Ελληνόγλωσση Λογοτεχνία

Share

<< Πίσω στην πρώτη σελίδα

Το μαργαριταρένιο δάκρυ

Share

Αγαπητοί μου φίλοι Καλή Ανάσταση
Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Μου ’πε ο παππούλης για να πάψω να πονώ
και η καρδιά να φτερουγά απ’ άκρη σ’ άκρη,
μες τις παλάμες μου να δει να το κρατώ
το σπάνιο μαργαριταρένιο δάκρυ.

Και γω χωμένος μες στους γήινους θησαυρούς
που μ’ αίμα πλήρωσα, μ’ απάτες και με ψέμα,
μ’ ανάστατη ψυχή και με παλμούς,
άνοιγα τις ντροπές μου δέμα δέμα. Continue reading

Posted in Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , , , , , , | Leave a comment

Η Ζωή εν Τάφω

zwi
Share

Έψαξα για μια λευκή παπαρούνα
μέσα στις λέξεις του κόσμου
να την κρατήσω κάτω απ’ το αίμα του Εσταυρωμένου
να τη στολίσω στο πιο ωραίο σημείο του Επιτάφιου
και τριαντάφυλλα γύρεψα πολύχρωμα
να στάζουν άρωμα και αλμύρα ταξιδιού
σε ωκεανούς που κρύβουν ακόμα τα μαργαριτάρια τους
σαν βασιλεία των ουρανών
Continue reading

Posted in Cyprus, Greek, Εθνικά θέματα, Λογοτεχνία, Ποίηση | 2 Comments

Πλάγιος πρώτος

akra_tapeinosi17
Share

Πάσχα 2014

Σ’ ευχαριστώ, Θεάνθρωπε,
που μ’ άφησες να ζήσω
κι εφέτος, τ’ Άγια Πάθη Σου
να ’ρθω να προσκυνήσω.

Ποτάμι ρέει το δάκρυ μου
μες από την ψυχή μου,
μη μ’αρνηθείς, Φιλεύσπλαχνε
κι άκου την προσευχή μου.

Αν και δεν είμαι άξιος
που Σου φιλώ τα πόδια,
συγχώρα μου τα κρίματα
και γκρέμισε τα εμπόδια,

Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | 6 Comments

Παράσταση Ήττας

Share

Χάρης Μελιτάς

Απ’ όλο το αέναο θεατρικό παιχνίδι
”Τα έργα και οι μέρες του ανθρώπου”
απολαμβάνω μόνο τα διαλείμματα.
Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , , , | Leave a comment

Ο κύκλος των κύκνων

Swan-Love-Heart
Share

Μάρτιος οκτώ, δύο χιλιάδες δεκατέσσερα
Κι όλα όπως πάντα περιστρέφονταν
Στην τροχιά του λευκού κύκλου των κύκνων
Κι όλα όπως πάντα αναδεύονταν μες στον αφρό των κυμάτων
Περιμένοντας τον ήλιο να χρυσώσει τ’ ανύποπτα σύννεφα στον μακρινό ορίζοντα
Η θάλασσα αμείλικτη
Οσφραινόμενη τον αέρα που έφερνε το φτερωτό άλογο
Απ΄ την ήσυχη Ασιάτικη ανατολή
Κουάλα Λάμπαρ και Πεκίνο
Δυο πόλοι, δυο προορισμοί
Με ακριβό φορτίο διακοσίων τριάντα εννέα ψυχών.

Continue reading

Posted in Australia, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged | 2 Comments

Ο άντρας είναι ο Ουρανός και η γη του είμαι εγώ

antras
Share

Χαλί του συμποσίου απλώθηκε μπροστά της.
“Εγώ είμαι του αγαπημένου μου κι αυτός είναι δικός μου” τραγουδούσε.
Τα μάτια της λιβάδια, τα στήθη της λόφοι μικροί, δοχεία μυρεψού.
Ο κήπος της, όαση στη Νεφούντ, άνυδρα χείλη ξεδιψούσε.

Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Leave a comment

Πατέ στρουθοκαμήλου

Share

χάρης μελιτάς
πατέ στρουθοκαμήλου,
41 χα’ι’κού με τίτλο

DE PROFUNDIS

Aν σου απλώσω
τις πληγές μου στο χαρτί
θα τις διαβάσεις;

ΘΗΤΕΙΑ

Σήμερα πάλι
θα σκοτώσω μια μέρα.
Πόσες μου μένουν;

Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , , | Leave a comment

Διαχωριστική νησίδα

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

- Παγίδεψα την αγκαλιά μου
Μέσα στα συρματοπλέγματα του μίσους
Δεν άφησα λουλούδια να ευωδανθούν
Τρύπησε η σάρκα μου από πόνο.

- Φυλάκισες τη συγγνώμη
Πίσω απ’ τα κάγκελα του εγωϊσμού
Δεν άφησες τη γαλήνη να ευλογήσει τις φλέβες σου
Κατρακυλήσαμε χωρίς επιστροφή.

- Γέμισα αστραπές τα μάτια μου
Στου ερχομού σου το βουβό βηματισμό
Δίχως να ακούγεται μελωδικά η αγάπη
Στο άπνοο ταγκό δύο γιγάντων.

-Γέμισες μ’ αυταπάτες τις ελπίδες μου
Κρυμμένος απ’ το φως της ’ξομολόγησης
Χάθηκες από τα μάτια της ψυχής μου
Χάσαμε από τον στόχο τις ζωές μας.

-Παλαίψαμε γυμνοί στον ελαιώνα
Νικώντας τρεις φορές το θάνατο
Λιόδεντρα καρπερά ξεπεταχτήκαν
Στις τρυφερές καμπύλες και τα μπράτσα.

- Γέρος σπαργανωμένος πια ο πόνος
Στη βρεφοδόχο της μοιραίας μας στιγμής
Αναδαυλίζει άδοξα την φλόγα που ασθμαίνει
Καίγοντας τα ξερόκλαδα του γερο-ελαιώνα.

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , , , , | 1 Comment

Το σβηστό Λυχνάρι

Share

antique-lamp2Η φλόγα του λύχνου τρεμόσβηνε κάνοντας με το τρεμούλιασμα της, τις σκιές του ταβανιού πάνω στις χοντροκομμένες κυπαρισσένιες τάβλες γεμάτες ρόζους, αυτού του φτωχικού ουρανού του σπιτιού μου να κινούνται, τα ποτάμια να ρέουν, τα πουλιά να πετούν, τις νεράιδες να με εγγίζουν με τη μαγική ράβδο τους για να μου χαρίσουν τις χάριτες της ζωής, τις καμπάνες της εκκλησίας να χτυπούν χαρμόσυνα, το πρόσωπο του Θεού να χαμογελά.

Ο αέρας σφύριζε περνώντας από τις χαραμάδες, η βροχή μαστίγωνε τα κεραμίδια, έτσι αγκαλιασμένοι και οι δυο αέρας και βροχή, στροβιλιζόταν κάνοντας ένα σιγανό ψιθυριστό σα φτερούγισμα Αγγέλων που είχαν κατέβει απ τον γαλάζιο ουρανό. Ξάφνου το φως του λύχνου έσβησε, σκοτάδι απόλυτο, αισθάνθηκα το χέρι του θεού να με σκεπάζει, έχωσα το κεφάλι μου κάτω απ τα σκεπάσματα και αποκοιμήθηκα στον δικό μου κόσμο, γεμάτο παιδικά αθώα χρώματα, αυτά που μου χάριζε το φως του λύχνου.

