Αφιέρωμα στην Κύπρο

Home »  Ελληνικά »  Διασπορική Στοά »  Αφιέρωμα στην Κύπρο

Το γαλάζιο που σε περιβάλλει…

Αγαπητοί φίλοι,

Φίλοι της πανάρχαιας ελληνικής αρετής, φίλοι της αλήθειας αδικημένοι, φίλοι της μάχης ενάντια στην άθλια κατάντια αυτού του κόσμου κι εκείνων των ανθρώπων που ρέει στις φλέβες τους το συμφέρον και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υπέρμαχοι του λόγου του αληθές, υπέρμαχοι των ιδανικών της λογικής και σωφροσύνης.

Φίλοι μας καρδιακοί, σ’ εσάς απευθύνει η Διασπορική Λογοτεχνική Στοά αυτό το μικρό κι ασήμαντο αφιέρωμα με τίτλο “Το γαλάζιο που σε περιβάλλει…“. Ένα αφιέρωμα στην χιλιο-αδικημένη Κύπρο, τη μικρή αυτή χώρα που κάθε βάρβαρος επιβουλέας θεωρεί φεουδάτο του.

Παρουσιάζουμε εδώ τα έργα μερικών ποιητών της Διασπορικής που θέλησαν να δείξουν συμπαράσταση στον Κυπριακό λαό. Ευχόμαστε να τ’ απολαύσετε και κάποια μέρα να βασιλέψει πάνω από το νησί αυτό ο ήλιος ακέραιος όχι διχασμένος, να βασιλέψει εξίσου στο νότο όσο και στο βορρά.

Τα οποιαδήποτε σχόλιά σας θα τα εκτιμήσουμε ιδιαίτερα.


Το γαλάζιο που σε περιβάλλει…

Δώσε μου λίγο να χαρείς από το γαλάζιο σου ουρανό
Δώσε μου λίγο απ’ το βαθύ το κίτρινο του κάμπου
Αν θες κι από το πράσινο των πευκόδασών σου… να λουστώ
Δώσε μου λίγο κι εγώ πλέον να συνετιστώ
Στο μέγα θαύμα κάποιας δικαιοσύνης να πιαστώ…

Ξάπλωσες στη Μεσόγειο το χιλιοκαμμένο σώμα σου
Ακούω την καρδιά σου τρομαγμένη και ριγώ…


Ο Μάταια Γράφοντας

Εξομολογήθηκα σε χαρτί λευκό με στοιχεία μαύρα σε κύκλους και γραμμές περισσότερο κοφτερές από μαχαίρι και καρίνα πλοίου. Δεν λυτρώθηκα βαριές μυλόπετρες τ’ ανεμόμυλου έσπασε τα φτερά η ύπουλη ανοχή σας στο ιερό της σκέψης μου άβατο. Κωνσταντίνος Βολάκης
Διαβάστε περισσότερα »

Κύπρος Ελλάδα ΔΝΤ

Που να θυμάμαι πια…. πότε ήρθαν, τι έκαψαν, τι σκότωσαν. Και ποιος δίνει σημασία όταν η κάθε μέρα είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Νόμιζα ότι ήταν ‘τοπικό’ θέμα, είχα λάθος …Πρώτα εμείς ύστερα η Κύπρος! Δηλαδή η Ελλάδα! Όλη η Ελλάδα! Μας είπαν κλέφτες, απατεώνες, κατέστρεψαν όνειρα, οικογένειες, οδήγησαν έντιμους, υπερήφανους ανθρώπους στον μαρασμό και στην αυτοκτονία, γιατί λέει ‘χρωστάμε’!!!! Σε ποιους; Σε αυτούς;
Διαβάστε περισσότερα »

Εικόνα καλοκαιριού

Στις ασπρισμένες Κυκλάδες με την άνυδρη ζέστη ακούμπησαν τα χρώματα της γης ζωγραφίζοντας, στη ράχη των βουνών με γαλάζιο φωτοστέφανο μικρά ξωκλήσια. Του άγουρου πόθου το κορμί μελαχρινών κοριτσιών, σπρώχνει στα βράχια τη θάλασσα ανάβοντας, σκουριασμένους φαροδείχτες με κρυφοκοιτάγματα και αλατιού σταγόνες.
Διαβάστε περισσότερα »

Κατηγορητήριο

Νύχτα εκ προμελέτης Ημέρα εν βρασμώ ψυχής Φως υπό ομηρεία σιωπών
Διαβάστε περισσότερα »

