Η Αφή της Γης μου

Share

Ξύπνησα  φοβισμένος τη νύχτα
από μιά μαύρη ομπρέλα που ηταν
καρφωμένη στο στήθος μου
Είδα αμέσως ότι στον κορμό της ήταν σκαρφαλωμένα
αστέρια που τους είπαν να φοβούνται
τη βροχή
Είσαι η μικρή γη που θέλουν να σου ρουφήξουν
την αφή, μου είπε το κορίτσι μου.
Σηκώθηκα, ξεκρέμασα το λαδένιο φανάρι
από την κολώνα των ονείρων μου
Έβαλα την ανάπνοή μου  γιά φυτίλι
Ξετύλιξα την νύχτα από το κορμί μου
και πήγα  στο σκοτεινό μέρος
του κήπου μου.
Εκεί που δεν το στραβώνουν οι προβολείς
των τσιμέντων.
Έβαλα το φανάρι στη γη
και έκατσα δίπλα του
Και τότε σκύψαν σιγά σιγά τ’ αστέρια
και οι κορφές των δασών να ενώσουν
το φως  τους με την αφή μου

Καλημέρα αυγή !!!!

Σπύρος Δαρσινός (Η.Π.Α.)

1 thought on “Η Αφή της Γης μου”

  1. Σπύρο καλώς ήλθες, το ποιήμα σου εξαίσιο φανταστικό,
    Μας πήγες στον ουρανό και μας κατέβασες στη γη κι από εκεί είδαμε, μάλλον νιώσαμε
    την Ευωδία της αυγής…. εκεί όπου αρχίζει η ζωή.

    Γαβριήλ,
    Νέα Υόρκη

Comments are closed.