Πάμε Βόλτα

August 9, 2009 By Frederika Apokidou
Share

Μεσάνυχτα! Ο παλιός καλός μου φίλος, ο ασημένιος ολοστρόγγυλος δίσκος, ήλθε και με βρήκε εδώ στην εξοχή αυτή τη φορά.

Κατηφόρησε το βουνό, έφεξε σκοτεινά βοσκοτόπια, μύρισε καπνό απ τις καμινάδες, γεύτηκε την αλμύρα του Ωκεανού, χάιδεψε φυλλωσιές δένδρων, πιάστηκε στης Άνοιξης τη μυρωμένη αγκάλη και ήλθε και στάθηκε στην αυλή μου. Τον είδα απ’ το παράθυρο να παραφυλάει πίσω απο την ανθοστόλιστη, φουντωτή ακακία.

Έτρεξα έξω με χαρά κι αυτός προχώρησε προς το μέρος μου. “Θυμάσαι που ήλθα  στο σπίτι σου στην πόλη να πάμε μαζί βόλτα στη θάλασσα που τόσο αγαπάς και συ δεν θέλησες γιατί ήταν πολύ αργά;  Αυτή τη φορά θα ήθελα πολύ να έρθεις μαζί μου. Είναι τόσο όμορφα απόψε! Θα χαρείς, είμαι σίγουρος. Έλα, σε περιμένω”.

Χαμογέλασα με πίκρα μα και χαρά μαζί. “Να ένας καλός φίλος που νοιάζεται για σένα και έρχεται να σε πάει βόλτα, που σε θέλει να χαίρεσαι, που σε καταλαμβαίνει και σου συμπαραστέκεται” σκέφτηκα.

Δίπλα, η  φιλάρεσκη και γεμάτη σιγουριά ορχιδέα, τέντωσε ξαφνικά το ψηλό, λυγερό κορμί της λες και ήθελε να πεταχτεί απο τη γλάστρα και να κάνει εντύπωση στον επισκέπτη μας. Τί καλά να πήγαινε κι αυτή βόλτα!

Σε μια γωνιά πιο πέρα, η φουντωτή άσπρη μαργαρίτα που τόση ώρα έπαιζε και χαιδευόταν με το δροσερό αεράκι, τάχασε μόλις αντίκρυσε τον φίλο μου. Τον κοίταξε στα μάτια με λατρεία λες και του έλεγε:  “Πάρε και μένα μαζί σου βόλτα. Θα περάσουμε ωραία…”

Για κάμποση ώρα η πανέμορφη ορχιδέα φλέρταρε τον φίλο μας.
Η τσαχπίνα, η παιχνιδιάρα μαργαρίτα τον ζάλιζε με τα τρυφερά λογάκια της…

Όμως  εμένα, τη γριά, την ασχημομούρα πήγε βόλτα το φεγγάρι χθες  βράδι!

Sunset

Διήγημα της Φρειδερίκης Αποκίδου
από τη Συλλογή “Αγκάθια και Αγάπανθοι”


Copyright secured by Digiprove © 2009