Η αλήθεια γυμνή

Share

Άρις Αντάνης

Και στο φως το αχνό της ψυχής μου, εάν…
για να ρθουν να με σώσουν, δεν γνέψω,
μέρη του λόγου παρήγορα, είναι μι’ αλήθεια,
που με βρίσκει ανέτοιμο.

Και το τραγούδι τ ‘απαλό της τρυγόνας, εάν…
δεν παρασύρει στο δάσος τις σκέψεις μου,
να τις ξεστρατίσει στο όνειρο, είναι μι’ αλήθεια,
που με χρίζει πανέτοιμο.

Και το κοίταγμα στο λάλο φεγγάρι, εάν…
δεν στρέψει, τον άβουλο νου μου σ’ ένα κελί
που με έχει δεσμώτη στην έγνοια σου,
μια αλήθεια με θέλει αδύναμο.

Και στο γάργαρο νάμα, που δροσίζει, ενωμένες
σφιχτά τις παλάμες μου, δεν κυλήσει, εάν…
αλμυρό ένα δάκρυ ως τα χείλη, μια αλήθεια
με θωρεί παντοδύναμο.

Και, αλήθεια, τι εστιν η δική μου “αλήθεια”;
ποιο “εάν” και ποιο “τίποτα” μεταγράφουν τις σκέψεις;
Τι σημαίνουν, μες τις ώρες της ζωής μου, ετούτες οι λέξεις;
Είναι κάτι απτό που δεν είναι ή κάτι χωρίς ύλη που είναι;

Είναι σαν ένα ποίημα που είναι και δεν είναι.
Θαρρώ πως δίνει νόημα στην έμπνευση, δίχως υφή.
Δίνει ένα όνομα σε κάθε αίσθηση- και στην αφή!
Και μια μορφή προσωρινή στις απορίες μου…


2 thoughts on “Η αλήθεια γυμνή”

  1. Στα ματια πολλων ο Αρις ειναι το αντιστοιχο του Απολλωνα. Για μενα ειναι ενας μεγαλος εκλεκτικιστης, αυθεντικος λατρης και εκφραστης του ωραιου, πηγη εμνευσης δηλαδη ενας ζωντανος υμνος στον ερωτα τη ζωη και την τεχνη.
    Ειναι ενας ανθρωπος που με κανει και νοιωθω οτι υπαρχει ελπιδα.

    1. Αγαπητέ μου “Νλ”, σε ευχαριστώ, αλλά υπερβάλλεις. Και επειδή δεν γράφεις και το όνομά σου, δίνω μόνο μία εξήγηση: Ότι είσαι κάποιος από τους φίλους μου και θέλεις να πεις καλές κουβέντες και να τις διαβάσουν κι άλλοι. Άρα, το “γκολ”, ήταν offside. Παρ’ όλα αυτά σε ευχαριστώ, που έγραψες έστω και μεροληπτικά. Κυρίως βέβαια πρέπει να ευχαριστήσουμε όλοι το Diasporic literature spot, που μας δίνει βήμα και ελευθερία λόγου, για να επικοινωνούμε, έστω και με…γκόλ, από offside, τα οποία – έτσι κι αλλιώς- τα ακυρώνουμε μόνοι μας. Σημασία έχει ο αγώνας. Και αν έχουμε το “γνώθι σαυτόν”, συνεχίζουμε, γιατί δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Κανείς δεν έχασε ποτέ εκείνο που δεν είχε… Με αγάπη, Άρις Αντάνης

Comments are closed.