Εραστές του ονείρου και του φόβου

Share

Δάση, λιβάδια, πράσινοι αγροί,
παλιά τετράδια, αλλοτινοί καιροί,
λιόλουστες μέρες, ξάστερες βραδιές,
αγνές αγάπες σε άμαθες καρδιές,
του ονείρου και του φόβου, οι εραστές.

Λίμνες ποτάμια, γάργαρα νερά
ξένοιαστα γέλια κι ανέμελη χαρά,
εξατμιστήκαν στου ανέμου την πνοή
μέσα απ΄ τα χέρια, που χτίζαν τη ζωή,
του φόβου και του ονείρου, οι νοσταλγοί. Continue reading “Εραστές του ονείρου και του φόβου”

Η Ελλάδα είναι ο… Τρόπος μου!

Share

 

Πώς βλέπω…
Πώς ριγώ
Πώς γράφω στα τετράδια τα κύματα…
Πώς ερωτεύομαι του γλάρου , τα πετάγματα..
Πώς αγαπώ τις λέξεις, τα σκιρτήματα…
Ελλάδα είναι ο τρόπος για να ζω, με των νησιών τις συλλαβές
και των βουνών καμπυλωτές περισπωμένες, Continue reading “Η Ελλάδα είναι ο… Τρόπος μου!”

Στους Ήρωες: Σολωμό και Τάσο

Share

Ιωάννης Παναγάκος

Τ’ Αυγούστου οι δεκατέσσερις ήταν θλιμμένη μέρα
κι είχε μαυρίλα ο ουρανός και τ’ άστρο της καρδιάς μας
γιατί έφυγε ένας ήρωας απ’ τ’ άδικο το χέρι
του Τούρκου του δερβέναγα κι απ’ της Τουρκιάς το μίσος
που κάθε μέρα, κάθε αυγή τον ήλιο τον ντροπιάζει
και τα νερά και τα σπαρτά κι η φύση αποτροπιάζει
γιατί την Κύπρο κούρσεψαν, της εμορφιάς το κάλλος.
Στ’ Αυγούστου δεκατέσσερις ο Τάσος κηδευόταν
και τον ξεπροβοδούσανε στης δόξας τα λημέρια
οι σύντροφοί του, οι αετοί στο πύρωμα του αγώνα. Continue reading “Στους Ήρωες: Σολωμό και Τάσο”

Απογοήτευση

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Πού θα σε βρω
μού ‘λειψε της καρδιάς η ζεστασιά που μού ‘ταξες;
πώς θα τη βρω
την ξελογιάστρα θύμηση
εκεί που συ την άφησες;
Δεκαπενταύγουστο έχουμε σήμερα
γιατί την άφησες;

Τη γνώρισα τη σκέψη σου
στο πόμολο της πόρτας κολλημένη,
συνέχισε να θολώνει τη γιαλάδα του μετάλλου
όταν χάθηκες…
ποτέ μου δεν τη σκούπισα. Continue reading “Απογοήτευση”

“Σημαία”

Share

 Τα σέα και τα μέα μου…

                                                                                   Άρις  Αντάνης

(Εξαιρετικά αφιερωμένο
στον αξιότιμο Υπουργό Παιδείας,
Έρευνας και Θρησκευμάτων)

Προειδοποίηση:

Αυτό το κείμενο, μετά την πρώτη ανάγνωση… αυτοκαταστρέφεται!

Γι αυτό το λόγο, αυτό το κείμενο,  παρακαλώ μη το προσπεράσετε. Όπου κι αν το βρείτε, μη το αγνοήσετε. Πρόκειται για  ένα μυστικό. Είναι μια ιστορία. Δεν είναι πραγματική. Είναι μια φανταστική ιστορία, ένα αποκύημα της φαντασίας τού συγγραφέα. Αν και έχει γραφτεί σε πρώτο πρόσωπο, ο υποτιθέμενος ήρωας δεν είναι ο υποφαινόμενος… αντιήρωας. Γι’ αυτό και πάσα ομοιότης οφείλεται σε απλή σύμπτωση.  Όλα είναι φανταστικά. ( Όλα,  εκτός από τη… σημαία!)          

Προοίμιο

Ονομάζομαι Γεώργιος Χαλιώτης. Είμαι ένας άσημος, ασήμαντος και απλός άνθρωπος. Το όνομά μου είναι άγνωστο. Κανείς δεν επρόκειτο να το βγάλει ποτέ στην επιφάνεια. Το όνομα «Γεώργιος Χαλιώτης» θα έμενε για πάντα στην αφάνεια, αν… Continue reading ““Σημαία””

Τι κι αν με πολιορκείς!

Share

©Πιπίνα Έλλη (Elles)
Σύδνεϋ, 26/6/17

Τι κι αν ποικίλα με πολιορκούν
τα σκαμπανεβάσματά σου ΖΩΗ…
Τι κι αν διαρκώς με παιδεύεις
Μ’ απροσδόκητες αντιξοότητες!

Ξέρε το δεν είμαι έρμαιο
της Μοίρας μου… Εσένα!
Νους και Ψυχή με όπλισαν
μ’ εφόδια αξεπέραστα!

Τρέφω το πείσμα της Ψυχής
που ξέρει να γιατρεύει
πληγές π’ ανοίγουν
στο διάβα σου… Continue reading “Τι κι αν με πολιορκείς!”

Στον Ποιητή…

Share

Να περπατήσω γύρεψα
στο σώμα της γραφής σου,
με λέξεις πλάνες, αθώες συλλαβές,
θαυμαστικά κι αλήτισες προτάσεις.
Ν’ αφήσω στίχους ταπεινούς
στην άκρη των χειλιών,
να προσκυνήσουν δίψηφα
την άχνα της φωνής σου, Continue reading “Στον Ποιητή…”

The Medusa Glance

Share

The ceaseless wanderings of a recalcitrant self

 

The Medusa Glance is a present-day triptych, a rich and profoundly nuanced contemporary narrative, sensitive to all the immanent and minute shades of reality, aspiring to embrace and incorporate the whole spectrum of lived experience. As a key motive, the author invokes Medusa, the female monster with venomous snakes on hear head. Stricken with fear, we are nonetheless tempted to be immersed in the poetic universe of Manolis. The epigraph characterizes the bold enterprise of the author aimed at the explicitation of the inner architecture and dynamics of experience, at the renewal of narrative practices and at the constant (re)negotiation of identity. The reader is swept away by a polychromatic tempest of verbs and embarks on a journey guiding him to the dimension of the minute and infinitely multifarious undulations of sublunary consciousness. Continue reading “The Medusa Glance”