Αχ! Αυτά τα Όνειρα

Share

Αχ! Αυτά τα Όνειρα.

Στα  όνειρα δεν χρειάζεται  να βάλουμε φωτογραφίες  ή εικόνες, μια και τα όνειρα από μόνα τους τις ζωγραφίζουν.

Από μικρό παιδί είχα ένα όνειρο, μου άρεσε  να γράφω, το όνειρό μου  ήταν να βλέπω τον εαυτό μου ακουμπισμένο σε ένα τραπέζι με μολύβι και χαρτί να αποτυπώνει τα  γεννοβολήματα της πένας μου, να ζω σε έναν όλο-δικό μου κόσμο. Αυτό έκανα μικρός, όταν έξω χιόνιζε, στο κρύο του χειμώνα μουτζούρωνα χαρτιά κοιτάζοντας απ’ το τζάμι τις νιφάδες. Τα καλοκαίρια ξαπλωμένος στο πάτωμα διάβαζα ότι έπεφτε στα χέρια μου.  Τώρα, ευρισκόμενος στο άλλον άκρον τη νήματος  της ζωής, στρώνομαι στο γράψιμο. Αλλά  με πιάνει μια βαριεστιμάρα, στη στιγμή αλλάζω γνώμη και λέω: Α!  Άστο για αύριο, κανένας δεν με κυνηγά.  Το  πρόβλημα μου όμως είναι ότι το αύριο δεν έρχεται ποτέ. Πάντοτε υπάρχει το σήμερα, το αύριο είναι  υποθετικό.

Για να βρω τη ζωή των ονείρων πέρασα από διάφορα στάδια στο ρουν της ζωής μου.  Πέρασα χρόνια χωμένος στο βασίλειο της θάλασσας, να κάνεις μέρες, μήνες, να δεις στεριά κι όταν εμφανιστεί εκεί στο βάθος του ορίζοντα κάποιος φώναξε στεριά, στεριά λες και ήταν ο Κολόμβος που ανακάλυψε τις Δυτικές Ινδίες, να τρέχεις στην κουπαστή να μυρίζεσαι την διαφορετικότητα του αέρα.  Τότε τα όνειρα άρχιζαν να παίζουν παιχνίδια με τη φαντασία, όνειρα που κρυβόταν στις πράσινες ακτές, όνειρα μα και περιέργεια που αντανακλούσαν στα φώτα μια πολιτείας,  τα ίδια όνειρα που πετούσαν τη νύχτα εν πλω στην τροχιά του φεγγαριού, αυτά που με νανούριζαν στο κούνημα των κυμάτων, κοιτάζοντας τον φωσφορίζοντα αφρό, αυτόν που άφηναν τα απόνερα της προπέλας, μα και όνειρα του άγνωστου μέλλοντος, του πως θα είναι η ζωή μου μετά από χρόνια.

Κάποτε λοιπόν αποφάσισα κι έσπασα αυτόν τον κλοιό της θαλασσινής ζωής,  με το να δραπετεύσω στα πράσινα όνειρα, σε ένα τοπίο σχεδόν παρθένας ζούγκλας συντροφιά  με το κορίτσι μου, εκεί όπου δεν υπήρχαν ανθρώπινοι νόμοι, αλλά ούτε και υποχρεώσεις, προς καμίαν κοινωνία, αφού δεν υπήρχε. Μα ούτε κι ευκολίες μιας σύγχρονης ζωής. Έτσι αφού ικανοποίησα ένα μέρος της ζωής των ονείρων μου, ξανά γύρισα στην ωμή πραγματικότητα.