Προσμονή

Τ...α χελιδόνια φέρνουνε την άνοιξη. Χελιδόνι μικρό, μέσα στην ομορφιά της ζωής ταξίδεψες κι εσύ, ένας γλυκός σαλπιγκτής της αγάπης, που χάθηκε μέσα στα συντρίμμια της θύελλας. Μεγάλο και δύσκολο το ταξίδι, μυριάδες εμπόδια να ξεπηδούν από παντού. Στην κάθε σου απόπειρα να δραπετεύσεις απ' τον στενό κλοιό που σε περιβάλλει, σε σημαδεύει κι ένα φαρμακερό βέλος, απ' τη σαΐτα του πολεμόχαρου Άρη
Διαβάστε περισσότερα »

Μουσείο Περγάμου

Βερολίνο Ιούλιος με ασυνήθιστες βλέψεις καλοκαιριού Τριάντα βαθμοί υπό περίσκεψη καθώς τα μάτια μου εστιάζουν στο βωμό Ίριδες ντυμένες φλόγα σαν χρόνων θυσίες στους θεούς που έμειναν χωρίς αγάλματα και εκδικούνται αόρατοι μέσα μας σκάβοντας φυτεύοντας ολονυχτίς τις μέρες που ΄ναι σαν δέντρα δίχως τον καρπό
Διαβάστε περισσότερα »

2014, Ατενίζοντας ένα Κυπριακό Καλοκαίρι

Καθισμένη πάλι σ΄ένα βράχο παρελθόν Γύρω μου οι γλάροι με μισή φτερούγα ταξιδεύουν Πώς άραγε θα φτάσουν στον ορίζοντα; ΄Εχουνε γίνει πια τα καλοκαίρια μας βαρύτερα από χειμώνες Φιλάσθενα, αργά με ρίγη φονικά και πυρετό Τόσες μνήμες να κεντούν με αίμα...
Διαβάστε περισσότερα »

Βερολίνο, Καλοκαίρι 2014

Στους δρόμους τα λογής λογής ποδήλατα φλερτάρουν με την απρόσμενη καλοκαιριά Η ζωή μαζεύει φως και πράσινο Έτοιμη είναι για την καινούρια φωτοσύνθεση Αειθαλές χαμόγελο κουρνιάζει ήδη στα κλαδιά της μέρας Κι η Αθηνά σαν μούσα ενός άλλου Παρθενώνα...
Διαβάστε περισσότερα »

15 Χαϊκού

1. Ψάχνεις για σκιά καθώς το δέντρο γέρνει να σε πλακώσει. 2. Οι ψυχές ξέρουν αν είναι τ' αηδόνια που κελαηδούν. 3. Xιλιάδες φύλλα στο νοτισμένο χώμα μι' ανάσα ψάχνουν.
Διαβάστε περισσότερα »

Σαράντα γκρίζες σκέψεις (1974 - 2014)

Σαράντα γκρίζες σκέψεις αποβραδίς στο προσκεφάλι μου κάνουνε πως κοιμούνται μα με τα μάτια κόκκινα σαν φλόγες καημοί με καίνε Σκληρές στιγμές γεννά ο χρόνος σαν δεν τον χαϊδεύεις σαν δε λειαίνεις τις αιχμές που γίνονται ακίδες
Διαβάστε περισσότερα »

Η Ζωή εν Τάφω

Έψαξα για μια λευκή παπαρούνα μέσα στις λέξεις του κόσμου να την κρατήσω κάτω απ’ το αίμα του Εσταυρωμένου να τη στολίσω στο πιο ωραίο σημείο του Επιτάφιου και τριαντάφυλλα γύρεψα πολύχρωμα να στάζουν άρωμα και αλμύρα ταξιδιού
Διαβάστε περισσότερα »

΄Εγχρωμη λήψη από ζωή

Ακόμα ένα χρώμα γλιστρά από την ψυχή μου, υγρό καυτό σαν ενοχή Σε σάρκες πάνω που δε λάβωσε χρόνος κανείς Μα ήταν καιρός να πουν κι αυτές την πάσα αλήθεια τους Γιατί αλώβητες σταθήκανε στη λαίλαπα ακήρυχτου πολέμου Τώρα οξύς καιρός κυλά επάνω τους Ανακατεύοντας τις ρίμες με την πρόζα της ζωής μου Και πού κρατά η συνείδηση; Έχει ξαπλώσει σε ένα δέντρο και κουράζεται Φυλάει μιαν άνοιξη γριά από σπουργίτια που δε φεύγουν
Διαβάστε περισσότερα »

Το Πάθος μιας Ποιητικής Πράξης

Είναι η ποίησή μας σαν ποτάμι Με τις πηγές του στη μελλοντική ζωή μας Κάθε που βρέχει φόβο και θυμό Η στάθμη του ανεβαίνει επικίνδυνα Κινδυνεύουνε με πλημμύρες Οι όχθες της συγκατάβασής μας
Διαβάστε περισσότερα »

Στοχασμός σε μια Πανσέληνο

Αν εκπαιδεύαμε τα νιάτα Πιότερο για ήλιο παρά για χαλασμό Αν στα στήθια τους επάνω Κρεμόντουσαν μονάχα Τα άνθη του υμέναιου Παρά φυσίγγια της οργής Αν περπατούσαν μέσα στον παράδεισο
Διαβάστε περισσότερα »

Μια θάλασσα ίδια με θύμηση

Κάθεται αγνάντια στη θάλασσα. Και αφουγκράζεται τον ερχομό της ως τις άκρες των ποδιών του. Έτσι όπως τότε που ήτανε παιδί και βούλιαζε στο χρυσό όνειρο της Αμμοχώστου. Τότε μιλούσε με τη θάλασσα μια άλλη γλώσσα, παιδική. Της έλεγε για τα όνειρά του κι εκείνη άκουγε ήρεμη σαν λάδι τα φτερουγίσματα των λόγων του. Κάποτε απαντούσε με ένα παφλασμό μικρού κύματος, έτσι καθώς έσκαγε επάνω στην ψιλή την άμμο.
Διαβάστε περισσότερα »

Αμμόχωστος

Κάποτε ήτανε μια χρυσή αμμουδιά Τώρα γεμάτη πέτρες πληγώνει τα πέλματά μας Ματώνει τις μνήμες Οι βράχοι ξεκινούν απ΄τις ακτές της θύμησης Ορθώνονται αιχμηροί Περνώντας μέσα από άγουρα χρόνια εφηβείας Τραυματισμένη νιότη Που σαν αιχμάλωτος πολέμου Κυλάει τη ζωή της σε όνειρο ανάπηρο, λειψό
Διαβάστε περισσότερα »

Μέρες που θα 'πρεπε να είναι Καλοκαίρι

Δεν είναι κούκλα τούτο το παιδί στην αγκαλιά με το βαρύ το πένθος μες στο κλάμα Ούτε τρενάκι κόκκινο της άνοιξης το αίμα της ζωής που ρέει ασταμάτητο επάνω στα στενά τα καλντερίμια από στέρηση Δεν είναι παιχνίδι ένα όνειρο κουρέλι που τόπι γίνεται στα χέρια με τις τεθλασμένες κινήσεις του σκληρού
Διαβάστε περισσότερα »

Πάσχα

Πού να΄ναι η μικρή λευκή λαμπάδα μου; Πάσχα και πάλι Και ποιο το πέρασμά μου; Θάλασσα Ερυθρά για να διαβώ από δουλεία σε αναζήτηση; Ή μνήμα για απώλεια της μνήμης σε μέρες που θυμούνται τα σκοτάδια τους;
Διαβάστε περισσότερα »

Ανεπάρκεια

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου Δε βρέχει Κλειστά τα ουράνια Εδώ και μέρες Νύχτες πολλές μετράω Μια έρημος αθόρυβα γλιστρά Κάτω απ΄τα πράσινα σεντόνια μου Γεμίζει κόκκους άμμου τα μικρά μου φύλλα Μέχρι που τα σκεπάζει το καφέ το χρώμα Μιας γήινης μικρής μου ανεπάρκειας Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου Κύπρος Η Ελένη έχει εκδόσει (Εκδόσεις “Μανδραγόρας”) το βιβλίο 39 διηγημάτων της και πιο κάτω θα βρείτε το δελτίο τύπου της έκδοσης Από εμάς συγχαρητήρια στην Ελένη καθώς και στις εκδόσεις “Μανδραγόρας”
Διαβάστε περισσότερα »

Περισσότερα φώτα !

ShareΣήμερα έκλεινε τα εβδομήντα εφτά. Ο αριθμός έφτανε τρομακτικός στη σκέψη της. Ανελέητος, βιαστικός ο χρόνος , πέρασε ανύποπτα επάνω από τις μέρες της και τώρα έστεκε με θλίψη απέναντι στο τέρμα. ΄Αξαφνα, άκουσε ένα ηχηρό γέλιο, φερμένο λες από το παρελθόν. Η κοπελίτσα εκείνη που έστεκε απέναντί της είχε κάτι γνώριμο αλλά και ξένο ταυτόχρονα. Τη λέγανε Πηνελόπη, όπως κι εκείνη. Τι σύμπτωση! Φορούσε ένα καλοκαιρινό ροζ φουστάνι με φαρδιά ζώνη στη μέση και είχε τα μαλλιά της πιασμένα σε μια όμορφη αλογοουρά. Σκυμμένη στη ραπτομηχανή της, έραβε ασταμάτητα και τραγουδούσε ταυτόχρονα ένα μελωδικό τραγούδι για τον έρωτα.
Διαβάστε περισσότερα »

