Το μαργαριταρένιο δάκρυ

Share

Αγαπητοί μου φίλοι Καλή Ανάσταση
Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Μου ’πε ο παππούλης για να πάψω να πονώ
και η καρδιά να φτερουγά απ’ άκρη σ’ άκρη,
μες τις παλάμες μου να δει να το κρατώ
το σπάνιο μαργαριταρένιο δάκρυ.

Και γω χωμένος μες στους γήινους θησαυρούς
που μ’ αίμα πλήρωσα, μ’ απάτες και με ψέμα,
μ’ ανάστατη ψυχή και με παλμούς,
άνοιγα τις ντροπές μου δέμα δέμα. Continue reading “Το μαργαριταρένιο δάκρυ”

Η Ειρήνη εις θάνατον

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Γυαλένιοι πύργοι στα σφυριά
Πωλούνται δίχως αμοιβή
Στο καταχείμωνο η σταριά
Θανεί, αναίματη πληγή.

Μάτωσε η ειρήνη και πονά
Μάτια ακίνητοι ουρανοί
Ξάγναντα ο εχθρός καιροφυλά
Κάθε παιδί και μια πληγή.

Ψελλίσματα σιβυλλικά
Πισώπλατη , αργή σφαγή
Σκυτάλη η ευθύνη ολογυρνά
Κάθε αχτίδα κι αφορμή.

Κομμάτια η ειρήνη σα σφαχτά
Η αγάπη πια δε διακονεί
Σε θέα η πτώση, η διαφθορά
Κι η κόρη εμπρός δακρυρροεί.

Λείπει απ’ το χώρο η ψαλμουδιά
Ανήλια κι άφωτη η γιορτή
Ξεχύθηκαν λαγωνικά
Οι αντίλαλοι μια οιμωγή.

Δεν έχει ανάσα στη χαρά
Παρόν και μέλλον που ασθενεί
Ο χρόνος άδειος προσπερνά
Η ειρήνη αργά ψυχορραγεί.

Ψυχές χτυπιούνται στη φθορά
Κι η κάθε μέρα είναι ποινή
Στο σάλπισμα κι αναφορά
Η Ειρήνη «απών» βράδυ πρωί.

Έπαινος από Αμφικτυονία Ελληνισμού

Ειρήνη

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Please Login or Register to see the link.

 

Ω, εκείνος ο Καιρός θα μπορούσε ν’ αγγίξει μια μορφή
Που να ‘δειχνε τι είχε η εποχή του Ομήρου

Δημιουργήσει ως μισθό ήρωα.

“Όλη της η ζωή δεν ήταν τίποτ’ άλλο παρά καταιγίδα,
Ζωγράφοι δε θα ζωγραφίζαν μορφή
Τέτοιων αριστοκρατικών γραμμών”, είπα,

“Μια τόσο ντελικάτη υψηλή κεφαλή,
Όλη εκείνη η αυστηρότητα μέσα στη χάρη,
Όλη εκείνη η γλυκύτητα μέσα στη δύναμη;”
Ω, μα η ειρήνη πού ‘ρχεται εν τέλει,
Ήρθε σαν είχε αγγίξει ο Χρόνος τη μορφή της.

© Άντρια Γαριβάλδη
Μετάφραση από το αγγλικό
του Please Login or Register to see the link.

Continue reading “Ειρήνη”

Το ρόδο της ειρήνης

Share

Άντρια Γαριβάλδη
Please Login or Register to see the link.

Αν ο Μιχαήλ, ο ηγέτης του Πνεύματος του Θεού
Σαν ο Παράδεισος κι η Κόλαση ανταμώσουν
Σε κοίταζε από του Παραδείσου το κατώφλι
τις πράξεις του θα λησμονούσε.

Χωρίς να συλλογίζεται άλλο πια για τους πολέμους του Θεού
Στη θεϊκή του κατοικία
Θα πήγαινε να υφάνει με τ’ αστέρια
Στεφάνι για την κεφαλή σου.

Και βλέποντας τον οι άνθρωποι όλοι να υποκλίνεται,
Κι άστρα λευκά να ψάλλουν τη δοξολογία σου,
Θα ‘φταναν επιτέλους στου Θεού την πόλη την τρανή
Καθοδηγούμενοι από τρόπους ευγενείς

Και θα διέταζε ο Θεός τέλος στον πόλεμό Του,
Λέγοντας όλα είναι πια εντάξει,
Και θα ‘φτιαχνε απαλά μια τριανταφυλλένια ειρήνη
Του Παραδείσου ειρήνη με την Κόλαση.

Continue reading “Το ρόδο της ειρήνης”