Οι διαδρομές του Αδάμ

Share

Κι’ άκου… κοίτα… νιώσε…
Τίποτα   δ ε ν  πεθαίνει,
Όσο υπάρχουν οι αγάπες
που το γέννησαν…

 

( Μια… υποψία βιβλιοπαρουσίασης, για δύο πονήματα που μου άρεσαν πολύ, Άρις Αντάνης,
Μαρούσι,  Αθήνα- 7/3/2011)

 

 

Το ποίημα είναι πολύ δύσκολη υπόθεση.  Είναι πιο δύσκολο από  το διήγημα και,  κατά μείζονα λόγο, από το μυθιστόρημα. Και πιο παρεξηγημένο. Έτσι πιστεύω, αλλά μπορεί και να κάνω λάθος. Το ποίημα όμως, που δεν είναι μια ιστορία, να τη διαβάσεις και να την καταλάβεις, πρέπει και να σου βγάζει μια ιστορία. Και από την ιστορία του ποιητή, να σε μεταφέρει στη δική σου ιστορία.

Τίτλος: Οι διαδρομές του Αδάμ

Ποίηση: Ελένης Αρτεμίου- Φωτιάδου

Εκδόσεις: «Πήλιο» Κύπρος 2010

Ο ποιητής είναι σαν το μέντιουμ που σου λέει πράγματα από το παρελθόν σου και προβλέπει το μέλλον σου. Κι οι άνθρωποι, αν και πάντα δυσπιστούν με τα μέντιουμ, τα επισκέπτονται και μάλιστα προκατειλημμένοι, όχι για να ακούσουν  αυτά που θα τους πουν, αλλά για να αποδείξουν την αναξιοπιστία τους.

Έτσι διαβάζουμε και τα ποιήματα: Με προκατάληψη. Με δυσπιστία. Όχι μόνο στο ποίημα,  αλλά και στον ποιητή. Τι γράφει τώρα ο αλαφροήσκιωτος! λέμε. Δεν έχει τι άλλο να κάνει και γράφει ποιήματα. Αλλά πάντα μένουμε έκπληκτοι, όταν η ιστορία που βγάζουν μοιάζει με τη δική μας. Και τα μεν μέντιουμ είναι στ’ αλήθεια αναξιόπιστα. Τα ποιήματα όμως είναι  μόνο…  στ’ αλήθεια. Πρώτα από όλα γι’ αυτόν που τα γράφει και μετά γι’ αυτόν που θα καταλάβει το νόημά τους.

Για να το καταλάβεις όμως πρέπει να ασχοληθείς. Πρέπει να ανατρέξεις με τη φαντασία σου στη στιγμή της σύνθεσης του ποιήματος και να αναρωτηθείς γιατί το γράφει αυτό ο ποιητής και μάλιστα γιατί το γράφει έτσι. Ίσως θα πρέπει να πας και στον χώρο του, με το μυαλό σου, στο γραφείο του, στο σημείο που περιγράφει, να τον δεις κάπως με το νου σου, να δεις τις  εκφράσεις τού προσώπου του όταν δεν βρίσκει τις λέξεις και όταν τις ανακαλύπτει.

Η ανάγνωση των «διαδρομών του Αδάμ», που έγραψε η Ελένη Αρτεμίου- Φωτιάδου μού επιβεβαιώνει ακόμα μια φορά και ίσως πιο.. επιβεβαιωτικά, την ήδη αποκρυσταλλωμένη γνώμη μου για την ποίηση γενικά και τη δική της ποίηση,  ειδικότερα,  ότι εδώ έχουμε μια ποιήτρια, τουλάχιστον σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια. Ποια είναι αυτά; Είναι πολύ προσωπικά, αλλά θα τα γράψω: Πρώτον όταν μου αρέσει κάτι πολύ, ζηλεύω και θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ. Και δεύτερον μου δημιουργεί ένα περίεργο συναίσθημα, κάτι σαν να με παρασύρει έξω από το περιβάλλον μου. Τέλος πάντων αυτά είναι.

Έτσι οι στίχοι της Κας Φωτιάδου με δικαιώνουν που ασχολούμαι με την ανάγνωση ποιητικών συλλογών, στίχων και συνθέσεων και με παροτρύνουν να γράψω κι εγώ. Επί παραδείγματι οι διαδρομές του Αδάμ είναι παρά πολύ  ελκυστικό έργο τόσο στο σύνολό του όσο και στα επί μέρους σημεία του.

