Χώρα του ανατέλλοντος φόβου

Share

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Ξημέρωσε μες στο σκοτάδι
Και δε χαρήκαμε τις πρώτες ηλιαχτίδες
Απ΄της Ανατολής τα μέρη
Κοιτάξαμε μόνο ετούτο το περίεργο χρώμα
Από μια μέρα προδομένη
Κι ύστερα, με χέρια ανήμπορα
Βουτήξαμε την έγνοια μας
Στο ραγισμένο ήλιο της
Και στα σιωπηλά χρυσάνθεμα του πένθους
Περνούσανε…περνούν …
Εμπρός μας οι πικρές  εικόνες των καιρών
Τρυπώντας ίσια την καρδιά της Ανθρωπότητας
Ένα παιδί κρατούσε μες στο βλέμμα του
Τον τρόμο μιας ανυπεράσπιστης ζωής
΄Ενα νησί κρατούσε μες στη θλίψη του
Το  βόγγο  μιας απρόσμενης φωνής
΄Ητανε των ψυχών ο θρήνος
Που μες στη μανιασμένη θάλασσα ταξίδευε
Πελώριος, θεόρατος
Λες και ζητούσε ως τον ουρανό να φτάσει
Κι όλο τον πόνο ν’ απιθώσει
Στων λυπημένων αγγέλων τα φτερά

Eλένη Αρτεμίου Φωτιάδου
Κύπρος