Αφιέρωμα στην Κύπρο

Home »  Ελληνικά »  Διασπορική Στοά »  Αφιέρωμα στην Κύπρο

Το γαλάζιο που σε περιβάλλει…

Αγαπητοί φίλοι,

Φίλοι της πανάρχαιας ελληνικής αρετής, φίλοι της αλήθειας αδικημένοι, φίλοι της μάχης ενάντια στην άθλια κατάντια αυτού του κόσμου κι εκείνων των ανθρώπων που ρέει στις φλέβες τους το συμφέρον και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υπέρμαχοι του λόγου του αληθές, υπέρμαχοι των ιδανικών της λογικής και σωφροσύνης.

Φίλοι μας καρδιακοί, σ’ εσάς απευθύνει η Διασπορική Λογοτεχνική Στοά αυτό το μικρό κι ασήμαντο αφιέρωμα με τίτλο “Το γαλάζιο που σε περιβάλλει…“. Ένα αφιέρωμα στην χιλιο-αδικημένη Κύπρο, τη μικρή αυτή χώρα που κάθε βάρβαρος επιβουλέας θεωρεί φεουδάτο του.

Παρουσιάζουμε εδώ τα έργα μερικών ποιητών της Διασπορικής που θέλησαν να δείξουν συμπαράσταση στον Κυπριακό λαό. Ευχόμαστε να τ’ απολαύσετε και κάποια μέρα να βασιλέψει πάνω από το νησί αυτό ο ήλιος ακέραιος όχι διχασμένος, να βασιλέψει εξίσου στο νότο όσο και στο βορρά.

Τα οποιαδήποτε σχόλιά σας θα τα εκτιμήσουμε ιδιαίτερα.


Το γαλάζιο που σε περιβάλλει…

Δώσε μου λίγο να χαρείς από το γαλάζιο σου ουρανό
Δώσε μου λίγο απ’ το βαθύ το κίτρινο του κάμπου
Αν θες κι από το πράσινο των πευκόδασών σου… να λουστώ
Δώσε μου λίγο κι εγώ πλέον να συνετιστώ
Στο μέγα θαύμα κάποιας δικαιοσύνης να πιαστώ…

Ξάπλωσες στη Μεσόγειο το χιλιοκαμμένο σώμα σου
Ακούω την καρδιά σου τρομαγμένη και ριγώ…


Σαράντα γκρίζες σκέψεις (1974 - 2014)

Σαράντα γκρίζες σκέψεις αποβραδίς στο προσκεφάλι μου κάνουνε πως κοιμούνται μα με τα μάτια κόκκινα σαν φλόγες καημοί με καίνε Σκληρές στιγμές γεννά ο χρόνος σαν δεν τον χαϊδεύεις σαν δε λειαίνεις τις αιχμές που γίνονται ακίδες
Διαβάστε περισσότερα »

Η Ζωή εν Τάφω

Έψαξα για μια λευκή παπαρούνα μέσα στις λέξεις του κόσμου να την κρατήσω κάτω απ’ το αίμα του Εσταυρωμένου να τη στολίσω στο πιο ωραίο σημείο του Επιτάφιου και τριαντάφυλλα γύρεψα πολύχρωμα να στάζουν άρωμα και αλμύρα ταξιδιού
Διαβάστε περισσότερα »

΄Εγχρωμη λήψη από ζωή

Ακόμα ένα χρώμα γλιστρά από την ψυχή μου, υγρό καυτό σαν ενοχή Σε σάρκες πάνω που δε λάβωσε χρόνος κανείς Μα ήταν καιρός να πουν κι αυτές την πάσα αλήθεια τους Γιατί αλώβητες σταθήκανε στη λαίλαπα ακήρυχτου πολέμου Τώρα οξύς καιρός κυλά επάνω τους Ανακατεύοντας τις ρίμες με την πρόζα της ζωής μου Και πού κρατά η συνείδηση; Έχει ξαπλώσει σε ένα δέντρο και κουράζεται Φυλάει μιαν άνοιξη γριά από σπουργίτια που δε φεύγουν
Διαβάστε περισσότερα »