Τώρα κοιτώ το σβηστό λυχνάρι, είναι αυτό το ίδιο που μου κράταγε συντροφιά τις παιδικές αθώες νύχτες, αναλογίζομαι τις εποχές που πέρασαν και νιώθω ένας μικροσκοπικός διαβάτης σε μια πολύχρωμη παγκόσμια τροχιά, σα να είναι το φως της λάμπας αυτής όπου σπέρνει την ελπίδα, στο ατέρμονο πέπλο της νύχτας.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Posted in Greek, Δοκίμιο, Λογοτεχνία, United States | Leave a comment

Μνήμες καρδιάς

Share

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Γκρίζος χειμώνας και λευκή επιδερμίδα,
ματιές που φέρνουν νύχτες μακρινές
που τα άστρα χλόμιαζαν στο κοίταγμα του νότου.
Ένα σημάδι κόκκινο απ’ τ’ αντάμωμα των χεριών
και μια λέξη που στέκονταν για ώρα στα χείλη.
Ήταν τόσο παράξενη η ώρα εκείνη
που σαν θνητός,
Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Leave a comment

Μαυροπούλια

Share

black_birdsΜιλτιάδης Ντόβας

Μαύρα πουλιά, θολές οθόνες,
πεθαίνει του Πολυτεχνείου η
φωτιά, σιωπηλή σιγοσβήνει απ’
τη θλίψη την ύψιστη!
Εκείνοι που ζήσαν, άτια αφηνιασμένα
που στο τέλος δαμάστηκαν.
Τα όνειρα σκιές κυνηγημένες!
Τα λάθη, οι παγίδες κι η σκόνη τους.
Ήττας πνοή φοβέρισε τα βράχια.
Μεθύσαμε με το πνεύμα της Σιωπής
και ξεχαστήκαμε.
Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged | Leave a comment

Η τελευταία αμφιβολία

Four seasons - spring, summer, autumn, winter. Art tree beautifu
Share

Άρις Αντάνης

Θ’ αλλάζουν μήνες κι εποχές
και τις λιακάδες οι βροχές θ’ ακολουθάνε
κι αν μπαίνουν τ’ άστρα σε τροχιές
χωρίς εσένα οι εποχές το ίδιο θά’ναι.
Ηλίας Κατσούλης+

Κι άλλος ένας χειμώνας πέρασε.
Ο τελευταίος χειμώνας ήταν γεμάτος, αναμφίβολα…
Γεμάτος θέατρα και μουσικές, χειροκρΟτήματα,
υποσχέσεις και χειροκρΑτήματα,
προοπτικές και προσδοκίες και όνειρα,
γεμάτος με αφιερώσεις και σαββατοκύριακα
και γεμάτος ανυπόμονες ευχές,
για ένα ζεστό καλοκαιράκι,
που, αναμφίβολα, ήλθε κι αυτό
κι ύστερα πέρασε…

Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , , , , | 15 Comments

Δακρύζοντας

Share

pythia-resizedΜιλτιάδης Ντόβας

Ξάστερη όψη, γελαστή, της δυστυχίας δάκρυ!
Κι η Ελλάδα στέκει σιωπηλή, σε μία μαύρη άκρη!

Στέκει, θρηνεί, χαμογελά, στο σκότος της Αβύσσου!
«Κανείς εδώ δεν τραγουδά», μονάχα η ψυχή σου!

Ψυχή, της Νιότης λεβεντιά, μπρος στ’ Άχραντα Θηρία!
Τα Άχραντα, τα τρομερά, που κρύψανε το Δία!

Κρύψαν πατέρα των θεών και γητευτή τ’ Ολύμπου!
Μορφές πανώριες των ψυχών και όψεις του Κολλίγου!

Κολλίγου όπου πολεμά, με Γαία θυμωμένη!
Σε χώρα μ’ αίματα τρανά, ωραία κοιμωμένη!

Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , | Leave a comment

Δάκρυ

arrivaatlellisisland
Share

Μιλτιάδης Ντόβας

Ω ξενιτιά αθάνατη, του πόνου θυγατέρα!
Χαμογελούν οι θάνατοι, σε σένα νύχτα-μέρα!

Κόρη που κλαίει και γελά ομπρός στο νιό φεγγάρι!
Φωτιές, θυμιές από ψηλά, κι ο ήλιος παλικάρι!

Ελλάδα, Κύπρος σου μιλούν με θάρρος ικεσίας!
Χαμόγελα Οργής σιωπούν, μορφές Αχερουσίας!

Αχερουσίας με κραυγές, ειλώτων δουλωμένης!
Σημαίνει τ’ Άστρου η χαραυγή, μορφή θεάς κρυμμένης!

Μοιάζει ωσάν την Αθηνά, ωσάν την Αφροδίτη!
Ελλάδα-Κύπρος συνοδιά με φως από την Οίτη!

Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged | Leave a comment

΄Εγχρωμη λήψη από ζωή

Share

Eλένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Ακόμα ένα χρώμα γλιστρά από την ψυχή μου, υγρό καυτό σαν ενοχή
Σε σάρκες πάνω που δε λάβωσε χρόνος κανείς
Μα ήταν καιρός να πουν κι αυτές την πάσα αλήθεια τους
Γιατί αλώβητες σταθήκανε στη λαίλαπα ακήρυχτου πολέμου
Τώρα οξύς καιρός κυλά επάνω τους
Ανακατεύοντας τις ρίμες με την πρόζα της ζωής μου
Και πού κρατά η συνείδηση;
Έχει ξαπλώσει σε ένα δέντρο και κουράζεται
Φυλάει μιαν άνοιξη γριά από σπουργίτια που δε φεύγουν
Παρά ζητούνε κατοικίες πια αφύλαχτες
Μέσα να μπούνε να βολέψουνε την πίκρα
Γιατί και το αφανέρωτο μια πίκρα είναι ,ποτέ δε λευτερώθηκε ο φόβος της
Continue reading

Posted in Awarded, Cyprus, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Leave a comment

Αποκριάτικο επισκεπτήριο

Share

Χάρης Μελιτάς

ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ
Θέλω να κάνω
τους χάρτες του πολέμου
χαρτοπόλεμο.

ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ
Συμπολίτης Χ.
Οδός Αργού Θανάτου.
Πρώην Ελπίδος.

Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση, Χαϊκού | Tagged , , | 2 Comments

Μιλώντας

Share

Μιλτιάδης Ντόβας

Ένοχα τα μάτια σου, ένοχη κι εσύ!
Η Αγάπη χάθηκε στο απορριμματοφόρο της Ανάγκης!
Χάθηκε πέρα απ’ το σύδεντρο, στην Πολιτεία των απέθαντων σκιών μας!
Δάκρυα τριγύρω, φωτιάς τα άμφια!
Τα άμφια που ντύθηκε ο Χριστός, λευκού κύκνου σημείο αθάνατο!
Αθάνατο σημάδι της καρδιάς, Αγάπης τραγικής τρανή Ιεροσυλία!
Ιεροσυλία που μιλάει και γελά, μ’ αγγέλων τεθλιμμένων τις εικόνες!
Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged | Leave a comment

Η Ουσία της Αγάπης

Share

Του Δημήτρη Καραλή

Ο Πέρσης ποιητής ‘Saadi’ κάποτε μέσα απ’ την πνευματική του έκσταση, βρέθηκε να περπατά πανευτυχής ανάμεσα σ’ ανθόκηπους του παραδείσου, πλημμυρισμένους από εξωτικά λουλούδια και σπάνια σε ευωδιά κάτασπρα τριαντάφυλλα.

Σκέφτηκε να μαζέψει λίγα στην ποδιά του να τα μοιράσει στους φίλους όταν θα γύριζε, αλλά η μυρωδιά τους ήταν τόσο έντονη που τον μέθυσαν πέφτοντας και η ποδιά του μαζί με τα τριαντάφυλλα.

Προσπαθώντας στο γυρισμό να διηγηθεί στους φίλους του τι είδε και τι μύρισε στο παραδεισένιο περιβόλι, δεν τα κατάφερε τελικά ο δόλιος. Η γλώσσα του ήταν πολύ φτωχή να περιγράψει τέτοιο είδος θεϊκού μυστηρίου.

Continue reading

Posted in Greek, Δοκίμιο, Λογοτεχνία, Σχόλιο, Φιλοσοφία, South Africa | Tagged | 5 Comments

Δέκα Μικρά

Share
 Μιλτιάδης Ντόβας
ΦΑΜΕΛΙΑ
Οργής οι μύθοι,
το παραμύθι!
Της φαμελιάς!

