Euphemisms of an old lady

Share

Translation into English by Irini Papas

The old lady had never learned anything else in her life except to drop blessings from her lips, as if the blessings sustained her.
Her eyelash colour faded, her face was a mass of wrinkles.

“Daughter, give me the votive candle so I may light it, and may you reign like a queen one day”.

On Sundays, in the courtyard under the vine, they’d turn on the radio.

“Daughter, bring the radio, and may you pick up soil and have it turned to gold in your hands”.

Continue reading “Euphemisms of an old lady”

«Ο Οθέλλος Ξαναγυρίζει»

Share

 «Ο Οθέλλος Ξαναγυρίζει» του  Νίκου Καζαντζάκη

Μία Πολυδιάστατη  Υπόθεση

© Δρ Πιπίνα Δ. Έλλη (Dr Pipina D. Elles)

Παρουσίαση στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ, Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών, Κυριακή 8 Αυγούστου, ώρα 6-8.30μ.μ., στην αίθουσα, Old Geology Lecture Theatre(A11), Old Geology Building The University of Sydney, yr. 1999. Σημειωτέον ότι πρόκειται για την παγκοσμίως πρώτη ανάλυση -παρουσίαση ετούτου του θεατρικού έργου του Νίκου Καζαντζάκη και έγινε παρουσία του κ. Γεωργίου  Στασινάκη, γνωστού Προέδρου της Παγκόσμιας Εταιρείας Φίλων του Ν. Καζαντζάκη.  Η παρουσίαση ετούτη συμπεριελήφθη στις εορτές για τα σαράντα χρόνια από τον θάνατο του Ν. Καζαντζάκη.

KEIMENO

Εισαγωγή

Ο Οθέλλος ξαναγυρίζει  του Ν. Καζαντζάκη, είναι θεατρικό έργο, γραμμένο σε πεζό λόγο και η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι η απλή δημοτική.  Χαρακτηριστικό στοιχείο ως προς τη δομή του έργου, είναι ότι συμπεριλαμβάνει τρεις πράξεις.

Εισαγωγικό σημείωμα στο τεύχος 848, έτος 1962, πληροφορεί ότι το θεατρικό ετούτο, παραχωρήθηκε από τη δεύτερη σύζυγο του Ν. Καζαντζάκη, Ελένη, στο περιοδικό Νέα Εστία και προφανώς ως εκείνο τον χρόνο, ήταν  ανέκδοτο. 

Ο Παντελής Πρεβελάκης σημειώνει ότι το έργο γράφτηκε στην περίοδο 1936-1937 και το χαρακτηρίζει: “Comedie Πιραντελλικής νοοτροπίας”[1]. Την ίδια περίοδο, ο Καζαντζάκης μεταφράζει για το Βασιλικό θέατρο, το έργο του Πιραντέλλο[2] Απόψε αυτοσχεδιάζουμε, το Φάουστ[3] του Γκαίτε και πολύ πιθανόν, τον Οθέλλο του Σαίκσπηρ, σύμφωνα με την άποψη του Πρεβελάκη[4]. Η επίδραση των έργων αυτών, στο θεατρικό του Καζαντζάκη Ο Οθέλλος ξαναγυρίζει, είναι διαφανής.
Continue reading “«Ο Οθέλλος Ξαναγυρίζει»”

Οκτώ Ποιήματα και δυο πεζά

Share

Οκτώ Ποιήματα και δυο πεζά, ωδές στη φύση

To ΟΚΤΩ και ΔΥΟ είναι ένας υπέροχος αριθμός

Πρόλογος

Δεν γνωρίζω τι είναι κείνο που μας έδωσε την ιδέα να κάνουμε αυτό το αφιέρωμα, ειδικά εφόσον σαν άνθρωποι του γραπτού λόγου που θέλουμε να πιστεύουμε ότι μας διέπει η λογική και η λογική αυτή προστάζει να μην πιστεύουμε σε ψήγματα της φαντασίας, της προκατάληψης, της μαντείας ή του αορίστου. Είναι όμως ευχής έργο το ότι καταφέραμε να συνδράμουμε σε μια προσπάθεια επίκλησης ενδιαφερόντων που μας αντιπροσωπεύει, εφόσον όλοι αγαπήσαμε και όλοι αγαπηθήκαμε κάποτε. Η ίδια συγκυρία με το αφιέρωμα ακριβώς δυο χρόνια πριν. Εσείς μπορείτε να κρίνετε αν πετύχαμε να αγγίξουμε τα πιο λεπτά σας συναισθήματα.