Το Πάθος μιας Ποιητικής Πράξης

Είναι η ποίησή μας σαν ποτάμι Με τις πηγές του στη μελλοντική ζωή μας Κάθε που βρέχει φόβο και θυμό Η στάθμη του ανεβαίνει επικίνδυνα Κινδυνεύουνε με πλημμύρες Οι όχθες της συγκατάβασής μας
Διαβάστε περισσότερα »

Στοχασμός σε μια Πανσέληνο

Αν εκπαιδεύαμε τα νιάτα Πιότερο για ήλιο παρά για χαλασμό Αν στα στήθια τους επάνω Κρεμόντουσαν μονάχα Τα άνθη του υμέναιου Παρά φυσίγγια της οργής Αν περπατούσαν μέσα στον παράδεισο
Διαβάστε περισσότερα »

Μια θάλασσα ίδια με θύμηση

Κάθεται αγνάντια στη θάλασσα. Και αφουγκράζεται τον ερχομό της ως τις άκρες των ποδιών του. Έτσι όπως τότε που ήτανε παιδί και βούλιαζε στο χρυσό όνειρο της Αμμοχώστου. Τότε μιλούσε με τη θάλασσα μια άλλη γλώσσα, παιδική. Της έλεγε για τα όνειρά του κι εκείνη άκουγε ήρεμη σαν λάδι τα φτερουγίσματα των λόγων του. Κάποτε απαντούσε με ένα παφλασμό μικρού κύματος, έτσι καθώς έσκαγε επάνω στην ψιλή την άμμο.
Διαβάστε περισσότερα »

Αμμόχωστος

Κάποτε ήτανε μια χρυσή αμμουδιά Τώρα γεμάτη πέτρες πληγώνει τα πέλματά μας Ματώνει τις μνήμες Οι βράχοι ξεκινούν απ΄τις ακτές της θύμησης Ορθώνονται αιχμηροί Περνώντας μέσα από άγουρα χρόνια εφηβείας Τραυματισμένη νιότη Που σαν αιχμάλωτος πολέμου Κυλάει τη ζωή της σε όνειρο ανάπηρο, λειψό
Διαβάστε περισσότερα »

Μέρες που θα 'πρεπε να είναι Καλοκαίρι

Δεν είναι κούκλα τούτο το παιδί στην αγκαλιά με το βαρύ το πένθος μες στο κλάμα Ούτε τρενάκι κόκκινο της άνοιξης το αίμα της ζωής που ρέει ασταμάτητο επάνω στα στενά τα καλντερίμια από στέρηση Δεν είναι παιχνίδι ένα όνειρο κουρέλι που τόπι γίνεται στα χέρια με τις τεθλασμένες κινήσεις του σκληρού
Διαβάστε περισσότερα »

Πάσχα

Πού να΄ναι η μικρή λευκή λαμπάδα μου; Πάσχα και πάλι Και ποιο το πέρασμά μου; Θάλασσα Ερυθρά για να διαβώ από δουλεία σε αναζήτηση; Ή μνήμα για απώλεια της μνήμης σε μέρες που θυμούνται τα σκοτάδια τους;
Διαβάστε περισσότερα »

Ανεπάρκεια

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου Δε βρέχει Κλειστά τα ουράνια Εδώ και μέρες Νύχτες πολλές μετράω Μια έρημος αθόρυβα γλιστρά Κάτω απ΄τα πράσινα σεντόνια μου Γεμίζει κόκκους άμμου τα μικρά μου φύλλα Μέχρι που τα σκεπάζει το καφέ το χρώμα Μιας γήινης μικρής μου ανεπάρκειας Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου Κύπρος Η Ελένη έχει εκδόσει (Εκδόσεις “Μανδραγόρας”) το βιβλίο 39 διηγημάτων της και πιο κάτω θα βρείτε το δελτίο τύπου της έκδοσης Από εμάς συγχαρητήρια στην Ελένη καθώς και στις εκδόσεις “Μανδραγόρας”
Διαβάστε περισσότερα »

Περισσότερα φώτα !

