Ελληνόγλωσση Λογοτεχνία
-
"Before the Silence"
Archival News Reports of the Christian Holocaust that Begs to be Remembered
Learn More...
Authors
-
24 grammata
- ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στη Μητέρα
Το Φαρί
Ιωάννης Παναγάκος
(2009)
Μελίχρυσο σγουρό φαρί,
Πάνω στ’ ασπρόμαυρο σκαρί,
Τον παίκτη περιμένει!
Ν’ ανέβουνε στον ουρανό,
Σε μονοπάτι ωκεανό,
Στου νου την οικουμένη.
Μ’ ένα γαλάζιο συνειρμό,
Συνδυασμού τρελό ρυθμό,
Στα ύψη φτερουγίζουν·
Κι’ όσο ανεβαίνουν πιο ψηλά,
Κι η σκέψη τους ανθοβολά,
Τα μάτια τους σπιθίζουν!
Ο Μετρητής του χρόνου
Ο Μετρητής του Χρόνου.
Μετά από δεκάωρη εργασία σε εστιατόριο της Νέας Υόρκης, αρχίζει ο αγώνας του γυρισμού στο σπίτι.
Τα πόδια σου πρησμένα από την ορθοστασία πασχίζουν να σηκώσουν τα βαριά παπούτσια σου, που μοιάζουν σα φέρετρα να κολλάνε σε κάθε σκαλοπάτι του μετρό, σαν αυτό να ήταν το μνήμα τους, να χωθούν να ζήσουν στην αιωνιότητα. Τα σκαλοπάτια βρώμικα μαύρα γεμάτα μασημένες και ποδοπατημένες τσίκλες τα κατεβαίνεις με την ψυχή στο στόμα. Ο κόσμος πολύς, σε συνεπαίρνουν, σε σπρώχνουν προς την πόρτα του τραίνου. Ούτε κατάλαβες πως μπήκες μέσα, σώματα γύρω σου συμπαγή, δεν φοβάσαι μη χάσεις την ισορροπία σου, έχεις γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι ανθρώπινης μάζας. Χέρια σηκωμένα κρατημένα από χειρολαβές, σάρκες πλαδαρές που κρέμονται από γυμνά μπράτσα, μασχάλες που βρωμούν, κορμιά ιδρωμένα, χοντρά, αδύνατα, γέρικα νεαρά.
Πρόσωπα πολύχρωμα, μαύρα άσπρα, κίτρινα, σοκολατί, μαλλιά σαν τα χρώματα της ίριδος, σκουλαρίκια να κρέμονται από κάθε τρύπα. Αναπνοές που βρωμούν, βλέμματα αγριεμένα, μούτρα αξύριστα, γένια μπερδεμένα, μουστάκια κινέζικα, σώματα σε κτυπούν, σε πατούν, σε σπρώχνουν, πατάς κι εσύ σπρώχνεις όσο μπορείς. Το τραίνο σταμάτησε. Ανοίγει η πόρτα βρίσκεσαι έξω. Δοκιμάζεις ν’ αναπνεύσεις ελεύθερα να καταλάβεις πόση ώρα ήσουν στον κήπο της Εδέμ κοιτάς το ρολόι του σταθμού τον μετρητή του χρόνου και βγάζεις μια φωνή, πω! πω! Άργησα. Φτάνεις σπίτι.
Κουρασμένος κάθεσαι στον καναπέ, λασκάρεις τη ζώνη σου, αναπνές βαθιά, έτσι καθιστός τα μάτια σου κλείνουν, αρχίζουν τα όνειρα, τρομάζεις, ξυπνάς, δεν ξέρεις πόσο καιρός πέρασε, ένα λεπτό, μια ώρα, μια μέρα, κοιτάς για αποδείξεις, το ρολόι δίπλα, σου χαμογελά κάνοντας τα μπλε φωτάκια του να αναβοσβήνουν. Σηκώνεσαι, τρίβεις τα μάτια σου. Το χουφτιάζεις, το σφίγγεις, το πετάς κάτω, το ποδοπατάς, καπνός βγαίνει από τα μπλε μάτια του σα να ήτανε η τελευταία του αναπνοή, άχρωμες πια οι τρύπες στο μέρος των ματιών του. Το θυσίασες στο όνομα της ελευθερίας του σκλαβωμένου εαυτού σου. Σταμάτησες τον μετρητή του χρόνου, ελεύθερος άνοιξες τα μπράτσα σου και αγκάλιασες τον χρόνο σου, τον έσφιξες πάνω σου κι άρχισες να κλαις, γιατί κατάλαβες ότι ήσουν δεμένος με αυτόν, το συνεχιστή των βημάτων σου, της σκιάς σου…
Γαβριήλ Παναγιωσούλης
Νέα Υόρκη
*********************************************************************
Θαύματα
Άρις Αντάνης
Κι αναθυμάμαι τότε που με βρήκες
καθισμένο στα ριζά ενός πεύκου,
με την πλάτη ακουμπισμένη στον κορμό,
εκεί πάνω στο Ναό του Ποσειδώνα.
«Τι κάνεις εδώ πάνω μοναχός;» με ρώτησες.
«Αυτό το πεύκο μου μιλάει» σου απάντησα.
«Και τι μπορεί να λέει σε σένα ένα πεύκο;»
«Αυτό αφορά μόνο εμένα και το πεύκο.»
Χριστός Ανέστη
Φως Ανάστασης Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου
Αμέτρητα άνθη πασχαλιάς πανηγυρίζουν,
στέλνοντας άρωμα γλυκό της ευφορίας
σ’ όλων τα πρόσωπα που αδρά τα ζωγραφίζουν
Φως και Σταυρός που διάλυσαν τα πάθη της κακίας. Continue reading
“Αφύπνιση 800 mg”
Εκδόσεις Μανδραγόρας
Η Ελένη Φωτιάδου- Αρτεμίου είναι μια ποιήτρια. Αυτό είναι γνωστό. Οι στίχοι που έχω διαβάσει, κατά καιρούς, είναι εξαιρετικοί. Το ύφος της, οι λέξεις, τα μηνύματα, τα καλολογικά στοιχεία, η γλώσσα, οι ελιγμοί της γλώσσας, οι ατάκες, δίνουν μια ζωντάνια και μια ελκυστικότητα στην ποίησή της. Και αρέσει.
Όλα αυτά όμως ενυπάρχουν και στα διηγήματα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Αφύπνιση 800 mg”, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μανδραγόρα.
Δηλαδή ο πεζός της λόγος έχει και μια ποιητικότητα, που τη νιώθει ο αναγνώστης κατά την ανάγνωση. Μια μορφή ελεύθερου στίχου είναι εμφανής, σε πολλά σημεία κάθε κειμένου. Αυτό προσδίδει ένα επί πλέον ενδιαφέρον προνόμιο, να λες δηλαδή μια ιστορία και η αφήγησή σου να έχει και ρυθμό στις λέξεις, στις φράσεις, στις ενότητες.
