Αφιέρωμα στην Κύπρο

Home »  Ελληνικά »  Διασπορική Στοά »  Αφιέρωμα στην Κύπρο

Το γαλάζιο που σε περιβάλλει…

Αγαπητοί φίλοι,

Φίλοι της πανάρχαιας ελληνικής αρετής, φίλοι της αλήθειας αδικημένοι, φίλοι της μάχης ενάντια στην άθλια κατάντια αυτού του κόσμου κι εκείνων των ανθρώπων που ρέει στις φλέβες τους το συμφέρον και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υπέρμαχοι του λόγου του αληθές, υπέρμαχοι των ιδανικών της λογικής και σωφροσύνης.

Φίλοι μας καρδιακοί, σ’ εσάς απευθύνει η Διασπορική Λογοτεχνική Στοά αυτό το μικρό κι ασήμαντο αφιέρωμα με τίτλο “Το γαλάζιο που σε περιβάλλει…“. Ένα αφιέρωμα στην χιλιο-αδικημένη Κύπρο, τη μικρή αυτή χώρα που κάθε βάρβαρος επιβουλέας θεωρεί φεουδάτο του.

Παρουσιάζουμε εδώ τα έργα μερικών ποιητών της Διασπορικής που θέλησαν να δείξουν συμπαράσταση στον Κυπριακό λαό. Ευχόμαστε να τ’ απολαύσετε και κάποια μέρα να βασιλέψει πάνω από το νησί αυτό ο ήλιος ακέραιος όχι διχασμένος, να βασιλέψει εξίσου στο νότο όσο και στο βορρά.

Τα οποιαδήποτε σχόλιά σας θα τα εκτιμήσουμε ιδιαίτερα.


Το γαλάζιο που σε περιβάλλει…

Δώσε μου λίγο να χαρείς από το γαλάζιο σου ουρανό
Δώσε μου λίγο απ’ το βαθύ το κίτρινο του κάμπου
Αν θες κι από το πράσινο των πευκόδασών σου… να λουστώ
Δώσε μου λίγο κι εγώ πλέον να συνετιστώ
Στο μέγα θαύμα κάποιας δικαιοσύνης να πιαστώ…

Ξάπλωσες στη Μεσόγειο το χιλιοκαμμένο σώμα σου
Ακούω την καρδιά σου τρομαγμένη και ριγώ…

Το γαλάζιο που σε περιβάλλει θα είναι πάντα
φωτοστέφανο στην πληγωμένη σου ματιά.

Ιάκωβος Γαριβάλδης

[youtube wqliYGxzzMg width=”630″]


Το προσφυγόπουλο και η Μάσκα μου

Είμαι ηθοποιός, κατά βάθος πολιτικός, στο καμαρίνι λύνω σταυρόλεξο, ψάχνω πράσινα άλογα, χαζεύω στην τηλεόραση. Ένας σπουργίτης ραμφίζει το τζάμι μου να δω τις ειδήσεις: ένα παιδάκι ξαγρυπνά μπρος στα πτώματα των γονιών του, μετά το ανεβάζουν σε βάρκα, προσφυγόπουλο το βγάζει η θάλασσα στην άμμο για αιώνιο ύπνο, στην τσεπούλα του ένα τετράδιο όπου έγραψε: ‘Θα σας καταγγείλω όλους στον Θεούλη μου…’
Διαβάστε περισσότερα »

Αυτοσχεδιασμός Επιβίωσης

Ας μη χορέψουμε απόψε αγκαλιά με το ναυάγιό μας Στον βυθό ας ξαπλώσουμε καλύτερα ήσυχοι παίρνοντας βαθιές αναπνοές Τότε τα άλλα ψάρια θα πλησιάσουν από περιέργεια παρά από οίκτο
Διαβάστε περισσότερα »

ο φόβος της πτώσης

σου κράτησα θέση πλάι στο παράθυρο μα το ταξίδι μας νυχτερινό έστελλε στην περιέργειά σου απροσδιόριστα τα φώτα μιας ψυχής που αναβόσβηνε μετάνοια
Διαβάστε περισσότερα »

Των Ημερών

Σου γράφω ξανά με το μελάνι μιας φιλάσθενης ωριμότητας Στην κόκκινη στολή σου καταθέτω με συνέπεια Τις αδικαίωτές μου παρορμήσεις Ανακαλύπτοντας ξανά την αθωότητα της προσμονής...
Διαβάστε περισσότερα »

Πιρόγα

Περιπλέω τη σκέψη σου με μια μικρή πιρόγα καμωμένη από δέρμα ηλιοκαμένης νύχτας Ξάπλωνε ώρες κάτω από το φως σου κι αφηνότανε σε έναν απρόσμενα καλό καιρό Προχωρώ με χτύπο παράξενο από ανυπόμονη καρδιά
Διαβάστε περισσότερα »

