtyard and the decree of the Delphic Cybil
Διαβάστε περισσότερα »

Αφύλακτες Διαβάσεις

Μες στην ομίχλη φαίνεται ο επόμενος σταθμός μας καθώς μόνοι βαδίζουμε σ' ένα μακρύ ταξίδι και περιπέτειες άγνωστες που έχει φυλαγμένες προσμένουμε να ζήσουμε με αγωνία και ελπίδα.
Διαβάστε περισσότερα »

Λινό λευκό στον πόθο του ατμού...

Σιδερώνω, πάνω στο άσπιλο λευκό των λογισμών. Ισιώνω, με τον ατμό των σωθικών, τις έγνοιες των αγαπημένων, για χρόνια στις δίπλες των ρούχων.
Διαβάστε περισσότερα »

Φυσάει

Φυσάει στη μικρή αυλή και στα χλωμά μου δέντρα, λυγίζει τους λεπτούς κορμούς και τους μαδάει τα φύλλα. Φυσάει στο παραθύρι μου και στο μικρό φεγγίτη, σφυρίζοντας νοσταλγικά κάποιο σκοπό της θλίψης.
Διαβάστε περισσότερα »

Νέα Αρχή

Ξεχασμένο μπλοκάκι του χτες με καινές αναμνήσεις, δε φταις που σε άφησα τόσο καιρό παραπαίοντας σ’ άλλο λυγμό. Ξεχασμένο μπλοκάκι του χτες με γραμμένες μου λέξεις μισές τις παράτησα στο πουθενά λίγες σκέψεις που κάναν φτερά.
Διαβάστε περισσότερα »

Απαντήσεις

Ξυπνούσα με ανάστατη καρδιά Όλο το βράδυ ένας άγγελος Ακουμπούσε τα φτερά του στο στήθος μου Σηκωνόμουν τότε από τα χρόνια μου Έπλενα ανυπόμονα τη μέρα Σημείωνα όλες μου τις απορίες Σε ένα κόκκινο χαρτί
Διαβάστε περισσότερα »

Κύρους Κατάβαση

Κι απ’ όλους μονάχα οι ποιητές απόμειναν. Σαν τους παλιούς ρεμπέτες των καημών λυράρηδες έγιναν αν και ρηχά τα αισθήματα του κόσμου.
Διαβάστε περισσότερα »

Πού ήσουν...

Πού ήσουν τις ημέρες που μ’ έπνιγε το δίκιο; Πού ήσουν όταν χρειάσθηκα την αλήθεια σου για να οχυρωθώ πίσω απ’ αυτήν; Μάταια περίμενα –δίχως την ανάγκη να φτιάχνω άτολμα ψέματα– απάντηση στα αναπάντητα μηνύματά μου… Μόνο για να κρύψω την αφέλεια της άσκοπης επιμονής μου… Αλήθεια, πού ήσουν;
Διαβάστε περισσότερα »

Διέξοδος η σιωπή…

Χίλιες φορές λυπήθηκα κι άλλες τόσες μετάνιωσα, για… όσα είπα. Για όσα κράτησα τη σιωπή μου, πιστέψτε με, δεν μετάνιωσα… Ποτέ! Γι’ αυτό μερικές φορές δίνω σπρωξιά στο λόγο… * Μια φράση σου ξέφυγε, τότε… κι ήταν: «Βάλε φραγή, στους ανεπιθύμητους εισβολείς. Απενεργοποίησε τα συναισθήματα»…
Διαβάστε περισσότερα »

Και δυο και τρεις…

Έναν καϋμό και δυο καϋμούς και τρεις και δέκα στεναγμούς μετρά επίμονα ο Ρωμιός, κάτω από γέρο πλάτανο. Στης γειτονιάς τον καφενέ, μαζεύονται δύο μαζί, γίνονται εφτά και δεκατρείς να συζητήσουνε πλατειά. Όπως κι εχτές, πάλι ξανά να στοχαστούνε τα παλιά, για να μετρήσουν τους καϋμούς, τους χίλιους αναστεναγμούς: Πόσοι πολέμοι πέρασαν, τι δυστυχιά μαστίγωσε της γης και δυο και τρεις και δεκατρείς, τι συμφορές μακροσκελείς, πάνω από χίλιες δυο φορές, βασάνισαν τη χώρα!.. Το μπεγλεράκι σύντροφος στους πόνους και στα ντέρτια…
Διαβάστε περισσότερα »

Κάποια στιγμή

μια χαραμάδα θα προσπαθήσει να γεμίσει με φως στη χαλκομανία φαίνεται πως έβγαλε σπίθες ένα αγκάθι καρφωμένο στο κρίνο στην πόλη έλειψαν οι γέφυρες και τη νύχτα γυρίζουν νυσταγμένες από κάματο κτίζουν και βάφουν
Διαβάστε περισσότερα »

Η Δύση σημάδευε

Η Δύση σημάδευε ανέκαθεν το άλλο άκρο. Μία λέξη το ορίζει και μία λέξη το γκρεμίζει… Και η Ανατολή δεν μού ΄λεγε πολλά… Δε βλέπει, νιώθει μόνο, καθώς σβήνει στο στρογγύλεμα της σφαίρας.
Διαβάστε περισσότερα »

Μητέρα!

Όμορφη μέρα φωτεινή Μητέρα Στο βράχο αγριοκυκλάμινο Μητέρα Κόκκινη παπαρούνα στον αγρό Μητέρα Ολάνθιστη στον κήπο τριανταφυλλιά Μητέρα
Διαβάστε περισσότερα »

Αφιερωμένο στην μνήμη της!

Ξέχασα μάνα μου να μεγαλώσω.... καθώς μεγάλωνα τις ώρες των παιδιών μου, καθώς τα χέρια τους κανάκευαν τις μέρες μου και δίναν αίμα-χρώμα στις στιγμές!
Διαβάστε περισσότερα »

Της Αγίας Μάννας

Γιωργάκη, μη ξεχάσεις ότι σήμερα γιορτάζει η μάννα σου. Να πας και να της δώσεις ένα φιλί. Δεν θέλει τίποτα άλλο. Ξέρω που σου λέω. Γιωργάκη, πες της πως την αγαπάς σήμερα που γιορτάζει. Θα καταλάβει εκείνη πως την αγαπάς όλες τις μέρες, δίχως άλλο. Ξέρω που σου λέω.
Διαβάστε περισσότερα »

Δίχως τίτλο

Κυττούσε το βρέφος βουβή με τα μάτια ορθάνοιχτα αποκολλημένα λες από τις βαθουλές κόγχες τους. Ούτε ένα δάκρυ ούτε μια φωνή! Είχαν νεκρωθεί τα κύτταρα της ζωής και η αλήθεια,
Διαβάστε περισσότερα »

Older Entries »

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>