O κυρ-Ανέστης

Share

Καλέ μου φίλε,

skalia

Έλα,
κατέβα τα σκαλιά
στη γλάστρα άνθισε κόκκινο το λουλούδι…

Έλα,
για να με πάρεις πάλι μακριά
να μου θυμίσεις κείνες τις ωραίες τις στιγμές
αρχές Οκτώβρη, στου Σκαλοχωριού τα πλάγια

panagia

Να σεριανίσουμε μαζί καβάλα στα βουνά
και το μουλάρι να μας πάρει ως την Παναγιά
κάτω από τον ίσκιο του πλάτανου που θα κερνιόμαστε
και θα γελάμε υστερικά
σαν λείψει η στερνή σταγόνα ούζου στο μπουκάλι.

mouria

Έλα,
να γράψουμ’ ιστορία
στου Μυριβήλη τη μουριά
κι η κάθε λέξη να ταράζει μοναχά
άσπρα καΐκια αραγμένα μες στο μώλο.

Έλα,
θα μας κερνάει ασταμάτητα
φρέσκια μαρίδα στο τηγάνι η κυρά-Ειρήνη
κι εγώ αχόρταγος ρετσίνα θα ζητώ
για να φωνάζεις τα παιδιά ‘ακόμη μια!’
ενώ θ’ ακούγεται το κύμα να βρυχά
με μια φούρια στου καλοκαιριού τ’ Απμέλια,
κάτω απ’ τον ίσκιο της παλιάς κλιματαριάς.

iakovos_anestis_retsina1

Έλα,
για να μεθύσουμε μαζί και πάλι
γελώντας για την άσπλαχνη, κι ανάποδη ζωή
στης Λέσβου τις βουνοπλαγιές παρέα το μουλάρι
να δώσουμε στη σκέψη μας κουράγιο μια ακόμα
και δε βαριέσαι αδερφέ,
φίλε που δεν σε γνώριζα εχτές.

Κι όταν πια φτάσει στον πάτο το μπουκάλι
κι όταν περάσ’ η ώρα ξαφνικά
μιλώντας έτσι φιλικά
αντί να σηκωθούμε για να πούμε ένα γεια
να πέσουμε ο ένας μες στου άλλου την αγκάλη
κι ας γίνει ότι γίνει…

Φίλε, φίλε μου Ανέστη
από μένα, για την ώρα έν’ αντίο.

Iάκωβος Γαριβάλδης

Copyright secured by Digiprove © 2010

4 thoughts on “O κυρ-Ανέστης”

  1. Ιάκωβε,
    Βλέπω πήγες στην μουριά του Μυριβήλη.
    Έιναι ενα από τα 7 καλύτερα τραπέζια στην Ελλάδα για ουζάκι.

  2. Σταύρο,

    Ο κυρ-Ανέστης αρρώστησε την άλλη μέρα με την καρδιά του και έφυγε από τη γη. Μόνο λίγες ώρες την προηγούμενη έμεινα μαζί του και τον αγάπησα από την πρώτη στιγμή. Ποτέ στο παρελθόν δεν μίλησα μαζί του. Ποτέ δεν θα ξαναμιλήσω μαζί του. Αυτές όμως οι λίγες ώρες ήταν αρκετές για να μου γεμίσουν την ψυχή με αγαλίαση για έναν απλό άνθρωπο. Τον πιο απλό άνθρωπο που ψάχνω σ’ όλα μου τα χρόνια, κι όταν τον βρήκα τον έχασα όπως τον έχασαν και τα συγγενικά του πρόσωπα.
    Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή μας τη συνάντηση, γι’ αυτές τις στιγμές ζω… Αυτές μόνο τις στιγμές η ψυχή μου απολαμβάνει.
    Το ποίημα, ένας μικρός φόρος τιμής και απεριόριστης αγάπης… για κείνο του το χαμόγελο.

    Ιάκωβος

  3. Βλέπεις, Ιάκωβε, πως είναι κάποιοι άνθρωποι που με το ελάχιστο δένονται μαζί μας και γι’ αυτό δεν τους ξεχνάμε…

    Οι εικόνες σου είναι και δικές μου! Του νησιού μου!

  4. Το σήμερα, είναι αυτό που κατασκεύαζει τη μνήμη αυτή που θα μας συντροφεύει το αύριο αν ποτέ έρθει, διότι πάντοτε είναι σήμερα.

    χαιρετώ σε Ιάκωβε!

    Γαβριήλ

Comments are closed.