Continue reading “Οκτώ Ποιήματα και δυο πεζά”

«Ερωτική ενδελέχεια»

Share

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ (Οι Ποριώτες γράφουν)

                 «Ερωτική ενδελέχεια»
Θάλεια Καραμητσοπούλου
“Ολάνθη”

                      Γράφει ο:   Αρισ. Παν. Αντάνης

 

Η πρώτη φορά 

Είχαμε μεγαλώσει!
Είμαστε κι οι δυό εικοσιτρία,
κι ήταν η ντροπή μας τόση
που ο έρωτας μάς φάνηκε
βουνό, να μας πλακώσει…[]

 

Είναι το δεύτερο βιβλίο της Ποριώτισσας Θάλειας Καραμητσοπούλου. Και είναι  το πρώτο μέρος από μια τριλογία με τον ίδιο  τίτλο: Ερωτική Ενδελέχεια.

Ενδελέχεια είναι μια πολύ όμορφη αρχαιοπρεπής λέξη. Η έννοιά της εμπεριέχει αμφίρροπες   τάσεις. Από τη μια αναδεικνύει  συνεχή και ακατάπαυστη φροντίδα για κάτι που οφείλει ο άνθρωπος να κάνει. Κι απ΄ την άλλη κόπωση από αυτή την προσπάθεια. Continue reading “«Ερωτική ενδελέχεια»”

«Κάνε το καλό, καημένε…»

Share

Αν και τους όποιους δισταγμούς ενίκησες
τη ματαιοδοξία σου ακόμα δεν ενίκησες!
Κι αν θεωρείς πως τόσα έχεις προσφέρει
άλλοι, δύο και τρεις φορές τα πρόσφεραν,
κι όμως ποτέ κανείς δεν έμαθε γι’ αυτούς.
Κι η προσφορά αυτή δεν σπαταλήθηκε
εκεί που οι ίδιοι διάλεγαν, μα γιάτρεψε
των άγνωστων αδήριτες ανάγκες.

Continue reading “«Κάνε το καλό, καημένε…»”

Προσφυγιά στο Όνειρο

Share

Χαλάσματα…
Κομβόι χάντρες η ψυχή μου
χαρτογραφημένες αναμνήσεις και πλεούμενοι πόθοι.
Με τον μύχιο σφυγμό της
στο ημερολόγιο της λησμονιάς.
Προσφυγιά στο όνειρο…
Οδοιπορούσα με αβέβαια βήματα.
Θραύσματα ουρανού ατάκτως κρημνισμένα
κι ένα ναυάγιο ελπίδας χωρίς εισιτήριο.
Προορισμός το πουθενά.
Το «πουθενά στο όνειρο»
ή «το όνειρο στο πουθενά». Continue reading “Προσφυγιά στο Όνειρο”

Εσύ κι εγώ μαζί

Share

Άνθρωπε εαυτέ μου
που εσύ είσαι εγώ και εγώ εσύ,
Στο μονοπάτι με τις μαργαρίτες
μύρισα την ευωδιά της εικόνας σου
κι’ ένιωσα την ανάσα σου να ρουφά
από μέσα μου
την πορεία μου προς σε.
Σε συνάντησα στην πολύβουη ερημία
της ψυχής μου,
αγώι να κουβαλάς όνειρα.
Σε απάντησα στις μεγάλες πορείες
των χειλιών μας
προς το άπειρο.
Σε βρήκα, σαν δυο χελιδόνια φώλιασαν
στον ουρανό της καρδιάς μας.
Η ψυχή μου εσύ, ο κραδασμός σου εγώ. Continue reading “Εσύ κι εγώ μαζί”

Ο γείτονας γνωρίζει

Share

Ροδιές κατάφορτες λυγίζουν καθώς σείονται,
στημένες πίσω από τους πλεγμένους φράχτες,
φυλακίζονται στα μισοπεσμένα ψήγματα της μνήμης
θέλοντας να την πνίξουν.

Οι λασπωμένοι δρόμοι ελίσσονται αδιάβατοι
σαν η νεροποντή φτάσει απρόσμενα,
δέκτες της θύμησης μιας άγνωστης μάνας
με βήμα γοργό να τους διαβαίνει. Continue reading “Ο γείτονας γνωρίζει”

Επί τον τύπον των ήλων

Share

Το αγιάζι στην Ομόνοια ξυράφι
μα πιότερο κόβει η ερημιά του τοπίου
το άδειο που χάσκει πεινασμένο
η ενεδρεύουσα παντού απειλή.
Ο φόβος που σέρνεται παντού
τα βλοσυρά βλέμματα των περαστικών
το παγωμένο χαμόγελο
στους βιαστικούς διαβάτες. Continue reading “Επί τον τύπον των ήλων”

