Αφιέρωμα στην Κύπρο

Share

Το γαλάζιο που σε περιβάλλει…

Αγαπητοί φίλοι,

Φίλοι της πανάρχαιας ελληνικής αρετής, φίλοι της αλήθειας αδικημένοι, φίλοι της μάχης ενάντια στην άθλια κατάντια αυτού του κόσμου κι εκείνων των ανθρώπων που ρέει στις φλέβες τους το συμφέρον και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υπέρμαχοι του λόγου του αληθές, υπέρμαχοι των ιδανικών της λογικής και σωφροσύνης.

Φίλοι μας καρδιακοί, σ’ εσάς απευθύνει η Διασπορική Λογοτεχνική Στοά αυτό το μικρό κι ασήμαντο αφιέρωμα με τίτλο “Το γαλάζιο που σε περιβάλλει…“. Ένα αφιέρωμα στην χιλιο-αδικημένη Κύπρο, τη μικρή αυτή χώρα που κάθε βάρβαρος επιβουλέας θεωρεί φεουδάτο του.

Παρουσιάζουμε εδώ τα έργα μερικών ποιητών της Διασπορικής που θέλησαν να δείξουν συμπαράσταση στον Κυπριακό λαό. Ευχόμαστε να τ’ απολαύσετε και κάποια μέρα να βασιλέψει πάνω από το νησί αυτό ο ήλιος ακέραιος όχι διχασμένος, να βασιλέψει εξίσου στο νότο όσο και στο βορρά.

Τα οποιαδήποτε σχόλιά σας θα τα εκτιμήσουμε ιδιαίτερα.

Please Login or Register to see the link.


Το γαλάζιο που σε περιβάλλει…

Δώσε μου λίγο να χαρείς από το γαλάζιο σου ουρανό
Δώσε μου λίγο απ’ το βαθύ το κίτρινο του κάμπου
Αν θες κι από το πράσινο των πευκόδασών σου… να λουστώ
Δώσε μου λίγο κι εγώ πλέον να συνετιστώ
Στο μέγα θαύμα κάποιας δικαιοσύνης να πιαστώ…

Ξάπλωσες στη Μεσόγειο το χιλιοκαμμένο σώμα σου
Ακούω την καρδιά σου τρομαγμένη και ριγώ…

Το γαλάζιο που σε περιβάλλει θα είναι πάντα
φωτοστέφανο στην πληγωμένη σου ματιά.

Ιάκωβος Γαριβάλδης


The Return

ShareAndrea Garivaldis So… Let me walk the road of return And there, I’ll build The wall of memory, Without complaints, No plans And orders.
Διαβάστε περισσότερα »

Αφιερωμένο στις Γυναίκες της Κύπρου

ShareΓυναίκες - Αντιγόνες της Κύπρου Κάνατε τάφους τις ψυχές σας Περιμένοντας το γυρισμό. Τα κοιμητήρια αφιλόξενες ελπίδες Τελετών καρναβαλίστικων Σε τάφους άδειους Γεμάτους ερωτηματικά. Τα κυπαρίσσια μεγάλωσαν Περιμένοντας τον ερχομό Σκιάζοντας το χρόνο τον αδηφάγο Και σκι-άζοντας το χώμα το χορταριασμένο. Τα λουλούδια τα κρατούνε φυλαγμένα
Διαβάστε περισσότερα »

Αφιερωμένο στην επέτειο της ανεξαρτησίας της Κύπρου

ShareΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΚΥΠΡΙΟΣ Εγώ που πλάστηκα Ανάμεσα από μια μέρα και μια νύχτα Από χυλό της γης Και καλώδια αστραπής Κι αφέθηκα γυμνός Ως μια σταγόνα φεγγαριού Σε μια ξανθή φωλίτσα στη μεσόγειο.
Διαβάστε περισσότερα »

Ημερολόγιο μιας Κύπριας μάνας

ShareΆντρια Γαριβάλδη Τικ τακ τικ Απόηχοι καρδιάς γαντζωμένοι στους δείκτες του ρολογιού στον ξεβαμμένο τοίχο, θάλαμος είκοσι-έξι. Ναι, Κύπρια είμαι. Με ρωτάς πότε ήρθαμ’ εδώ; Ένα χρόνο μετά το ‘74. Μη ρωτάς το γιατί, μας ακολουθούσαν οχτροί. Είχα πέντε παιδιά, μα όλα μου ‘φυγαν, εκτός από ένα. Τώρα πια… ολόκληρος άντρας… Το ένα το ‘χασα …
Διαβάστε περισσότερα »

Κύπρος 1974

ShareΑφιερωμένο στα νέα παιδιά που έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας τον Τούρκον εισβολέα. – ΤΟΣΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ Από νωρίς, κει που ανάβει η ζωή με μια κραυγή των πόθων το φυτίλι Παράφορη μας άρπαξε κι έφυγε στιγμή σαν αστραπή είχε το χρόνο ανοιγοκλείσει. Από νωρίς, στα πρόσμενα της εποχής Που θ’ άρχιζε του έρωτα το τρύγι- …
Διαβάστε περισσότερα »

Η Κύπρος είμαι Δέσποινα

ShareΑρχαίο φως, ω! Πάναρχο, του κάλους, της αλήθειας, στης πλάσης, πότε, την καρδιά, θ’ ανάψεις πυρκαγιά που θα φουντώσει, ως πνοή Ελληνικής συνήθειας, κει πά’ στον Πενταδάκτυλο ν’ αστράψει η Ελευθεριά! Του Σολωμού και του Ισαάκ το αίμα, πότε αντάμα, του Δημητρίου η πνοή και του Καραολή, θα αναστήσουν τη φυλή, του Ελληνισμού το Τάμα, …
Διαβάστε περισσότερα »

Τελευταίες στιγμές

ShareΑντί το φως ο ουρανός κείνη τη μέρα Μας έστειλε το θάνατο. Ήταν νωρίς κι απόμειναν Των κοριτσιών τα όνειρα στη μέση. Αντί ο Ήλιος των ξυπόλυτων παιδιών Την παγωμένη μοίρα να ζεστάνει Τρεμόπαιζε μεθυσμένος απ’ το αίμα χόρευε Μες του φονιά το αστραφτερό μαχαίρι.
Διαβάστε περισσότερα »

Το κλάμα του παιδιού

Please Login or Register to see the link.– Παππού, εεε παππού, έρχεται ο θείος μου με το καινούριο του αυτοκίνητο… έλα, έλα να δεις! – Καλά γιόκα μου, έρχομαι, μη με τραβάς. – Μα έλα τώρα σου λέω γρήγορα, τρέξε, θα μας πάει βόλτα! Θα μας πάει βόλτα με το ωραίο αυτοκίνητο! – Πήγαινε Σωκράτη …
Διαβάστε περισσότερα »

74 υπό σκιάν

Από τη μακρινή Αυστραλία μας έρχεται ένας ούριος δημιουργικός άνεμος πολιτισμού. Η ελληνική παροικία της Αυστραλίας εξελίσσεται σ' ένα αξιόλογο πνευματικό, πολιτιστικό, καλλιτεχνικό και επιχειρηματικό κέντρο του απόδημου ελληνισμού. Και επιβεβαίωση αποτελεί και η επικολυρική ποίηση «'74 υπό σκιάν» του Ιάκωβου Γαριβάλδη, Προέδρου του Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών και Συγγραφέων Αυστραλίας.
Διαβάστε περισσότερα »

« Newer Entries

4 Replies to “Αφιέρωμα στην Κύπρο”

  1. Επειδή κόπηκε ο τίτλος του ποιήματος που ανέφερα ως αξιόλογο, να επαναλάβω εδώ συμπληρωματικά ότι πρόκειται για το ποίημα “ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΜΑΡΑΘΩΝΑ”

  2. Ευχαριστούμε Φαίδωνα,

    Οι ευχές όλων πρέπει να επικεντρώνονται προς μια κατεύθυνση, αυτή της δίκαιης για τ’ ανθρώπινα δικαιώματα και για τους νόμιμους κατοίκους του νησιού, κι όχι το τι μας συμφέρει όπως ζητούν μερικοί άσχετα για το τι επακόλουθα θα έχουν οι υπόλοιποι.

    Καταλαβαίνουμε τον πόνο όλων των Κυπρίων και συμπάσχουμε μαζί τους, ευχόμαστε δε να παταχθεί η αδικία του κόσμου αυτού που έπεσε αμίληκτη πάνω στο γαλαζοπράσινο κι αδύναμο νησί. Τι κρίμα να βαδίζουμε προς τα σαράντα χρόνια παράνομης εισβολής και κατοχής τον εικοστό πρώτο αιώνα! Η δε διεθνής κοινότητα να παίζει το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου.

    Το συμφέρον μερικών δεν είναι απαραίτητα και το δίκαιο όμως. Και το δίκαιο υπάρχει μακριά από τα οποιαδήποτε κομματικά, εθνικά, θρησκευτικά και προσωπικά ωφέλη.

    Ιάκωβος

  3. ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ

    Σμαραγδένιου νησιού Αφροδίτη,
    αχ, γλυκεία, πανώρια πατρίδα,
    νύμφη ανύμφευτη, αιχμάλωτη κόρη,
    πιο ωραία στον Κόσμο δεν είδα.

    Τώρα υφαίνω τα κρόσσια της μνήμης
    στου ονείρου το μαύρο στημόνι.
    Που η δική σου καρδιά δε χτυπάει,
    λατρευτή, τη δική μου ματώνει.

    Πόλη-φάντασμα, μόνη στον Κόσμο,
    σπαρταράς πάνω στ’ άγριο κύμα,
    μα οι τρανοί -τυφλωμένοι- δε βλέπουν
    πως πληρώνεις το άδικο κρίμα.

    Ξακουσμένη γοργόνα του πόντου,
    «ο Αλέξανδρος ζει», θά ’ρθει πάλι
    -Αρχαγγέλου ρομφαία κρατώντας-
    στο αμμόχωστο κι άδειο ακρογιάλι.

    Λευτεριά οι καμπάνες θα ηχούνε,
    αναστάσιμη θα ’ναι η χαρά σου,
    Ελληνόπουλα πάλι να έρθουν
    στη μεγάλη, ζεστή αγκαλιά σου.

    Προσφυγάκι αν είμαι στα ξένα
    -που η μοίρα μ’ εσένα μ’ ενώνει-
    σαν πουλί θα πετάξω κοντά σου
    για φωλιά στο δικό σου μπαλκόνι.

    Της ψυχής τα φτερά δυναμώνουν
    απ’ το γάλα που μ’ είχες ποτίσει.
    Την πορεία μού δείχνει το Δίκιο
    και το χώμα που μ’ έχει αναστήσει.

    Σκλαβωμένη γλυκιά μου πατρίδα,
    ’σύ με βύζαξες σθένος κι ελπίδα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *