Αφιέρωμα στην 21η Μαρτίου

Home »  Ελληνικά »  Διασπορική Στοά »  Αφιέρωμα στην 21η Μαρτίου

Share

Αφιέρωμα στην 21η Μαρτίου 2012
Π α γ κ ό σ μ ι α   η μ έ ρ α   Π ο ί η σ η ς

Σε μια εποχή που δυσκολεύεται τις μνήμες να αντέξει, σε μια εποχή που το βήμα μας ανήσυχο στους δρόμους της περισυλλογής οδεύει προς την απελπισία, κι απάνω από τα κεφάλια συνανθρώπων μας εξουσιάζει μια άδικη δίκη, έρχονται κάτι μέρες που μας θέλουν να ξεχάσουμε ότι είμαστε θνητοί. Είναι οι μέρες, που σαν τις αλκυονίδες θυσιάζονται στο βωμό του χρόνου και σκοπό έχουν ν’ αναπτερώσουν ηθικά κάθε τραγικό ξεφάντωμα των ποιητών. Είναι κάτι μέρες με νέες ελεγείες, νέα άσματα, ανανεωμένο λυρισμό απ’ αυτούς που έχουν τόσα να πουν πολλές φορές απευθυνόμενοι προς εκείνους που έχουν τόσα λίγα να ακούσουν.

Έτσι λοιπόν και σήμερα, μερικοί από εμάς αποφασίσαμε ν’ αφιερώσουμε λίγο χρόνο και λίγο χώρο στο να υμνήσουμε τη μέρα αυτή, πριν η νυχτιά μας πιάσει απροετοίμαστους, πριν το επόμενο σκαλί μας κατεβάσει εσωτερικά ακόμη πιο κάτω, με την ελπίδα ότι θα θυμηθούμε πως τα ίδια σκαλιά μπορούν να μας ανεβάσουν ακόμη πιο πάνω.

Προσωπικά θεωρώ τιμή μου που άνθρωποι της τέχνης του λόγου συμβάλλουν στη Διασπορική Στοά διαμορφώνοντάς την σ’ ένα πνευματικό κέντρο ανείπωτης ευαισθησίας και ιδεών, ένα κέντρο ιδεολογισμού που πηγάζει μέσα από το Ανθολόγιο της Διασποράς του πνεύματος. Γι’ αυτό και ζήτησα από τους ίδιους αυτούς φίλους να πλαισιώσουν σήμερα το χώρο προσφέροντάς μας από αυτό που ήδη έχουν προσφέρει, μόνο που αυτή τη φορά θ’ ανάψουμε τους προβολείς ακόμη πιο φωτεινούς.

Πριν αρχίσουμε, ας μου επιτραπεί να θυμηθώ ένα μόνο στίχο του Κ. Μόντη για την ποίηση –

Είμαι εντάξει, Κύριε,
Που αυτοί προσεύχονται κι εγώ γράφω στίχους;

Ιάκωβος Γαριβάλδης

οίον το γλυκύμαλον

Καθώς το μήλο το γλυκό,
που στου κλαδιού την άκρη κοκκινίζει,
ψηλά, ψηλά στο ακρόκλωνο…
το δίχως άλλο το λησμόνησαν
την ώρα που ‘κοβαν τα μήλα…
Αχ όχι, δεν το απολησμόνησαν,
μόνο που δεν μπορούσαν να το φτάσουν!

μετάφραση Ι.Θ. Κακριδής
Ανθολόγιο Αρχαϊκής Λυρικής Ποίησης


Η ψυχή και οι στίχοι

Ψυχή μου, σ’ ανακάλυψα ανάμεσα στις λέξεις
σαν της γραφής αερικό με τα χιλιάδες πέπλα.

