Σύμβολο Πίστης και Αγώνα για Λευτεριά!

Share

Στα Βορειοανατολικά της Κύπρου, στο τελευταίο άκρο της Χερσονήσου της Καρπασίας βρίσκεται το Ακρωτήρι του Αποστόλου Ανδρέα. Το όνομά του το πήρε από το ομώνυμο Μοναστήρι που μέχρι το 1974 υψωνόταν μεγαλόπρεπο πάνω από τα κυματοδερμένα βράχια.

Οι κάτοικοι του κοντινού χωριού Ριζοκάρπασο – που οι γεωργικές και άλλες εργασίες τους στην περιοχή του Ακρωτηρίου τους ανάγκαζαν να μένουν γιά μήνες μακριά από το χωριό τους και τις θρησκευτικές τους ανάγκες – έκτισαν αρχικά ένα μικρό εκκλησάκι πάνω στους βράχους ενος μικρού όρμου και το αφιέρωσαν στη μνήμη του Αποστόλου Ανδρέα. Πολλά χρόνια μετά, το 1866 ο τότε ιερέας του χωριού Οικονόμος Παπαιωάννης, με τη βοήθεια των κατοίκων άρχισε τη διοργάνωση εράνων στην Κύπρο και στο εξωτερικό για την ανέγερση του σημερινού μεγάλου Ναού.

MonasteryΈνα πανύψηλο καμπαναριό δέσποζε τον γύρω χώρο. Στην κορφή του ένας φάρος σκόρπιζε το φως του και έφτανε στους ναυτικούς σα βλέμμα ζεστασιάς, σιγουριάς και ελπίδας. Τα εγκαίνια και το “Μύρωμα” του Ναού έγιναν ένα χρόνο μετά, στις 15 Αυγούστου 1867 από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Σωφρόνιο. Ήταν μιά ιστορική μέρα για όλη τη Χερσόνησο της Καρπασίας.

El terror de tener libros

Share

     

Desde la vuelta de la calle se oyeron gritos de alegría, un grupo de hombres armados con rifles y garrotes tenían a su padre rodeado y lo golpeaban con sus rifles, y gritaban: confiesa díganos ¿donde están los libros?

El  padre con su sombrero tirado en el polvo de la calle, pateándolo por los paramilitares como una pelota de jugar  lo miraban con odio, con rencor, su abrigo destrozado,  su cara llena de sangre, con pasos lentos temblando se arrastraba en el suelo, los verdugos con empujones lo trajeron al patio.  No lo entraron a la casa, sino, fueron a la  casa siguiente que servía como bodega o establo, llena de pasto donde a veces en las frías noches del invierno ponían  a proteger el burro de la vecina que se lo prestaba.  

Έρμα Βασιλείου: Μια ποιήτρια πέραν εκποίησης

Share

η Αγγελιοφόρος ΙΙ

Δρ. Έρμα Βασιλείου

Αγγελιοφόρος ΙΙ - Έρμα ΒασιλείουΜέσα σ’ έναν κόσμο γεμάτο βία απ’ όλες τις πλευρές του νοητού και ανόητου, σ’ έναν κόσμο γεμάτο αδικία σ’ όλα τα φάσματα της επιβίωσης, έναν κόσμο γεμάτο συμφέρον και υπεροψία που σπάζει κόκαλα, έρχεται μια Αγγελιοφόρος (ή Αγγελιαφόρος) περπατώντας αγέρωχα με το δικό της ιδιαίτερο ρυθμό κι αχτένιστη στην κόμη, ξεπετώντας μέσα από ένα όνειρο να σαγηνεύσει, να συγκινήσει, να μεταδώσει λόγο, να φωτίσει το δρόμο τα βράδια που μόνοι ακροβατούμε στις ψυχολογικές μας ακαταστασίες.

Είναι ένας απρόσωπος ποιητής που έρχεται ν’ αποθέσει τα λάφυρα των ενδόμυχων κόπων του μπρος στα πόδια του αναγνώστη για να εκπληρώσει έτσι το ιερό έργο του αγγελιοφόρου.  Κι έρχεται ο απρόσωπος ο ποιητής με ειλικρίνεια κρατώντας ως πρώτο λάβαρο την αλήθεια ν’ αλλάξει τα δεδομένα, να διασαλέψει τα κατεστημένα και τις παραδόσεις για ν’ ακουστεί στο κοινό που, με τ’ αυτιά τεντωμένα, με τα χέρια σφιγμένα και τη σκέψη αναστατωμένη την περιμένει.

