Η τελευταία πράξη μιας αγνοούμενης αυλαίας

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου 

Το καλοκαίρι έμπαινε με ενοχές
Στην εξόδιο ακολουθία μιας ακόμα άνοιξης
Η τελετή σε σχήμα καρδιάς
Κρατούσε  τις λεπτές ισορροπίες
Ανάμεσα στη θλίψη και την περηφάνια
Τον πόνο και την αδύναμη οργή
Το μαύρο περιφερόταν αναδρομικά
Στις γραβάτες των επισήμων παρισταμένων
Στους βαρύγδουπους λόγους
Όσων κλήθηκαν να περισώσουν
Την τιμή μιας άτιμης αρπαγής
Μα πιο πολύ στα μάτια μιας προδομένης αθωότητας
Εκεί μπροστά στον επίλογο με τις μοβ κορδέλες
Τα λουλούδια που ορκίστηκαν
Να μην υποκύψουνε στην επέλαση του καύσωνα
Μα να κρατήσουν τη δροσιά των είκοσί του χρόνων
Έτσι όπως ανέπαφη την κράτησε το πέρασμα
Τόσων μονότονων χρόνων στα βράχια της άγονης ζωής
Δεν αγνοείται πλέον  η στερνή μας φαντασίωση
Δεν ανοίγει χάραμα της απομόνωσης  τις θύρες
Σαν αποδημητικό πουλί που επιστρέφει στις ζεστές του χώρες
Δεν κάθεται στο κιτρινισμένο μας τραπεζομάντιλο
Να δοκιμάσει το πιάτο της υπομονής και προσμονής μας
Κείτεται ανάμεσα στις λευκές και γαλάζιες λωρίδες
Της τιμημένης απουσίας του
Επίγειος άγγελος που πρόωρα νοστάλγησε
Τις θεϊκές κρήνες της Αγάπης
Και πέταξε ψηλά στις σφαίρες της αιώνιας μνήμης
Αφήνοντας στη Γη τα ίχνη της σεπτής του προσφοράς

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Κύπρος

2 thoughts on “Η τελευταία πράξη μιας αγνοούμενης αυλαίας”

  1. Αυτοί οι στίχοι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι π ο ί η σ η!!! Τι τύχη για όποιον τους έχει γράψει! Και είναι δικοί του…
    Μη ζητάτε σχόλια. Ό,τι “προστεθεί” υπάρχει κίνδυνος να τους… μειώσει. Μόνο ευχαριστίες, που τους μοιραστήκατε μαζί μας. Άρις Αντάνης

    1. Eυχαριστώ για το σχόλιο. Οι αγνοούμενοί μας είναι η πιο τραγική πτυχή της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Συγκινεί η μοίρα μιας αθωότητας είκοσι χρόνων, που χάνεται σ΄έναν άδικο πόλεμο, όταν όλα μέσα του έσφυζαν από ζωή.
      Η ποίηση είναι πάνω απ’ όλα ψυχή και συναίσθημα. Οι λέξεις έρχονται αρωγοί σ΄αυτό τον καταιγισμό των αισθήσεων.
      Να΄στε καλά.
      Ελένη

Comments are closed.