Γέρνεις, Ψυχή μου, στο χαρτί κι η ανάσα λαχταρίζει.
Γέμει μ’ ανθιά και με μοσκιά, με στίχους και με λέξεις.
Με τοξοβόρους πειρασμούς σε στόχους που κοιμούνται.
Με χρώματα σαν κάρβουνο καις τις καρδιές που κλαίνε.
Με ουράνιου τόξου φωτεινές λαμπίδες ξαστερώνεις
κι ανάβεις φλόγες ταπεινές και φλόγες διψασμένες
Κι απ’ της κορφής τα διάσελα ποτάμια κατεβάζεις
και πάνω στο λευκό χαρτί γίνεσαι πυροσβέστης,
μη και καούν οι ανάσες μας και δεν έχει μελάνι
να ξεδιψάσει η ψυχή και κει να ξαποστάσει.

Κράτα, ψυχή, τους στίχους μου νανούρισμα και όπλο.
Γλύκανε τα πετρόβολα, πληγές μη προκαλέσουν.
Και στου καημού το βάρεμα, βαλσαμικό σεργιάνι.

Ψυχή μου, γείρε στο χαρτί, κράτησε την πνοή μου.
Κράτα τους στίχους φωτεινούς λύχνους μες στο σκοτάδι.
Κράτα τ’ αφροξεγύμνωτα παιγνίδια της καρδιάς μας
σ’ απόσκια και σε δροσερά και διάφανα σαράγια.
Σε θώκους που ’χουν στολιστεί με ιδανικά κι αλήθειες.

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Δ ε λ τ ί ο   Τ ύ π ο υ

«Μια ιδιαίτερη εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης»

Την 21η Μαρτίου 2012 , Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, πραγματοποιήθηκε ιδιαίτερη πνευματική εκδήλωση στην Αίθουσα Τελετών, «Λίτσα Φωκίδου», του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Πανοράματος

Υπεύθυνη, συντονίστρια και ψυχή της όλης διοργάνωσης ήταν η ποιήτρια κ. Αικατερίνη Πομπόρτση.

Στην εκδήλωση πήραν μέρος βραβευμένοι ποιητές και ποιήτριες όπως: η κ. Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου, η κ. Φωτεινή Φωτιάδου, ο κ. Άγγελος Λιάπης, ο κ. Νίκος Μοσκοφίδης, η κ. Αικατερίνη Πομπόρτση.

Η εκδήλωση περιλάμβανε δύο μέρη:

Το πρώτο μέρος ήταν αφιερωμένο σε ξένους ποιητές και ακούστηκαν ποιήματα στο πρωτότυπο και  σε μετάφραση από :

  • την κ. Ναταλία Σουπονίτσκαγια, Πρόεδρο του Ρωσικού Κέντρου Θεσσαλονίκης,  η οποία αναφέρθηκε στον Πούσκιν και απήγγειλε ποιήματά του, μεταφρασμένα από την ποιήτρια κ. Αικατερίνη Σ. Πομπόρτση,
  • τον μικρό Ανδρέα Σουπονίτσκιι, ο οποίος απήγγειλε «από στήθους» ποίημα του  Λόρδου Βύρωνα στην Αγγλική γλώσσα,
  • την κ. Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου η οποία αναφέρθηκε στον Σαίξπηρ και απήγγειλε  το Σονέτο 116 στην Αγγλική Γλώσσα και σε μετάφραση στην Ελληνική,
  • η ίδια επίσης αναφέρθηκε στην σύγχρονη Ιταλίδα ποιήτρια Alda Merini  και απήγγειλε το ποίημά της   “Io non ho bisogno di denaro”  (Δεν έχω ανάγκη από χρήματα…)στην Ιταλική και Ελληνική γλώσσα,
  • την κ. Ηλιάνα Κυνηγοπούλου η οποία αναφέρθηκε στο Γάλλο Ποιητή Αλφόνσο Λαμαρτίνο και απήγγειλε στα Γαλλικά και Ελληνικά το γνωστό ποίημά του «Η Λίμνη»

Στο δεύτερο δε μέρος οι παρευρισκόμενοι απόλαυσαν ποίηση των συμμετεχόντων  ποιητών , κ. Ευαγγελίας-Αγγελικής Πεχλιβανίδου, κ. Φωτεινής Φωτιάδου,  κ. Άγγελου Λιάπη,  κ. Νίκου Μοσκοφίδη και της διοργανώτριας κ.  Αικατερίνης Πομπόρτση.