ΠΟΚΕΡ ΖΩΗΣ
Διπλά, ασσαίοι,
κλαίνε οι νέοι!
Πόκερ ζωής! Continue reading

Posted in Awarded, Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Leave a comment

Ανάσταση

Share

Μιλτιάδης Ντόβας

Δάκρυσε η Ελλάδα μας, στην όψη του ζητιάνου! Του ζητιάνου που το βλέμμα του, κέρωσε!
Κέρωσε στο σημάδι της Αυγής κι η Μάνα-Γης θυμώνει και αντρειεύει!
Αντρειεύει ξαστεριά αναζητεί και «χώμα» του Θεού που κλαίει στην εικόνα!
Εικόνα δίχως όψη «λεβεντιάς» μα με μυρσίνης σήμαντρα κι εκστατικές καμπάνες!
Γυρεύω σάρισα της Ανθρωπιάς, στου Μεγαλεξάνδρου το Φως στη Χώρα του Αιώνα!
Τ’ Αιώνα π’ αλληλέγγυος της Οργής, με δάκρυα ονειρικά αγγίζει τους Ανθρώπους!
Εκείνους που πληρώνουν της Αυγής, τα δώρα τα γαμήλια πριν την ιχνηλασία!
Πληρώνουνε με Νιότης τις φωτιές, και αντρειοσύνης σύμβολα τ’ αγάλματα που κλαίνε!
Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged | Leave a comment

Τέχνη Υποκριτική

ypokritiki
Share

Κατερίνα Αξούγκα

Κάθε μέρα πρόβαρε τους ρόλους
με το νου της «παρά τους πόδας»
τον έρωτα.

Εκ δεξιών
η οδός της ευθύτητας,
η αγαθή μερίδα της μαθητείας,
ο νάρδος της ταπείνωσης,
τα χυμένα μαλλιά της απόσμηξης
και τα δάκρυα, έρμα ειρήνης .

Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , | 4 Comments

Θυμώνει

Share

Μιλτιάδης Ντόβας

Ήρα τη βεβαιότητα με την αμφιβολία!
Η σκέψη μου, εικόνα δίχως γη, θλιβερή όλο ύψος ανάβαση!
Γέλασε ο γκιόνης την τελευταία του, φορά!
Τραγούδι άρχισε κρυφό στις θημωνιές της νύχτας!
Φεγγάρι γάργαρο της Νιότης η Αυγή, θυμωμένο σημάδι της ύπαρξης!
Ξύπνησε το πηγάδι των καημών, μ’ Οργής ανέσπερο τυφλό Αποσπερίτη!
Αποσπερίτη που μοιράζει γειτονιά!
Continue reading

Posted in Awarded, Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | 1 Comment

Το Πάθος μιας Ποιητικής Πράξης

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Είναι η ποίησή μας σαν ποτάμι
Με τις πηγές του στη μελλοντική ζωή μας
Κάθε που βρέχει φόβο και θυμό
Η στάθμη του ανεβαίνει επικίνδυνα
Κινδυνεύουνε με πλημμύρες
Οι όχθες της συγκατάβασής μας
Continue reading

Posted in Cyprus, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , , | 2 Comments

Η Πέμπτη

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Εκείνη τη μεγάλη Πέμπτη
που περιμέναμε
και δυστυχώς δεν ήρθε
ήταν γιατί δεν θα τη σεβαστήκαμε στην πράξη…

Κι όπως το παράθυρο ανοιχτό αφήσαμε,
στην ψάξη της,
μήπως κι ακουστεί να έρχεται
έστω κι άλλη μέρα
κρατώντας δυο ελπίδες στο ένα χέρι…
η Πέμπτη δεν εφάνη πουθενά.

Continue reading

Posted in Australia, Featured, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , | 5 Comments

Υπεράνθρωπος

Share

Ποίηση – EKSTASIS EDITIONS

UbermenschΟ «Υπεράνθρωπος» του Μανώλη Αλυγιζάκη είναι από τα πιο δύσκολα και φιλοσοφημένα έργα που έχω συναντήσει. Και πώς να μην είναι άλλωστε, εφόσον ταυτίζεται με τον Υπεράνθρωπο του Νίτσε, τόσο σε πλοκή όσο και σε νοήματα. Ο ποιητής «παίζει» με τις συμβάσεις καθώς σχετίζει τον Υπεράνθρωπο, αφενός μεν με την πραγματική διάσταση που του δίνει ο Γερμανός φιλόσοφος, αφετέρου δε με την παρερμηνεία που του έδωσαν οι Γερμανοί εθνοσοσιαλιστές, με τα τραγικά αποτελέσματα που ακολούθησαν για όλη την ανθρωπότητα.

Πριν λοιπόν περιγράψουμε τον Υπεράνθρωπο του Μανώλη Αλυγιζάκη, ας δούμε εν συντομία τι προσδοκούσε ο Νίτσε με αυτό του το σύγγραμμα. Με πολύ απλά λόγια ο Νίτσε έθετε τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τις ευθύνες του και τις δυνατότητές του, που αν τις χειριζόταν ορθά, θα μπορούσε να υπερπηδήσει κάδε εμπόδιο. Με κύριο μοχλό τη σωστή χρήση της λογικής και του ενστίκτου θα μπορέσει να ζήσει σε μια κοινωνία ισότητας και ελευθερίας, όπου ο καθένας θα είναι ο κύριος του εαυτού του. Βέβαια ο Νίτσε δεν περιέγραψε την ηθική διάσταση του Υπεράνθρωπου, καθώς ήρθε να αναπληρώσει (όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας) το κενό της εξουσίας και της Θεϊκής ανυπαρξίας. Ο Υπεράνθρωπος λοιπόν λυτρωτής, υπέρμαχος της ηθικής αλλά και λίγο ανεξέλεγκτος, όσον αφορά τα απώτερα σχέδιά του για τον κόσμο, που επίσης παραμένουν ασαφή…

Continue reading

Posted in Canada, Greek, Βιβλία, Κριτική βιβλίου, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Τι παίζει απόψε

Share

Άρις Αντάνης

…στον καναπέ,
κλειστά τα μάτια,
μπροστά γερμένο, λίγο, το κεφάλι,
παίζει η τηλεόραση κάποιες εικόνες.
Ποιος νοιάζεται γι αυτές!
Μία εικόνα μόνο «παίζει» απόψε…

Continue reading

Posted in Country, Events, Featured, Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , | 5 Comments

The Bride of Abydos

Share

by Lord Byron
translated by I. Garivaldis

Know ye the land of the cedar and vine?
Where the flowers ever blossom, the beams ever shine,
Where the light wings of Zephyr, oppressed with perfume,
Wax faint o’er the gardens of Gul in her bloom;
Where the citron and olive are fairest of fruit,
And the voice of the nightingale never is mute;
Continue reading

Posted in Australia, Garivaldis, Greek, Ακουστική-ποίηση, Λογοτεχνία, Μετάφραση, Ποίηση, Literature, Poetry, translation, Translation | 3 Comments

Νύχτα τυφλή

Share

Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Νύχτα τυφλή
Δε θωρείς της καρδιάς τ’ άναρχο σούρσιμο
Πάνω στον ατσάλινο ψηφιδωτό πεζόδρομο
Της πολιτείας του αχανούς.
Είσαι τυχερή, νύχτα, που δε βλέπεις
Μόνο δακρύζεις που και που
Κι οι ταπεινές νεράιδες των ψυχών μας
συλλέγουν τα πικρόμαυρα μαργαριτάρια
συλλεκτικά κομμάτια της μετάνοιας.

Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , | Leave a comment

Κωνσταντίνος Καβάφης

Share

Κ.  Καβάφης:
η δραματική ειρωνεία και ο ανθρώπινος διχασμός
στο ποιητικό έργο του

Π.Δ. Έλλη (Elles)

Από την ανέκδοτη συλλογή, Κριτικές Μελέτες

kavafi5bΓενικά: Ο ίδιος ο Κ. Καβάφης[1] καταθέτει πως η ποίησή του είναι αυτός καθαυτός ο εαυτός του και ότι αν ένας μπορέσει να διαβάσει τα ποιήματά του, όπως πρέπει, θα μπορέσει να κατανοήσει τον τεχνίτη πίσω από αυτά, την καταγωγή του, την Αλεξάνδρεια, την εποχή του.

Η ποίηση του Καβάφη είναι λυρική – δραματική χωρίς ωστόσο να εξαρτάται από λυρικές ή δραματικές εκφράσεις. Ο λυρισμός  και η δραματικότητα των έργων του απορρέουν από την έννοια, το θέμα, τον οραματισμό, το απόκρυφο, το ιστορικό στοιχείο, την παραίνεση και το δίδαγμα.  Εκφράζοντας τον εαυτό του o Καβάφης, αντιπροσωπεύει και τον οικουμενικό άνθρωπο, ταυτόχρονα.

