Στη Μοίρα

Share

Αλέκος Ν. Αγγελίδης

Γυρνώ σε τόπους μακρινούς,
κάτω από ξένους ουρανούς.
Χώρες εγνώρισα πολλές
και πλούσιες και θαλερές,
μα έχουν αλλιώτικες χαρές
και γλώσσα έχουν άλλη.

Continue reading “Στη Μοίρα”

Κάθισε φίλε

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Κάθισε και θα κάνουμε καφέ
καλέ μου φίλε.
Κάθισε να μιλήσουμε λιγάκι
δυο λόγια για την ξενιτιά, αυτή την άχαρη…
Πόσα κουτάλια είπες θέλεις ζάχαρη;

Ή μήπως προτιμάς να σε κεράσω
γλυκό του κουταλιού, με καρυδάκι
για να μου πεις εκείνο το ανέκδοτο που ξέρεις,
έχω καιρό και να γελάσω.

Continue reading “Κάθισε φίλε”

Γιορτάζεις Πατέρα

Share

Κι εσύ πατέρα τελικά μας ξεφορτώθηκες
απ’ τις φροντίδες σου τις καθημερινές
μένοντας σύντροφος σε ρυτίδες ηχηρές
που πια κυλούν δειλά στο μέτωπό σου.

Και ζεις
μες στα μαλλιά τα αραιά κι αδέσποτα
που σε φιλούν στις παρειές
μα και στο πρόσωπο
σαν μνήμες,
μνήμες που φεύγουν όπως ήρθαν
με την πρώτη στοχασιά την ανεξέλεγκτη.

Continue reading “Γιορτάζεις Πατέρα”

Η Μοίρα

Share

Με τη Μοίρα συνομιλώ στο λαβύρινθο της ζωής, ο στοχασμός μου παραμένει πάντα φωτεινός, αστείρευτος. Η Μοίρα λάμπει στην άκρη της οδού με τα ξέπλεκα μαλλιά της χορεύοντας στου αγέρα την ηχώ, αφέγγαρη νύχτα. Τα μαύρα μάτια της με κοιτάζουν σαγηνευτικά, επίμονα. Μέσα στη δίνη του κόσμου δε χάνω την πίστη, ξέρω να καρτερώ ακόμη σε συνθήκες αντίξοες. Η προσευχή καθαγιάζει το συντριβάνι της ψυχής σαν τη δροσοσταλιά της Άνοιξης. Το βλέμμα της Μοίρας μ’ ακολουθεί κάποια απρόσμενη στιγμή, κι ενώνεται με την ανταύγεια του αστεριού μου. Δε γνωρίζω της Μοίρας τα γραμμένα μα κάπως ξέρουν να μου μιλούν, μου διαγγέλουν τo δρόμο της ζωής. http://onesilos.com/all/wp-includes/js/tinymce/plugins/wordpress/img/trans.gifΤα γράμματά της κάπου-κάπου φεγγοβολούν μες στη σιγαλιά της άγρυπνης ημέρας. Ιδού, το φως των γραμμάτων της ξέρει να με σαγηνεύει με τις αμυδρές αποκαλύψεις της, όπως η ακτίνα του σεληννόφωτος που φέγγει έξω από το φεγγίτη σε ήρεμη νύχτα. Και θαρρώ πως η Μοίρα έρχεται να με χρίσει με το θεϊκό της μύρο που ευωδιάζει από παντού σαν πασχαλιά στο μεσονύχτι της Λαμπρής. Καθοδηγητικό φως που κατεβαίνει κατακόρυφα κι αγγίζει την κυτταρώδη μνήμη. Κάπου μες σ’ αυτή τη θεσπέσια ευλογία ακούω τη φωνή εντός μου. Το άκουσμα της φωνής στο καλτερίμι της ψυχής εκπέμπει στην κεντρική πλατεία, πλατεία Θεοφανίων.

Continue reading “Η Μοίρα”