Απογοήτευση

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Πού θα σε βρω
μού ‘λειψε της καρδιάς η ζεστασιά που μού ‘ταξες;
πώς θα τη βρω
την ξελογιάστρα θύμηση
εκεί που συ την άφησες;
Δεκαπενταύγουστο έχουμε σήμερα
γιατί την άφησες;

Τη γνώρισα τη σκέψη σου
στο πόμολο της πόρτας κολλημένη,
συνέχισε να θολώνει τη γιαλάδα του μετάλλου
όταν χάθηκες…
ποτέ μου δεν τη σκούπισα. Continue reading “Απογοήτευση”

“Σημαία”

Share

 Τα σέα και τα μέα μου…

                                                                                   Άρις  Αντάνης

(Εξαιρετικά αφιερωμένο
στον αξιότιμο Υπουργό Παιδείας,
Έρευνας και Θρησκευμάτων)

Προειδοποίηση:

Αυτό το κείμενο, μετά την πρώτη ανάγνωση… αυτοκαταστρέφεται!

Γι αυτό το λόγο, αυτό το κείμενο,  παρακαλώ μη το προσπεράσετε. Όπου κι αν το βρείτε, μη το αγνοήσετε. Πρόκειται για  ένα μυστικό. Είναι μια ιστορία. Δεν είναι πραγματική. Είναι μια φανταστική ιστορία, ένα αποκύημα της φαντασίας τού συγγραφέα. Αν και έχει γραφτεί σε πρώτο πρόσωπο, ο υποτιθέμενος ήρωας δεν είναι ο υποφαινόμενος… αντιήρωας. Γι’ αυτό και πάσα ομοιότης οφείλεται σε απλή σύμπτωση.  Όλα είναι φανταστικά. ( Όλα,  εκτός από τη… σημαία!)          

Προοίμιο

Ονομάζομαι Γεώργιος Χαλιώτης. Είμαι ένας άσημος, ασήμαντος και απλός άνθρωπος. Το όνομά μου είναι άγνωστο. Κανείς δεν επρόκειτο να το βγάλει ποτέ στην επιφάνεια. Το όνομα «Γεώργιος Χαλιώτης» θα έμενε για πάντα στην αφάνεια, αν… Continue reading ““Σημαία””

Τι κι αν με πολιορκείς!

Share

©Πιπίνα Έλλη (Elles)
Σύδνεϋ, 26/6/17

Τι κι αν ποικίλα με πολιορκούν
τα σκαμπανεβάσματά σου ΖΩΗ…
Τι κι αν διαρκώς με παιδεύεις
Μ’ απροσδόκητες αντιξοότητες!

Ξέρε το δεν είμαι έρμαιο
της Μοίρας μου… Εσένα!
Νους και Ψυχή με όπλισαν
μ’ εφόδια αξεπέραστα!

Τρέφω το πείσμα της Ψυχής
που ξέρει να γιατρεύει
πληγές π’ ανοίγουν
στο διάβα σου… Continue reading “Τι κι αν με πολιορκείς!”

Στον Ποιητή…

Share

Να περπατήσω γύρεψα
στο σώμα της γραφής σου,
με λέξεις πλάνες, αθώες συλλαβές,
θαυμαστικά κι αλήτισες προτάσεις.
Ν’ αφήσω στίχους ταπεινούς
στην άκρη των χειλιών,
να προσκυνήσουν δίψηφα
την άχνα της φωνής σου, Continue reading “Στον Ποιητή…”

The Medusa Glance

Share

The ceaseless wanderings of a recalcitrant self

 

The Medusa Glance is a present-day triptych, a rich and profoundly nuanced contemporary narrative, sensitive to all the immanent and minute shades of reality, aspiring to embrace and incorporate the whole spectrum of lived experience. As a key motive, the author invokes Medusa, the female monster with venomous snakes on hear head. Stricken with fear, we are nonetheless tempted to be immersed in the poetic universe of Manolis. The epigraph characterizes the bold enterprise of the author aimed at the explicitation of the inner architecture and dynamics of experience, at the renewal of narrative practices and at the constant (re)negotiation of identity. The reader is swept away by a polychromatic tempest of verbs and embarks on a journey guiding him to the dimension of the minute and infinitely multifarious undulations of sublunary consciousness. Continue reading “The Medusa Glance”

Γιατί Πλάστη μου;

Share

Πιπίνα Δ. Έλλη

Πόση ομορφιά…
Αγαλλιάζει Νους, ψυχή
στο νεύμα τρυφερού ανέμου…
Στο χάδι του το ευγενικό
πώς τρεμουλιάζει η ίδια η ζωή!
Τα δέντρα αλαλιάζουν μεθυσμένα
κουβέντα στήνεται σε ύψος
και σε βάθος στα πράσινα
φυλλώματα…
στους πτερωτούς συντρόφους
στις όμορφες αθώες παρουσίες! Continue reading “Γιατί Πλάστη μου;”

Πιστεύω

Share

Εύη Κορώνη

Πιστεύω εις ένα γυρισμό,
όλων αυτών που φύγαν
μίαν ωραίαν ημέρα ή
ένα βράδυ μοναχικό.