Στην διαδικασία για τη διαπίστωση των παραπάνω  στοιχείων,  οφείλεται να τονιστεί ότι τα χρονολογικά πλαίσια εντός των οποίων εξελίχθηκε η ζωή του ποιητή Καβάφη, απλοποιούν το μυστήριο με το οποίο πολλοί επεχείρησαν να περιβάλλουν τον ποιητή. Ο ποιητής ζει και δρα εντός συγκεκριμένων χρονικών πλαισίων,  δέχεται επιδράσεις πάσης υφής από αυτά και ανταποκρίνεται ή αντιδρά σε ετούτες (τις επιδράσεις) ανάλογα με την πνευματική του ικανότητα.  Με στόχο την κατανόηση των δοθέντων στοιχείων  θα κατατεθεί εδώ, ένα στοιχειώδες χρονολογικό σχεδιάγραμμα, συμπεριλαμβανομένων κάποιων σημαντικών γεγονότων,  που θεωρούνται ορόσημα στην εξέλιξη της προσωπικότητας του ποιητή, ώστε να κατανοηθεί  έτσι ο τρόπος με τον οποίο έγραψε και τα θέματα για τα οποία έγραψε. Continue reading

Posted in Australia, Greek, Έρευνα, Βιογραφικό σημείωμα, Λογοτεχνία, Μελέτη, Σχόλιο | Leave a comment

Οι Στίχοι του Άρτου ΙΙΙ

Share

Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)

Τριλογία

III. Και το αμάξι μπορούσε
να ‘χε πετάξει
όμως τα βέλη των μοχθηρών
το κάρφωσαν κατακέφαλα.

Οι ιαχές του πολέμου αντηχούν
όλο και δυνατότερες,
όλο και κοντινότερες.
Ο εκτελεστής έχει καταστρώσει
τα σχέδιά του,
έχει χαρτογραφήσει
τις επιθυμίες του
Continue reading

Posted in Australia, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Leave a comment

Οι Στίχοι του Άρτου ΙΙ

Share

Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)

Στον Γιαννιώτη ζωγράφο Βασίλη Καζάκου
και στη μνήμη των παιδικών μας χρόνων…
«Χωρίς τους ακαδημαϊκούς τίτλους σου, τώρα πια…»

Τριλογία

II. Τα φιλιά φτεροκόπησαν…
Ταξίδευαν από το Ίλιον
προς την Ιθάκη…

Πέταξαν πάνω από θάλασσες
πάνω από πολιτείες
κι έφτασαν σε Κάστρο…
σε λίμνη στοιχειωμένη…
λατρεμένη…

Continue reading

Posted in Australia, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | 3 Comments

Οι Στίχοι του Άρτου I

Share

Πιπίνα Δ. Έλλη (Elles)

Τριλογία

I. Τα ποδήλατα άπλωσαν
φτερά…
Πέταξαν πάνω
από τα παλιά διώροφα,
του Κάστρου
πάνω από
την πρασινισμένη λίμνη…
σκαρφάλωναν στον ουρανό.

Continue reading

Posted in Australia, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Leave a comment

Δεσμώτες

Share

Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Σε κάρφωσε δίπλα του ο Προμηθέας
Αντικριστά του
Να καίγεται διπλά.
Και συ να φλογίζεις και να φλογάς.
Δεμένα τα χέρια
Και τα μάτια τυφλά
Από το φως το πλάνο.
Στα πόδια καρφιά
Και στην ψυχή πρόκες
τεράστιες.
Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , | Leave a comment

«Δια παν ενδεχόμενον»

Share

Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

Όταν ορθώθηκε η χαραυγή
Οι παλαιστές άρχισαν να αλείβονται με λάδι.
Σε λίγο θα αρχίσει ο αγώνας.
Οι φλέβες τεντώνονται και ετοιμάζονται.
Τα δάχτυλα γυμνασμένα λάστιχα.
Τα κορμιά δοκάρια αντίστασης
Στον ολοήμερο αγώνα.
Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged | Leave a comment

Όρια Αντοχής

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης
Μελβούρνη

Πολύ τα βαρεθήκαμε όλα αυτά,
να βγαίνουμε απ’ την καλύβα μας εκλιπαρώντας,
ζητιάνοι της νέας τάξης πραγμάτων
ζητιάνοι της νέας πράξης δογμάτων.
Ζητιάνοι, όχι για ένα κομμάτι ψωμί
ούτε καν για λύπηση
αλλά παρακαλούμε ικετευτικά
από συμμάχους και εταίρους πειστικά
λίγα ευρώ να μας μοιράσουν…
για να τους πληρώσουμε.

Continue reading

Posted in Australia, Garivaldis, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , , , | 1 Comment

Solidarity

Share

YiannisRitsos

Translation by Manolis Aligizakis

The wind converses with the windows
like those who are going to separate.
The furniture becomes like the poor girls who gather
fallen olives. The evening walks under the olive trees
all alone and the field with harvested wheat
is a denial. The shed husk of the cicada
resembles a small bell-tower fallen on dry grass.

Later, the drizzle comes – it hunts the sparrows,
slowly the moon lies down under the cypresses
like the abandoned plow. The plowman
sleeps beneath the soil –
his wife alone with the dog and the thin ox.

The hands of silence are frozen
as she ties her black headscarf under her chin.
But the trace of his hand stays on the wood of the plow
more strong than his hand
and the chair’s back retains the warmth of his broad shoulder blades.

About these insignificant things – I don’t know –
I want to write a small song that will show I don’t know
anything about them, only that they are as they are
alone, completely alone and they don’t ask for any mediation
between themselves and someone else.

Yannis Ritsos “Selected Poems”/Translation by Manolis
www.ekstasiseditions.com

Συμπαράσταση

Ο άνεμος κουβεντιάζει μπροστά στά παράθυρα
όπως εκείνοι πού πρόκειται νά χωρίσουν.
Τά έπιπλα γίνονται σάν τά φτωχά κορίτσια πού μαζεύουν
τίς πεσμένες ελιές. Η βραδιά περπατάει κάτω απ’ τά λιόδεντρα
ολομόναχη, κι ο κάμπος μέ τά θερισμένα στάχυα
είναι μιά άρνηση. Τό παλιό δέρμα τού τζίτζικα
μοιάζει μ’ ένα μικρό καμπαναριό γκρεμισμένο στά ξερά χόρτα.

Έρχεται αργότερα η ψιχάλα—κυνηγάει τά σπουργίτια,
αργά τό φεγγάρι πλαγιάζει κάτου απ’ τά κυπαρίσσια
σάν τό παρατημένο αλέτρι. Ο ζευγολάτης
κοιμάται κάτου απ’ τό χώμα—
η γυναίκα του μονάχη μέ τό σκυλί καί τό λιγνό βόδι.

Τά χέρια τής σιωπής είναι παγωμένα
έτσι πού δένει κάτου απ’ τό πηγούνι της τό μαύρο τσεμπέρι της.
Όμως στό ξύλο τού αλετριού μένει τό χνάρι τού χεριού του πιό
δυνατό απ’ τό χέρι του
κι η ράχη τής καρέκλας κρατάει ζεστό τό φάρδος τής πλάτης του.

Γιά τούτα τ’ ασήμαντα πράματα—δέν ξέρω—
θέλω νά γράψω ένα μικρό τραγούδι πού νά δείχνει πώς δέν ξέρω
τίποτα γιά όλ’ αυτά, μόνο πώς είναι αυτά όπως είναι
μονάχα, καταμόναχα κι ούτε ζητάνε καμιά μεσολάβηση
ανάμεσα σ’ εκείνα καί σέ κάποιον άλλον.

Γιάννης Ρίτσος “Εκλεγμένα Ποιήματα”/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

 

Posted in Canada, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση, Literature | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

Έλξη γυναίκα

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Κοντάρια ζωής και στήθη
ματώνουν στα πεδία της σφαγής.
Κατρακυλούνε ηττημένα
χωρίς καρδιά
στην Έλξη.
Γυναίκα κι αυτή
με χίλια ελαττώματα
κι αδυναμίες
και θέλω
που θωπεύουν παραπλανητικά
το σήμερα,
γλυκαίνουν ενοχικά τη στιγμή,
ξεγελούν με τα όνειρα ζωής
στροβιλίζοντας νωχελικά
ένα παράλυτο μέλλον.

Και μεις,
άσπονδοι παραβάτες της χαράς,
αδυνατούμε να στεφθούμε την ηρεμία.
Αποποιούμεθα την αποδοχή του τώρα.
Ματώνουμε στα γιατί που μας κατέκλυσαν.
Καταπίνουμε γουλιά γουλιά
τη σκληρή πραγματικότητα,
που θα ‘ναι πάντα πικρή
αν δεν την κοιτάζουμε γλυκά..

