Ταχύτητα φωτός

Share

Γιώργος Μαρινάκης

Όταν δυο πλάσματα αισθανθούν μια έλξη αμοιβαία
κάποια στιγμή θα οδηγηθούν σε μια πορεία μοιραία
και από τότε είναι κοινός γι’ αυτούς ο χωροχρόνος
κι όταν δεν βρίσκονται μαζί θα τους ματώνει ο πόνος.

Σε μια τροχιά διαστημική δονούνται οι καρδιές τους
και σε πλανήτες μαγικούς πετάνε οι ψυχές τους,
κάτω από χίλιων αστεριών ενώνονται στο φως
κι ο έρωτάς τους γίνεται απόλυτος θεός.

Continue reading “Ταχύτητα φωτός”

Φύλλα Καπνού

Share

(απόσπασμα)

Please Login or Register to see the link.

Γραμμένο για έναν ποιητή, που σταυρώθηκε για την αγάπη

[…]
Νοτισμένο το χώμα
απ’ του Οκτώβρη τις πρώτες βροχές.
Το τοπίο έκλεινε
σε κύκλο του χρόνου
την όλβια συγκομιδή.
Κείνες
μυσταγωγοί των μικρών ωρών
έστεργαν σιωπηλές
καθισμένες σιμά
στων καπνών τις χλωρές αρμαθιές.
Απέριττα δοσμένες
στο κέντρισμα των φύλλων
περνούσαν το βελόνι
στη μεσιανή του καπνού φλέβα.
Continue reading “Φύλλα Καπνού”

Το μαργαριταρένιο δάκρυ

Share

Αγαπητοί μου φίλοι Καλή Ανάσταση
Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Μου ’πε ο παππούλης για να πάψω να πονώ
και η καρδιά να φτερουγά απ’ άκρη σ’ άκρη,
μες τις παλάμες μου να δει να το κρατώ
το σπάνιο μαργαριταρένιο δάκρυ.

Και γω χωμένος μες στους γήινους θησαυρούς
που μ’ αίμα πλήρωσα, μ’ απάτες και με ψέμα,
μ’ ανάστατη ψυχή και με παλμούς,
άνοιγα τις ντροπές μου δέμα δέμα. Continue reading “Το μαργαριταρένιο δάκρυ”

Διαχωριστική νησίδα

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

– Παγίδεψα την αγκαλιά μου
Μέσα στα συρματοπλέγματα του μίσους
Δεν άφησα λουλούδια να ευωδανθούν
Τρύπησε η σάρκα μου από πόνο.

– Φυλάκισες τη συγγνώμη
Πίσω απ’ τα κάγκελα του εγωϊσμού
Δεν άφησες τη γαλήνη να ευλογήσει τις φλέβες σου
Κατρακυλήσαμε χωρίς επιστροφή.

– Γέμισα αστραπές τα μάτια μου
Στου ερχομού σου το βουβό βηματισμό
Δίχως να ακούγεται μελωδικά η αγάπη
Στο άπνοο ταγκό δύο γιγάντων.

-Γέμισες μ’ αυταπάτες τις ελπίδες μου
Κρυμμένος απ’ το φως της ’ξομολόγησης
Χάθηκες από τα μάτια της ψυχής μου
Χάσαμε από τον στόχο τις ζωές μας.

-Παλαίψαμε γυμνοί στον ελαιώνα
Νικώντας τρεις φορές το θάνατο
Λιόδεντρα καρπερά ξεπεταχτήκαν
Στις τρυφερές καμπύλες και τα μπράτσα.

– Γέρος σπαργανωμένος πια ο πόνος
Στη βρεφοδόχο της μοιραίας μας στιγμής
Αναδαυλίζει άδοξα την φλόγα που ασθμαίνει
Καίγοντας τα ξερόκλαδα του γερο-ελαιώνα.

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Η Ουσία της Αγάπης

Share

Του Δημήτρη Καραλή

Ο Πέρσης ποιητής ‘Saadi’ κάποτε μέσα απ’ την πνευματική του έκσταση, βρέθηκε να περπατά πανευτυχής ανάμεσα σ’ ανθόκηπους του παραδείσου, πλημμυρισμένους από εξωτικά λουλούδια και σπάνια σε ευωδιά κάτασπρα τριαντάφυλλα.

