Ο Θάνατος του Αίνητου

Share

Χάρης Μελιτάς
1ο Βραβείο Διεθνούς Ποιητικού Διαγωνισμού
της «Αμφικτυονίας Ελληνισμού»
Θεσσαλονίκη, 2010

Καθώς ο ήλιος τον χιτώνα πέταγε
κι οι πύλες του ορίζοντα κοκκίνιζαν στο βάθος
εκείνος, υποδέχονταν τον κότινο,
σε βάθρο κρεμασμένο απ’ τα σύννεφα
λουσμένος στων χρωμάτων τις ανταύγειες
στο στάδιο, που μύρωναν της Άλτεως τα κρίνα.

Παραληρούσε όρθιο, το πλήθος στις κερκίδες
ουρανομήκεις άκουγες παντού ζητωκραυγές
ως οι βραβείς πλησίαζαν μ’ αγριελιάς στεφάνι
τον Αίνητο, τον Λάκωνα, να πρωτοστεφανώσουν
που νίκησε στου πένταθλου τον πιο σκληρό αγώνα
σε άλμα, δίσκο, δόλιχο, ακόντιο και πάλη.

Μα όπως τον στεφάνωναν, ανήλεο το τέλος
απέκοψε της δόξας του τον  γόρδιο δεσμό.
Ξάφνου, στο βάθρο έγειρε ασάλευτος
κι ο ήλιος, ταπεινόφρων, υποκλίθηκε
μπροστά στη θέα του νεκρού παλληκαριού
βυθίζοντας στο μούχρωμα τη γη της Ολυμπίας.

Το στάδιο βουβάθηκε, δεν πίστευε,
το άδικο μοιρόγραφτο του Ολυμπιονίκη.
«Από εξάντληση κατέρρευσε», υπέθεσαν.
Ουδείς, υποψιάστηκε τον Πλούτωνα
που τράβηξε τον Αίνητο κοντά του άρον άρον
να μετρηθούν στο πένταθλο, στις νήσους των Μακάρων.