Πιο κει η αρένα
γέμισε πάλι σταυροφόρους
αιματοκυλισμένους στην άρνηση.

Α΄ Έπαινος 2013(1 ποίημα υποβλειθείσης μικρής συλλογής),
1ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού της Ιστορικής Βιβλιοθήκης Χίου “ΚΟΡΑΗΣ”

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Posted in Greek, Hellas, Ποίηση | Tagged , , , , , | Leave a comment

“Αντίποδες” τεύχος 59

teyxos59-ekswfyllo
Share

Την Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2013 και ώρα 3.00μ.μ., παρουσιάστηκε για τεσσαρακοστή χρονιά το περιοδικό «Αντίποδες» – τεύχος 59 στην πανέμορφη και αναπαλαιωμένη αίθουσα του Παναρκαδικού Συλλόγου «Ο Κολοκοτρώνης».

Η ατμόσφαιρα θερμή και ελπιδοφόρα μια και αρκετά άτομα νεαρής ηλικίας αναλαμβάνουν θέσεις στο Δ.Σ. του Ελληνο-Αυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης, όπως παρατήρησε και η Πρόεδρος κ. Καίτη Αλεξοπούλου στην εορταστική ομιλία της.

Το τεύχος είναι αφιερωμένο στην ακαδημαϊκό και Συντονίστρια του Τμήματος Ελληνικών του Πανεπιστημίου La Trobe Δρα Μαρία Ηροδότου. Την εκδήλωση παρακολούθησαν αρκετά μέλη του Συνδέσμου, η Πρόξενος της Ελλάδας κ. Ελένη Λιανίδου, προηγούμενοι Πρόεδροι, ιδρυτικά μέλη και ακαδημαϊκοί που συνεργάστηκαν στο παρελθόν με το Σύνδεσμο και τη Μαρία Ηροδότου. Ανάμεσά τους και ο Δρ Χρήστος Φίφης ο οποίος έκανε μια σύντομη αναφορά στο περιεχόμενο του τεύχους 59, ενώ ο κ. Κυριάκος Αμανατίδης (επίτιμος Πρόεδρος του Συνδέσμου) έκανε μια ιστορική αναδρομή στην έκδοση του περιοδικού τα προηγούμενα σαράντα χρόνια.

Continue reading

Posted in Australia, Greek, Ανάλυση, Λογοτεχνία, Μελέτη, Ομιλία, Σχόλιο | Tagged , | 3 Comments

Εσείς έχετε τριζόνια;

Share

09_orchel-nigriΤης Κατερίνας Αξούγκα

Νύχτα στον Κίσαβο. Το φθινόπωρο εν όψει. Έναστρος ουρανός και μια κάθετη πλαγιά να προσγειώνεται στα πόδια μου. Με το κεφάλι ριγμένο πίσω, σαν τον Τζακ μπροστά στη φασολιά του, αντίκριζα τους αιωνόβιους κορμούς χωμένους στο βαθύ πράσινο σκηνικό, αδιαπέραστο στο βλέμμα από την πυκνότητα της βλάστησης. Δεν ξέρω αν μάτια αόρατα με παρατηρούσαν ταυτόχρονα με την ίδια περιέργεια, όμως στέκοντας εκεί, ο δικός μου εαυτός είχε για φόντο μια θάλασσα αρυτίδωτη, λινό πανί καλοκαιριού.

Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Δοκίμιο, Λογοτεχνία | 2 Comments

Τα Προσυμφωνημένα Ζάλα…

Share

Παύλος Πολυχρονάκης
“Πολιτική Σάτιρα”

Ρωτήσαμε το Ιερό Μαντείο της Παλλάδος:
Ποια θα ‘ταν μια ιδανική κυβέρνηση τσ’ Ελλάδος.
Κι ήρθε ο χρησμός ξεκάθαρος, χωρίς ήξεις – αφήξεις,
με επισημάνσεις σοβαρές αλλά και επιπλήξεις:
«Δεν θα σας σώσουν, άσωτοι! οι άξιες κυβερνήσεις,
μα μόνο η σκληρή δουλειά κι οι λίγες απαιτήσεις.
Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση, Σάτυρα | Tagged | 2 Comments

Γράμματα στη Νόρα

Share

Του Γιώργου Βέη

James Joyce and Nora Barnacle on the day of their marriage in 1931«Η ευδαιμονία δεν είναι επιβράβευση της αρετής, αλλά η ίδια η αρετή».  Βενέδικτος ντε Σπινόζα, Ηθική, μέρος Ε΄, Πρόταση 42

Η επικράτεια του ερωτικού λόγου δεν είναι μόνον αχανής, αλλά και δύσβατη. Πίσω από τη λέξη υπάρχει ενίοτε ο γκρεμός του Ετέρου – Εταίρου. Ας σκύψουμε μήπως και διακρίνουμε κάτι: «Σε παρακαλώ, μην ξαναφορέσεις αυτόν το θώρακα στο στήθος, δεν μου αρέσει να αγκαλιάζω ένα γραμματοκιβώτιο [...] Γιατί στο καλό σου γράφω αυτό το ανόητο γράμμα; Απλώς γιατί θέλω να είμαι κοντά σου».

Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Κριτική βιβλίου, Λογοτεχνία, Σχόλιο | Leave a comment

Η συντροφικότητα

Share

Η συντροφικότητα ως παράγοντας ανάπτυξης των υγιών δυνάμεων μιας κοινωνίας

   Η συντροφικότητα ως έννοια και περιεχόμενο εκφράζει όλες τις υγιείς απόψεις και ωφέλιμες πλευρές που ενώνονται κάτω από μία ισχυρή θέληση να τονιστεί η σημασία της οποιασδήποτε μορφής συλλογικής δραστηριότητας.

Στις μέρες μας η συντροφικότητα έχει χάσει μεγάλο ποσοστό από τη δυναμική και την ουσία της, αφού συγκαταλέγεται ανάμεσα στις μεγαλύτερες αξίες οι οποίες υποχώρησαν από τις συνειδήσεις των ανθρώπων τον τελευταίο αιώνα, λόγω της αυξανόμενης υλιστικής και τεχνολογικής θεώρησης της ζωής και της υιοθέτησης μηχανιστικών τρόπων σκέψης και δράσης.

Αποποιείται εύκολα το βαρύ ένδυμα της μοναξιάς, το μεγάλο βάρος των ευθυνών μιας ατομικής ενέργειας, αφού ως γνωστόν ο πόνος μοιράζεται μεταξύ δύο ερωτικών συντρόφων ή ακόμη στα πλαίσια της πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης, όπου περισσότεροι σύντροφοι συγκροτούν μία ομάδα με κοινά ενδιαφέροντα και παρόμοιες επιδιώξεις.

Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Δοκίμιο, Λογοτεχνία | Leave a comment

Ο Γιος του Ακορντεονίστα

Share

Του Γιώργου Βέη

«Γιατί είναι τόσο μακριά μου
όσα χρειάζομαι για να είμαι ευτυχής;»
(Από το βιβλίο – απαντά πλειστάκις)

atzaga360Ο Χοσέμπα, ένα τυπικό τέκνο του 20ου αιώνα, αποφασίζει να οικοδομήσει φιλοτίμως ένα ολόκληρο σύμπαν ιδεών στα θεμέλια ενός πυκνογραμμένου κειμένου, διακοσίων περίπου σελίδων, στα βασκικά, το οποίο βρέθηκε στο σπίτι του φίλου των παιδικών χρόνων, του Δαβίδ. Ο τελευταίος, γιος ενός καθόλα αμφιλεγόμενου ακορντεονίστα, απεβίωσε πρόωρα στη Βόρεια Καλιφόρνια, αφήνοντας πίσω του σύζυγο και δύο κόρες. Πήρε όμως στον τάφο του αρκετά μυστικά, τα οποία αφορούν τόσο στη στάση του πατέρα του στο αυταρχικό καθεστώς του ισπανού δικτάτορα Φράνκο, όσο και στη δική του προβληματική συμμετοχή στο αυτονομιστικό, κατ΄ άλλους τρομοκρατικό κίνημα των Βάσκων, την περιώνυμη ΕΤΑ.

Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση | Leave a comment

Στη Μαγεία Της Νύχτας

Share
 Η νύκτα σα χανούμισσα
τ’ άστρα γλυκοκοιτάζει…
μισό φεγγάρι πρόσωπο
στους ουρανούς τ’ ανάβει…
κι’ αυτά, να καίγονται για χάρη της
…….ως το πρωί…
που σβήνουν στην αγκάλη της.
Κι εγώ σβηστ’ όνειρο, ξυπνώ
σ’  άστρο της νιότης μακρινό
κάνω βουτιές στον ουρανό
κι ανάβω στις ουρές των κομητών
© Michael Pais
Posted in Greek, Ποίηση | Leave a comment

Στοχασμός σε μια Πανσέληνο

Share

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Αν εκπαιδεύαμε τα νιάτα
Πιότερο για ήλιο παρά για χαλασμό
Αν στα στήθια τους επάνω
Κρεμόντουσαν μονάχα
Τα άνθη του υμέναιου
Παρά φυσίγγια της οργής
Αν περπατούσαν μέσα στον παράδεισο
Continue reading

Posted in Cyprus, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | 3 Comments

Το Κλειδί

Share

Κρεμόσουν από μια κλειδαριά σκουριασμένο, σε λυπήθηκα, τέτοια αφοσίωση!

Φτωχό μου κλειδί σου έχουν φύγει και τα δόντια, δεν ανοίγεις ούτε κλείνεις παραδείσους. Θυμάσαι τα όνειρα που κάναμε μαζί όταν σ’ έκρυβα κάτω απ’ το κεραμίδι για να μη σε χάσω, τώρα κρέμεσαι σαν πεθαμένο απ’ της πόρτας μου την κλειδαριά, αυτή που κάποτε άνοιγες ανυπομονώντας να μου προσφέρεις τη θαλπωρή της αγάπης της ευτυχίας. Σκούριασες να με περιμένεις, η κλειδαριά γέμισε αράχνες, σάπισε η πόρτα, έφυγε και η θαλπωρή, πέταξε η αγάπη, τα όνειρα σβήστηκαν, γέμισες σκουριασμένες ρυτίδες κι εσύ επιμένεις εκεί πιστό να εξακολουθείς να με περιμένεις; Μα δεν ξέρεις ότι στην τελευταία μας κατοικία δε βάζουν κλειδί; Δεν σε χρειάζομαι πια, έλα μην κλαις έτσι είναι ο χρόνος είναι ο κυρίαρχος των πάντων, αυτός σε σκούριασε, κι εσένα κι εμένα. Πέταξε ο χρόνος, έφυγαν τα χρόνια, ήρθαν κι αυτοί οι ‘μάστορες’, αυτοί που κατάλαβαν την ανησυχία της ανθρώπινης ψυχής, φτιάξανε θρησκείες μας τις σερβίρανε, διαλέγεις και παίρνεις σύμφωνα με το ότι σου αρέσει, με ότι εσύ προτιμάς την τάδε ή τη δείνα έτσι για να ικανοποιήσεις ένα εσωτερικό σου κόσμο ο οποίος ψάχνει για αιωνιότητα, αμφιβάλει και φοβάται.

Διαβάζεις τα βιβλία της κάθε μιας θρησκείας, τις υποσχέσεις τους, ακούς τα κηρύγματα των προφητών τους, οι περισσότεροι σου υπόσχονται μια θέση σε ένα μελλοντικό φανταστικό υπερπέραν, το παράδοξο είναι ότι ούτε οι ίδιοι γνωρίζουν αυτόν τον κόσμο κανένας δεν πήγε και γύρισε. Αισθάνεσαι τον χρόνο που τρέχει, ψηλαφίζεις τη φθορά του. Όμως γεννιέσαι ελεύθερος. Όταν γεννιέσαι άλλοι αποφασίζουν για σένα. Μετά πάει έχασες την ελευθερία σου. Μπαίνεις σε ένα λούκι που άλλοι έσκαψαν, η παράδοση και η τιμή της σκέψεις, σε κρατούν δεμένο, πληρώνεις για να μπορείς να εξασκείς το ότι πιστεύεις, αυτό που σου έμαθαν, είναι για να ζήσουν αυτοί που διδάσκουν τις θρησκείες, όχι δεν είναι χαρισμένες από μια ουράνιο δύναμη αλλά man made, είναι business. Έλα κατάλαβέ το, μην κλαις αγαπημένο μου κλειδί, υπάρχει η αρχή και το τέλος, όλοι προσπαθούμε να μην φτάσει το τέλος ο κάθε ένας μας χωριστά, έλα όμως που η φθορά του χρόνου δεν συγχωρεί, η μητέρα γη ανυπομονεί. Υπάρχει και η ερώτηση, τότε γιατί γεννηθήκαμε ποιος ο σκοπός μας; Μα και γιατί εφόσον όταν ωριμάσουμε πιο σοφοί γεμάτοι πείρα, να φεύγουμε; Όταν γεννιέται το ανθρώπινο γένος είναι σαν να γεννιέται για πρώτη φορά; Σα να μην ξέρει τίποτα, αθώο;

Ξέρεις αγαπημένο μου κλειδί σκέφτομαι και με έχει νικήσει η σκέψη, η μητέρα γη κάνει ανακύκλωση των προϊόντων της σε συμφωνία με το χρόνο που μας φθείρει, ο οποίος είναι κι αυτός συνέταιρος της, την διατάζει… Εμείς, εσύ κι εγώ είμαστε προϊόντα της μητέρας γης. Έτσι είναι φτωχό μου κλειδί δεν υπάρχει πια η κλειδαριά σου, μόνο η θύμηση της. Αυτή που μας φύλαγε τη νύχτα απ’ τους κλέφτες, τα κοράκια, τ’ άγρια τα ζώα και απ’ τους άλλους ανθρώπους. Σκούριασες και συ που μας κλείδωνες στη σιγουριά μες το μαύρο το σκοτάδι, αυτό πού -άπλωνε η νύχτα μαζί με τα στοιχειά της, καλικάντζαρους και άλλα. Έχε γεια!

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Posted in Greek, Δοκίμιο, Λογοτεχνία, United States | Leave a comment

Ιερόδουλες

Share

Translation by Manolis Aligizakis

The wind converses with the windows
like those who are going to separate.
The furniture becomes like the poor girls who gather
fallen olives. The evening walks under the olive trees
all alone and the field with harvested wheat
is a denial. The shed husk of the cicada
resembles a small bell-tower fallen on dry grass.

Later, the drizzle comes – it hunts the sparrows,
slowly the moon lies down under the cypresses
like the abandoned plow. The plowman
sleeps beneath the soil –
his wife alone with the dog and the thin ox.

The hands of silence are frozen
as she ties her black headscarf under her chin.
But the trace of his hand stays on the wood of the plow
more strong than his hand
and the chair’s back retains the warmth of his broad shoulder blades.

About these insignificant things – I don’t know –
I want to write a small song that will show I don’t know
anything about them, only that they are as they are
alone, completely alone and they don’t ask for any mediation
between themselves and someone else.

Yannis Ritsos “Selected Poems”/Translation by Manolis
www.ekstasiseditions.com

Συμπαράσταση

Ο άνεμος κουβεντιάζει μπροστά στά παράθυρα
όπως εκείνοι πού πρόκειται νά χωρίσουν.
Τά έπιπλα γίνονται σάν τά φτωχά κορίτσια πού μαζεύουν
τίς πεσμένες ελιές. Η βραδιά περπατάει κάτω απ’ τά λιόδεντρα
ολομόναχη, κι ο κάμπος μέ τά θερισμένα στάχυα
είναι μιά άρνηση. Τό παλιό δέρμα τού τζίτζικα
μοιάζει μ’ ένα μικρό καμπαναριό γκρεμισμένο στά ξερά χόρτα.

Έρχεται αργότερα η ψιχάλα—κυνηγάει τά σπουργίτια,
αργά τό φεγγάρι πλαγιάζει κάτου απ’ τά κυπαρίσσια
σάν τό παρατημένο αλέτρι. Ο ζευγολάτης
κοιμάται κάτου απ’ τό χώμα—
η γυναίκα του μονάχη μέ τό σκυλί καί τό λιγνό βόδι.

Τά χέρια τής σιωπής είναι παγωμένα
έτσι πού δένει κάτου απ’ τό πηγούνι της τό μαύρο τσεμπέρι της.
Όμως στό ξύλο τού αλετριού μένει τό χνάρι τού χεριού του πιό
δυνατό απ’ τό χέρι του
κι η ράχη τής καρέκλας κρατάει ζεστό τό φάρδος τής πλάτης του.