Πάσχα
Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου
Πού να΄ναι η μικρή λευκή λαμπάδα μου;
Πάσχα και πάλι
Και ποιο το πέρασμά μου;
Θάλασσα Ερυθρά για να διαβώ
από δουλεία σε αναζήτηση;
Ή μνήμα για απώλεια της μνήμης
σε μέρες που θυμούνται τα σκοτάδια τους;
Του Απρίλη
Το Φινάλε
Ιωάννης Παναγάκος
(2007)
Μια διαδρομή στην έρημο, χωρίς νερό, η ζωή μου·
Απλός στρατιώτης, πινελιά στου χρόνου το σκαρί.
Κοπάδια ολάκερα, βαθειά χαράγματα η ψυχή μου·
Και σμήνη μένουνε, θαρρείς, τ’ αυλάκια στο κορμί.
Απλός στρατιώτης, μια ζωή, στο κέντρο της σκακιέρας·
Το όγδοο το θαύμα της, τη μακρινή γραμμή,
Ένα φινάλε ζηλευτό, μιας κερδισμένης μέρας,
Να φτάσει κάποτε γι’ αυτόν, με πίστη καρτερεί.
Χορεύοντας με τα Σπουργίτια
σημάδια και στόχοι
Άρις Αντάνης
Δεν το άντεχε πια αυτό το ρεζιλίκι.
Κρατούσε το κάθε παιδί από εφτά-οχτώ στο χέρι κι αυτός τίποτα. Κάθε φορά το ίδιο γινότανε. Κι αυτός τίποτα. Ακολουθούσε μόνο. Τελευταίος πάντα, με σκυμμένο το κεφάλι, μέχρι που φώναζαν οι άλλοι «άντε γεια, αύριο πάλι» και διαλάγανε.
Κι εκείνος έπαιρνε μόνος του σιγά-σιγά το δρόμο για το σπίτι του, στρέφοντας κάπου-κάπου το κεφάλι, για να τους δει να απομακρύνονται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Τρεχάλα, όσοι έφευγαν μόνοι τους και περπατώντας δυο-δυο, τρεις-τρεις, με φωνές, γέλια κι αστεία, όσων γειτόνευαν τα σπίτια. Κάνα-δυό μάλιστα που έμεναν προς τη δική του γειτονιά, έκοβαν από άλλο μονοπάτι. Πάει στοίχημα ότι όλοι μιλάνε γι αυτόν. Αλλά όχι βέβαια με κολακευτικά λόγια. Τον ειρωνεύονται. Γελάνε σε βάρος του. Ποιος ξέρει τι λένε. Γι αυτό τους ακούει που γελάνε, όταν φεύγουνε. Κάθε μέρα.
Μόνο Χαρά
Πρωταπριλιάτικη Φάρσα της Λαγκάρντ
Παύλος Πολυχρονάκης
Την πρώτη μέρα του μηνός που έπεται του Μαρτίου,
πήγανε οι υπόχρεοι χρηματικού φορτίου
στο ΔΟΥ – ΝΟΥ – ΤΟΥ, στις τράπεζες, σ΄ όλη τη Γερμανία,
στην Άγγελα και στην Λαγκάρντ, γεμάτοι αγωνία
να τους παρακαλέσουνε τα χρέη να κουρέψουν
ή να τα παρατείνουνε να μην τους καταστρέψουν.
Continue reading
Διαπίστωση
Μανώλης Αλυγιζάκης
Καναδάς
Ναι, το ξέραμε πως ο προδότης πάντα κρυβόταν μέσα
στον ίσκιο του μισογκρεμισμένου τοίχου, στου πιστολιού
σκανδάλη το δάχτυλό του έτοιμο δικαιοσύνη ν’ αποδώσει
όπως την περιγράφανε αρχέγονα βιβλία, άλογη λογική
που μέλλονταν να αποτύχει κι εμείς πιο κοντά ζούσαμε
στην ανωνυμία και στους αρχαίους όρκους κάποτε
που δώσαμε, όταν ο επισκέπτης μας φώναξε ‘αδέρφια’
κι ήταν σαν ρόδα ν’ άνθισαν μέσα στην παγωνιά Δεκέμβρη
κι ήταν αυτό σαν μαζική μεταρσιακή ενέργεια που
περίεργα κοιτάξαμε ένα γύρω, οποιοσδήποτε μπορούσε
λοιπόν σε μια λέξη ή μες στου γείτονα τον κήπο
να βρει το μυστικό της ανθρωπότητας.
Discovery
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
Posted in Canada, Country, Greek, Λογοτεχνία, Μετάφραση, Ποίηση, Literature, Poetry, Translation
Leave a comment
΄Εχεις ακόμη πολύ διάβασμα να κάνεις. Tώρα αρχίζεις
Χρήστος Ν. Φίφης
Οι γυμνασιακές σπουδές τη δεκαετία του 1950 σ’ ένα επαρχιακό γυμνάσιο είχαν συχνά περιορισμένους ορίζοντες. Στο γυμνάσιο του Θέρμου, πάνω από τη λίμνη Τριχωνίδα, περιορίζονταν για την πλειοψηφία των μαθητών, στην παπαγαλία μιας αυτολεξεί μετάφρασης των αρχαίων κειμένων, την προβλεπτικότητα και ρηχότητα των εκθέσεων ιδεών, χωρίς καν μια κριτική συζήτηση των κυρίαρχων ιδεών, τη θεωρητική ποδοσφαιρολογία, καμιά βόλτα νωρίς το βραδάκι, πότε πότε χαρτιά στα κρυφά για το φόβο εφόδου των καθηγητών. Continue reading
Η κυρία του Μπαλκονιού
«Σ’ αυτό το μπαλκόνι
σ’ αυτό το χαμόγελο
τ’ απογεύματα, η μάνα μου
το δυσανάγνωστό της πρόσωπο εκθέτει»
σ’ αυτό το χαμόγελο
τ’ απογεύματα, η μάνα μου
το δυσανάγνωστό της πρόσωπο εκθέτει»
(Κική Δημουλά)
–
Κάθε που ξημέρωνε, οι οικείοι της γινόταν θεατές του ίδιου τελετουργικού: την έβλεπαν με σερνάμενες τις παντόφλες και το κορμί της προτεταμένο, σα φουσκωμένο πανί που το ’σπρωχνε ο άνεμος, να κινείται βιαστικά προς το μπαλκόνι της. Τραβούσε με ορμή την κουρτίνα και κρεμούσε, θαρρείς, το σώμα της με μια επικίνδυνη ταλάντωση στα κάγκελα. Έπαιρνε μια βαθειά αναπνοή, έμενε καρφωμένη για λίγα λεπτά στο κενό κι αφού ρουφούσε όσο οξυγόνο χωρούσαν τα κουρασμένα της πνευμόνια, τραβούσε ξανά την κουρτίνα κι έμπαινε αδιαμαρτύρητα στο διαμέρισμα για τα καθημερινά της «διακονήματα»: σκούπισμα, σιδέρωμα, μαγείρεμα, πλύσιμο…
Τα εκατόν δεκαεπτά τετραγωνικά, που της ανήκαν εξ ημισείας με τον άνδρα της, έγιναν το δικό της βασίλειο από τότε που χάθηκε εκείνος. Αποτραβηγμένη στο μικρόκοσμό της και αποστρεφόμενη κάθε κοινωνική συναναστροφή του τύπου: καφές ίσον κουτσομπολιό, έκλεινε την πόρτα της σε παρόμοιες εκτονώσεις και προτιμούσε το δικό της κόσμο με τα βιβλία, τα λουλούδια και το μεγάλωμα των παιδιών της. Όταν της έφυγαν κι εκείνα, η ψυχαγωγία της έγινε το μπαλκόνι της!