Τώρα ήταν σειρά σου, φίλη μου.

Κι εγώ, έμεινα εδώ πίσω.
Σε τούτο τον κόσμο
να ζω και να ακούω
τον πόνο των ανθρώπων. Continue reading “Πιστεύω”

Ραχήλ Λιπστάιν

Share

Rachel Lipstein

(απόσπασμα από το κεφάλαιο:
Οι Εβραίες του ‘πύρινου κύκλου’)

©Δρ Πιπίνα Δ. Έλλη  
(Dr Pipina D. Elles)

Ο Καζαντζάκης με το που γνωρίζει την ‘Οβραία’ Ραχήλ[1], την αποκαλεί ‘‘Mitkampherin’’ (Συμπολεμιστίνα), και θεωρεί ότι ‘‘οι Οβραίοι είναι το αλάτι της γης’’[2].  Η Ελένη Καζαντζάκη, γράφει κάποιες σκέψεις της για την Ραχήλ, για την οποία λέει, ότι παρόμοια με την  Γαλάτεια και την αδερφή της Έλλη, έσπρωχναν τον Ν. Καζαντζάκη να αναλάβει πολιτικό αγώνα.  Αντίθετα πιστεύει ότι η Έλσα Λάγκεν  -επίσης Εβραία-, ‘‘…ένιωθε και σεβόταν τη φύση του”[3].  Continue reading “Ραχήλ Λιπστάιν”

Κράτα γερά…

Share

Ώρα περισυλλογής

Δεν σας χρωστώ τίποτα, δεν μου χρωστάτε τίποτα απ’ όλη τη δημιουργία που ξεπετάγεται κάθε τόσο εδώ τριγύρω. Χρωστάμε όμως όλοι στη δημιουργία, στην τέχνη και στη γνώση. Ο περίβολος είναι γεμάτος λουλούδια του κήπου των αισθήσεων, ο κήπος είναι γεμάτος αγάπη και έρωτα, ανθρωπιά και αρετή, παλαιές και νέες σκέψεις, σχόλια και στοχασμούς, εφευρετικότητα και πάνω απ’ όλα δημιουργικότητα.

Το όφελος

Αναλογιστήκαμε όμως ποτέ σε τι ωφελεί αυτή όλη η ενέργεια που συσσωρεύτηκε στις σελίδες της Διασπορικής Στοάς; Αναλογιστήκαμε από πού πηγάζει και προς ποια κατεύθυνση προορίζεται ή βαίνει αυτή η ενέργεια; Άσχετα από το τι αντιλαμβάνεται κανείς η πανδαισία δημιουργίας στις σελίδες και το σύνολο των ωρών που χρειάστηκαν οι δημιουργοί να στήσουν τις ιδέες τους σε ψηφιακή μορφή περιλαμβάνει το εύρος της ενέργειας που περικλείεται. Ποιος επωφελείται λοιπόν από τα 1500 έργα που εμφανίζονται εδώ; Κατά την ταπεινή μου γνώμη τίποτα δεν ωφελεί κανέναν άλλο εκτός της γνώσης. “μέγεθος δ΄ ἀναγκαῖον γνωρίζειν καὶ κίνησιν ᾧ καὶ χρόνον· ὥστε φανερὸν ὅτι τῷ πρώτῳ αἰσθητικῷ τούτων ἡ γνῶσίς ἐστιν·” (Αριστοτέλης). Ακόμη και η τέχνη είναι κλάδος της επιούσιας και πρωτοπόρου σημασίας γνώσης. Continue reading “Κράτα γερά…”

Άνοιξη

Share

Δέσποινα Παπαδήμου 

Γέμισε η Σαλονίκη
ανθρώπινα κορμιά
με όψη λουλουδιών, πουλιών,
φύλλων μαραμένων…

Ουράνιο τόξο σχηματίζουν στον ορίζοντα
κι ένα μικρό πουλί
παιδί ακόμα, γλυκό μωρό
κλαίει , ζητώντας λύτρωση:
του πόνου;
της πείνας;
του εγωϊσμού; Continue reading “Άνοιξη”