Γιά τούτα τ’ ασήμαντα πράματα—δέν ξέρω—
θέλω νά γράψω ένα μικρό τραγούδι πού νά δείχνει πώς δέν ξέρω
τίποτα γιά όλ’ αυτά, μόνο πώς είναι αυτά όπως είναι
μονάχα, καταμόναχα κι ούτε ζητάνε καμιά μεσολάβηση
ανάμεσα σ’ εκείνα καί σέ κάποιον άλλον.

Γιάννης Ρίτσος “Εκλεγμένα Ποιήματα”/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη


Μανώλης Αλιγυζάκης

Περασμένα μεσάνυχτα
στην παραχορτασμένη ατμόσφαιρα
του κασίνου τα πράγματα
δεν είναι πάντα έτσι όπως εμφανίζονται.

Κάθησα μπροστά σ’ ένα μηχανάκι
και προσπάθησα να συγχρονίσω
το νου μου στο ρυθμό της μηχανής
εγκέφαλος καχύποπτα ισορροπούσε
ανάμεσα σε ελαφρή ζάλη
και σε ολική μέθη. Continue reading

Posted in Canada, Greek, Λογοτεχνία, Μετάφραση, Ποίηση, Literature, Poetry, translation | Leave a comment

Υπάρχεις

Share

Ευάγγελος Κατεβάτης

Όταν,
χωρίς να ξέρω ότι υπάρχεις,
άφηνα τη σκέψη να καλπάζει
καβάλα στ’ όνειρο
τις άδειες ώρες,
σ εύρισκα να τριγυρνάς
πότε στους κάμπους,
πότε στις θάλασσες,
να παίζεις,
να γελάς και να χορεύεις
Μα πάντα
με δίχως μορφή,
απρόσωπη. Continue reading

Posted in Canada, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , , | Leave a comment

Raven

Share

In memoriam Edgar Allan Poe

George Seferis – Translation Manolis Aligizakis

Συμπαράσταση

Ο άνεμος κουβεντιάζει μπροστά στά παράθυρα
όπως εκείνοι πού πρόκειται νά χωρίσουν.
Τά έπιπλα γίνονται σάν τά φτωχά κορίτσια πού μαζεύουν
τίς πεσμένες ελιές. Η βραδιά περπατάει κάτω απ’ τά λιόδεντρα
ολομόναχη, κι ο κάμπος μέ τά θερισμένα στάχυα
είναι μιά άρνηση. Τό παλιό δέρμα τού τζίτζικα
μοιάζει μ’ ένα μικρό καμπαναριό γκρεμισμένο στά ξερά χόρτα.

Έρχεται αργότερα η ψιχάλα—κυνηγάει τά σπουργίτια,
αργά τό φεγγάρι πλαγιάζει κάτου απ’ τά κυπαρίσσια
σάν τό παρατημένο αλέτρι. Ο ζευγολάτης
κοιμάται κάτου απ’ τό χώμα—
η γυναίκα του μονάχη μέ τό σκυλί καί τό λιγνό βόδι.

Τά χέρια τής σιωπής είναι παγωμένα
έτσι πού δένει κάτου απ’ τό πηγούνι της τό μαύρο τσεμπέρι της.
Όμως στό ξύλο τού αλετριού μένει τό χνάρι τού χεριού του πιό
δυνατό απ’ τό χέρι του
κι η ράχη τής καρέκλας κρατάει ζεστό τό φάρδος τής πλάτης του.

Γιά τούτα τ’ ασήμαντα πράματα—δέν ξέρω—
θέλω νά γράψω ένα μικρό τραγούδι πού νά δείχνει πώς δέν ξέρω
τίποτα γιά όλ’ αυτά, μόνο πώς είναι αυτά όπως είναι
μονάχα, καταμόναχα κι ούτε ζητάνε καμιά μεσολάβηση
ανάμεσα σ’ εκείνα καί σέ κάποιον άλλον.

Γιάννης Ρίτσος “Εκλεγμένα Ποιήματα”/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Years like wings. What does the motionless raven remember?
What do the dead remember near the roots of trees?
Your hands had the color of the falling apple.
And this voice that always returns in a low tone.

Those who travel focus on the sail and the stars
hear the wind and beyond the wind the other sea
like a closed conch near them, they hear nothing
else, they don’t search among the shadows of
___the cypresses
Continue reading

Posted in Canada, English, Greek, Λογοτεχνία, Μετάφραση, Ποίηση, Literature, Poetry, translation, Translation | Leave a comment

Ώρες Πικρές

Share

Ευάγγελος Κατεβάτης

Να θες τόσα να πεις και να μη λες
γιατί, απόκριση δεν πρόκειται να πάρεις,
λες και μόνος σ’ έρημο νησί υπάρχεις,
ενώ γύρω σου χιλιάδες κτυπούν καρδιές,
κι ασήκωτο φορτίο να σηκώνεις τους καημούς
μες τη νύχτα, δίχως αποκούμπι
κι η σκέψη να καλπάζει χωρίς σταματημό
σ απέραντους δρόμους, σε ώρες γαλήνης. Continue reading

Posted in Canada, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , , , , | Leave a comment

Ο Θαυματοποιός!

Share

Παύλος Πολυχρονάκης

Αγαπημένε μου λαέ, αντίπαλοι και φίλοι,
τα νέα είναι όμορφα σα ρόδα του Απρίλη.
Εγω’μαι θαυματοποιός και θα τακτοποιήσω
όλα σας τα ζητήματα, όταν σας κυβερνήσω
με φάρμακα θαυματουργά πού’χω επινοήσει
για κάθε μια περίπτωση που δεν υπήρχε λύση.
Με «Παπαντρέ» υπνωτικό στον ύπνο θα σας ρίχνω
κι οικονομία θα’χετε από ΔΕΗ και λύχνο.
Continue reading

Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση, Σάτυρα | Tagged , | Leave a comment

Πείρα

Share

Ευάγγελος Κατεβάτης

Είδα,
αφήνοντας τον δρόμο
άλλο δρόμο,
κι ακλουθώντας τον
έφτασα τους άλλους. Continue reading

Posted in Canada, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , | 1 Comment

Μια θάλασσα ίδια με θύμηση

Share

thalassa1

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Κάθεται αγνάντια στη θάλασσα. Και αφουγκράζεται τον ερχομό της ως τις άκρες των ποδιών του. Έτσι όπως τότε που ήτανε παιδί και βούλιαζε στο χρυσό όνειρο της Αμμοχώστου. Τότε μιλούσε με τη θάλασσα μια άλλη γλώσσα, παιδική. Της έλεγε για τα όνειρά του κι εκείνη άκουγε ήρεμη σαν λάδι τα φτερουγίσματα των λόγων του. Κάποτε απαντούσε με ένα παφλασμό μικρού κύματος, έτσι καθώς έσκαγε επάνω στην ψιλή την άμμο. Και τότε του φαινόταν πως το αποτύπωμά του έγραφε λέξεις σαν πανιά, έτοιμα να τον ταξιδέψουν σε όσα ονειρευόταν. Μετά, λες και γύρευε ένα βάφτισμα για κάθε καινούρια αρχή του, ορμούσε μέσα στο νερό, φωνάζοντας με ενθουσιασμό για όλα τα θαύματα που του έταζε χαμογελώντας το μέλλον.

Continue reading

Posted in Cyprus, Greek, Δοκίμιο, Λογοτεχνία | Tagged , , | Leave a comment

Τρέξτε να προλάβουμε

Share

Ευάγγελος Κατεβάτης

Πρωτόδα το φως του ήλιου
μέσα στο μεγάλο αδελφικό μίσος
και γέμισα πίκρα. Continue reading

Posted in Canada, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , , , | Leave a comment

Αμμόχωστος

Share

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ

Κάποτε ήτανε μια χρυσή αμμουδιά
Τώρα γεμάτη πέτρες πληγώνει τα πέλματά μας
Ματώνει τις μνήμες

Οι βράχοι ξεκινούν απ΄τις ακτές της θύμησης
Ορθώνονται αιχμηροί
Περνώντας μέσα από άγουρα χρόνια εφηβείας
Τραυματισμένη νιότη
Που σαν αιχμάλωτος πολέμου
Κυλάει τη ζωή της σε όνειρο ανάπηρο, λειψό

Continue reading

Posted in Cyprus, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged | Leave a comment

Ταξίδι στο Αιγαίο

Share

Ευάγγελος Κατεβάτης

Τα νησιά του Αιγαίου
κρεμασμένα απ’ του ήλιου τις αχτίνες
χορεύουν ανάλαφρα
πάνω στα γαλανά, κρυστάλλινα νερά.
Μαριονέτες που μεγαλώνουν και μικραίνουν
μεγαλώνουν και μικραίνουν
στο πέρασμά μας. Continue reading

Posted in Canada, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , , | Leave a comment

ΚΥΠΡΟΣ 1974 Επέτειος Τουρκικής Εισβολής

Share

ΜΟΝΑΧΑ ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ

Κοιτούσαμε τις φωτιές
Να πηγαίνουν κόντρα στη νύκτα,
το διάβα τους πιο μαύρο!
Ξεπηδούσαν από παντού
αποστραγγίζοντας
και τις τελευταίες σταγόνες δροσιάς
που απόμειναν από την ανομβρία.