Επίπτωση
Manolis Aligizakis
Ναι, το ξέραμε πως ο προδότης πάντα κρυβόταν μέσα
στον ίσκιο του μισογκρεμισμένου τοίχου, στου πιστολιού
σκανδάλη το δάχτυλό του έτοιμο δικαιοσύνη ν’ αποδώσει
όπως την περιγράφανε αρχέγονα βιβλία, άλογη λογική
που μέλλονταν να αποτύχει κι εμείς πιο κοντά ζούσαμε
στην ανωνυμία και στους αρχαίους όρκους κάποτε
που δώσαμε, όταν ο επισκέπτης μας φώναξε ‘αδέρφια’
κι ήταν σαν ρόδα ν’ άνθισαν μέσα στην παγωνιά Δεκέμβρη
κι ήταν αυτό σαν μαζική μεταρσιακή ενέργεια που
περίεργα κοιτάξαμε ένα γύρω, οποιοσδήποτε μπορούσε
λοιπόν σε μια λέξη ή μες στου γείτονα τον κήπο
να βρει το μυστικό της ανθρωπότητας.
Discovery
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
Όντως ήταν αληθινό και το δεχτήκαμε. Πέθανε
ο Θεός μας. Τον θάψαμε χθές το απόγευμα χωρίς
τραγούδια ή παιάνες, δίχως κλαυθμούς και μοιρολόγια
κι ανάλαφροι ενιώσαμε τίποτα πιο πολύ δεν μας
γαργάλαγε παρά το ύφος της μουντής μέρας ενώ ο φόβος,
θάλεγα, βαθειά μες την καρδιά μας είχε καταχωνιαστεί.
Continue reading
Posted in Canada, Greek, Λογοτεχνία, Μετάφραση, Ποίηση, translation, Translation
Tagged impact, επίπτωση
Leave a comment
Ανεπάρκεια
Ματαιότητα
Μανόλης Αλυγιζάκης
Discovery
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
Ματαιότητα
Ξαφνικά διαισθανθήκαμε πως η σάρκα, που τον πόνο
και τα όνειρά μας κουβαλούσε, ιδιοκτησία μας δεν ήταν
αφού είχε κιόλας πεθάνει ο Θεός μας κι απαράδεκτο
ήταν να μη λάβουμε υπ’ όψη τα δάκρυα του νεκροθάφτη.
Continue reading
Μια καταγραφή δεν αρκεί
ομολογουμένως τη φύσει ζην,
όπερ ταυτό του κατ’ αρετήν ζην (Ζήνων ο Κιτιεύς)
Στη συστηματική κι αμίλητη φύση δεν υπάρχει χώρος για ρουσφετολογία, για αδικία αλλά ούτε και για απόδοση δικαιοσύνης όπως τη γνωρίζουμε. Η φύση λειτουργεί ανεξάρτητα, αυτοκυρίαρχα, αυτοπειθαρχημένα κι όποιος δε γνωρίζει τους νόμους της καταλήγει ανέγνωρος και αθέλητος από αυτή, κατά συνέπεια καταδικασμένος στην αφάνεια, στην απομάκρυνση και αργά ή γρήγορα στην εξαφάνιση. Η απόδοση δικαιοσύνης της φύσης είναι το αποτέλεσμα της παραβίασης των κανόνων της. «Ως σκοπός ορίζεται η ζωή σε συμφωνία με τη φύση…» -Ζήνων ο Κιτιεύς.
Όσο για την αληθινή γνώση των ιδιοτήτων των θείων, αυτή είναι πέραν των δυνατοτήτων του ανθρώπου λέει ο Ηράκλειτος. Ένα άλλο πράγμα που θα συμπεράνουμε από τα λόγια του Ηράκλειτου είναι πως ο θεός είναι η ψυχή του κόσμου και η φύση είναι θεός. «ὁ θεὸς ἡμέρη εὐφρόνη, χειμὼν – θέρος, πόλεμος – εἰρήνη, κόρος – λιμός (τἀναντία ἅπαντα· οὗτος ὁ νοῦς), ἀλλοιοῦται δὲ ὅκωσπερ (πῦρ), ὁπόταν συμμιγῇ θυώμασιν, ὀνομάζεται καθ᾽ ἡδονὴν ἑκάστου» (Ιππόλυτος, περί ρήσεων Ηράκλειτου 12.67) – Ο θεός είναι μέρα, νύχτα, χειμώνας, καλοκαίρι, πόλεμος, ειρήνη, κορεσμός και πείνα. Αυτός μεταβάλλεται με τη φωτιά: κι όποτε αναμιχθεί με θυμιάματα, ονομάζεται ανάλογα με τις ορέξεις του καθενός. Και τέλος σύμφωνα με τον Ζήνωνα: «Ο άνθρωπος μπορεί να κατακτήσει ευδαιμονία, όταν η ζωή του εναρμονίζεται με τη φύση και το θεϊκό λόγο και όταν θέτει ως μοναδικό σκοπό της ζωής του την αρετή…». Στη στωική φιλοσοφία το ν’ αναγνωρίσει το θεϊκό νόμο στα πάντα και ιδιαίτερα στην τελειότητα της φύσης, έπρεπε να είναι το πρώτο καθήκον του φιλοσόφου.
Posted in Australia, Garivaldis, Greek, Ανθρώπινα δικαιώματα, Εθνικά θέματα, Μνήμες, Σχόλιο, Φιλοσοφία, Study
Tagged πρόσφυγας, Μνήμες
Leave a comment
Creation
Tasos Livaditis, ‘Diaspora’
Translation Manolis Aligizakis
Discovery
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
Creation
He would sit out in the fields and draw birds
on the soil. But the birds yearned for the sky. Then,
Continue reading
Posted in Canada, English, Greek, Λογοτεχνία, Μετάφραση, Ποίηση, Literature, Poetry, Translation
Tagged creation, δημιουργία
Leave a comment
Secret Gate
Tasos Livaditis, ‘Diaspora’
Translation Manolis Aligizakis
Discovery
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
Secret Gate
Wings stirred under the furniture and at the end of the hall
the dark mirror made the children often sick, because they
didn’t want to grow up,
Continue reading
Posted in Canada, English, Greek, Λογοτεχνία, Μετάφραση, Ποίηση, Literature, Poetry, Translation
Tagged gate, πύλη, μυστική, secret
Leave a comment
Η ψυχή και οι στίχοι
Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου
Ψυχή μου, σ’ ανακάλυψα ανάμεσα στις λέξεις
σαν της γραφής αερικό με τα χιλιάδες πέπλα.