Ποιος…

Share

Ποιος είναι αυτός που κρύβεται πίσω απ’ τις βραγιές
κι ωστόσο ακούγονται τα βήματά του;
Το νιώθω ότι το κάνει επίτηδες
Τ’ ακούω ολοένα και πιο δυνατά αυτά τα βήματα,
που έρχονται κι έρχονται ως κοντά μου,
κι απάνω που στρέφω να τους μιλήσω μ’ ευγένεια
τα παίρνει και χάνονται το λαμπυρίζον φως, Continue reading “Ποιος…”

Αλλαγή Ηγεσίας

Share

Μανώλης Αλυγιζάκης
Καναδάς

Στο στόχαστρο του βομβαρδιστικού
χώρα που πρέπει ν’ αλλάξει ηγεσία
αποτυχημένη κυβέρνηση
ν’ αντικατασταθεί

βόμβες και τηλεκατευθυνόμενα βλήματα
θάνατος ακρίβειας σ’ εφαρμογή

εταιρεία αμυντικού εξοπλισμού
σ’ επιφυλακή Continue reading “Αλλαγή Ηγεσίας”

Το κρεμασμένο ησυχαστήριο

Share

©Πιπίνα Έλλη (Elles)

Το κρεμασμένο Ησυχαστήριο,
αρκεί.
Μαζί θ’ ανέβουμε
να δέσουμε ψυχή
εσύ κι εγώ!

Το οξυγόνο πλούσιο
θα μας αναφτερώσει
και σταυροφόροι
της Ύπαρξης εμείς,
θα μιλήσουμε της Πούλιας
στην Ανατολή της,
και θα φιλήσουμε
τον Αυγερινό,
στη Δύση του! Continue reading “Το κρεμασμένο ησυχαστήριο”

Θαλασσινό παράθυρο

Share

Πες μου για το παράθυρο εκείνο
που άνοιγε πάντα μέσα μας
γεμίζοντάς μας με θαλασσινό αγέρι
ορίζοντες, γλάρους, πανιά
Πες μου για τα πρωινά
που μας κρατούσε τη σκέψη αιχμάλωτη
στα γαλάζια παντζούρια του επάνω
καθώς τα ανοιγόκλεινε μια υποψία ταξιδιού
Κι όσο να πέσει το δείλι Continue reading “Θαλασσινό παράθυρο”

Διαθλάσεις

Share

Ήτανε πάλι στο μετρό η γεύση από κόλαση
Και χτες στον δρόμο απλώς
την ώρα που διέσχιζε την πόλη
μια υποψία ρήματος
Και τις προάλλες , λέει, στο αεροδρόμιο
την ώρα που ένα μας ταξίδι
έχανε απότομα φτερά
Κι ο άνθρωπος έπαιρνε τόσα στερητικά Continue reading “Διαθλάσεις”

Το Άσπρο Σπίτι

Share

 Ελένη Παπαφιλίππου

Το άσπρο σπίτι «εστέκετο εις τα περίχωρα των Πατρέων». Έτσι μήνυσε η Τασία στον αδερφό της τον Θανάση όταν του πρωτόγραψε για την αγορά του σπιτιού.

Ο Θανάσης είχε φύγει απ’ τα δεκάξι του για τη Νέα Υόρκη κι ενώ για δέκα χρόνια έστελνε κάθε μήνα χρήματα στις αδερφάδες του, μετά ούτε γράμμα ούτε γραφή. Οι δυο μεγαλύτερες είχαν καλοπαντρευτεί και τον είχαν ξεγράψει κι έμεινε η Τασία να μαζεύει τα δολάρια, αλλά μετά είπαμε, σταμάτησαν κι αυτά.

Η Τασία όμως δεν έλεγε να τον ξεχάσει. Ας μην απαντούσε πια στα γράμματά της, εκείνη συνέχιζε να του στέλνει τα νέα της κι εκείνα της γειτονιάς. Οι αδερφάδες της μέχρι να παντρευτούν και να φύγουν απ’ το δωμάτιο που έμεναν την είχαν «Τουρκίας νύφη», να τους πλένει και να τους σιδερώνει μέχρι να τυλίξουν η μία έναν υδραυλικό και η άλλη έναν μικροεργολάβο.  Ο Θανάσης ήταν ο μόνος άνθρωπος που της είχε χαρίσει ένα πατρικό χάδι όταν έγδερνε τα τρυφερά της γόνατα στην αυλή. Ο μόνος που την είχε παίξει και της διηγούνταν παραμύθια για πρίγκιπες και μακρινά βασίλεια. Continue reading “Το Άσπρο Σπίτι”

Δημοκρατικά αποφασίζουν

Share

Βροχή παγερή
πέφτει στην Ευρώπη
Από τον απόκρημνο βράχο του βορρά
μέχρι κάτω
στην αντιπέρα όχθη του εξαπατημένου ήλιου
κρύα νεροποντή
η υποκρισία

Οι άνθρωποι
σχήματα μελαγχολικά
στις πλατείες
Με απογοήτευση κοιτάνε
τα στόματα των παράνομων τραπεζιτών Continue reading “Δημοκρατικά αποφασίζουν”

Παράδοση

Share

Αθηνά Μελή

Πολύχρωμα πουλιά
την κόψη τ` ουρανού χαράσσουν
πορεία προς τους πόλους της ψυχής.
Σε ταραχοποιές σιωπές
κλειδώνονται οι σκέψεις
επεξάργαζονται τον ήλιο
με μια συμφωνία φωνηέντων
που πάνω στα φτερά τους
προσποιείται τον τυφλό. Continue reading “Παράδοση”

21st March 2017 – World Day of Poetry

Share
Diasporic Literature is continuing the tradition of a special edition of its periodical for the World Day of Poetry on March 21, as declared by the United Nations. Diasporic is promoting works of artists who cannot live without being creative and cannot create without poetry. The United Nations declaration page goes like this:

“Poetry reaffirms our common humanity by revealing to us that individuals, everywhere in the world, share the same questions and feelings. Poetry is the mainstay of oral tradition and, over centuries, can communicate the innermost values of diverse cultures. In celebrating World Poetry Day, March 21, UNESCO recognizes the unique ability of poetry to capture the creative spirit of the human mind.”

This time we thought it will be a good idea to call on all poets to participate in an edition also dedicated to a form of poetry that originated from Japan in the 15th century, haiku. So ‘can you haiku’ we asked and received works from about 58 poets around the globe.

This is encouraging enough, however how do we do justice to this wonderful form of laconic style poetry. Well please take the time to flip through the pages of our magazine below.

Η Diasporic Literature συνεχίζοντας μια πορεία άξιας αντιπροσώπευσης των ποιητών κατά την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στις 21 Μαρτίου, όπως ανακοινώθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη εκδίδει αυτή την ηλεκτρονική προσπάθεια πενήντα-οκτώ ποιητών. Ατόμων που δεν μπορούν να ζήσουν δίχως τη δημιουργία, που δεν μπορούν να δημιουργήσουν δίχως ποίηση.Το ανακοινωθέν των Ο.Η.Ε. λέει:

“Η Ποίηση επαναβεβαιώνει την κοινή μας ανθρωπιά με το ν’ αποκαλύπτει σ’ εμάς πως οι άνθρωποι, οπουδήποτε γης, μοιράζονται τα ίδια αισθήματα κι έχουν τις ίδιες ανάγκες. Η Ποίηση είναι ο στυλοβάτης της γραπτής και προφορικής παράδοσης για αιώνες τώρα, ενώ μπορεί να επικοινωνεί με τις ενδότερες αξίες ποικίλων πολιτισμών. Εορτάζοντας την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στις 21 Μαρτίου η UNESCO αναγνωρίζει τη μοναδική ικανότητα της ποίησης να συλλάβει το δημιουργικό πνεύμα του ανθρώπινου νου.”

Τι άλλο να προσθέσουμε, εκτός από τη δική μας δημιουργία στην ποίηση που συνοδεύει και δίνει αξία σε όλες τις άλλες τέχνες, όπως τη μουσική, την εικαστική κ.ά.; Απολαύστε, λοιπόν, ευατούς και αλλήλους μέσα από μια πανδαισία δημιουργίας χαϊκού την οποία προσφέρει στον κόσμο η Διασπορική.

Continue reading “21st March 2017 – World Day of Poetry”

“Άνθρωποι στο βαγόνι”

Share

 

Άνθρωποι στο βαγόνι

Κυριάκου Δημητρίου
Διηγήματα, εκδόσεις «Πορεία», 2016

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Δώδεκα  διηγήματα, δώδεκα πρωταγωνιστές, ανάμεσα στο πεπρωμένο και την  άρνησή του, την αμαρτία και την υποταγή, τη ζωή και τον θάνατο, και οι οποίοι, σύμφωνα με τους στίχους του ΄Αγγλου ποιητή Wystan Hugh Auden , που παρατίθεται ενδεικτικά από τον συγγραφέα στην προμετωπίδα του βιβλίου, «κατοικούνται από δυνάμεις  που υποκρίνονται ότι τις κατανοούν». Ο συγγραφέας επιλέγει σκόπιμα ήρωες (ή αντιήρωες) από διαφορετικές εποχές, άτομα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ίσως περιθωριακά, μοναχικά ως επί το πλείστον, με ιδιορρυθμίες και ιδιαιτερότητες –  χαρακτηριστικά που οξύνουν τη φαντασία, σε κείμενα που λογοτεχνικά είναι εξίσου αντισυμβατικά και αντιφορμαλιστικά όπως και οι ήρωες τους.

Continue reading ““Άνθρωποι στο βαγόνι””