Σκέφτηκε να μαζέψει λίγα στην ποδιά του να τα μοιράσει στους φίλους όταν θα γύριζε, αλλά η μυρωδιά τους ήταν τόσο έντονη που τον μέθυσαν πέφτοντας και η ποδιά του μαζί με τα τριαντάφυλλα.

Προσπαθώντας στο γυρισμό να διηγηθεί στους φίλους του τι είδε και τι μύρισε στο παραδεισένιο περιβόλι, δεν τα κατάφερε τελικά ο δόλιος. Η γλώσσα του ήταν πολύ φτωχή να περιγράψει τέτοιο είδος θεϊκού μυστηρίου.

Continue reading “Η Ουσία της Αγάπης”

Encore – Ακόμη

Share

«Η κοινωνία εδράζεται σε ένα κοινό σφάλμα
σε ένα έγκλημα που διαπράχθηκε από κοινού
».
Σίγκμουντ Φρόιντ

Του Γιώργου Βέη

Έχει ειπωθεί με την ανάλογη μάλιστα έμφαση ότι για τον Σίγκμουντ Φρόιντ «ο άνθρωπος είναι πραγματικά μια δαρβίνεια παραλλαγή, καταδικασμένη να παράγει πολιτισμό, ένας «λύκος» που πρέπει να ευχόμαστε να εξημερωθεί. Για να περισωθούν οι πολιτισμικές αξίες, ο λύκος πρέπει ν’ αφήσει την αυθεντικότητά του να γίνει απουσία και μνήμη, δηλαδή γλώσσα και συνείδηση.

Continue reading “Encore – Ακόμη”

Μεγεθύνσεις ενός παρελθόντος

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

2ος ΄Επαινος Διηγήματος στο 12ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Εταιρείας Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου . 2012

To δωμάτιο μικρό, μικρότερο απ’ ό,τι συνήθως. Λες και χαμήλωνε το ταβάνι απειλητικά πάνω απ’ την ανήσυχη σκέψη του. Σηκώθηκε απ΄το κρεβάτι όμοια με παιδί που ξυπνά αλαφιασμένο από όνειρο κακό. Γύρω του σκορπισμένα άδεια τενεκεδάκια μπίρας, πρόβαλλαν σαν μικρό ναρκοπέδιο στον ασταθή βηματισμό του. Ξανακάθισε βαρύς στο στενό, γυμνό από σεντόνια κρεβάτι. Απέναντί του το ψυγείο με την πόρτα ορθάνοιχτη, άδειο κι αυτό, προκαλούσε την πείνα και τη δίψα του.

΄Εψαξε νευρικά στις τσέπες του παντελονιού του. Δυο τρία τσαλακωμένα χαρτομάντιλα κι ένας σπασμένος αναπτήρας όλη κι όλη η συγκομιδή του.

Continue reading “Μεγεθύνσεις ενός παρελθόντος”

Αυτό που μας ενώνει μας χωρίζει

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Αυτό που μας ενώνει μας χωρίζει.
Κόπηκε ο ομφάλιος λώρος
αλλά εσύ πάντα είσαι δεμένος με μένα,
με το λώρο της αγάπης που δε θα κοπεί ποτέ.
Όσο κι αν βιάζεσαι να φύγεις μακριά.
Όσο κι αν πρέπει να φύγεις.
Όσο κι αν μισείς το να μένεις μαζί μου.
Όσο κι αν μισείς τον εαυτό σου που σε σπρώχνει
κοντά μου και μακριά μου.
Κρέμεσαι με μια αλυσίδα στην παλάντζα μου
που γυρίζει ασταμάτητα γύρω από τον άξονα
της Μάνας.
Όσο πιο πολύ γυρίζω τόσο η φυγόκεντρος δύναμη
σε σπρώχνει μακριά μου,
όσο πιο πολύ μεγαλώνεις τόσο πιο δυνατά γυρίζεις.
Όσο πιο πολλές είναι οι ανησυχίες σου,
όσο πιο διαφορετικές είναι οι αναζητήσεις σου
κι όσο πιο πολύ σε πετάει στα ουράνια,
τόσο πιο πολύ θες να πετάς.
Γιαυτό μ’ αγαπάς και με μισείς.
Κι όσο κι αν νιώθεις δεμένος μαζί μου
σε διώχνει η φυγόκεντρος δύναμη
μακριά από τον άξονά σου.
Γιαυτό με μισείς και μ’ αγαπάς.
Θέλεις, γυιέ μου, να υπάρχει εκεί πάντα
η αλυσίδα που θα σε στέλνει στα ουράνια
αλλά και θα σ’ αφήνει να επιστρέφεις
να χαλαρώνεις κοντά στον άξονά της ζωής σου.
Τη Μάνα σου