Ο Μετρητής του Χρόνου

Share

Μετά από δεκάωρο μεροκάματο στο εστιατόριο αρχίζει ένας καινούργιος αγώνας, ο αγώνας του γυρισμού με το υπόγειο τρένο (μετρό) της Νέας Υόρκης. Βιάζεσαι να φθάσεις στη θαλπωρή του σπιτιού σου. Τα πόδια σου πρησμένα από την ορθοστασία πασχίζουν να σηκώσουν τα βαριά παπούτσια σου, που μοιάζουν σα φέρετρα να κολλάνε σε κάθε σκαλοπάτι, σαν αυτό να ήταν το μνήμα τους, να χωθούν να ζήσουν στην αιωνιότητα.

Τα σκαλοπάτια βρώμικα, μαύρα γεμάτα μασημένες και ποδοπατημένες τσίκλες τα κατεβαίνεις με την ψυχή στο στόμα. Στην πλατφόρμα ο κόσμος πολύς, σε συνεπαίρνουν, σε σπρώχνουν προς την πόρτα του τραίνου. Ούτε κατάλαβες πως μπήκες μέσα, τα σώματα γύρω σου συμπαγή, δεν φοβάσαι μη χάσεις την ισορροπία σου, έχεις γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι ανθρώπινης μάζας.

Τα δώρα των Μάγων

Share

Αυτός ο κόσμος στέκει με το ένα πόδι
Στα θεμέλια της αρχαίας Ελλάδας
Και με το άλλο βουλιάζει στη φαυλότητα
που μας κληρονόμησε ο μεσαίωνας.

ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ;

Ο δρόμος, για την αλήθεια της καταγωγής και του
προορισμού μας, είναι ίσως ο πιο ελκυστικός στόχος
για τους ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους. Κι αυτός,
είναι ένας και μοναδικός (όλοι το γνωρίζουμε αυτό)
Τυχόν παρέκκλιση της σκέψης, έστω και ελάχιστα από
την ορθή πορεία, μπορεί να γίνει αιτία να χαθούμε
στο αχανές διάστημα της ψυχής μας. («Καλή ώρα»)
Κι έτσι οι πληροφορίες που θα αποστέλλουμε στο
«κέντρο ελέγχου» (εγκέφαλο) θα είναι οι εντυπώσεις
μας από το χάος. Δηλαδή, σύγχυση και υστερίες φόβου
για το άγνωστο. Είναι τότε που η σκέψη χάνει τη
μάχη με το άγνωστο (χάος) και βρίσκει καταφύγιο
στις παραισθήσεις των δογματικών θρησκειών.

Δυστυχώς η ανθρωπότητα (αποδεδειγμένα πλέον)
πορεύεται μέσα στη σύγχυση και την αβεβαιότητα
για το μέλλον. Η πορεία που ακολουθεί είναι
περισσότερο από βέβαιο ότι δεν είναι η ενδεδειγμένη.
Κάπου έχει παρεκκλίνει της ορθής πορείας με
αποτέλεσμα να έχει χαθεί μέσα σ ένα φαύλον κύκλο αβεβαιότητας.

Ο “πόλεμος” που “κήρυξε” ο άνθρωπος (με τις
παροτρύνσεις της θρησκείας) ενάντια στη φύση
του, απέφερε τόση σύγχυση στην έρευνα, που και
σήμερα ακόμα οι επιστήμονες δεν έχουν απαλλαγεί
εντελώς από αυτό το σύνδρομο της διαστρέβλωσης
των πάντων.

Η αψυχολόγητη ενέργεια της θρησκείας, να μπει
ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση του, και να
προκαλέσει κατά κάποιο τρόπο την διάσπασή τους,
είναι η αιτία που ο άνθρωπος παρέκκλινε της
πορείας του και ξέφυγε απότην «ατμόσφαιρα»
της φυσικής του οντότητας, με αποτέλεσμα η
πρόοδος που πέτυχε (σε αρκετούς τομείς) να είναι
εις βάρος της φύσης και του περιβάλλοντος που
τον φιλοξενεί.

Το «παιχνίδι» για τον άνθρωπο έχει πάρει αρνητική
τροπή από τότε που αυτό απωλέσθη από την «αγκαλιά»
της φύσης του, και αφού πρώτα του είχε επιβληθεί
μια θρησκεία, που είχε για φιλοσοφία της, τις
παραισθήσεις και τις οφθαλμαπάτες, ενός
δυστυχισμένου και ταλαιπωρημένου στην έρημο λαού.

Είναι ολοφάνερο ότι εδώ που βρισκόμαστε η έλξη
και η βαρύτητα της επίγνωσης των ευθυνών μας,
είναι υποτυπώδεις, τόσο που οι πράξεις επιπλέουν
στα λόγια, το καθήκον και οι υποχρεώσεις
εκπληρώνονται με ευχές και τα πιο δύσκολα
«δεν αφορούν εμάς…! αλλά τους «ουρανούς»!