Επίσης ακούστηκαν  μελοποιημένα ποιήματα της Ε.-Α.Πεχλιβανίδου από τον κ. Δημήτρη Θέμελη, Καθηγητή Α.Π.Θ. (τραγούδι Θεόδωρος Βουτσικάκης), της Αικατερίνης Πομπόρτση επίσης μελοποιημένο από τον κ. Δημήτρη Θέμελη ( με σολίστ την υψίφωνο Βασιλική Βαϊούλη και στο πιάνο τη Νατάσα Καββαδία) καθώς και ένα μελοποιημένο ποίημα της Φωτεινής Φωτιάδου.

Η ξεχωριστή αυτή βραδιά πλαισιώθηκε με  τη συνοδεία πιάνου από τη μαθήτρια Ευτυχία Αθανασιάδου.

Εκτός των ποιητών, ποιήματα επίσης απήγγειλαν  η κ. Χαρούλα Κομπινόγλου-Βελίκη, η κ. Ντάνη  Ανδρικάκη-Δωρή, η κ. Ελένη Λιάπη, ο 11/χρονος Βασίλης Τσαντίλης-Ρέϊς (ένα δικό του ποίημα) και ο μικρός εγγονός της κ. Πομπόρτση, Ραφαέλος Μπάκουλης που απήγγειλε (από στήθους) ένα ποίημα της γιαγιάς του που είχε γράψει για εκείνον.

Εκτός των υψηλών προσκεκλημένων και των εραστών της Ποίησης που γέμισαν την αίθουσα, την εκδήλωση τίμησε επίσης ένας απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο Ιντιάζ  Χαν, της φυλής των Καλλάς, από το Αφχανιστάν, ο οποίος (με διερμηνέα την κ. Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου) αναφέρθηκε στην ιστορία της φυλής του.

Τον πανηγυρικό της ημέρας και το συντονισμό του προγράμματος είχε η κ. Ανδρικάκη-Δωρή Ντάνη.

Ο Ηρακλής

Ανέκδοτο τραγούδι (Ερασιτεχνική Ηχογράφηση)

Μουσική: Θοδωρής Γαλίτης

Στίχοι: Χάρης Μελιτάς

Τραγούδι: Θοδωρής & Δημήτρης Γαλίτης

[vsw id=”-_DyGK3I5bU” source=”youtube” width=”580″ height=”400″ autoplay=”yes”]

Ο δρομέας

Τρέχω παντού και πάντα,
τρέχω με ασθμαίνουσα αναπνοή
στα στενά της μνήμης, όπου ανασύρω
ένα-ένα τα κομμάτια της ψυχής.
Πεσμένες σταγόνες του ιδρώτα,
το στόμα μου ξεστομίζει αλήθειες
που στα χείλη τρεμοπαίζουν,
πριν φτάσουνε στο αίσιο τέρμα.

Κουρασμένοι οι μυς του δρομέα
που έμειναν από μέταλλα και υγρά
ψάχνοντας ένα ποτήρι λέξεις
για να ξεδιψάσουν, να νιώσουν πιο στέρεοι,
πιο γρήγοροι, πιο ικανοί
για άλλα σταυροδρόμια…

Εκεί το ποίημα πάντοτε θα παραφυλάει
σαν το λαγωνικό να αρπαχτεί
πάνω στο πληγωμένο θήραμα: τις λέξεις,
τις αύρες, τα αισθήματα, τις σκέψεις,
μια άλλη διάσταση ζωής λυτρωτική.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης
Νέα Αγχίαλος Βόλου

