Ουλές Πολέμου

Share

Εποχή της πείνας, ο Ιταλικός  στρατός κατοχής είχε  επιτάξει τα καλλίτερα σπίτια του χωριού, στην Κεφαλονιά μαζί κι ένα δικό μας. Ανεβασμένος   ξυπόλυτος στο φράχτη  τους χάζευα που μοίραζαν συσσίτιο στην αυλή, που κάποτε ήτανε δική μας,  οι φαντάροι με κοίταζαν με πρόσωπα ανέκφραστα λες και φορούσαν κέρινες μάσκες.

Τους κοίταζα λαίμαργα, τα μάτια μου γουρλωμένα μπρος στη θέα του φαγητού, ένας από τους στρατιώτες  με λυπήθηκε, με φώναξε και μου έδωσε μια καραβάνα σούπα κόκκινη με μακαρόνια.

Το σάλιο άρχισε να υγραίνει τη γλώσσα μου, λίγο ακόμα θα έπεφτε μέσα στη σούπα. Χαρούμενος πήδηξα το φράχτη, ανέβηκα τα σκαλοπάτια δυο, δυο και φώναξα:

Γρήγορα φέρτε μου ένα κουτάλι κοίτα τι σας φέρνω, αμβροσία.

Η θεια μου που απ’ τον φόβο της έμενε μαζί μας βγήκε στην εξώπορτα βλοσυρή, άγρια. Που την βρήκες την καραβάνα με τη σούπα την έκλεψες;

Όχι θεια, ένας στρατιώτης μου την έδωσε, πρόσθεσα με περίλυπο ύφος.

Να πας να την δώσεις πίσω, δεν σου έχω πει χίλιες φορές να μην παίρνεις τίποτα από τους κατακτητές;

Ικετευτικά την κοίταξα, Μα θεια πεινάω!

Άντε χάσου από τα  μάτια μου, δεν ντρέπεσαι ρε! Πήγαινέ την πίσω δεν τη θέλουμε!

Φαΐ από κατακτητές, όχι ποτέ!

Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια μου, φοβήθηκα την ντροπή, ο Ιταλός με κοίταξε παράξενα με είδε πόσο χλωμός και κοκαλιάρης ήμουν, τα μάτια μου βαθουλωμένα στις κόγχες τους,  απορημένος πήρε πίσω την καραβάνα με τη σούπα.

Το μίσος νίκησε την ανθρωπιά!

Πόλεμος και ανθρωπιά δεν μπορούν να συνυπάρχουν.

Όλοι μας μικροί κάνουμε όνειρα, για εμένα ο βιοπορισμός τα σκότωσε,  και όταν ο χρόνος  μου επέτρεψε να ονειρεύομαι δεν με άφηνε να σταθώ σε χλωρό κλαρί κυνηγώντας με, με το καμουτσί των γηρατειών.  Ίσως στην επόμενη ζωή.

Γαβριήλ Παναγιωσούλης

Μπρονξ,  Νέα Υόρκη

2 thoughts on “Ουλές Πολέμου”

  1. Αγαπητέ Γαβριήλ,
    Πολλές φορές έχει γίνει η σύγκριση μεταξύ της μνήμης ενός ηλεκτρονικού υπολογιστού και της ανθρώπινης.
    Και εχει νικήσει η ανθρώπινη!!
    Σε αυτό ‘ομως που υστερούμαι είναι οτι εμείς στο “πληκτρολόγιο” μας, δεν ‘εχουμε το πλήκτρο DELETE!!!
    Το κακό ειναι οτι το βλέμμα το παιδιού απο την Κεφαλλονιά το ανταμώνεις σε πολλά παιδάκια ,σε όλο τον πλανήτη.
    Και ας λένε πως δεν υπάρχουν καταχτητές.

    ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ
    ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

  2. Αγαπητέ μου Σταύρο, αν πάρουμε ως αρχή ότι ο ηλεκτρονικός υπολογιστής κατασκεύαστηκε από ανθρώπους, άρα το ανθρώπινο μυαλό υπερέχει.
    Νομίζω ότι αν υπήρχε στο ανθρώπινο πληκτρολόγιο το DELETE η ζωή μας θα ήταν αφόρητα ανιαρή, αν πάρουμε ως παράδειγμα ότι καθώς ωριμάζει η ηλικία οι αναμνήσεις είναι αυτές που σου δίνουν δύναμη να συνεχίσεις να υπάρχεις και να αντιμετωπίζεις καρτερικά τα προβλήματα της ηλικίας,ι να φιλοσοφείς.
    Πέρασα και χειρότερες εποχές, ή υπάρχουν και χειρότερα.
    Ναι, παραδέχωμε το βλέμμα του παιδιού από την Κεφαλονιά το ανταμώνουμε σήμερα σε πολλά παιδάκια του πλανήτη μας.

    Σε ευχαριστώ
    Γαβριήλ παναγιωσούλης
    Νέα Υόρκη

Comments are closed.