ShareΣήμερα έκλεινε τα εβδομήντα εφτά. Ο αριθμός έφτανε τρομακτικός στη σκέψη της. Ανελέητος, βιαστικός ο χρόνος , πέρασε ανύποπτα επάνω από τις μέρες της και τώρα έστεκε με θλίψη απέναντι στο τέρμα. ΄Αξαφνα, άκουσε ένα ηχηρό γέλιο, φερμένο λες από το παρελθόν. Η κοπελίτσα εκείνη που έστεκε απέναντί της είχε κάτι γνώριμο αλλά και ξένο ταυτόχρονα. Τη λέγανε Πηνελόπη, όπως κι εκείνη. Τι σύμπτωση! Φορούσε ένα καλοκαιρινό ροζ φουστάνι με φαρδιά ζώνη στη μέση και είχε τα μαλλιά της πιασμένα σε μια όμορφη αλογοουρά. Σκυμμένη στη ραπτομηχανή της, έραβε ασταμάτητα και τραγουδούσε ταυτόχρονα ένα μελωδικό τραγούδι για τον έρωτα.
Διαβάστε περισσότερα »

Με έναν Άγιο

Απόψε έριχνε στη μάχη το μεγάλο κόλπο. ΄Η όλα ή τίποτα. Από τη μια ο πλούτος των λίγων κι από την άλλη η δική του ανέχεια, που άγγιζε πια τα όρια της απελπισίας. Παραμονή Πρωτοχρονιάς και όλο και κάποιοι θα είχαν βγει για την απαραίτητη διασκέδαση των ημερών. Κι αυτός, ενδεδυμένος με την αθωότητα ενός ΄Αγιου Βασίλη, θα μπούκαρε στα σπίτια των καλοζωισμένων και θα φρόντιζε να πάρει λίγη από τη δική τους ευτυχία. ΄Οχι, κλοπή δεν την ονόμαζε. Σαν δίκαιη μοιρασιά την έβλεπε, μια και οι λίγοι είχαν τα πολλά και οι πολλοί τα λίγα.
Διαβάστε περισσότερα »

Χριστούγεννα

Τα Χριστούγεννα αναβόσβηναν επάνω στα λαμπάκια των στολισμένων δρόμων, κατηφόριζαν ύστερα στους δρόμους με τις φωτεινές επισημάνσεις « Προσοχή, Χριστούγεννα!» και σταθμεύανε στις άκριες μιας έγνοιας για την επιβίωση της ελπίδας. Κάποιοι ξεχασμένοι άγγελοι τραγουδούσανε ακόμα στους δρόμους, μα η φωνή τους ήταν πολύ αρμονική, για να ταιριάξει με τη βουή μιας ταραγμένης ανθρωπότητας. Σταμάτησε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου, πήρε βαθιά ανάσα, κατέβηκε προσέχοντας να μην πατήσει τις εύθραυστες αντοχές της.
Διαβάστε περισσότερα »

Ο μικρός Πάμπλο

Ο μικρός Πάμπλο Ήθελε να ζωγραφίσει Μιαν ελιά καταμεσής του κάμπου Ένα χελιδόνι καταμεσής της άνοιξης ‘Εναν Ιησού καταμεσής των σταυρωτών του «΄Αφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι...» Ήθελε να έχει στην παλέτα του
Διαβάστε περισσότερα »

Two poems with no title

I say, therefore, I’ll come someday to hide, like before, aloft and let them knock, let all that loved me knock, let all those that I loved knock, all those that I loved so dearly and I will not open,
Διαβάστε περισσότερα »

Γιάννης Σταυρινός Οικονομίδης

Εκεί, στα μέρη τα εφήσυχα, εκεί που τρώγαμε τον περίδρομο, μπροστά μας αρχάγγελος ξεπρόβαλες με το σημειωματάρι σου φτερούγα, με το καλαμάρι σου σπαθί, και σώριασες το σώμα σου στο τραπέζι μας και τινάχτηκαν τα μαχαιροπήρουνα στον αέρα, όπως τα αργύρια στον Ναό του Σολομώντος και εκσφενδονίστηκαν οι σούβλες στα κεφάλια μας, όπως το λιθάρι του Δαβίδ στο κούτελο του Γολιάθ.
Διαβάστε περισσότερα »

Ανταπόκριση από συνήθη τελετή

Ο νεαρός πρίγκιπας Κρατάει μες στο βλέμμα του Μία κορόνα από σκονισμένο παρελθόν Μια έγνοια από κουρασμένο μέλλον Το βάδισμά του αργό προς αναπόδραστες συμβάσεις Νωχελική ανταπόκριση Ντυμένη σε χρώματα εφησυχασμού
Διαβάστε περισσότερα »

Cypriot who died in the Turkish invasion

I wish I had died in an important world war, at least but I was shot in action at an insignificant skirmish of a small and insignificant country, as I doubt they will ever erect a monument to our war dead, and even if accomplished, it cannot be compared, of course, with similar monuments of the larger states, with similar monuments of the larger wars,
Διαβάστε περισσότερα »

Η τριλογία του Φεγγαριού

To φεγγάρι ολόγιομο Ψιθυρίζει τους πόθους των θνητών Μες στις σκιές των αθανάτων όψεων Μιλώντας γλώσσες απ’ όλους τους έρωτες Που ασήμωσαν τους δρόμους ανυπεράσπιστης καρδιάς Στη στρογγυλάδα μέσα απαλύνει Τις αιχμές από τα βέλη διαψεύσεων Ίσως κι αρχίσει πάλι τ΄ άλικο τριαντάφυλλο Ν΄ ανθίζει μες στη σκέψη Πάνω από κορυφογραμμές ανήσυχων ρυθμών Διαγράφει το ταξίδι του Πλοίο που δε σαλπάρει χωρίς το πρόσταγμα του πόθου Μονάχα ρότα ακουμπά σε λογισμούς της νύχτας
Διαβάστε περισσότερα »

Μεγεθύνσεις ενός παρελθόντος

To δωμάτιο μικρό, μικρότερο απ’ ό,τι συνήθως. Λες και χαμήλωνε το ταβάνι απειλητικά πάνω απ’ την ανήσυχη σκέψη του. Σηκώθηκε απ΄το κρεβάτι όμοια με παιδί που ξυπνά αλαφιασμένο από όνειρο κακό. Γύρω του σκορπισμένα άδεια τενεκεδάκια μπίρας, πρόβαλλαν σαν μικρό ναρκοπέδιο στον ασταθή βηματισμό του. Ξανακάθισε βαρύς στο στενό, γυμνό από σεντόνια κρεβάτι. Απέναντί του το ψυγείο με την πόρτα ορθάνοιχτη, άδειο κι αυτό, προκαλούσε την πείνα και τη δίψα του. ΄Εψαξε νευρικά στις τσέπες του παντελονιού του. Δυο τρία τσαλακωμένα χαρτομάντιλα κι ένας σπασμένος αναπτήρας όλη κι όλη η συγκομιδή του.
Διαβάστε περισσότερα »

Φυλλίδα

Φυλλίδα , πανέμορφη πριγκίπισσα. Στου Δημοφώντα τη φυγή μαράζωσες και σαν ένα άνυδρο λουλούδι το γκριζωπό της θλίψης πέπλο φόρεσες. Δεν άντεξε η αδύναμη καρδιά σου τόσο πόνο! Ο έρωτάς σου για τον όμορφο νιο μαχαίρι στα σωθικά σου καρφωμένο κι εσύ φεγγάρι σε ματωμένο ουρανό άψυχο σώμα που κείτεται νεκρό στην παγερή του Άδη αγκαλιά.
Διαβάστε περισσότερα »

Aged Soothsayer of Olympia

This is not Cassandra’s crying ‘Troy is being subjugated’, nor is it Tiresias howling ‘alas, what an ugly destiny for Theba.’ Δεν είναι η γυμνή κραυγή της Κασσάνδρας, εάλω η Τροία, ούτε του Τειρεσία ο σπαραγμός, αλί η τύχη των Θηβών.
Διαβάστε περισσότερα »

Επτά Χαϊκού ακόμη

1. Δώστε τα χέρια ν΄ αλλάξουμε τη μοίρα. Βυθιζόμαστε. 2. Λιώνουν οι πάγοι κλαινε οι πιγκουίνοι. Σπαράζ' η φύση. 3. Πύρινες γλώσσες κλέβουν την ευτυχία. Μαύρα όνειρα .
Διαβάστε περισσότερα »

Επτά Χαϊκού στην Κυπριακή

1. Έκλεψεν το φως η καρκιά μου τζι άμπλεψεν που τα μάθκια σου. 2. Ξησιειλίζουν γλυκάες τζιαι ομορκιές. Τα δκυο σου μάθκια
Διαβάστε περισσότερα »

Χαμένη Φωτοσύνθεση

Μονόχρωμες, πολύβουες οι μάσκες Τα χαμόγελα πλαστικά Κατάλοιπα λες αισθητικών επεμβάσεων Κάτω από νυστέρια επιτήδευσης Τα λόγια απλώνονται σαν δίκτυα Ν’ αλώσουν τη στερνή σοδειά απ΄τα γεννήματα του χρόνου μας Κι ένας φόβος ίδιο με φίδι που ζυγώνει τις Εύες των καιρών Υπόσχεται απ΄το δέντρο του απαγορευμένου εαυτού Τη θεοποίηση της πιο φτηνής μας σάρκας
Διαβάστε περισσότερα »

Older Entries »

3 Comments so far:

  1. Ωραία πρωτοβουλία που δείχνει την αγάπη που μας δένει με την Κύπρο και που θα μας δένει πάντα. Αξιόλογο το ποίημα .

  2. Επειδή κόπηκε ο τίτλος του ποιήματος που ανέφερα ως αξιόλογο, να επαναλάβω εδώ συμπληρωματικά ότι πρόκειται για το ποίημα “ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΜΑΡΑΘΩΝΑ”

  3. administrator says:

    Ευχαριστούμε Φαίδωνα,

    Οι ευχές όλων πρέπει να επικεντρώνονται προς μια κατεύθυνση, αυτή της δίκαιης για τ’ ανθρώπινα δικαιώματα και για τους νόμιμους κατοίκους του νησιού, κι όχι το τι μας συμφέρει όπως ζητούν μερικοί άσχετα για το τι επακόλουθα θα έχουν οι υπόλοιποι.

    Καταλαβαίνουμε τον πόνο όλων των Κυπρίων και συμπάσχουμε μαζί τους, ευχόμαστε δε να παταχθεί η αδικία του κόσμου αυτού που έπεσε αμίληκτη πάνω στο γαλαζοπράσινο κι αδύναμο νησί. Τι κρίμα να βαδίζουμε προς τα σαράντα χρόνια παράνομης εισβολής και κατοχής τον εικοστό πρώτο αιώνα! Η δε διεθνής κοινότητα να παίζει το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου.

    Το συμφέρον μερικών δεν είναι απαραίτητα και το δίκαιο όμως. Και το δίκαιο υπάρχει μακριά από τα οποιαδήποτε κομματικά, εθνικά, θρησκευτικά και προσωπικά ωφέλη.

    Ιάκωβος

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>