Για ποιον γιορτάζουν οι καμπάνες…

Share

©Πιπίνα Δ. Έλλη (P.D. Elles),
Σύδνεϋ, 19.12.‘16

Η Ελευθερία σήκωσε το κεφάλι,
απορημένη!
Περίμενε τόσον καιρό…
κανείς δεν την καλούσε!
Η Αρμονία την κοίταξε αδιάφορα
τυλιγμένη στ’ ολόλευκό της πέπλο.
Αιθεροβάμων, είχε επαναπαυθεί
στις δάφνες της!
Κουρασμένη η Ειρήνη
ύψωσε τ’ ανάστημά της
και κοίταξε ένα γύρω!
Ήτανε ακόμη ήρεμη,
ποσώς απόμακρη. Continue reading “Για ποιον γιορτάζουν οι καμπάνες…”

The Bookshop on Saint Andrew’s Street

Share

It’s no longer there…
a “We’ve Moved” sign placed up high…
some things can’t be moved immediately or afterwards
such as the pages, folded at the edges, to be read less
than to be recollected,
such as the queue in front of the cash register
such as the backbones of saints
I search for the bookshop on Saint Andrew’s Street…
terribly ill by its absence
after all, this is where the hours passed
their hours with me, and the hours search insistently
for that which can’t be moved or migrated,
which oppresses and suspends generations… Continue reading “The Bookshop on Saint Andrew’s Street”

Οι Καλικάντζαροι

Share

Χρονογράφημα του: Άρι Αντάνη 

Διάβαζα για άλλη μια φορά  το  βιβλίο  του ζεύγους  Αγγελικής και Δημήτρη Ζαχαρόπουλου  « Ο Πύργος με τους Καλικάντζαρους». Και για μια ακόμα φορά διαπίστωσα πόσο ωραίο παραμύθι είναι. Και πόσο έξυπνα γραμμένο! Θα πρέπει,  τώρα τα Χριστούγεννα, να το προμηθευτούν όλοι και να το κάνουν δώρο στα παιδιά τους. (Βλ. Εξώφυλλο).

Καθώς λοιπόν  τέλειωνα κι αυτή την ανάγνωση,  σκέφτηκα ότι  ταιριάζει να διαβαστεί  και από μεγάλους, και θα έπρεπε να το προμηθευτούν κι αυτοί. Γιατί κι εγώ που το διάβασα 3-4 φορές, μεγάλος είμαι. Δεν είμαι κανένα παιδί! Είμαι πάνω από 40.  (Μπορεί και… 140, αλλά ποιος μετράει τώρα!). Και κει που σκεφτόμουνα ότι είναι και επίκαιρο, λέω μέσα μου: «Θα πρέπει να το συστήσω και σε άλλους φίλους, αλλά, αυτό θα το κάνω αργότερα, γιατί τώρα θέλω να δω τις ειδήσεις». Continue reading “Οι Καλικάντζαροι”

Αδυσώπητη πόλη…

Share

Περπατώ στους λυπημένους δρόμους,
στη σιωπή των ρείθρων,
στην άγονη πλατεία των συναντήσεων.
Φάλτσοι αγώνες…
μετέωροι προορισμοί
κι ένας ανήφορος, σκοτάδι…
Χάσκουν οι ώρες, σε βιτρίνες άδειες,
σε κόκκινα ερωτηματικά,
σε μάτια κλειστά …
Σκοντάφτουν τα βήματα στην
άστεγη μοναξιά… Continue reading “Αδυσώπητη πόλη…”

Η γυναίκα στο έργο παραλλήλων και μη…

Share

Η γυναίκα στο έργο παραλλήλων και μη, προς τον Ν. Καζαντζάκη συγγραφέων, εντός και εκτός  Ελλάδας

©Δρ Πιπίνα Δ. Ελλη
(Dr Pipina D. Elles)
7/11/’16, Σύδνεϋ

Εισαγωγή στο κεφάλαιο του τίτλου…

Καθώς το θέμα διαπραγματεύεται τη θηλυκή παρουσία στα θεατρικά του Ν. Καζαντζάκη, είναι απαραίτητη η αναφορά στη γυναίκα, ως μονάδας του κοινωνικού συνόλου εν γένει, και σε άλλους συγγραφείς, των οποίων οι βίοι υπήρξαν παράλληλοι του βίου του Ν. Καζαντζάκη, και σε κάποιους από εκείνους των οποίων τα έργα μελέτησε ή μετάφρασε και που τον επηρέασαν. Continue reading “Η γυναίκα στο έργο παραλλήλων και μη…”

Καλός τεχνίτης

Share

Καλός τεχνίτης σπούδασα
με επιμέλεια υποδειγματική και αριστεία
Μάτια ανθρώπων διάβαζα εντατικά τις μέρες
μέσα και πάνω από τις ίριδες
μήπως συλλάβω όλα τα ίχνη του φωτός
Τις νύχτες μάζευα κατεδαφίσεις από άστρα
υπολείμματα ευχών Continue reading “Καλός τεχνίτης”

Καρδιά μου πώς αντέχεις;

Share

©Πιπίνα Δ. Έλλη
Σύδνεϋ, 17/11/16

Τ’ άστρα θωρούν την αδελφή τους
‘Γη’.
Κάτω από την ατμόσφαιρά της
την Θολή,
-προδίδει αναθυμιάσεις-
Σπινθηρίζει αέναα…

Σ’ ετούτο το
από Βελούδο Σύμπαν,
ξενίζει η τέτοια δραστηριότητα.
Η Πούλια κι ο Αυγερινός σιωπούν!
Ο Στησίχορος δεν βαρέθηκε να ποιεί
ο Ήλιος, κρατά την Απολλώνια
Άρπα του… και περιμένει. Continue reading “Καρδιά μου πώς αντέχεις;”

Ένα κορίτσι χόρευε στην Ύδρα

Share

ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
το φανελάκι το αντρικό
απ΄ τον ιδρώτα κολλημένο
πάνω στο λιγνό κορμάκι

ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
κάτω απ΄ το φανελάκι
να διαγράφονται τα τρέμολα
τα σόλα τα ακομπανιαμέντα

ένα κορίτσι χόρευε στην ύδρα
στη νυχτιά τη λαμπερή
κι όλο το Νησί να σειέται
στους τρελούς ρυθμούς του Continue reading “Ένα κορίτσι χόρευε στην Ύδρα”

Ο Προμηθέας Έλληνας

Share

Γιώργος Σταυράκης
μέλος του Δ.Σ της
ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

Δεν πάει καλά αυτός ο κόσμος.
Οι διεθνείς τραπεζικοί εγκληματίες
γεμίζουν με φέρετρα απόγνωσης τον κόσμο.
Οι αυτόχειρες αφήνουν τη σκόνη από το σώμα τους
και η τελευταία βροχή της άνοιξης την ταξιδεύει
στα σταυροδρόμια του αγώνα.
Δεν πάει καλά η χώρα μας.

Όπου κι αν στρέψουμε το βλέμμα ,
το χρώμα της ήττας και της προδοσίας
ζωγραφισμένο με αδρές πινελιές
στις φτωχές ψυχές των Ελλήνων.
Τ’ όραμα Δικαιοσύνη, της Ευρώπης
στον σκουπιδοτενεκέ της απληστίας. Continue reading “Ο Προμηθέας Έλληνας”

Έπος Λευτεριάς

Share

Είκοσι οκτώ του Οκτώβρη, τρεις η ώρα το πρωί·
οι στιγμές των ρολογιών καρφωμένες στο σκοτάδι·
κι’ ως να άνοιξαν οι πύλες, απ’ τους φύλακες του Άδη,
σαν ο Γκράτσι πήγε νά ’βρει των Ελλήνων την ψυχή.

Κι’ ως να εδάκρυσε η μέρα ξημερώνοντας βουβή,
σαν ο ίσκιος της τραβούσε κατά κει που λάμπει ο ήλιος
ενδοξότατος, τρανός, απ’ τ’ αθάνατο το σφρίγος
που, στου Έλληνα – φωτός, φωτοανεξάντλητη ροή – Continue reading “Έπος Λευτεριάς”

Ρεζέρβα

Share

Μες στο σακίδιό μου η απαραίτητη καρδιά
Ρεζέρβα
για τον χρόνο εκείνο
που ιατρικά ανακοινωθέντα
θα διαγνώσουνε την επιβράδυνση της σκέψης μου
την επιτάχυνση του φόβου μου
την αναστολή των πιο αυθόρμητων στιγμών μου
Και τότε θα είναι λες και έχω αποδημήσει
σε χώρα άγνωστή μου Continue reading “Ρεζέρβα”

Η γειτονιά μου η Καστρινή

Share

Η γειτονιά μου η Καστρινή
Τ’ ήταν εκείνη η γειτονιά…
Η γειτονιά η μαγική
πού ‘χε δικά της σύνορα
τον φωτεινό ορίζοντα
όλη ζωή και νιάτα!

Σοκάκι του γκαλντεριμιού
στου Κάστρου τα ισκιώματα
και στις χτισμένες τις αυλές
στις γρανιτένιες σκάλες
με τη γραμμή την κάτασπρη
την ασβεστοκαμωμένη…
Όλα στη λαμπρογειτονιά
των παιδικών μου χρόνων. Continue reading “Η γειτονιά μου η Καστρινή”