 

ΤΩΡΑ

Το ξέρεις ! Τώρα είναι η στιγμή!
Να εγερθείς ψηλότερα απ’ το ψηλά σου
Μακρύτερα απ’ το σφυγμό που πιάνεις στον καρπό σου
Μόνο που πρέπει λίγο
Απ’ το δέντρο σου να τραβηχτείς
Από την ήρεμη σκιά της πράσινής σου μέρας
Μπορείς, αν θες, στο ταξιδιωτικό σου σακίδιο
Δυο φύλλα, μια μυρωδιά από το γνώριμό σου χώμα να ακουμπήσεις
Σαν πρώτο λίπασμα μιας νέας ανθοφορίας των αισθήσεων

 

Δεν είναι πολύ ωραίο; Δεν σε αγγίζει και σένα; Δεν είναι η δική σου ιστορία;

Το τώρα σου; Δεν σκέφτεσαι συχνά ότι η ανάταση των χεριών σου  δεν ξεπερνάει το όριο, έστω κατά ένα χιλιοστό, για να φτάσει; Και η έκταση των βραχιόνων σου μια ιδέα πιο ανοιχτή, για να αγκαλιάσει; Δεν λες μέσα σου: Ρε παιδί μου όλοι το ίδιο κάνουν, εκεί κυμαίνονται,  στο σύνηθες «πλαφόν». Τίποτα νέο, τίποτα διαφορετικό… Κάτι παραπάνω πρέπει να κάνω εγώ». Αλλά δεν θα το κάνω, αν  δεν ξεφύγω από τη… σκιούλα μου, το δεντράκι μου και όλα τα κτητικά μου  «μου», που  τελικά δεν είναι καθόλου μου. Είναι …αλλουνού!

Μια νέα ανθοφορία των αισθήσεων όμως μπορεί να είναι κάτι δικό μου. Μια νέα προσπάθεια είναι δική μου και την αξίζω. Με ένα ποίημα ως επίκουρο, θα την επιχειρήσω.

 

Κλείνοντας θέλω να θυμίσω ότι:

α)Γράφοντας γι αυτά τα δύο βιβλία, από μόνος μου, χωρίς να μου το ζητήσει κάποιος, πέρασα πολύ όμορφα.

β)Η ποίηση έχει εραστές, δεν έχει αγοραστές. Από αντίδραση πάω και αγοράζω ποιήματα γνωστών και αγνώστων ποιητών. Η ποίηση με εμπνέει να έχω καλοσύνη κάθε φορά που το ξεχνάω και γενναιοδωρία, κυρίως όπου, ενώ δεν κοστίζει  τίποτα, την τσιγκουνευόμαστε. Με βοηθάει να λέω μπράβο, με ειλικρίνεια,  όχι μόνο για τα λεγόμενα αριστουργήματα αλλά και για την κάθε προσπάθεια. Μερικά ποιήματα όμως είναι πράγματι συναρπαστικά. Όπως της Κας Ελένης Αρτεμίου Φωτιάδου.

γ) Παρ όλα αυτά συνηθίζω να λέω ότι ανάμεσά μας υπάρχουν ποιητές, που δεν έχουν γράψει τίποτα, όπως και άλλοι που έχουν γράψει τόμους και δεν είναι τίποτα.

δ) Δεν πρέπει να λυπόμαστε τον ποιητή που δεν έχει «Κοινό», αλλά το Κοινό που δεν έχει ποιητή,  και,

ε) Αν δεν είχα ανακαλύψει τη Διασπορική εντελώς τυχαία, δεν θα είχα την τύχη να διαβάσω τα τόσο ωραία ποιήματα της Κας Φωτιάδου, να εμπλουτίσω τη βιβλιοθήκη μου με  τα βιβλία που μου χάρισε,  αλλά και  να απολαμβάνω  τις συμμετοχές των πολύ αξιόλογων λογοτεχνών που κοσμούν  καθημερινά τo Diasporic Literature Spot.

Άρις Αντάνης

2 thoughts on “Οι διαδρομές του Αδάμ”

  1. Χαρμόσυνες απόψεις,
    κ. Αρη, κι η Ελένη τις δικαιούται!
    Διάβασα προ ημερών, ένα τελευταίο της διήγημα, το οποίο διακρίθηκε σε πρόσφατο διαγωνισμό, και απόλαυσα την ευαισθησία της καρδιάς της όσο και την καθαρότητα της σκέψης της.
    Είναι ωραίο να αναγνωρίζεται η πνευματική εργασία του /της δημιουργού.
    Συγχαίρω και τους δύο σας!

    Μ’ εκτίμηση
    Υιώτα Στρατή

    915 Mirabelle Ave., Westbury, NY, 11590

  2. Ευχαριστώ από καρδιάς για τα τόσο όμορφα λόγια σας. Αγαπητή Γιώτα και αγαπητέ κύριε ΄Αρη, χαίρομαι τόσο, γιατί μέσα στη Διασπορική γνώρισα εσάς και πολλούς άλλους αξιόλογους ανθρώπους με ευαισθησία και πνευματικό ύψος. Κι είναι τόσο όμορφο δώρο στις μέρες μας να μπορεί κανείς να μοιράζεται τις σκέψεις, τους προβληματισμούς, τις ιδιαίτερες χορδές της ψυχής του με ανθρώπους που κινούνται στο ίδιο μήκος και πλάτος κύματος της υπέροχης αυτής ταξιδεύτρας θάλασσας που λέγεται λογοτεχνία.

Comments are closed.