Αλεξ-ήνεμος

Share

Κι’ άκου… κοίτα… νιώσε…

Τίποτα   δ ε ν  πεθαίνει,

Όσο υπάρχουν οι αγάπες

που το γέννησαν…

Άρις Αντάνης

( Μια… υποψία βιβλιοπαρουσίασης, για δύο πονήματα που μου άρεσαν πολύ, Μαρούσι,  Αθήνα- 7/3/2011)

Η Ελένη Αρτεμίου- Φωτιάδου χειρίζεται το λόγο με πολύ μεγάλη ευχέρεια. Από την πρώτη αράδα προσελκύει τον αναγνώστη και τον κάνει να μη μπορεί να σταματήσει την ανάγνωση, να μη κάνει… στάση, ούτε για να επαναλάβει μια φράση, προς επιβεβαίωση της κατανόησης του νοήματος.

[stextbox id=”grey”]

Τίτλος Βιβλίου: Αλεξ-ήνεμος

Συγγραφέας: Ελένη Αρτεμίου – Φωτιάδου,

Εκδότης: «Πήλιο»- Κύπρος 2010

[/stextbox]

Αυτό είναι στα υπέρ, άραγε; Μα βέβαια, εκατό τοις εκατό.

Πρώτα από όλα διότι, αν δεν σε τραβάει η γραφή, το παρατάς το ποίημα και δεν πας παρακάτω. Εδώ συμβαίνει το αντίθετο. Και δεύτερο διότι «αναγκάζεσαι» να ξαναδιαβάσεις, με ευχαρίστηση, την ποίησή της, ώστε να αποκομίσεις όσο γίνεται περισσότερα στοιχεία από τα μηνύματα που σου περνάει, από τα συναισθήματα που σου προκαλεί και  από τα καλολογικά στοιχεία που σου προσφέρει, με το ύφος και τη ροή της πένας της.

Έτσι καθίσταται πολύ εύκολο να αναγνώσεις ποίηση μιας μόνο θεματολογίας, ποίηση με μακροσκελές κείμενο, σαν πεζό, ποίηση- αφιέρωμα σε συγκεκριμένο χαρακτήρα, ήρωα ή γεγονός, όπως είναι το προκείμενο.

Και βέβαια, δεν είναι πεζό, αφού, κατά την ανάγνωση, μέσα στις λέξεις και στη φόρμα, περιέχει ρυθμό, διαβάζεις μέτρο, ακούς μια μουσική υπόκρουση, υποπτεύεσαι ακόμα και μελωδία.

Η Ελένη Αρτεμίου – Φωτιάδου δείχνει μεγάλο σεβασμό στις λέξεις, επεκτείνει τις έννοιές τους, προσωποποιεί την αξία τους, τις χρησιμοποιεί πέρα από την κυριολεξία τους, μεταφέρει το νόημά τους και μέσα από έξυπνο χειρισμό και ιδέες, όχι μόνο αφαιρεί παντελώς την πιθανότητα  μονοτονίας ή και κάποιας ανίας, που συνήθως προκαλεί η ανάγνωση ποιημάτων με θεματολογία από  προσωπικά ή οικογενειακά βιώματα, αλλά εντείνει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, προκαλώντας τον, όχι μόνο να αναγνώσει, αλλά και να απαγγείλει τους στίχους της.

Φαντάζομαι δε μια  παρουσίαση αυτού του έργου, όπου η απαγγελία γίνεται από περισσότερα του ενός άτομα, ώστε σε αυτή την  ποίηση να υπάρχει και… δραματο-ποίηση:

 

ΕΣΥ *

«Περνάω τη σκέψη μου επάνω από το σταμάτημα του χρόνου

Επάνω απ’ τα τριάντα χρόνιας της ματιάς σου

Ωραίος σαν Υμέναιος

Κρατάς σφικτά τον κρίνο της αγνότητας

Μέσα στου άσπρου πέπλου την Ιθάκη

Της αγάπης χρώματα βάφουν τα χείλη, τη θωριά

Το σφιχταγκάλιασμα, μες το ουράνιο τόξο»

 

ΕΓΩ *

«Αν ήταν εδώ»

 

ΕΣΥ

«Είναι πάντα εδώ

Κοίτα

Τα μακριά λυτά μαλλιά, τα δύο γαϊτανόφρυδα…

Χέρια λευκά σαν αθωότητα

Σκύβουν απάνω στα σγουρόμαλλα κεφάλια

Εφτά ανάσες σμίγουνε βαθιά με τη δική της.»

 

ΕΓΩ

«Μάννα ! Γυναίκα! Ουρανέ!

Ήταν το Χτες… είναι το Σήμερα…

Πια δεν το ξέρω

Ροδάνι ο χρόνος μ’ ακατάλυτη Εκείνη

ΕΣΥ

«Νιότη κι αγάπη στο πέλαγο του Νου

ΕΓΩ

«Βραδιάζει………………

………………………………….»

*Σημείωση: Το ΕΓΩ μπορεί να είναι ΕΣΥ και το αντίθετο. Και οι δύο προσωπικές αντωνυμίες τον ίδιο ρόλο παίζουν δηλαδή. Εγώ έτσι το ερμήνευσα, αφού η ποιήτρια ορίζει τους  ρόλους  και  των δύο.

1 thought on “Αλεξ-ήνεμος”

  1. Θερμές ευχαριστίες στον κύριο Αντάνη για το χρόνο που αφιέρωσε στης ψυχής μου την κατάθεση και για τα εύστοχα σχόλια που κατέθεσε για την ποίησή μου.

Comments are closed.