Συζητούμε, διαφωνούμε, διαπληκτιζόμαστε, υποστηρίζουμε
με επιχειρήματα και πάθος τι θέσεις μας κι όμως ποτέ
δεν καταφέραμε να καταρρίψουμε ο ένας τα επιχειρήματα
του άλλου, γιατί απλούστατα όλα αυτά διαδραματίζονται
στο κενό του χάους, που μας οδήγησαν οι λάθος επιλογές μας.

Σ’ ένα χάος, που δεν έχει, ούτε πάνω,ούτε κάτω, ούτε πίσω, ούτε προς ,
ανίκανοι να προσδιορίσουμε την όρθια στάση των πραγμάτων.
Σ ένα χάος, που οι έννοιες και τα πρέπον, δεν έχουν διακριτικά
και ότι οικοδομούμε, για ένα καλύτερο κόσμο, τ’ απορρίπτει
στη πορεία, η φύση των πραγμάτων.

Μοιάζουμε με ηθοποιούς, που δεν γνωρίζουν το
ρόλο τους και την υπόθεση του έργου που παίζουν
κι αυτοσχεδιάζουν σενάρια της στιγμής.

Όλοι οι σχεδιασμοί για να σωθεί ο πλανήτης μας ,
δεν έχουν πρακτική εφαρμογή και μένουν μετέωροι
στα κενά της ασαφούς πορείας του κόσμου, χωρίς
ώθηση από κάποια ουσιαστική σταθεροποίηση στόχων
προς την ορθή κατεύθυνση. Είναι φορές που
αναρωτιέται κανείς, αν η κυριαρχία στο πλανήτη μας,
έχει περιέλθει σε χέρια «στασιαστών» που προτιμούν
να είναι καπετάνιοι «σε πειρατικό καράβι» παρά
«ναύτες» νομοταγείς , στη νομοτέλεια της παντοδύναμης φύσης.

© Michael Pais

Copyright secured by Digiprove © 2010

4η Ανθολογία της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η.

Share

Κριτική για λογαριασμό της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων(ΕΕΛΣΠΗ) από την Ελευθερία Μπέλμπα – γραμματέας της ΕΛΣΠΗ – και αφιερώνεται στην ΟΔΕΓ.

Εκδόσεις ΖΗΤΗ, Θεσσαλονίκη 2009

42 ομογενείς συγγραφείς στέλνουν μηνύματα με τη σιγή ενός συλλογικού βιβλίου

Η «4η Ανθολογία της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η.» είναι μια έκδοση που επιχορηγήθηκε από το Κοινωφελές Ίδρυμα Ωνάση και περικλείει αποσπάσματα των έργων Ελλήνων αποδήμων και κατοίκων της χώρας που συγκαταλέγονται στη δημιουργική ομάδα της λογοτεχνικής αυτής ένωσης, της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η.

Μια προσεκτική διείσδυση στο έργο αυτό μας επιτρέπει να διακρίνουμε πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία που σχετίζονται με το ύφος, τα θέματα, τις ιδέες και τη μορφή των κειμένων, ενώ αναδεικνύεται η σημασία της ελληνικότητας με γνώμονα κοινά σχή-ματα, ιδεολογικά και αισθητικά.

Συγκεκριμένα ο Γιώργος Αβράς («Οι Μακεδονομά-χοι») καταθέτει τη βαρύτητα των εθνικών πιστεύω μέσα από μια προσωπική διήγηση που στηρίζεται στο ιστορικό παρελθόν της οικογένειάς του, μεταφέροντας το πλάνο στο Κιλκίς που ήταν καταφύγιο Βουλγάρων Κομιτατζήδων κι επίσης στους αγώνες του σώματος των φιλελλήνων Γαριβαλδινών.

Αυτόχειρες

Share

Ξεμπλέκω
με τα χέρια μου
την καταχνιά από το πρόσωπό μου
και γέμισε το σώμα μου αίμα
από τις πηχτές ανάσες
των πόλεων
Πέφτω ανάσκελα στη γη
κι ακούω το παράπονο τής
μολυσμένης μήτρας της από
τα χέρια των παιδιών της
Κι όπως κοιτάζω τον ουρανό
βλέπω καλικάτζαρους
να τρυπάνε με αιχμηρά δόρατα
το σώμα του κρεμασμένου ήλιου

Ο Αρχιτέκτων

Share

Διαμαρτύρομαι για την αδυναμία του πνεύματος,
διαμαρτύρομαι για τη βασανιστική κατάσταση
του να υπάρχεις σωματικά σε μια κοινωνία ξένη
και ψυχικά στον τόπο που γεννήθηκες
κι ας έχει αυτός αλλάξει.

Ζητώ την τιθάσευση της άγριας νοσταλγίας μου.
Ζητώ να πάψω να είμαι ο αιώνιος ξένος
σε κάθε γωνιά της Γης.
Ζητώ την ελευθερία του πνεύματος,
ζητώ να αισθάνομαι πολίτης του κόσμου.