Γέρνεις, Ψυχή μου, στο χαρτί κι η ανάσα λαχταρίζει.
Γέμει μ’ ανθιά και με μοσκιά, με στίχους και με λέξεις.
Με τοξοβόρους πειρασμούς σε στόχους που κοιμούνται. Continue reading
Χορεύω για Εσένα
Χρύσα Βελησσαρίου
Discovery
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
Μέθυσα κοιτώντας τα μάτια σου! Τα αγαπώ. Με περιέχουν και περιέχεσαι στα δικά μου. Καστανοπράσινοι φανοί, που ακτινοβολούν αγάπη κι ομορφιά. Με καλούν, όπως καλούν όλο τον κόσμο, θυσιαστήρια δυνάμεων μαγικών να πηγάζει η αγάπη, που δε φοβήθηκε να σώσει. Όποιον κοιτώ, μέσα απ’ αυτά, θεραπεύεται η ψυχή του.
Ευλογημένη η αγάπη μέσα μας… Τη βιώνω ευγνώμων κάθε μέρα. Εκστασιάζομαι. Φορώ πέπλα χρωματιστά, κίτρινα, πορτοκαλί και κόκκινα, στα χρώματα του ήλιου την ανατολή. Φορώ αστραφτερά χρυσά γιορντάνια, το δαχτυλίδι με το κόκκινο ρουμπίνι του πάθους μας, κρέμασα μαύρο κομπολόι τη νύχτα με τα σπινθηρίζοντα άστρα στο χέρι μου. Αρχίζω αράβικο γητευτικό χορό. Χορεύω για εσένα, Ήλιε του μεσημεριού, με ταξιδεύεις στον έρωτά μας!
Η Ποίηση (ή Τέχνη) και οι Εκλογικευμένοι Ορισμοί…
Discovery
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
Του Φαίδωνα Θεοφίλου
Από τα: “Κείμενα Μικρά σαν Μεγάλα”
Οι περισσότεροι άνθρωποι, έχουμε την τάση, να προσπαθούμε να εκλογικεύσουμε την ποίηση, την τέχνη γενικότερα και να την φέρουμε στα μέτρα της τρέχουσας λογικής, ξεχνώντας πως η ποίηση είναι και «νιώθω» και συνειρμοί και αισθήσεις και αισθητική και γλώσσα στην καλύτερη στιγμή της. Παρατηρούμε όμως, ότι είναι συχνές οι προσπάθειες να δημιουργηθούν ορισμοί και κανόνες, όπως τι είναι π.χ. ποίηση.Σ’ αυτή την παγίδα πέφτουν ακόμα και οι ίδιοι οι ποιητές. Λέω παγίδα, αφού κατά τη γνώμη μου δεν μπορείς να εγκιβωτίσεις στη λογική με όρους επιστημονικούς και ορισμούς, μια τέχνη, (μιλώ τώρα για την ποίηση που με αφορά) που κατ’ εξοχήν τείνει να υπερβεί την τρέχουσα λογική τανύζοντάς την ως τα ακρότατα όρια και τις δυνατότητές της… Μια τέχνη που αναζητά ακόμα και μεταφυσικούς δρόμους για να αποτυπώσει την παρουσία της στην πνευματική δημιουργία.
Δε θέλω πια σκιές
Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου
Ένα στεφάνι κισσός σκαρφάλωσε
στο φεγγάρι
Κι έπλεξε ολόγυρα σκιές
στις παρηγόριες πού ’στελνε
στα μοσχορόδα μου
που ρόζιζαν στα πλούσια κλαριά
της ουτοπίας. Continue reading
Encore – Ακόμη
«Η κοινωνία εδράζεται σε ένα κοινό σφάλμα
σε ένα έγκλημα που διαπράχθηκε από κοινού».
Σίγκμουντ Φρόιντ
Του Γιώργου Βέη
Έχει ειπωθεί με την ανάλογη μάλιστα έμφαση ότι για τον Σίγκμουντ Φρόιντ «ο άνθρωπος είναι πραγματικά μια δαρβίνεια παραλλαγή, καταδικασμένη να παράγει πολιτισμό, ένας «λύκος» που πρέπει να ευχόμαστε να εξημερωθεί. Για να περισωθούν οι πολιτισμικές αξίες, ο λύκος πρέπει ν’ αφήσει την αυθεντικότητά του να γίνει απουσία και μνήμη, δηλαδή γλώσσα και συνείδηση.
Posted in Greek, Hellas, Κριτική βιβλίου, Λογοτεχνία, Σχόλιο
Tagged σχέση, σεξουαλική, αγάπη
Leave a comment
Το ίδιο όνειρο…
Ιάκωβος Γαριβάλδης
Πάλι δεν μας τα λες καλά
και το χειρότερο είναι
πως συνεχίζεις να μας παραμυθιάζεις.
Posted in Australia, Garivaldis, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση
Tagged πρωί, όνειρο, ύπνος
Leave a comment
Ο πηγαιμός
Προς θεού…
Ιάκωβος Γαριβάλδης
Προς θεού Ι
Τι μού ‘δωσες τόση μεγάλη δύναμη
Να ψάχνω θύματα αδύναμα;
Τι μού ‘δωσες τόσο αδαή τη σκέψη
Να κάνω νεύματα κρυφά;
Πάρε λοιπόν καμιά απόφαση
Κι άλλο δεν με αντέχω…
Continue reading
Περισσότερα φώτα !
Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Το σούρουπο είχε πάρει τα πιο σκοτεινά του χρώματα παραμάσχαλα κι απρόσκλητο εισέβαλλε στα σαλόνια με τις σκέψεις σαν αράχνες να τριβελίζουν τα ανήσυχα μυαλά. ΄Ενας μικρός φωτεινός διάδρομος είχε απομείνει στη μέση του δωματίου, ακριβώς απέναντι από το μεγάλο παράθυρο κι εκεί έσυρε τα βήματα και την ψυχή της.