Επίγεια και Υπόγεια

Στην αγορά του κόσμου λιγόστεψαν Οι εορταστικές πανήγυρεις Οι βαθιές μετάνοιες στην άγια διαφυγή Πραμάτειες πλέον δε διαλαλούν Τα χρυσοποίκιλτα ενδύματα της πίστης
Διαβάστε περισσότερα »

Μετά

Οι καιροί της ερήμου μεγάλωσαν σε κλίμα τροπικό βροχή οι μνήμες σου, υγρές οι τελευταίες λέξεις με κράτησαν καιρό πολύ σε πορείες μοναχικές κάτω από ήλιους που ξεφλούδιζαν την επιείκειά μου
Διαβάστε περισσότερα »

Χωρίς εσύ να ξέρεις

μια ανθισμένη κερασιά σε κρατούσε στο πιο ψηλό κλαδί της όταν φυσούσε ο άνεμος υποψία από γινωμένο ψίθυρο σκέπαζε τα χέρια καθώς περπατούσα μες στις εποχές μου
Διαβάστε περισσότερα »

το χαμένο παραμύθι μας

τα βράδια θαρρώ πως μια καλή νεράιδα δραπετεύει ακόμα από χαμένο παραμύθι μας και στέλνει άμαξα με όνειρα λευκά να ντύσουνε πριγκιπικά την ορφανή πατρίδα μα εκείνη για χορό δεν προλαβαίνει να ντυθεί είναι πολλές στη μνήμη οι στάχτες στα χρυσοπράσινα τα μπαλωμένα ρούχα παλεύει ολημερίς να τις τινάξει μα εκείνες πάντα επιστρέφουν στα ανυπεράσπιστά της πρόσωπα
Διαβάστε περισσότερα »

Τα σπίτια μας

τα σπίτια μας ήτανε κάποτε φωλιές για των ονείρων το φτερούγισμα αετοράχες γίνονταν την άνοιξη για τα ψηλώματα της περηφάνιας μας ήτανε κι αγκαλιές να έρθει τα βράδια να χωθεί μέσα ο κάματος και το πρωί όλοι οι έρωτες φόραγαν χέρια τεράστια ζεστά χέρια να σπρώξουνε τις ώρες
Διαβάστε περισσότερα »

Απαντήσεις

Ξυπνούσα με ανάστατη καρδιά Όλο το βράδυ ένας άγγελος Ακουμπούσε τα φτερά του στο στήθος μου Σηκωνόμουν τότε από τα χρόνια μου Έπλενα ανυπόμονα τη μέρα Σημείωνα όλες μου τις απορίες Σε ένα κόκκινο χαρτί
Διαβάστε περισσότερα »

Καλή Ανάσταση!

ShareΠάσχα! Δηλαδή… πέρασμα, σύμφωνα με την εβραϊκή λέξη Πεσάχ.΄Ενα πέρασμα από το σκότος στο φως, από το θάνατο στη ζωή, από το Γολγοθά στην Ανάσταση. Πετιούνται κάθε τόσο «κρανίου τόποι» πολλοί στα βήματα του ανθρώπου. Και το γκρίζο τους πέφτει σαν νύχτα ασέληνη επάνω στη σταυρωμένη μέρα του. Μα εκείνος προσδοκά την αναστάσιμη διάβαση . Για τούτο και σφίγγει τα δόντια επάνω στο σταυρό για μια αποκαθήλωση που θα ενταφιάσει μονάχα το μένος των σταυρωτών του. Η καρδιά του σαν άγγελος λαμπροντυμένος θα πρέπει να δώσει το μήνυμα στις μυροφόρες ελπίδες. Πως δεν υπάρχουν πλέον ραπίσματα και ύβρεις. Μονάχα ειρήνη και δικαίωση. Κάθε χρονιά η προσδοκία ντύνεται το κόκκινο της παπαρούνας, την ευωδιά της αναγέννησης . Παίρνει το τρεμάμενο κερί της και ψάχνει για το ανέσπερο φως μιας Ανάστασης. Θάνατοι γύρω μας πολλοί.
Διαβάστε περισσότερα »

Διαδήλωση

Νύχτωσε Σφαλίσανε γοργά οι πόρτες ν΄ αφήσουνε απ’ έξω ένα παράξενο φεγγάρι που κρεμάστηκε λεπίδι στο ξωπόρτι τους Και το πρωί ήρθε μια Λύπη γραμμένη σε λευκό πανό Τα γράμματα έσταζαν πάθη και ιδρώτα αγωνίας Τόση εφίδρωση για ένα κρύο μέλλον Τόση επίκληση για το αναπόδραστο σε μια Γεθσημανή για τους θνητούς
Διαβάστε περισσότερα »