Με έναν Άγιο

Απόψε έριχνε στη μάχη το μεγάλο κόλπο. ΄Η όλα ή τίποτα. Από τη μια ο πλούτος των λίγων κι από την άλλη η δική του ανέχεια, που άγγιζε πια τα όρια της απελπισίας. Παραμονή Πρωτοχρονιάς και όλο και κάποιοι θα είχαν βγει για την απαραίτητη διασκέδαση των ημερών. Κι αυτός, ενδεδυμένος με την αθωότητα ενός ΄Αγιου Βασίλη, θα μπούκαρε στα σπίτια των καλοζωισμένων και θα φρόντιζε να πάρει λίγη από τη δική τους ευτυχία. ΄Οχι, κλοπή δεν την ονόμαζε. Σαν δίκαιη μοιρασιά την έβλεπε, μια και οι λίγοι είχαν τα πολλά και οι πολλοί τα λίγα.
Διαβάστε περισσότερα »

Χριστούγεννα

Τα Χριστούγεννα αναβόσβηναν επάνω στα λαμπάκια των στολισμένων δρόμων, κατηφόριζαν ύστερα στους δρόμους με τις φωτεινές επισημάνσεις « Προσοχή, Χριστούγεννα!» και σταθμεύανε στις άκριες μιας έγνοιας για την επιβίωση της ελπίδας. Κάποιοι ξεχασμένοι άγγελοι τραγουδούσανε ακόμα στους δρόμους, μα η φωνή τους ήταν πολύ αρμονική, για να ταιριάξει με τη βουή μιας ταραγμένης ανθρωπότητας. Σταμάτησε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου, πήρε βαθιά ανάσα, κατέβηκε προσέχοντας να μην πατήσει τις εύθραυστες αντοχές της.
Διαβάστε περισσότερα »

Ο μικρός Πάμπλο

Ο μικρός Πάμπλο Ήθελε να ζωγραφίσει Μιαν ελιά καταμεσής του κάμπου Ένα χελιδόνι καταμεσής της άνοιξης ‘Εναν Ιησού καταμεσής των σταυρωτών του «΄Αφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι...» Ήθελε να έχει στην παλέτα του
Διαβάστε περισσότερα »

Two poems with no title

I say, therefore, I’ll come someday to hide, like before, aloft and let them knock, let all that loved me knock, let all those that I loved knock, all those that I loved so dearly and I will not open,
Διαβάστε περισσότερα »

Γιάννης Σταυρινός Οικονομίδης

Εκεί, στα μέρη τα εφήσυχα, εκεί που τρώγαμε τον περίδρομο, μπροστά μας αρχάγγελος ξεπρόβαλες με το σημειωματάρι σου φτερούγα, με το καλαμάρι σου σπαθί, και σώριασες το σώμα σου στο τραπέζι μας και τινάχτηκαν τα μαχαιροπήρουνα στον αέρα, όπως τα αργύρια στον Ναό του Σολομώντος και εκσφενδονίστηκαν οι σούβλες στα κεφάλια μας, όπως το λιθάρι του Δαβίδ στο κούτελο του Γολιάθ.
Διαβάστε περισσότερα »

Older Entries »

3 Comments so far:

  1. Ωραία πρωτοβουλία που δείχνει την αγάπη που μας δένει με την Κύπρο και που θα μας δένει πάντα. Αξιόλογο το ποίημα .

  2. Επειδή κόπηκε ο τίτλος του ποιήματος που ανέφερα ως αξιόλογο, να επαναλάβω εδώ συμπληρωματικά ότι πρόκειται για το ποίημα “ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΜΑΡΑΘΩΝΑ”

  3. administrator says:

    Ευχαριστούμε Φαίδωνα,

    Οι ευχές όλων πρέπει να επικεντρώνονται προς μια κατεύθυνση, αυτή της δίκαιης για τ’ ανθρώπινα δικαιώματα και για τους νόμιμους κατοίκους του νησιού, κι όχι το τι μας συμφέρει όπως ζητούν μερικοί άσχετα για το τι επακόλουθα θα έχουν οι υπόλοιποι.

    Καταλαβαίνουμε τον πόνο όλων των Κυπρίων και συμπάσχουμε μαζί τους, ευχόμαστε δε να παταχθεί η αδικία του κόσμου αυτού που έπεσε αμίληκτη πάνω στο γαλαζοπράσινο κι αδύναμο νησί. Τι κρίμα να βαδίζουμε προς τα σαράντα χρόνια παράνομης εισβολής και κατοχής τον εικοστό πρώτο αιώνα! Η δε διεθνής κοινότητα να παίζει το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου.

    Το συμφέρον μερικών δεν είναι απαραίτητα και το δίκαιο όμως. Και το δίκαιο υπάρχει μακριά από τα οποιαδήποτε κομματικά, εθνικά, θρησκευτικά και προσωπικά ωφέλη.

    Ιάκωβος

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>