Σήμερα έκλεινε τα εβδομήντα εφτά. Ο αριθμός έφτανε τρομακτικός στη σκέψη της. Ανελέητος, βιαστικός ο χρόνος , πέρασε ανύποπτα επάνω από τις μέρες της και τώρα έστεκε με θλίψη απέναντι στο τέρμα. ΄Αξαφνα, άκουσε ένα ηχηρό γέλιο, φερμένο λες από το παρελθόν. Η κοπελίτσα εκείνη που έστεκε απέναντί της είχε κάτι γνώριμο αλλά και ξένο ταυτόχρονα. Τη λέγανε Πηνελόπη, όπως κι εκείνη. Τι σύμπτωση! Φορούσε ένα καλοκαιρινό ροζ φουστάνι με φαρδιά ζώνη στη μέση και είχε τα μαλλιά της πιασμένα σε μια όμορφη αλογοουρά. Σκυμμένη στη ραπτομηχανή της, έραβε ασταμάτητα και τραγουδούσε ταυτόχρονα ένα μελωδικό τραγούδι για τον έρωτα. Κι ύστερα μπήκε βαρύς ο πατέρας της, ξερόβηξε για να καθαρίσει τη συνείδησή του κι ανακοίνωσε το συνοικέσιο με τον Παρασκευά, το γιο ενός έμπορα από το Πάνω Χωριό. ΄Εσκυψε εκείνη στη μοίρα της κι αφέθηκε στα άτσαλα χέρια του Παρασκευά.
For a Woman
Τάσος Λειβαδίτης, Εκλεγμένα ποιήματα,
μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Tassos Livaditis, Selected Poems,
translated by Manolis Aligizakis
Discovery
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
For a Woman
Do you remember the nights? To make you laugh I’d walk
over the glass of the night lamp.
“How was it possible?” You asked.
Posted in English, Greek, Λογοτεχνία, Μετάφραση, Ποίηση, Literature, Poetry, translation
Tagged woman, words
Leave a comment
Με έναν Άγιο
Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη, ελέγχοντας τις τελευταίες λεπτομέρειες της εμφάνισής του. Απέναντί του πρόβαλε μια σκοτεινή φιγούρα, που πάσκιζε να κλέψει λίγο χρώμα από τη στολή του Αϊ-Βασίλη. Μα το βλέμμα παρέμενε θολό, τα χέρια φορτωμένα νεανικές αμαρτίες, η θέλησή του αμετανόητη.
Απόψε έριχνε στη μάχη το μεγάλο κόλπο. ΄Η όλα ή τίποτα. Από τη μια ο πλούτος των λίγων κι από την άλλη η δική του ανέχεια, που άγγιζε πια τα όρια της απελπισίας.
Παραμονή Πρωτοχρονιάς και όλο και κάποιοι θα είχαν βγει για την απαραίτητη διασκέδαση των ημερών. Κι αυτός, ενδεδυμένος με την αθωότητα ενός ΄Αγιου Βασίλη, θα μπούκαρε στα σπίτια των καλοζωισμένων και θα φρόντιζε να πάρει λίγη από τη δική τους ευτυχία. ΄Οχι, κλοπή δεν την ονόμαζε. Σαν δίκαιη μοιρασιά την έβλεπε, μια και οι λίγοι είχαν τα πολλά και οι πολλοί τα λίγα.
Το ένδοξο σπαθί
Σε γυάλινη προθήκη το σπαθί
της δόξας τον απόηχο μετράει.
Αστράφτει το ατσάλι του στο κόκκινο βελούδο.
Οι κόψεις του χαράζουν τη σιγή
κι η ασημένια του λαβή
σπίθες εκσφενδονίζει.
Continue reading
Είμαστε Χριστιανοί της νηνεμίας
Ευαγγελία -Αγγελική Πεχλιβανίδου
Είμαστε Χριστιανοί με κλειστά μάτια.
Ο πλούτος μας θαμπώνει, μας ζαλίζει.
Δε βλέπουμε τ’ αληθινά παλάτια.
Τ’ ανέσπερο το φως δε μας φωτίζει. Continue reading
Posted in Greek, Hellas, Λογοτεχνία, Ποίηση
Tagged φως ανέσπερο, ψυχή, Χριστιανοί, ζούγκλα
3 Comments
Χριστούγεννα
Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Τα Χριστούγεννα αναβόσβηναν επάνω στα λαμπάκια των στολισμένων δρόμων, κατηφόριζαν ύστερα στους δρόμους με τις φωτεινές επισημάνσεις «Προσοχή, Χριστούγεννα!» και σταθμεύανε στις άκριες μιας έγνοιας για την επιβίωση της ελπίδας. Κάποιοι ξεχασμένοι άγγελοι τραγουδούσανε ακόμα στους δρόμους, μα η φωνή τους ήταν πολύ αρμονική, για να ταιριάξει με τη βουή μιας ταραγμένης ανθρωπότητας.
Σταμάτησε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου, πήρε βαθιά ανάσα, κατέβηκε προσέχοντας να μην πατήσει τις εύθραυστες αντοχές της.
“Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι”
Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι
Νίκη Αναστασέα
Εκδόσεις Πόλις, 2012
Τιμή € 14,00, σελ. 243
Του Γιώργου Βέη
«Το πνεύμα μου είναι το σώμα μου και τίποτε παραπάνω»
Αντονέν Αρτό
Δεν θα μάθουμε μάλλον ποτέ γιατί οπλοφορούσε ο εικοσιοχτάχρονος Στέλιος.
Αν ανήκε πράγματι σε κάποια ομάδα νεωτερικών Ρομπέν των Πόλεων ή αν δρούσε κατά μόνας, ως ελεύθερος σκοπευτής, μανιακός υπερασπιστής ενός προσωποπαγούς Δικαίου.
Αυτό που ξέρουμε όμως πολύ καλά είναι ότι ανταπέδωσε τα πυρά και σκότωσε έναν αστυνομικό, εκείνη τη μοιραία, μυθιστορηματική νύχτα, παρουσία μάλιστα της Ηλέκτρας, της εικοσιδυάχρονης ερωτικής του συντρόφου. Η τελευταία, παρά τις ενδείξεις περί του αντιθέτου, σε όλη τη διάρκεια της κινηματογραφικής αφήγησης στο Πολύ χιόνι μπροστά στο σπίτι, τον καταδίδει στην πρώτη ακροαματική διαδικασία ενώπιον δικαστών και ενόρκων. Οι γονείς της Ηλέκτρας, ο Στέφανος και η Πέρσα, παρακολουθούν τις αντιδράσεις της προφυλακισμένης επί διετία κόρης τους στον Κορυδαλλό, αφήνοντας στο μεταξύ να διαφανούν μέσα από περίτεχνες διηγητικές σχισμές, οι δικές τους ιστορίες, οι ανακατατάξεις των συναισθηματικών τους βίων, οι αποδομήσεις, ανελέητες και εκκωφαντικές, εκατέρωθεν, οι κατ΄ανάγκην συμβιβασμοί και οι ελλειμματικές τους κατά κανόνα επαφές ψυχής. Continue reading
Υγιεινές Επεξηγήσεις
Του Ιατρού Δημήτρη Καραλή
(Μήνυμα προς γιατρούς και ασθενείς)
Ο πατέρας της Ιατρικής, ο Ιπποκράτης, έθετε πρωταρχικά σε κάθε νέο γιατρό ένα ορισμό παράλληλα με τον καθιερωμένο όρκο, ότι: «δεν μπορείς να γίνεις καλός γιατρός χωρίς να είσαι και φιλόσοφος ταυτόχρονα». Γνωρίζομαι ότι ο φιλόσοφος, εκτός την στοχαστική, παρατηρητική, αναλυτική και διανοητική του ευμάθεια, είναι και αυστηρός φυσιοδίφης παράλληλα, που ορθά οι αρχαίοι προγονοί μας τους ονόμαζαν Ιατροφιλόσοφους. Για αυτό θα ‘θελα να επεκτείνω λιγάκι αυτόν τον ορισμό και στους απλούς ανθρώπους με μια μικρή παραλλαγή:
«Δεν μπορείς ποτέ να θεραπευτής αποτελεσματικά από ένα γιατρό όταν εκείνος αδυνατεί να εξηγήσει με απλή γλώσσα τα αίτια της αρρώστιας σου».