(Απο)Μονωτική Συνύπαρξη

ShareΕίκοσι χρόνια σε αγγίζω με τα γυάλινά μου δάχτυλα Κρύα η έλλειψη αυτή του αίματος Μένω εικόνα παγωμένη σ΄ένα διάλογο σιωπής Βίοι παράλληλοι, ανεξερεύνητοι όσο η ανθρώπινη μοίρα οριοθετούνται εν τέλει απ΄το αναπόδραστο Και το παράθυρο ανάμεσά μας αποξηραμένη άνοιξη που δεν ανθίζει καλημέρες και ευχές
Διαβάστε περισσότερα »

Επικίνδυνα Ακροβατικά

Το ταξίδι άρχιζε στον τελευταίο σταθμό Το τέρμα ήτανε μια υπενθύμιση του Λίγου Αν και το φως από τον ήλιο πενιχρό οι σάρκες λιώνανε αφήνοντας τα οστά σε θέα κοινή σαν απολίθωμα μιας ύπαρξης
Διαβάστε περισσότερα »

Δελτίο Συν-ειδήσεων

Στα δελτία μνημόνευαν μαχαιρωμένους Παρθενώνες Στις γωνίες λεωφόρων αγκυλωμένες γραμμές περιθωρίου πουλούσαν χαρτομάντιλα σε συσκευασίες θείας μετάληψης Μια συγκίνηση κοντοστεκόταν πού και πού εκπροσωπώντας τις ευαίσθητες χορδές κάποιας ασφάλειας
Διαβάστε περισσότερα »

Ορολογία

Αντίσταση λέγεται η πέτρα που δεν κυλά δε χορταριάζει κι όσο περνάει ο καιρός
Διαβάστε περισσότερα »

Ο Μάταια Γράφοντας

Εξομολογήθηκα σε χαρτί λευκό με στοιχεία μαύρα σε κύκλους και γραμμές περισσότερο κοφτερές από μαχαίρι και καρίνα πλοίου.
Διαβάστε περισσότερα »

Κατηγορητήριο

Νύχτα εκ προμελέτης Ημέρα εν βρασμώ ψυχής Φως υπό ομηρεία σιωπών
Διαβάστε περισσότερα »

Μουσείο Περγάμου

Βερολίνο Ιούλιος με ασυνήθιστες βλέψεις καλοκαιριού Τριάντα βαθμοί υπό περίσκεψη καθώς τα μάτια μου εστιάζουν στο βωμό Ίριδες ντυμένες φλόγα σαν χρόνων θυσίες στους θεούς που έμειναν χωρίς αγάλματα και εκδικούνται αόρατοι μέσα μας σκάβοντας φυτεύοντας ολονυχτίς τις μέρες που ΄ναι σαν δέντρα δίχως τον καρπό
Διαβάστε περισσότερα »

2014, Ατενίζοντας ένα Κυπριακό Καλοκαίρι

Καθισμένη πάλι σ΄ένα βράχο παρελθόν Γύρω μου οι γλάροι με μισή φτερούγα ταξιδεύουν Πώς άραγε θα φτάσουν στον ορίζοντα; ΄Εχουνε γίνει πια τα καλοκαίρια μας βαρύτερα από χειμώνες Φιλάσθενα, αργά με ρίγη φονικά και πυρετό Τόσες μνήμες να κεντούν με αίμα...
Διαβάστε περισσότερα »

Βερολίνο, Καλοκαίρι 2014

Στους δρόμους τα λογής λογής ποδήλατα φλερτάρουν με την απρόσμενη καλοκαιριά Η ζωή μαζεύει φως και πράσινο Έτοιμη είναι για την καινούρια φωτοσύνθεση Αειθαλές χαμόγελο κουρνιάζει ήδη στα κλαδιά της μέρας Κι η Αθηνά σαν μούσα ενός άλλου Παρθενώνα...
Διαβάστε περισσότερα »

Σαράντα γκρίζες σκέψεις (1974 - 2014)

Σαράντα γκρίζες σκέψεις αποβραδίς στο προσκεφάλι μου κάνουνε πως κοιμούνται μα με τα μάτια κόκκινα σαν φλόγες καημοί με καίνε Σκληρές στιγμές γεννά ο χρόνος σαν δεν τον χαϊδεύεις σαν δε λειαίνεις τις αιχμές που γίνονται ακίδες
Διαβάστε περισσότερα »

Η Ζωή εν Τάφω

Έψαξα για μια λευκή παπαρούνα μέσα στις λέξεις του κόσμου να την κρατήσω κάτω απ’ το αίμα του Εσταυρωμένου να τη στολίσω στο πιο ωραίο σημείο του Επιτάφιου και τριαντάφυλλα γύρεψα πολύχρωμα να στάζουν άρωμα και αλμύρα ταξιδιού
Διαβάστε περισσότερα »

