Άλκιμο Έλυτρο

Share

Αφιερωμένο στην Ελληνίδα
μάνα – γυναίκα – σύντροφο – αδελφή – κόρη

 

Σε είδα να λαγγεύεις τη μοίρα μου
Σε εύκοσμους πύργους βαθυσκαφούς ίριδας,
Την ώρα που ο ήλιος έπινε των καημών τις ανάσες.
Σε άκουσα να τη σμιλεύεις
Με τις κορφάδες των ονείρων σου
Στη χρυσή παλίρροια των σταχυών του Αλωνάρη,
Μ’ ένα παιδιάστικο μαγιάτικο χαμόγελο στα χείλη.
Ένιωσα τον αθέρα της γλαυκής σου σκέψης
Να τη μετουσιώνει σε άυλη ολκή προς το στερέωμα,
Αργυρόλευκη αύρα χιονοσκέπαστων κυμάτων.
Καθορώ τον αρραβώνα μου στο σώμα σου
Μέθεξη ουράνιας στόχασης,
Συνειρμό ακτίνων ζωής,
Εκ πηγής μη αλωμένης, φωτός αιωνίου.
Ατενίζω την αγάπη μας
Βαρκούλα αυγουστιάτικο φεγγάρι
Ν’ αρμενίζει στο πέλαο.
Σε πέλαο γαλήνης και φωτός.

Continue reading “Άλκιμο Έλυτρο”

Κατανυκτικό

Share

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

Γενιές ευλογημένες των Ελλήνων

Άγιοι Αντρειωμένοι, Αγία Νιά,

Άγιε Γέροντα, Αγία Γριούλα,

Άγιο Μωρό.

Σεις οι δεκάδες Απόστολοι της Λευτεριάς Continue reading “Κατανυκτικό”

Πατρίδα μου

Share

Γρηγόρης Χριστιδης

Κοντα σου δεν αχει αγρια ο αγερας
ειναι η θαλασσα ρηχη και ηρεμη.

Κοντα σου ειναι η γαληνη ειναι το φως
αγνη ευωδια ψυχης αγαπημενη.

Κοντα σου η σιγαλια γαργαρο νερο
σαν γελιο μοιαζει σαν μουσικη ονειρεμενη.

Continue reading “Πατρίδα μου”

Της Αγάπης η Τριανταφυλλιά

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Κοιτάζω τις φωτογραφίες που μου φέρανε
Αυτοί που γύρισαν απ΄ του Βορρά τα μέρη
Αυτοί που θέλησαν εκεί να επιστρέψουνε
Περνώντας μέσα από τα τεχνητά των άλλων σύνορα

Κι είναι το σπίτι μου ξανά εμπρός μου
Πιο γερασμένο και μικρό
Κι είναι ο κήπος μου ξανά εντός μου
Πιο πικραμένος και ξηρός

Continue reading “Της Αγάπης η Τριανταφυλλιά”

Στην Αδελφότητα

Share

Αλέκος Ν. Αγγελίδης

Όταν μας πρωτομάζεψες τριγύρω σου μια μέρα
και τις καρδιές μας ζέστανες κάτω απ’ τα φτερά σου,
όλοι μας σ’ αγαπήσαμε, σα νά ‘σουνα Μητέρα
και συ μας σφιχταγκάλιασες σα νά ‘μασταν παιδιά σου.

Continue reading “Στην Αδελφότητα”

Ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός και ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν

Share

Εις ανάμνησιν του γενναίου 1821, που είμαι βέβαιη ότι εσείς οι μακρινοί αδελφοί μας της Διασποράς, θυμόσαστε πιο έντονα και σωστά από ό,τι κάποιοι από εμάς εδώ, στον τόπο όπου χύθηκε τόσο αίμα, για να είναι ελεύθεροι και να “παίζουν παιχνίδια” με την ιστορία στα κανάλια και αλλού…

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

«Υποτάξου πρώτα στη γλώσσα του λαού και, αν είσαι αρκετός, κυρίεψέ την». Έτσι αναφέρει κάπου στο «Διάλογό» του ο Σολωμός. Σ’ αυτή τη γλώσσα, τη Νεοελληνική Κοινή, γαλουχήθηκε στα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής του στο οικογενειακό του περιβάλλον και μέσα από τον προφορικό λόγο, γιατί το επίσημο γλωσσικό όργανο ήταν η Ιταλική στην Ενετοκρατούμενη Ζάκυνθο. Μετά τη δεκάχρονη παραμονή του στην Ιταλία για σπουδές, νέος 20 ετών, επιστρέφει το 1818 στην πατρίδα του που ήταν εκείνη την εποχή αγγλικό προτεκτοράτο.

Ένας ποιητής που δεν ήξερε να γράφει και να μιλά καλά την ελληνική γλώσσα επέστρεψε στην πατρίδα του γεμάτος ήθος, αγάπη, και με το πνεύμα της Ελευθερίας μέσα του (κάτι που είχε πάρει, μικρό ακόμη παιδί, από τους δασκάλους του Μαρτελάτο – ιεροδιάκονο – και Don Santo Rossi – καθολικό ιερέα, ο οποίος διώχτηκε από την πατρίδα του για τα φιλελεύθερα φρονήματά του- ). Continue reading “Ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός και ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν”

Μέχρι τα μπούνια

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Σε δέσανε στον Προμήθειο το βράχο
Παράφοροι συμπαραστάτες
Γλυκιά πατρίδα,
Κατάραχα τα φτερωτά γεράκια
Εκεί να περιμένεις,
Πού ‘χουν τα νύχια τους γαμψά
Και λάμπουν τ’ άρματά τους μες στη νύχτα.

Σηκώθηκαν νωρίς οι άχαροι
Με δόλια μέσα να σ’ ανεμοπνίξουν
Σου προκαλέσανε οργή καθώς
Η ασκήμια τους κοκκίνισε τη γης
Μες απ’ το σύννεφο μιας υποχθόνιας ντροπής
Αιματοπλουμισμένοι κι έτοιμοι να σε αδικολιώσουν.

Continue reading “Μέχρι τα μπούνια”

Αγωνίζομαι για μια ιδέα…

Share

“Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.”
Ανδρέας Κάλβος

Αγωνίζομαι για μια ιδέα που λέγεται Πατρίδα

Ιωάννης Παναγάκος

Μέσα στον ορυμαγδό της αλλαγής του κόσμου και τον πόνο ψυχής του σήμερα που χάνει, σαν άμμο μέσα από τα δάχτυλά του, τις αξίες του χθες, έρχονται στιγμές, που μου λεν κάποιοι φίλοι: «Τί αγωνίζεσαι, άνθρωπε! Δεν καταλαβαίνεις ότι το ποτάμι μας είναι στραβό, ότι είναι ο φταίχτης, αυτό που έχει στραβές όχθες, και, σα λαός, πρέπει να πληρώσουμε! Να πληρώσουμε, γιατί ο ρους μας, ρεμπελεύοντας στα “ρόζνοα”, “ρόζπνοα” και “ροζοφανή” ρεζιλέματα των “realities”, “ρουτί-νιασε τη ρουτίνα του στο ραχατλίδικο ραγιαδισμό και στον παχυδερμιαίο ωχαδερφισμό· στο ρυπα-ρό ρασιοναλιστικό ρεαλισμό, αλλά κι ακόμα, στην ρεπιασμένη και ρηξοθέμιδα ρουσφετολογία, στις χρηματικές ή χρηματιστηριακές ραδιουργίες, ρεμούλες και ρεγάλα, ως και στην αλλαξορα-χιαία τρυφηλότητα”!

Continue reading “Αγωνίζομαι για μια ιδέα…”

Κάθισε φίλε

Share

Ιάκωβος Γαριβάλδης

Κάθισε και θα κάνουμε καφέ
καλέ μου φίλε.
Κάθισε να μιλήσουμε λιγάκι
δυο λόγια για την ξενιτιά, αυτή την άχαρη…
Πόσα κουτάλια είπες θέλεις ζάχαρη;

Ή μήπως προτιμάς να σε κεράσω
γλυκό του κουταλιού, με καρυδάκι
για να μου πεις εκείνο το ανέκδοτο που ξέρεις,
έχω καιρό και να γελάσω.

Continue reading “Κάθισε φίλε”

Εδώ…

Share

Εδώ, στο γλαυκό κύμα της γαλάζιας άνοιξης
που πίνει ολόχυμο το θρόισμα του σταυρωτού πανιού
στο ξάστερο αεράκι,
πώς μπορεί να χωρέσει ένα μισό φεγγάρι!

Εδώ, που σπαρμένα σε κάθε στάλα Αιγαίου,
μυριάδες κομμάτια από φως
φλογίζουν το υγρό ρίγος του όνειρου,
πώς ν’ απλωθεί η ιδέα του σκότους!

Εδώ, ναι ’δω, στους ξανθούς κάμπους των καλοκαιριών
που κανένας χειμώνας, όσο τρανός κι αν ήταν,
δεν μπόρεσε να σβήσει την άνοιξη της αναπνοής τους,
πώς να ευδοκιμήσει ο βοριάς της Ανατολής!

Στη λιόστρωτη εδώ, γειτονιά των Θερμοπυλών
και στων Μαραθωνομάχων τις λόχμες,
που το άροτρο της ζωής γνέθει τις παλιές φορεσιές του ήλιου,
να τις θυμάται και να ορθώνεται,
να τις φορά και να φλογιέται η πέτρα,
πώς να σταθεί η ανολοκλήρωτη καρδιά!

Στις πνοηρρεούσες αστροφεγγιές του συνειδέναι, εδώ,
που μέσα τους ξεψυχούν
κι αιώνια ανασταίνονται οι υπάρξεις·
για της αγάπης τη σπορά·
πώς να ριζώσει το μίσος!

Εδώ, στο φεγγοβόλημα των καμπαναριών
στους Αναστάσιμους χτύπους της καμπάνας,
πώς θα μπορούσαν να υψωθούν σιδερόφρακτοι
στις καρδιές των αετών του Αρχιπελάγους
οι μιναρέδες των νέων Ασσασσίνων!

Εδώ, που το αίμα άσπρισε τους τοίχους των σπιτιών
κι η αγωνία των αθώων έβαψε έναν Ντελακρουά
στης Χίου το … συνωστισμό,
Ποιο ασκέρι αρνησιπάτριδων μπορεί να επιβιώσει!

Στο μονοπάτι ΕΔΩ, που δεν έχει γυρισμό,
απ’ της τιμής και του χρέους την πόλη,
κι απ’ του ήλιου τις φωτολαλιές,
κι απ’ του Ραδάμανθυ την κρίση,
ποιός θα αλλάξει τον ρουν του!

(C) Ιωάννης Παναγάκος

Copyright secured by Digiprove © 2010

Υπέρτατη Θυσία

Share

(Ο ιστορικός Θρύλος της θυσίας του Ήρωα της Κατοχής, εύζωνα Κώστα Κουκίδη, όπου έπεσε από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης τυλιγμένος με την Ελληνική Σημαία, Αθήνα, 27 Απριλίου, 1941. Βασισμένο σε επισταμένη έρευνα, και πληροφορίες από το Ιντερνέτ.)

*** Β’ ΒΡΑΒΕΙΟ, ΠΕΛ ΑΘΗΝΩΝ, 2006

(Το ανωτέρω έργο, σε ελαφρά διασκευή, παρουσιάστηκε στον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, 1940, υπό την Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης, στην νεόκτιστη θεατρική αίθουσα του «Σταθάκειου Κέντρου», την Κυριακή, 29η Οκτωβρίου 2006, 6.00 απογευματινή.

Τον χαρακτήρα της «ηλικιωμένης κυρίας» απέδωσε η συγγραφέας κι εκείνον της «φοιτήτριας» η γνωστή ηθοποιός, Μαίρη Βαρβατάκου).

ΤΕΛΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟΥ

ΣΚΗΝΗ

Ένα απόγευμα, σε πάροδο, κοντά στην πλατεία Ομονοίας, στην Αθήνα.

Continue reading “Υπέρτατη Θυσία”