Το παιδί και το …σκυλί!

Share

Κωνσταντίνος Νίγδελης

 

 

-Έλα, έλα, «χρυσούλη»!

Τσιμουδιά, μουγκαμάρα τρανή, ο «χρυσούλης».

-Μα… μα δεν έφαγες τίποτε, καλέ… Έλα, έλα…

Άκρα του τάφου σιωπή, ο «χρυσούλης», το καλό μου, αδιάφορος και πάλι, παρά τις εκκλήσεις και παρακλήσεις της ξανθιάς, με τα ολίγα κοιλιακά προγούλια κυρίας. Τίποτε.

-Καλέ! Τι θα γίνει με σένα, ε; Και επιτέλους θα θυμώσω… θύμωσα και δεν …δεν θα σε πάω βόλτα στο πάρκο το απόγευμα. Πάει, το πήρα απόφαση, σου κάμω όλα τα χατίρια και συ είσαι κακό, πολύ κακό παιδάκι. Αχάριστε, ε αχάριστε!

Ο αχάριστος, συγγνώμη ο «χρυσούλης», γύρισε το κεφαλάκι του. Την κοίταξε μάλλον αδιάφορα, ξύθηκε κομματάκι, χασμουρήθηκε και …και ξανακατέβασε την παμπόνηρη γκλάβα του.

-Καλά, καλά, θα δεις εσύ.

Continue reading “Το παιδί και το …σκυλί!”