Αρρώστια σημαίνει ότι παραβίασες τον λειτουργικό νόμο του σώματος και θεραπεύεται αποτελεσματικά μόνο με τη κατανόηση και τη διόρθωσή του.
Posted in Country, Greek, Σχόλιο, Φιλοσοφία, South Africa
Tagged τροφή, υγιεινή, διατροφή
8 Comments
Όταν ο Θεός μοίραζε τον κόσμο…
Αυτό το “ανέκδοτο” το είπε ο πρέσβης της (τότε) Σοβιετικής Ένωσης στην τηλεόραση.
Κυκλοφορεί πολύ στη Ρωσία.
Όταν ο Θεός μοίραζε τον κόσμο, είπε σε όλους τους λαούς που είχε φτιάξει να περάσουν μέσα στη βδομάδα να διαλέξουν μια χώρα να κατοικήσουν.
“Δέχομαι μέχρι το Σάββατο” τους ξεκαθάρισε. “Την Κυριακή θα ξεκουράζομαι”.
Δευτέρα πρωί έτρεξαν και στήθηκαν στην ουρά οι Γερμανοί. Την πρώτη μέρα της προθεσμίας. Κι έτσι τους έδωσε μια ωραία και μεγάλη χώρα στην καρδιά της Ευρώπης.
Μετά από λίγο ήρθαν οι Κινέζοι. Ομοιόμορφα ντυμένοι και σε παράταξη. Ήταν μπόλικοι και τους έδωσε την Κίνα.
Την Τρίτη οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Άγγλοι, οι Πορτογάλοι, οι Σουηδοί, οι Αμερικάνοι, οι Καναδοί. Πήραν όλοι από μια χώρα.
Δεν υπάρχει φως στα μάτια
Αφιερωμένο στον αγωνιζόμενο λαό της Συρίας
Δεν υπάρχει φως στα μάτια
τρέμουλο στα δάχτυλα
τα πουλιά δεν φτερουγίζουν
όλα πυρακτωμένα
αίμα της καρδιάς
λάβα σε ρίζες δέντρων
πληγές από πύρινα βέλη
ξεραΐλα σε ατέρμονα σχήματα
ψυχές ξεριζώνονται
σ’ ανασκαλεμένη γη
με σύνεργα καλοφτιαγμένα
για θάνατο και φρίκη
Ο μικρός Πάμπλο
Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Έπαινος στον Ε΄ Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης
Της Εταιρίας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά
Οκτώβρης 2012
Ο μικρός Πάμπλο
Ήθελε να ζωγραφίσει
Μιαν ελιά καταμεσής του κάμπου
Ένα χελιδόνι καταμεσής της άνοιξης
‘Εναν Ιησού καταμεσής των σταυρωτών του
«΄Αφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι…»
Ήθελε να έχει στην παλέτα του
Continue reading
Αρχινάει πάλι
Γιώργος Νικολόπουλος
Αρχινάει πάλι
μια θύελλα
από πεινασμένα στόματα
και πρησμένες κοιλιές
παιδιά των δακρύων
Continue reading
Το τραγούδι της σφίγγας
Καρφί ειν’ ο λόγος, λιθάρι αφημένο στην άμμο.
Η σφίγγα απλώνει το χέρι
στον ποντοπόρο εραστή του δικαίου.
Χαμογελά.
Απ’ τη σιωπή της κρεμιούνται οι λέξεις.
Σφιγμένα τα χείλη που λένε πολλά·
σαν τα διαβάζεις κοιτάς μες τα μάτια.
Το ανείπωτο,
λουλούδι που ανθίζει τη νύχτα.
Τότες που όλα σωπαίνουν
και ο θάνατος βγαίνει σεργιάνι.
Continue reading
Κοράκια
Mythistorema
~Γιώργος Σεφέρης/George Seferis
Translation by Manolis Aligizakis
Από το βιβλίο ‘Μυθιστόρημα’ το δέκατο ποίημα/
From the book ‘Mythistorema’ the tenth poem
Discovery
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
Our homeland is closed in, all mountains
that day and night have the low sky as their roof.
We have no rivers, no water wells, no springs
only a few cisterns, even them empty, that echo
_____and that we worship.
A stagnant hollow sound, same as our loneliness
same as our love, same as our bodies.
Continue reading
Posted in Canada, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση, Literature, Poetry
Tagged coronals, enigmas, harbours, πηγάδια, πηγές, στέρνες, στεφάνια, Βουνά, Συμπληγάδες, αινίγματα, λιμάνια/mountains, ουρανός, sky, springs, Symplegades, wells
Leave a comment
Η έλξη του εφήμερου και ο καθαγιασμός της αιωνιότητας
Λάσκαρης Π. Ζαράρης
Όσοι ασχολούνται καθημερινά με τις ποικίλες εκδηλώσεις της γραφής και την ανάπτυξη των μορφών αυτής διακρίνουν ως κυριότερους παράγοντες στην αξιολόγηση των κειμένων τους την αισθητική αρτιότητα και τον συμβολισμό, ο οποίος μπορεί να συνυπάρχει στην έκφραση του λόγου σε δεύτερο επίπεδο αφήγησης.
Ο υποψιασμένος αναγνώστης αντικρίζει με μια διαφορετική ματιά τα έργα, προϊόντα της φαντασίας του στοχαστικού νου και της ανταπόκρισης των ατομικών συναισθημάτων του συγγραφέα σε μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή ατομική πραγματικότητα. Continue reading
το Πουκάμισο
Μες στη ζωήν ετούτη πέρασες…
Χρήστος Ν. Φίφης
Χρόνια αγαπούσα το φωτεινό σου γέλιο και τ’ αγαθό σου πρόσωπο.
Η τελευταία ανάμνηση μένει όταν σ’έβλεπα να μ’αποχαιρετάς
μ’ ένα μαντήλι στον Πειραιά.
Γερή και γέρικη βελανιδιά κρατιόσουν ορθός πάνω από οχτώ δεκαετίες.
Κι’ όμως ήσουν γλυκός κι ήσουν αθώος τόσο!
‘Ησουν ένα πλάσμα τόσο διαφορετικό απ’ τον προπάππο, τον Κύρη σου
που λένε πως ήταν σκληρός κι αψύς κι οξύθυμος.
Που το 1897, μια μέρα την ώρα που το χαλάζι τού κατέστρεφε
τη σοδειά, γεμάτος οργή, σήκωσε το κουμπούρι του
και πυροβολούσε τον ουρανό, βλαστημώντας.
Και το κουμπούρι του έπαθε εμπλοκή κι έσκασε στο χέρι του
που τόκοψε και το χέρι του κρεμόταν μια φούντα
ματωμένα κομμάτια.
Κι αυτός αμέσως άρπαξε το τσεκούρι, με τ’ άλλο χέρι π’ απόμενε
γερό, και ψύχραιμα το ίσιαξε πάνω στο κρεατοκόπι.
Εσύ ήσουν γλυκός κι ευγενικός κι ήσουνα πράος τόσο!
Η Ειρήνη εις θάνατον
Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου
Γυαλένιοι πύργοι στα σφυριά
Πωλούνται δίχως αμοιβή
Στο καταχείμωνο η σταριά
Θανεί, αναίματη πληγή.
Μάτωσε η ειρήνη και πονά
Μάτια ακίνητοι ουρανοί
Ξάγναντα ο εχθρός καιροφυλά
Κάθε παιδί και μια πληγή.
Ψελλίσματα σιβυλλικά
Πισώπλατη , αργή σφαγή
Σκυτάλη η ευθύνη ολογυρνά
Κάθε αχτίδα κι αφορμή.
Κομμάτια η ειρήνη σα σφαχτά
Η αγάπη πια δε διακονεί
Σε θέα η πτώση, η διαφθορά
Κι η κόρη εμπρός δακρυρροεί.
Λείπει απ’ το χώρο η ψαλμουδιά
Ανήλια κι άφωτη η γιορτή
Ξεχύθηκαν λαγωνικά
Οι αντίλαλοι μια οιμωγή.
Δεν έχει ανάσα στη χαρά
Παρόν και μέλλον που ασθενεί
Ο χρόνος άδειος προσπερνά
Η ειρήνη αργά ψυχορραγεί.
Ψυχές χτυπιούνται στη φθορά
Κι η κάθε μέρα είναι ποινή
Στο σάλπισμα κι αναφορά
Η Ειρήνη «απών» βράδυ πρωί.
Έπαινος από Αμφικτυονία Ελληνισμού
Πού είναι το μέρος για ένα χωριό;
Χρήστος Ν. Φίφης
-΄Ενα πουλί, Χαράλαμπε, τραγούδησεν ο Παύλος.
Ένα πουλί, γοργό πουλί, τραβάει για την έρημο.
«Γιατί πουλί ψηλά πετάς και χάνεσαι στα πέρατα;»
«Στις αμμουδιές τα κύματα ξερνάνε ψόφια ψάρια
Και τυραγνούν τον ύπνο μου φαντάσματα και τέρατα.
Όπως λερώνετε τη γη σ’ Ανατολή και Δύση
πώς θάβρει τρόπο ένα πουλί να βγει να κελαηδήσει;
Το Μήλο της Έριδος
Χάρης Μελιτάς
Παίζανε πάλι όπως κάθε Κυριακή
μ’ ένα περήφανο μικρό πράσινο μήλο.
Το κυνηγούσανε παντού ώσπου λαχάνιασε
και στα φυλλώματα στριμώχτηκε σκιαγμένο.
Όμως αυτοί μεθοδικά το ανακάλυψαν
και το τιμώρησαν με δίβουλο φαρμάκι
έτσι που άνοιξε στα δυο κι απ’ την καρδιά του
Continue reading
Διαγωνίως
Χάρης Μελιτάς
Ανάμεσα στα δώρα, ένα σκάκι.
Ας ήταν οπαδός των τυχερών παιγνίων
-τι μ’ αυτό-
οι χορηγοί σκοπεύουν, ανεξίτηλα
τα ίχνη τους ν’ αφήσουν.
Εκείνος, που ποτέ δεν ξεγελάστηκε
από πλουμίδια βασιλέων ευτελή
κι από σαθρή βασιλισσών αλαζονεία
απ’ τις αλλόκοτες τροχιές των ιπποτών
Continue reading
Χωριό μου
Μαρούλλα Πανάγου
Αγαπημένο μου χωριό κι αν είμαι μακριά σου
πάντα κλειστή μες στην καρδιά ,βρισκεται η θωριά σου
Στην μια μεριά σου η θάλασσα και το βουνό απ’ την άλλη
το κάθε ηλιοβασίλεμα σαν ζωγραφιά μεγάλη
Η πάνω, η κάτω γειτονιά και η παλιά σου βρύση
του άη Μάμα η εκκλησιά τ’ άη Γιωργιού ξωκλήσι
Δεμενα με τις παιδικές, βρίσκονται αναμνήσεις
κι όπου κι αν βρίσκομαι διψώ, να’ χω δικές σου ειδήσεις
Continue reading
Epiphany, 1937
Manolis Aligizakis
Discovery
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
The flowering pelagos and the mountains in the waning
moon
the great rock near the cactus pear trees and the asphodels
the water pitcher that wouldn’t go dry at the end of the day
and the vacant bed near the cypresses and your
hair
golden, the stars of the Swan and that star,
Aldebaran
Posted in Canada, English, Greek, Μετάφραση, Literature, Poetry, translation
Tagged asphodels, epiphany, pelagos, seferis
Leave a comment
H αγάπη που δεν νίκησε ο χωρισμός
Μαρούλλα Πανάγου
Άφησε πίσω την πατρίδα παραμονή Χριστούγεννα, την φτώχεια να ξεφύγει.
Αμούστακο παιδί δεκαεφτάχρονο, πήρε των ματιών του με την υπόσχεση μια μέρα να γυρίσει.
Αργά, γρήγορα, δεν είχε σημασία. Θα γύριζε.
Γύρευε να’ βρει την καλή, που στις πληγές της η πατρίδα δεν την είχε.
Ήθελε να ξεφύγει τούτη την μοίρα που οι μεγάλοι επέβαλλαν κι ας αγαπούσε αυτό το χώμα. Τούτη την γη. Τούτα τα καταγάλανα ακρογιάλια που κάθε μέρα τον χάιδευε το κύμα κι ο αφρός, όταν ένα γινόταν με την θάλασσα. Πρωί πρωί που σαν ο ήλιος άρχιζε το ταξίδι του εκεί στ ‘ακρογιάλι θα τον αντάμωνε. Να ξετινάζει τα μαλλιά να φοράει τα ρούχα του κι ύστερα να ακολουθάει τον κύρη στον κάματο τούτης της γης.