΄Εγχρωμη λήψη από ζωή

ShareΑκόμα ένα χρώμα γλιστρά από την ψυχή μου, υγρό καυτό σαν ενοχή Σε σάρκες πάνω που δε λάβωσε χρόνος κανείς Μα ήταν καιρός να πουν κι αυτές την πάσα αλήθεια τους Γιατί αλώβητες σταθήκανε στη λαίλαπα ακήρυχτου πολέμου Τώρα οξύς καιρός κυλά επάνω τους Ανακατεύοντας τις ρίμες με την πρόζα της ζωής μου Και πού κρατά η συνείδηση; Έχει ξαπλώσει σε ένα δέντρο και κουράζεται Φυλάει μιαν άνοιξη γριά από σπουργίτια που δε φεύγουν
Διαβάστε περισσότερα »

Older Entries »

4 Comments so far:

  1. Ωραία πρωτοβουλία που δείχνει την αγάπη που μας δένει με την Κύπρο και που θα μας δένει πάντα. Αξιόλογο το ποίημα .

  2. Επειδή κόπηκε ο τίτλος του ποιήματος που ανέφερα ως αξιόλογο, να επαναλάβω εδώ συμπληρωματικά ότι πρόκειται για το ποίημα “ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΜΑΡΑΘΩΝΑ”

  3. administrator says:

    Ευχαριστούμε Φαίδωνα,

    Οι ευχές όλων πρέπει να επικεντρώνονται προς μια κατεύθυνση, αυτή της δίκαιης για τ’ ανθρώπινα δικαιώματα και για τους νόμιμους κατοίκους του νησιού, κι όχι το τι μας συμφέρει όπως ζητούν μερικοί άσχετα για το τι επακόλουθα θα έχουν οι υπόλοιποι.

    Καταλαβαίνουμε τον πόνο όλων των Κυπρίων και συμπάσχουμε μαζί τους, ευχόμαστε δε να παταχθεί η αδικία του κόσμου αυτού που έπεσε αμίληκτη πάνω στο γαλαζοπράσινο κι αδύναμο νησί. Τι κρίμα να βαδίζουμε προς τα σαράντα χρόνια παράνομης εισβολής και κατοχής τον εικοστό πρώτο αιώνα! Η δε διεθνής κοινότητα να παίζει το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου.

    Το συμφέρον μερικών δεν είναι απαραίτητα και το δίκαιο όμως. Και το δίκαιο υπάρχει μακριά από τα οποιαδήποτε κομματικά, εθνικά, θρησκευτικά και προσωπικά ωφέλη.

    Ιάκωβος

  4. Νίκος Μπατσικανής says:

    ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ

    Σμαραγδένιου νησιού Αφροδίτη,
    αχ, γλυκεία, πανώρια πατρίδα,
    νύμφη ανύμφευτη, αιχμάλωτη κόρη,
    πιο ωραία στον Κόσμο δεν είδα.

    Τώρα υφαίνω τα κρόσσια της μνήμης
    στου ονείρου το μαύρο στημόνι.
    Που η δική σου καρδιά δε χτυπάει,
    λατρευτή, τη δική μου ματώνει.

    Πόλη-φάντασμα, μόνη στον Κόσμο,
    σπαρταράς πάνω στ’ άγριο κύμα,
    μα οι τρανοί -τυφλωμένοι- δε βλέπουν
    πως πληρώνεις το άδικο κρίμα.

    Ξακουσμένη γοργόνα του πόντου,
    «ο Αλέξανδρος ζει», θά ’ρθει πάλι
    -Αρχαγγέλου ρομφαία κρατώντας-
    στο αμμόχωστο κι άδειο ακρογιάλι.

    Λευτεριά οι καμπάνες θα ηχούνε,
    αναστάσιμη θα ’ναι η χαρά σου,
    Ελληνόπουλα πάλι να έρθουν
    στη μεγάλη, ζεστή αγκαλιά σου.

    Προσφυγάκι αν είμαι στα ξένα
    -που η μοίρα μ’ εσένα μ’ ενώνει-
    σαν πουλί θα πετάξω κοντά σου
    για φωλιά στο δικό σου μπαλκόνι.

    Της ψυχής τα φτερά δυναμώνουν
    απ’ το γάλα που μ’ είχες ποτίσει.
    Την πορεία μού δείχνει το Δίκιο
    και το χώμα που μ’ έχει αναστήσει.

    Σκλαβωμένη γλυκιά μου πατρίδα,
    ’σύ με βύζαξες σθένος κι ελπίδα.

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *