Τελευταίες στιγμές

Share

Αντί το φως ο ουρανός κείνη τη μέρα
Μας έστειλε το θάνατο.
Ήταν νωρίς κι απόμειναν
Των κοριτσιών τα όνειρα στη μέση.
Αντί ο Ήλιος των ξυπόλυτων παιδιών
Την παγωμένη μοίρα να ζεστάνει
Τρεμόπαιζε μεθυσμένος απ’ το αίμα χόρευε
Μες του φονιά το αστραφτερό μαχαίρι.
Και άνθρωποι ή δαίμονες
Ουρλιάζοντας μας κυνηγούσαν.
Ότι και να ‘ταν , φωτιές ανάβαν,
Έκαιγαν νόμους, σπίτια ανθρώπους.
Είχαμε αποκάμει
απ’ το μαχαίρι που σέρναμε
πικρό σταυρό στη πλάτη
κι είχαμε μόνο μιας στιγμής ζωή-
το νοιώσαμε!
Μα έπρεπε ακόμα να παλέψουμε
Με όλα τα τέρατα της γης.
Ναι! έπρεπε ακόμα να παλέψουμε
Με όλα τα τέρατα της γης.
Και τα βουνά ανέμελα, σφύριζαν στο βοριά.
Μια στιγμή κάτω από το βάρος τους
Συλλογιστήκαμε και στοχαστήκαμε
Πόσο μας βάραινε
Του Έλληνα η μοίρα, η κληρονομιά.

ΚΥΠΡΟΣ 1974

Μιχάλης Παής

alasinos.blogspot.com/

Copyright secured by Digiprove © 2010

1 thought on “Τελευταίες στιγμές”

  1. Ένα ποίημα γεμάτο πόνο αληθινό, ένα ποίημα αυθεντικής αγωνίας και τέχνης. Σ’ ευχαριστούμε Μιχάλη. Ο πόνος ο ενδόμυχος εμφανίστηκε μέσω του Δικτύου και πάλι, για να μας αφυπνίσει ακόμη μια φορά. Για να μας μάθει πώς την ελπίδα δεν τη χρειαζόμαστε, χρειαζόμαστε την οργάνωση, τον προγραμματισμό και την καρτερικότητα.

Comments are closed.