Μετανάστευσα στην πόλη του μεγάλου Μήλου, αυτή με τους ουρανοξύστες και τα πολλά φώτα, έλα όμως που τα όνειρα εδώ σταματούν να είναι όνειρα, έτσι μετά από μεροκάματα  σε εργασία που δεν μου άρεσε, όχι ότι γεννήθηκα τεμπέλης, αλλά ήταν επιβεβλημένη για να μπορώ να υπάρχω, να κερδίζω τα της οικογενειακής επιβίωσης. Τα ουτοπικά όνειρα επαναπατρισμού, μου έδιναν δύναμη να αντέχω τη συνέχιση της ζωής και με την ελπίδα ότι κάποτε θα έρθει η ευλογημένη ώρα να ξεκουραστώ να πάρω  σύνταξη, να απολαύσω τα τόσα όνειρά μου, να ασχοληθώ με αυτό που μου αρέσει,  να αισθανθώ  ελεύθερος από υποχρεώσεις. Όταν  πλέον φθάσεις στην κορυφή της ανηφόρας αυτού του επιτεύγματός σου απότομα σταματάς, αισθάνεσαι άδειος. Κοιτάς προς τα πίσω, μετράς τα άνυδρα χρόνια που χάθηκαν στην  μάχη του μεροκάματου, στην πόλη του μεγάλου Μήλου. Όχι μόνο αυτό, αλλά εφόσον ανακατεύεσαι με  βιβλία  με την γραφή, αυτά που δεν έχουν υλικό κέρδος, οι υπόλοιποι συμπατριώτες, φανατικοί  κυνηγοί του χρήματος σε θεωρούν σαν να μην ανήκεις στην κάστα τους, αισθάνεσαι μοναξιά και χωρίς να το θέλεις ακούς το μουρμουρητό των κυμάτων που γεννιέται  απ’ τα στόματα τους και σπάζει  στις ακρογιαλιές που δημιουργεί η  παρουσία σου στις γειτονιές της Νέας Υόρκης, σε μια βοή που  δεν αναγνωρίζει την ατομική  ιδιαιτερότητα του καθενός μας: Ρε το φουκαρά, πήγαν τα χρόνια του χαμένα,  δεν πρόκοψε.

Τίποτε δεν λειτουργεί όπως θα ήθελες,  σου απομένουν μόνο τα όνειρα, αυτά που  υπάρχουν και  παραμένουν όνειρα, είναι ένα κομμάτι του  γνήσιου  εαυτού σου, ένα άπιαστο κομμάτι της  καθεαυτό φανταστικής  δικής σου ζωής, όπου δεν χωρούν αλλότριες  επεμβάσεις.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Νέα Υόρκη

4 thoughts on “Αχ! Αυτά τα Όνειρα”

  1. Μα, σου έμειναν οι θύμησες οι όμορφες από το μακρυνό ταξίδι της ζωής, όλα αυτά τα δώρα, που σαν άλλος Καβάφης, ψάχνοντας για την Ιθάκη σου, αποκόμισες. Δεν πρέπει να πραγματοποιούνται όλα τα όνειρα, γιατί τότε χάνεται η μαγεία τους.
    Τυχεροί όσοι μπορούν και ονειρεύονται…τυχεροί…Σου εύχομαι να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι.
    χαιρετίσματα από τη βροχερή και κρύα, απόψε, Μελβούρνη,
    Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά

  2. Αγαπητή μου κ. Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά
    Ναι, μάλιστα, τα όνειρα υπάρχουν και θα υπάρχουν μέχρι την τελευταία μας στιγμή, σε αυτά βρίκω αποκούμπι, παρηγοριά όταν η ζωή μου δείχνει την ωμή της όψη.

    Στην Ελλάδα διάβασα το ΤΡΑΚΤΕΡ, σε Ανθολογία Ελληνικού δηιγήματος (ΑΡΙΑΔΝΗ) Αχ! πόσες αναμνήσεις ζωντάνεψαν, λες και ήταν ένας καθρέφτης του εαυτού μου, τόσο αληθινό, παραστατικό, ζωντανό,

    Σας ευχαριστώ δια την ευγένειά σας να μου απαντήσετε στα όνειρά μου, είναι το πρώτο μου δημοσίευμα σε αυτή την ιστοσελίδα.

    Χαιρετισμούς από τη Νέα Υόρκη, όχι εδώ δεν βρέχει, σήμερα έχουμε μια ηλιόλουστη ημέρα…
    Γαβριήλ Παναγιωσούλης

  3. Αγαπητέ Γαβριήλ,

    Όνειρο μου απο παίδι ήταν να πάω στήν Μελβούρνη!
    Τον Νοέμβρη επιτέλους θα πραγματοποιηθεί.
    Απο τώρα ομως με τρώει τι θα ονειρεύομαι μετά.
    Αλήθεια πως είναι αυτό το μετά????
    Να είσαι εδω για να μου δανείσεις αν χρειαστεί!
    Και οι όροι??
    Ποσός με νοιάζουν!!

    Σταύρος Ανθόπουλος
    Θεσσαλονίκη

  4. Αγαπητέ Σταύρο,
    Αχ! Αυτό το μετά είναι το απρόβλεπτο, συνήθως γεννιώνται καινούργια όνειρα με βάση τη νοσταλγία, κάτι σα μιαν ουτοπία, όχι αυτή δεν δανείζεται, χαρίζεται, μάλλον τα όνειρα είναι μέρος του ανθρώπινου νου για να μπορεί να ισορροπεί…

    Ευχαριστώ
    Γαβριήλ Παναγιωσούλης
    Νέα Υόρκη

Comments are closed.