Continue reading

Posted in Australia, Greek, Κύπρου αφιέρωμα, Λογοτεχνία, Ποίηση | Tagged , | Leave a comment

Σαν Δώσουμε τα Χέρια

Share

Κύπρος 1974

ΣΑΝ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ

Καρφί εσύ καρφί εγώ
Και να η πατρίδα στο σταυρό.
Και να ο Ήλιος μας ασάλευτος
Να κοκκινίζει να χρυσίζει απόκοσμα
Την άψυχη ματιά του μαύρου
Εκείνου δειλινού,

Σαν ζωγραφιά από αίμα
Που κρέμασε ο θάνατος
Στο βάθος τ’ ουρανού μας.

Πίσω μας σέρνουν το χορό
Του σπαραγμού οι μάνες
Στα βήματά μας π’ αντηχούν
Του διχασμού οι κατάρες.

Κι ανάμεσα απ τα μύρια
Ορφανά η Πηνελόπη
Να τον περιμένει τώρα
Από το παρελθόν.
Κι όλο ξηλώνει τον καιρό.

Πιο πίσω
Από αντρική συνήθεια
Είναι ο πατέρας
Που ζητάει μες το πείσμα
Απ το καημό του να κρυφτεί.

Κι όπως τον βλέπεις
Με την μαύρη φορεσιά του
Να τριγυρνά
Σαν μια σκιά μες τη ζωή
Στο νου σου φέρνει
Δέντρο τσακισμένο
Που παλεύει μες το ρέμα
(Της πληγής του) να διαβεί.

Κι όμως αδέλφια
Γιοφύρι πάνω απ το γκρεμό
Σαν δώσουμε τα χέρια
Εκεί που τρέχει ο ποταμός
Της Κύπρου μας το αίμα.

© Michael Pais

• http://lisiotis.blogspot.com

Posted in Australia, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση | Leave a comment

Come Back

Share

Κωνσταντίνος Καβάφης και Ερωτισμός/
Constantine Cavafy and Eroticism

Sensuous, erotic, exact Cavafy does not so much tell a story as create an atmosphere, sweeping the reader away on a blue Aegean sea of longing. The endurance of his work is in his approach, embodying both the immediacy of the Hellenic past and the direct moment of an imagined erotic encounter.

Translated by Manolis Aligizakis

cavafy5

Συμπαράσταση

Ο άνεμος κουβεντιάζει μπροστά στά παράθυρα
όπως εκείνοι πού πρόκειται νά χωρίσουν.
Τά έπιπλα γίνονται σάν τά φτωχά κορίτσια πού μαζεύουν
τίς πεσμένες ελιές. Η βραδιά περπατάει κάτω απ’ τά λιόδεντρα
ολομόναχη, κι ο κάμπος μέ τά θερισμένα στάχυα
είναι μιά άρνηση. Τό παλιό δέρμα τού τζίτζικα
μοιάζει μ’ ένα μικρό καμπαναριό γκρεμισμένο στά ξερά χόρτα.

Έρχεται αργότερα η ψιχάλα—κυνηγάει τά σπουργίτια,
αργά τό φεγγάρι πλαγιάζει κάτου απ’ τά κυπαρίσσια
σάν τό παρατημένο αλέτρι. Ο ζευγολάτης
κοιμάται κάτου απ’ τό χώμα—
η γυναίκα του μονάχη μέ τό σκυλί καί τό λιγνό βόδι.

Τά χέρια τής σιωπής είναι παγωμένα
έτσι πού δένει κάτου απ’ τό πηγούνι της τό μαύρο τσεμπέρι της.
Όμως στό ξύλο τού αλετριού μένει τό χνάρι τού χεριού του πιό
δυνατό απ’ τό χέρι του
κι η ράχη τής καρέκλας κρατάει ζεστό τό φάρδος τής πλάτης του.

Γιά τούτα τ’ ασήμαντα πράματα—δέν ξέρω—
θέλω νά γράψω ένα μικρό τραγούδι πού νά δείχνει πώς δέν ξέρω
τίποτα γιά όλ’ αυτά, μόνο πώς είναι αυτά όπως είναι
μονάχα, καταμόναχα κι ούτε ζητάνε καμιά μεσολάβηση
ανάμεσα σ’ εκείνα καί σέ κάποιον άλλον.

Γιάννης Ρίτσος “Εκλεγμένα Ποιήματα”/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη


COME BACK

Come back often and take me,
beloved sensation, come back and take me—
when the memory in my body awakens,
and the old desire again runs through my blood;
when the lips and the skin remember
Continue reading

Posted in Canada, Greek, Λογοτεχνία, Μετάφραση, Literature, Poetry, Translation | Tagged , , | Leave a comment

One Night

Share

Κωνσταντίνος Καβάφης και Ερωτισμός/
Constantine Cavafy and Eroticism

Sensuous, erotic, exact Cavafy does not so much tell a story as create an atmosphere, sweeping the reader away on a blue Aegean sea of longing. The endurance of his work is in his approach, embodying both the immediacy of the Hellenic past and the direct moment of an imagined erotic encounter.

Translated by Manolis Aligizakis

cavafy5

Συμπαράσταση

Ο άνεμος κουβεντιάζει μπροστά στά παράθυρα
όπως εκείνοι πού πρόκειται νά χωρίσουν.
Τά έπιπλα γίνονται σάν τά φτωχά κορίτσια πού μαζεύουν
τίς πεσμένες ελιές. Η βραδιά περπατάει κάτω απ’ τά λιόδεντρα
ολομόναχη, κι ο κάμπος μέ τά θερισμένα στάχυα
είναι μιά άρνηση. Τό παλιό δέρμα τού τζίτζικα
μοιάζει μ’ ένα μικρό καμπαναριό γκρεμισμένο στά ξερά χόρτα.

Έρχεται αργότερα η ψιχάλα—κυνηγάει τά σπουργίτια,
αργά τό φεγγάρι πλαγιάζει κάτου απ’ τά κυπαρίσσια
σάν τό παρατημένο αλέτρι. Ο ζευγολάτης
κοιμάται κάτου απ’ τό χώμα—
η γυναίκα του μονάχη μέ τό σκυλί καί τό λιγνό βόδι.

Τά χέρια τής σιωπής είναι παγωμένα
έτσι πού δένει κάτου απ’ τό πηγούνι της τό μαύρο τσεμπέρι της.
Όμως στό ξύλο τού αλετριού μένει τό χνάρι τού χεριού του πιό
δυνατό απ’ τό χέρι του
κι η ράχη τής καρέκλας κρατάει ζεστό τό φάρδος τής πλάτης του.

Γιά τούτα τ’ ασήμαντα πράματα—δέν ξέρω—
θέλω νά γράψω ένα μικρό τραγούδι πού νά δείχνει πώς δέν ξέρω
τίποτα γιά όλ’ αυτά, μόνο πώς είναι αυτά όπως είναι
μονάχα, καταμόναχα κι ούτε ζητάνε καμιά μεσολάβηση
ανάμεσα σ’ εκείνα καί σέ κάποιον άλλον.

Γιάννης Ρίτσος “Εκλεγμένα Ποιήματα”/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη


ONE NIGHT

The room was poor and cheap
hidden above the shady tavern.
From the window the street was visible,
narrow and filthy. From below
came the voices of some workers
who played cards and joked around.

Continue reading

Posted in Canada, English, Greek, Λογοτεχνία, Μετάφραση, Ποίηση, Literature, Poetry, Translation | Tagged , | Leave a comment