Εύχομαι Άντρια και Ιάκωβε,
να πετούν ψηλά τα παιδιά σας που μόλις παντρεύτηκαν
και να είναι κυκλωμένα από ουράνια τόξα,
αλλά πάντα να νιώθουν τη γλυκειά ζεστασιά στη φωλιά σας.
Με αγάπη
Ευαγγελία

Μια Ιστορία για Δυο Αγάπες

Share

« [252c] τὸν δ᾽ ἤτοι θνητοὶ μὲν ἔρωτα καλοῦσι ποτηνόν
ἀθάνατοι δὲ Πτέρωτα, διὰ πτεροφύτορ᾽ ἀνάγκην. »
  Πλάτωνος Φαίδρος

Ο Απόλλων βγαίνει με την Αφροδίτη;

Τι ‘ν’ αυτό που το λένε Αγάπη Σωκράτη, ρωτά η Διοτίμα, η μυστηριώδης γυναίκα από τη Μαντινεία. Δεν έχω ιδέα απαντάει ο Σωκράτης. Αν ο άνδρας δεδηλωμένος από το μαντείο σαν ο σοφότερος ανάμεσα στους θνητούς δεν γνωρίζει, τι ελπίδα έχουμε οι υπόλοιποι ν’ απαντήσουμε σ’ αυτή την ερώτηση;

Ένας τρόπος να προσεγγίσουμε αυτή την πεισματικά δύσκολη ερώτηση είναι να τη εξετάσουμε από δυο φαινομενικά αντίθετες και ασυμφιλίωτες στάσεις που κληρονομήσαμε από την Ελληνική Μυθολογία: αυτή της Αφροδίτης και του Απόλλωνα – τα δύο άκρα του φάσματος, ή ας πούμε καλειδοσκόπιο αγάπης. Αν πράγματι είναι ασυμφιλίωτοι μπορούμε να διαλέξουμε σαρκική αγάπη όπως εμπνέει η Κύπρια Αφροδίτη, θεά του Έρωτα, η οποία προσγειώνει την αγάπη στην ηδονή του σώματος, και η οποία, όπως η χορωδία στην Αντιγόνη προειδοποιεί, τρελαίνει άνδρες και γυναίκες, ή στην πνευματική αγάπη του νου, όπως τη θεόπνευστη του Απόλλωνα θεού του Ήλιου; Γιατί όμως να μην έχουμε και τις δυο; Κατά ένα τρόπο του λέγειν μπορούμε, αλλά πρέπει πρώτα να μάθουμε να μη φοβόμαστε τα ύψη. Διότι αγάπη κατά τον Πλάτωνα, δεν είναι ξεπεσμός αλλά ξεπέταγμα. Πριν όμως μάθει κανείς να πετάει προς τον Απόλλωνα, πρέπει να μάθει να κολυμπάει στα βαθιά και κρυφά θαλάσσια σπήλαια της Αφροδίτης. Κάθε αγάπη είναι παράδοξη, κάτι που τράβηξε τον Πλάτωνα και το Σωκράτη γιατί οι φιλόσοφοι αγαπούν τα παράδοξα.

Continue reading “Μια Ιστορία για Δυο Αγάπες”

Αναμένοντας

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Οι παπαρούνες κουβαλάνε τη θλίψη ενός Θεού
Σκύβουν, κοιτάνε την ψυχή του
Καθώς  κρατάει αγκαλιά τα πάθη των ανθρώπων
Μέσα  στα Πάθη της Αγάπης

Η άνοιξη περνά με την αναμονή μες στους ψιθύρους της
Μία καμπάνα περιμένει το μεγάλο σύνθημα
Όλα σωπαίνουν από ανάγκη να μιλήσουν

Continue reading “Αναμένοντας”