Το μικρό ενωτικό

Share

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Όταν θα φύγω
Πίσω μου θ΄ αφήσω
Ένα μικρό ανθοδοχείο
Στο γραφείο μου επάνω
Με άνθη ψεύτικα, γαλάζια
Σαν υποψία ουρανού που με κυνήγησε
Δεν ήθελα τ’ αληθινά
Φοβόμουνα το θάνατό τους την ώρα που εγώ
Ανυποψίαστη για το δράμα των πετάλων
Θα χανόμουνα στις μικρές ασήμαντές μου περιπέτειες
Στο κυνήγι ίσως  κάποιας λέξης
Σε μίας  έμπνευσης τον επίμονο εκβιασμό
Καλύτερα είπα η τεχνητή φύση
Πλάι στη φυσική μου τεχνική
Τουλάχιστον κάτι μένει αναλλοίωτο στο χρόνο
Όταν η δική μου Μνήμη
Λήθη γίνεται σιγά σιγά 
Κι η λήθη ένα σκονισμένο παρελθόν
Αποτυπωμένο σε δυο αδιάφορες χρονολογίες
Με τη σύζευξη ενδιάμεσα
Λες και χωράει τόσος πόνος
Τόσος μόχθος, τόσο πείσμα
Τόσος έρωτας του κόσμου
Σ’ ένα μικρό ενωτικό…

Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Κύπρος