Οι Ποιητές

Κάθε που νυχτώνει
Βγαίνουν οι ποιητές
Στην άκρη κάποιας αναζήτησης

Μοτίβα ψάχνουν πιο δυνατά απ΄την καρδιά τους
Και φθόγγους ηχηρότερους
Απ’ της ανάγκης το περίσσευμα

Ασκήσεις κάνουν επί παλμού ζωής
Πειθήνιοι στρατιώτες
Μέσα στων λέξεων τον καταιγισμό
Των εξάρσεων τον πυροβολισμό
Της εκστρατείας μέσα τη μακριά πορεία

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Ποιήσεως Λόγος

Ο ποιητικός λόγος μπορεί να είναι και πεζός
Αν βυθιστεί στο νεροχύτη με τα άπλυτα πιάτα
Στις προθήκες με τα σκονισμένα κρύσταλλα
΄Εχει υποχρέωση και το ξέρει
Να περιπλανιέται σαν ψυχή σ’ επιθανάτια εμπειρία
Πάνω απ’ όσα λέγονται κι ακούγονται
Στα χειρουργεία της άλλης ζωής

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Με της ρίμας τον Έρωτα

Γράφω με τη νοσταλγία των λέξεων
Με την επίγνωση της δύναμης ενός ανθισμένου μυαλού
Με χέρια που κρατούν τ΄αγίνωτο
Προσμένοντας της ρίμας τον ερωτικό τον ψίθυρο
Στο παραθύρι των ειρμών
Μια άνοιξη αποθέτει τα φυλλώματα, τους ίσκιους της
Πουλιά κελαηδούν τα δίφθογγα μιας αποκάλυψης
Και μια αρμάθα από κλειδιά της σκέψης
Ελευθερώνουνε τις πέντε μου αισθήσεις στ΄ακροδάχτυλα
Στα χείλη, στις διεσταλμένες ίριδες του νου
Έτσι που την έμπνευσή μου οσφραίνομαι
Και γεύομαι κι ακούω κι ακουμπώ
Καθώς τα βήματά της χαράζονται επάνω στη λευκή μου πρόκληση
Και τότες η γραφή το άγραφο πλάθει
Η ψυχή το άψυχο ανασταίνει
Η καρδιά τον πιο γοργό παλμό της μες στις λέξεις μου χαρίζει
Ξαστερώνει το μυαλό , ξαλαφρωμένο αναπαύεται
Στην ηδονή που χάρισε το πρώτο χτίσμα

Εν αρχή ην του πάθους ο λόγος

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Γιατί Γράφω Ποιήματα

Του Άρι Αντάνη

Ένα μικρό αφιέρωμα  στην Εικοστή πρώτη Μαρτίου,
Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, για τη Διασπορική Στοά.

Προλογικό

Το ποίημα είναι ζωντανό.
Δεν σου ανήκει ποτέ ολοκληρωτικά.
Δεν το γνωρίζεις ποτέ απόλυτα.
Παρατάσσεται εναντίον σου,
σε ψαχουλεύει ξεδιάντροπα,
με δικαιώματα πρωτόγνωρα.
Φοβάσαι.
Μη σε γνωρίσει.

Ελένη Καρασαββίδου

1.Με αυτούς τους εντυπωσιακούς, για μένα, στίχους της ποιήτριας κυρίας Ελένης Καρασαββίδου, θα ήθελα να ξεκινήσω τη μικρή μου συμμετοχή στο αφιέρωμα της Διασπορικής Στοάς  για την «21η ΜΑΡΤΙΟΥ», που έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

Η κυρία Καρασαββίδου  έγραψε  ένα ποίημα για το… ποίημα. Και εμένα προσωπικά με έφερε, με ποιητικό… ρεαλισμό, προ της γενικής απορίας μου και του συνεχούς προβληματισμού μου:

>Γιατί γράφουμε ποιήματα;
>Τι μας ωθεί;
>Τι μας εμπνέει;
>Τι θέλουμε να πετύχουμε;

Φυσικά δεν πρόκειται να απαντήσω εγώ σε αυτά τα ερωτήματα. Θα χρειαζόταν  να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο. (Μπορεί κάποτε να το γράψω ). Προς το παρόν  όμως με καλύπτουν οι πιο πάνω στίχοι. (Θα ήθελα να τους είχα γράψει εγώ. Αλλά… πού τέτοια τύχη!)

