“Και εγένετο φως…”

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου  

Γ΄Βραβείο Ποίησης
στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό
της ΄Ενωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδας
με θέμα τον κόσμο των άστρων
Φεβρουάριος 2010

Δεν απόκαμε στιγμή να κοιτάζει
Τ΄αστροκέντητο όνειρο  της νύχτας
Εκεί τραγουδούσε μια ανέφελη σκέψη
Δίχως  βάρος της γήινης ύλης
Απ’ το χώμα κρατούσε μονάχα
Εαρινές προσδοκίες ανθοφορίας
Χαμηλοπέταγμα μικρού χελιδονιού
Σε χειμωνιάτικο ακόμα παραλήρημα
Κι ένα κλωνάκι γιασεμί , λευκό  σαν νοσταλγία
Βουτηγμένο στις αγάπες που ζυμώσαν την  ψυχή του

Και εγένετο φως…

Βάδιζε με το βλέμμα στ’απόκρυφα του Σύμπαντος
Καλώντας τ’ Αυγερινού τη δρόσο να μυρώσει τις στιγμές του
Παιδί των άστρων τον είχε βαφτίσει ένα βράδυ η ορφάνια του
Στο αίμα του μιλούσε η σκόνη και η στάχτη των σωμάτων
Φερμένες απ’ τα πέρατα της θείας δημιουργίας
«Κύριε!», η ψυχή του  αναγάλλιαζε  
«Πώς  την τρίτη ημέρα εποίησες τούτο το μήνυμα
Κάθε άστρο μικρό σου παράθυρο
Η σιωπή  μας να σκύβει , ν’ ακουμπά στο γαλάζιο Σου πρόσωπο
Μουσικές ν’ αφουγκράζεται και Παράδεισους νέους
Κι εκείνο, της Βηθλεέμ το ξεχωριστό λαμπύρισμα
Ν’ αναδύεται κάθε αλλόφρονα Δεκέμβρη
Σαν το κρύο ευλαβικά στην ταπείνωση υποκλίνεται
Και  βοσκοί με αγγέλους αντάμα
Νυχτοπορούν  σ΄ Αυγουστιάτικες σκάλες τ’ ουρανού
Παίζοντας στο χέρι ασημόφτερο τόπι το φεγγάρι ..»

Και εγένετο φως εκ  Φωτός…

Δεν απόκαμε στιγμή να μετράει το ΄Απειρο
Να τεντώνεται τόξο να φτάσει την άλλη του υπόσταση
Τις μέρες μονάχα της ΄Εκλειψης
Που σκιές σεργιανούσαν στην πύρινή του σφαίρα
Κρατούσε το στέμμα προσκέφαλο, του ΄Ηλιου σημάδι
Καλώντας τις Μοίρες να φέρουν τις χαμένες ηπείρους της γης του

Και εγένετο ΄Ανθρωπος! 

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Κύπρος