Nυχτερινή Επίσκεψη
Nυχτερινή Επίσκεψη
Το κουδούνι της εξωτερικής εισόδου άφησε ένα χαμηλόφωνο συνθηματικό «μπιπ» στη νεόχτιστη οικοδομή. Το ριγέ πουκάμισο έμοιαζε κολλημένο στο κορμί του καθώς ανέβαινε το τελευταίο σκαλοπάτι του πρώτου ορόφου. Σαν χθες αναγνώρισε το βλέμμα της στην αντανάκλαση του τζαμιού στο καφενεδάκι της πλατείας. Χρόνια ονειρευόταν τη φιγούρα της να απομακρύνεται πίσω από το γιαπί της χαμένης δεκαετίας. Αμήχανοι, μέσα σ’ ένα στροβιλισμό από κίτρινα, κόκκινα, καφέ φύλλα του Φθινοπώρου, αντάλλαξαν χειραψία. Με τη συνδρομή ενόχου μειδιάματος εκείνη άφησε τις πιέτες του φουστανιού της να σηκωθούν στο ελαφρύ αεράκι, ενώ μια ατίθαση τούφα έβρισκε τη θέση της πίσω από το αυτί της με τρεμάμενα δάχτυλα.
Έδωσαν ραντεβού στις 12 νυχτερινή.
Στην απελευθέρωση της Κατερίνης
Αλέκος Ν. Αγγελίδης
Αφιερωμένο στα 100 χρόνια
από την απελευθέρωση της Κατερίνης
Μες στα βαθιά χαράματα στις δεκαέξ’ τ’ Οκτώβρη,
ξάφνου ο Δίας ξύπνησε κι αλαφιασμένα τρέχει
στου Ολύμπου τις βουνοκορφές, στα θεϊκά λιμέρια.
Σειέται από ρίζα ο Όλυμπος και ζώνεται μ’ αντάρα.
Τ’ αγριοπούλια σκιάζονται και τα θεριά λουφάζουν.
Τρέμουν οι πέτρες του βουνού και τα φαράγγια χάσκουν
στα πόδια του βαρύγδουπου θεού που παραδέρνει,
να βγει γοργά ψηλόκορφα, να στήσει καραούλι,
να δει σαν πια λεβεντουριά τον ξύπνησ’ απ’ τον ύπνο.
Posted in Australia, Greek, Λογοτεχνία, Ποίηση
Tagged 100 χρόνια, Κατερίνη, Πιερία, απελευθέρωση
1 Comment
Πύδνα – Κίτρος
Αλέκος Ν. Αγγελίδης
Τον Όλυμπο έχεις σκέπη σου, προστάτη τα Πιέρια
και σε κρατά ο Θερμαϊκός μες στα υγρά του χέρια.
Έχεις τις ρίζες σου βαθιά μέσα στην Ιστορία
κι είσαι απ’ τ’ αρχαιότερα πάνω στην Πιερία.
Ο Ποσειδώνας σ’ όριζε κι ο Δίας σ’ οδηγούσε,
ο Φίλιππος σε άνδρωνε κι ο κόσμος σε ποθούσε
Εδώ οι Μούσες έρχονταν στα δάση σου να παίξουν,
στη γαλανή σου θάλασσα τα πόδια τους να βρέξουν.
Εδώ του Ορφέα ακούστηκε η θεϊκή η λύρα
και του Περσέα γράφτηκε εδώ η μαύρη μοίρα.
Στους κάμπους σου ο Αλέξανδρος γυμνάζονταν στα βέλη
κι εδώ εδιδασκότανε απ’ τον Αριστοτέλη.
“Antipodes” issue 58
Discovery
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
I was present at the launch of the literary periodical “Antipodes” on Sunday October 7th and I was witness to the proceedings and performances that took place on the day. This edition has a much improved look about it and a sense of community co-operation that is realised by flicking its 184 pages.
There were three parts to the whole function organised by the Greek-Australian Cultural League and supported by a large number of members of our literary community in Melbourne.
Posted in Australia, English, Greek, Σχόλιο, Literature
Tagged antipodes, competition, melbourne, periodical
Leave a comment
Γιάννης Σταυρινός Οικονομίδης
Ιωσήφ Σ. Ιωσηφίδης
Discovery
Yes, we knew it: the traitor always lurked in
the shadow of the half standing wall with his grip
on the revolver’s trigger ready to spread justice
described in the primeval book, logic illogical doomed
to fail and we lived tightly close to anonymity and
to the ancient oaths, given once, when the visitor called us
‘brothers’ and it was as though roses bloomed in the frost
of December, it was like a collective rapture of energy that
we looked around in wonder: one could still discover
the secret of humanity in a word or in the neighbor’s
garden.
Manolis Aligizakis
Canada
Αφιερωμένο
Στον Ιάκωβο Γαριβάλδη
και τους συνεργάτες του
στο Diasporic Literature Spot
Εκεί, στα μέρη τα εφήσυχα,
εκεί που τρώγαμε τον περίδρομο,
μπροστά μας αρχάγγελος ξεπρόβαλες
με το σημειωματάρι σου φτερούγα,
με το καλαμάρι σου σπαθί,
και σώριασες το σώμα σου στο τραπέζι μας
και τινάχτηκαν τα μαχαιροπήρουνα στον αέρα,
όπως τα αργύρια στον Ναό του Σολομώντος
και εκσφενδονίστηκαν οι σούβλες στα κεφάλια μας,
όπως το λιθάρι του Δαβίδ στο κούτελο του Γολιάθ.
Η νησώ του ποταμού
Κατερίνα Αξούγκα
Η κόρη σκούπιζε το τρίτο πάτωμα του αρχοντικού, τον τελευταίο όροφο, που ’χε παράθυρα ανοιχτά, χωρίς κάγκελα και βιτρό, παρά μόνο φύλα ξύλινα που τα σφράγιζαν το χειμώνα για να μην μπαίνουν οι αέρηδες από τον Αϊ -Λια και μουσκέψει η βροχή τα σανιδένια πατώματα. Τον ιδρώτα της στέγνωνε το αεράκι που ερχόταν φρέσκο από τις κορυφές των Κασταναριών, κατά κει που προσηλωμένο έστεκε θαρρείς το σπίτι του ανδρός της, ενώ μιμίτσια, ανεμώνες και τ’ αυτί του λαγού, άνθη ταπεινά, μύρωναν τις κατηφοριές της πλαγιάς. Ήταν Άνοιξη και τα χελιδόνια ισοκρατούσαν τη μελωδική της φωνή, που η ηχώ της σιγοντάριζε τα ευτυχισμένα τους τιτιβίσματα με τραγούδια του αφορεσμένου Επισκόπου Μελετίου, καθώς μουρμούραγαν στα καφενεία οι γεροντότεροι, τότε που στα χρόνια τα παλιά έπεσε σ’ έρωτα βαθύ ο Δεσπότης τους, κι όντας ποιητής, έγραφε τα «ερωτικά του» για να ξορκίσει το δαίμονα που τον κατέτρωγε τις νύχτες. Μα το ξύρισμα δεν τ’ απέφυγε και τον αφορεσμό.
Posted in Greek, Hellas, Διήγημα, Λογοτεχνία
Tagged ποταμός, χελιδονοφωλιά, Απρίλης, κόρη, νησί
9 Comments