Όμως και ο  αείμνηστος Στέλιος Γεράνης, ιδρυτής και πρώτος Πρόεδρος της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά, με ένα ποίημά του  ονειρεμένο,  είχε κάποτε  επαναφέρει  το ενδιαφέρον μου για τη συγγραφή ποιημάτων,  όταν είχα αρχίσει να το χάνω:

Προσκλητήριο

Διαβείτε το κατώφλι μου,  π ο ι η τ έ ς !
Άλλην  ελπίδα αναπνοής δεν έμεινε στο δέντρο μου,
πάρεξ απ’ τη δική σας. Ρίξτε το σπόρο σας τον εύφορο
σ’ αυτόν εδώ το χέρσο αγρό, που πάω να τον φυτέψω
και χρείαν έχω από νερό,
χρείαν έχω από τ’ αστέρια σας κι από την εμπνοήν σας.
Σας προσκαλώ στο δείπνο μου,  π ο ι η τ έ ς,
να γίνει ο άρτος μου γλυκύτερος,
ν’ αναστηθεί ο λόγος μου ο νεκρός,
να τον ακούσουν οι ληστές της γης
και να ντραπούν του κόσμου τούτου οι δολοφόνοι.
Διαβείτε το κατώφλι μου,  π ο ι η τ έ ς…

Στέλιος Γεράνης

2. Στο “Περιθώριο” μιας πολύ  παλιάς εφημερίδας είχα βρει και κάποιες άλλες σκέψεις, που με βοήθησαν. Ενώ  δηλαδή είχα την επιθυμία και την έμπνευση να γράψω,  κάτι σαν δέος με εμπόδιζε κάθε φορά. Από τότε όταν νιώθω το ίδιο δέος ανατρέχω στο απόκομμα που το έχω πάντα πρόχειρο, το διαβάζω και ανακτώ και πάλι το κουράγιο μου.  Για όσους νιώθουν παρεμφερείς δισταγμούς παραθέτω αυτές τις γραμμές, ως ασήμαντο μικρό δωράκι,  για την επέτειο της 21ης Μαρτίου:

«Το πανανθρώπινο πνεύμα, στην ανά τους αιώνες ανέλιξή του, τρέφεται από τα μεγάλα λογοτεχνικά και ποιητικά έργα. Αυτά που επιβιώνουν μέσα στο χρόνο.

Ωστόσο η πνευματική ζωή κάθε λαού, σε κάθε νέα εποχή, δηλαδή  η  «μήτρα» μέσα στην οποία κυοφορούνται τα αυθεντικά και από τη φύση τους σπάνια μεγαλουργήματα συντελείται όχι μόνο με τη λατρεία  των κορυφαίων , αλλά και με το δημιουργικό μόχθο, που συνηθέστατα αποφέρει μέτρια, ακόμη δε και ασήμαντα, αποτελέσματα.

Αυτός είναι ο κανόνας- σκληρός αλλά αδήριτος – του καλού πνευματικού αγώνα.

Όμως η αποκλειστική συναναστροφή με τα υψηλά, ίσως να μας περιόριζε στον στείρο σχολαστικισμό και πιθανόν να μας οδηγούσε, τελικά, ακόμα και στο θάνατο του πνεύματος! Γι’ αυτό ας μη ξεχνάμε την εικόνα που μας είχε δώσει ένας Άγγλος σοφός, όταν είπε:

Οι κορυφές της ποίησης υπάρχουν αποκλειστικά και μόνο, επειδή οι πλαγιές που οδηγούν σ’ αυτές είναι γεμάτες από…  σώματα ελασσόνων ποιητών.’

Όχι σπάνια, στα πνευματικά μας πράγματα, απαντά το φαινόμενο να λοιδορούνται και να περιφρονούνται οι πνευματικοί εργάτες του σήμερα, επειδή δεν έχουν, φυσικά, το ανάστημα του Αισχύλου, του Σέιξπιρ, του Ντοστογιέφσκι.»

3.Πάνω στις σκέψεις αυτές και βέβαια στη  ρήση του Σωκράτη, που μέσα από το κελί τού μελλοθανάτου , σκέφτηκε να προστατέψει  τους ποιητές του μέλλοντος , βασίστηκε κι ένα δικό μου ποίημα, με τίτλο «πλαγιές», που  αρχικά το είχα γράψει πιο πολύ για μένα, αλλά  που τώρα με την ευκαιρία αυτή, ευελπιστώ ότι  μού εκχωρείται,  τρόπον τινά, η τιμή και ή άδεια να  το κοινοποιήσω και στα μέλη της Διασπορικής:

Πλαγιές

Αρχαία μου θεμέλια- γεροί μου πρόποδες,
αρχαίοι ελληνικοί θεοί – και ημίθεοι έλληνες,
όπου κι αν σκάψουμε , σ’ αυτήν εδώ  τη γη
που μας εγκαταστήσατε,
κίονες θα βρούμε ιερούς- τους εαυτούς σας
κι από πάνω λίγη χλόη και πεύκα που καίγονται.
Κι εμάς , για λόγους άγνωστους
μας προορίσατε να οργανώνουμε θυσίες
και να  διαιωνίζουμε τη λατρεία σας,
ακολουθώντας πιστά και πειθήνια
τις τέσσερεις λέξεις της επιγραφής σας:
«Μη πατάτε το πράσινο».

Ψηλές μου κορυφές - ολόφωτες αιχμές,
νέα παγκόσμια άστρα- και πνεύματα εγκόσμια,
όπου κι αν ξετυλίξουμε τους πάπυρους
που μας κληροδοτήσατε,
ψυχές  θα βρούμε, έμπιστες -τους εαυτούς μας
και από κάτω λίγη χλόη και πεύκα νεοσσούς.
Κι εμείς, οι άγνωστοι λόγιοι
προοριστήκαμε να αγναντεύουμε ουτοπίες
και- δίχως φθόνο- να ζηλεύουμε τη μοναξιά σας ,
ετεροφωτιζόμενοι από τη δόξα
που εμείς οι ίδιοι σας κατοχυρώσαμε:
«Απαγορεύεται η άνοδος».

Πλαγιές μου αχανείς – εκτάσεις μου αφιλόξενες
μονοπάτια δύσβατα – και βράχοι αλάξευτοι,
όπου κι αν καταμετρηθεί η ασημαντότητα
που μας καταδικάσατε,
κορμιά θα βρείτε ισχνά, ελάσσονα, τα … έργα μας,
πάνω στη λίγη χλόη και τα πεύκα που ελπίζουνε.
Κι εμείς οι άγνωστοι- άγνωστοι,
αλαφροήσκιωτες και ανεκτίμητες πλαγιές  Ενός ολύμπου,
σπρώχνουμε καροτσάκια, γεμάτα απ’ το βαρύ μας τίποτα,
προς την « Πλατεία αβησσυνίας», ικετεύοντας συγγνώμες
για την έμπνευσή μας, με μόνον αρωγό Κάποιον σωκράτη:
«Μουσικήν ποίει και εργάζου….» 

(Άρις Αντάνης)

4.Για τους πιο πάνω λόγους, λοιπόν, μπορώ να πω ότι γράφω και εγώ λίγα ποιήματα.

Θα μπορούσα να προσθέσω κι άλλη μιαν αιτία: ότι είμαι  κι εγώ ένας Έλληνας, αφού η ποίηση των Ελλήνων κρατάει επίσημα την παράδοση από το 800 π.Χ., μεταφέρεται από γενιά σε γενιά και, αν μήτι άλλο, αποτελεί μια τρανή απόδειξη της Ελληνικότητάς μας.

Πράγματι τα ανθρώπινα πάθη, τα αισθήματα και  τα συναισθήματα των σημερινών Ελλήνων,  όχι μόνο δεν διαφέρουν από τους αρχαίους  Έλληνες, αλλά  είναι εκπληκτικό και αξιοθαύμαστο  φαινόμενο, για να μη πω αδιανόητο, το πόσο όμοια είναι, αν συγκρίνουμε τον αρχαίο και το νέο  Έλληνα λυρικό ποιητή.

Και για να φανεί η σπουδαιότητα και η  χρησιμότητα της ποίησης στην κατοχύρωση  της προέλευσής μας , θυμηθείτε ότι ανατρέχουμε πάντα σε αυτήν, και  κυρίως όταν έχουμε στερέψει από άλλα επιχειρήματα ή όταν μιλάμε ή ντρεπόμαστε για κάποιες σημερινές τάσεις ή και ελαττώματά μας.  Δείτε, τώρα τελευταία που όλοι είναι εναντίον μας, τα  στοιχεία  που ανασύρουμε από την αρχαία μας ποίηση, τη γλώσσα,  την ιστορία, τα κατορθώματα των Ελλήνων, επικαλούμενοι το ένδοξο παρελθόν μας, για να δείξουμε την αξία μας. Τόσον καιρό τα είχαμε ξεχάσει. Και στο μέλλον μάλλον θα τα ξαναξεχάσουμε.

Η ιδιοσυγκρασία  των Ελλήνων, η θυμική τους συμπεριφορά, η ευαισθησία,  οι αντιδράσεις μας, η «ψυχούλα» μας η ίδια  είναι ακόμα εδώ, ίδια και απαράλλαχτη, επί 3000 χρόνια. Και αυτό πηγάζει,  αλλά και καταδεικνύεται και από την Ποίηση.

5.Όμως, με τη βεβαιότητα ότι  δεν περιμένουμε από την Ποίηση να μας προσφέρει υλικά οφέλη  και οφίτσια, θα ήθελα να επισημάνω ότι υπάρχουν και κάποιοι  άλλοι λόγοι που, εμένα προσωπικά, με προτρέπουν να γράφω ποίηση, όπως πχ.:

α) Ένας είναι  το .. «εγκόλπιο» του Reiner Maria Rilke , «Γράμματα σε ένα νέο ποιητή», ένα μικρό, εύπεπτο και εύχρηστο βιβλιαράκι, ένα «ευαγγέλιο… τέχνης»,  το οποίο συνιστώ ανεπιφύλακτα:

«…Βυθίσου στον εαυτό σου και αναζήτησε την αιτία που σε κάνει να γράφεις… Αναρωτήσου: Θα πέθαινες αν σου απαγόρευαν το γράψιμο; Αν πεις ναι, τότε πλάσε τη ζωή σου σύμφωνα με αυτή την ανάγκη… Μη καταφρονείς την καθημερινότητά σου αν τη θεωρείς φτωχή. Καταφρόνησε τον εαυτό σου που δεν είναι αρκετά ποιητής για να καλέσει τα πλούτη της… Αν είσαι πραγματικός ποιητής, μπορεί να χρειαστεί  ακόμα και να απαρνηθείς αυτή σου την ιδιότητα… (Σ.Σ. Αυτό ίσως παραπέμπει στο  ότι δεν είναι θέμα ποιότητας στίχων, αλλά ποιότητας… στόχων!)»  

β) Και βέβαια κάποιες αξιωματικές, θα έλεγα, αλήθειες, όπως :

>σήμερα οι άνθρωποι δεν αναζητούν αξίες, αλλά οι αξίες ψάχνουν για ανθρώπους.
>Η ποίηση έχει εραστές δεν έχει αγοραστές.
>Υπάρχουν ανάμεσά μας ποιητές που δεν έχουν γράψει τίποτα , όπως υπάρχουν κι άλλοι που γράψει τόμους και δεν είναι τίποτα.
>Μη λυπάσαι τον ποιητή που δεν έχει Κοινό, αλλά το Κοινό που δεν έχει ποιητή.

6.Τώρα, ίσως ρωτήσει κάποιος:   Και τι είναι  ποιητής;

Θα απαντήσω πολύ… εύκολα, αν και νομίζω ότι σε όλους μας είναι γνωστό.  Ο Ποιητής Ντέρεκ  Γουόλκοτ- βραβείο Νόμπελ 1992- είχε πει ότι «οι μυθιστοριογράφοι δεν είναι παρά απογοητευμένοι… ποιητές». Και είχε προσθέσει ότι «η ποίηση είναι η ομορφιά του νου, αλλά αυτό που λέμε ‘ποιητής’ δεν υπάρχει. Υπάρχει ένας άνθρωπος που γράφει στίχους και ίσως μια μέρα  τύχει να γράψει κάτι καλό

Εγώ  φυσικά δεν ξέρω τι είναι ποιητής. Ξέρω όμως με σιγουριά  να πω ποιος δεν είναι: Εγώ!

Γι αυτό θα κλείσω την πολυλογία μου- ευτυχώς θα πείτε- με δυο τετράστιχα από ένα δημώδες ποίημα,  κι άλλα δύο τετράστιχα  από ένα ποίημα  του Κωστή Παλαμά, που είναι  τόσο επίκαιρα όσο και χαρακτηριστικά της τωρινής περιπέτειας, μίας από αυτές που διέρχεται συχνά η πολύπαθη πατρίδα όλων μας και που συνθέτουν την  πολύχρονη και τρικυμισμένη ιστορία της:

Ποτέ δεν ετραγούδησα
μηδέ τραγούδια ξέρω
μα τώρα για τους φίλους μου
και για τους ιδικούς μου,

θα ειπώ τραγούδι χλιβερό
και παραπονεμένο
να πάει η φωνή μου σύγνεφο,
να πάει η φωνή μου αντάρα.

Δημώδες

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς
μήτε λεβέντες η Όσσα
ραγιάδες έχεις, μάνα γη,
σκυφτούς για το χαράτσι,

κούφιοι κι οκνοί καταφρονούν
τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα
και των αρχαίων παλιάτσοι.

Κωστής Παλαμάς

Και του χρόνου να έχουμε υγεία για να γιορτάσουμε πάλι την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

Άρις Αντάνης

Ειρμός της ποίησης

Με ρίχνει αυτή η οχλαγωγία
με φθείρει αυτή η καθημερινότητα
με βλάπτει αυτή η εγωλατρία
ο πόνος του αβέβαιου του αύριο
με ρίχνει κι η επίκτητη η τάση
προς το ασύμβατο συμφέρον ολοταχώς.

 

Πόσο θα ήθελα να ξεχαστώ μες στην αφάνεια
και έτσι μόνος τους δρόμους άσκοπα να περπατώ
σαν άπειρος και αμαθής.
Να περπατώ τα δύσβατα προδιαθέσεων
κι ένα καλάμι να καβαλικεύω ο ανόητος
να ξέρω όσο πιο λίγα γίνεται σαν συμβιώνω.

Όσο κι αν πέφτω
όσο βαθιά στο μένος των αντιλήψεων κι αν βρεθώ
όσο και αν ο κόσμος δεν με αφήνει
ανήμερα της θλίψης πια να ξεχαστώ,
με κείνη τη μαγεία στον ειρμό της ποίησης
από το άμα κάθε λογικής σαν αφελής θα αφεθώ.

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Leave your Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>